Adhyaya 220

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवं त्रैलोक्यपूजितम् । वृषध्वजेश्वरं नाम स्थितं दक्षिणतस्तथा

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວີ, ຄວນໄປຫາພຣະເທວະຜູ້ຖືກບູຊາໃນສາມໂລກ, ມີນາມວ່າ «ວຶສະທະວະເຈສະວະຣະ», ປະທັບຢູ່ທາງທິດໃຕ້.

Verse 2

यत्तदक्षरमव्यक्तं परं यस्मान्न विद्यते । योगगम्यमनाद्यंतं वृषभध्वज संमितम्

ຄວາມເປັນຈິງສູງສຸດນັ້ນ—ອັກສອນອະມະຕະ ແລະ ບໍ່ປາກົດ—ເຫນືອກວ່າສິ່ງໃດທັງປວງ ທີ່ບໍ່ມີສິ່ງໃດເກີນໄປກວ່ານັ້ນ, ເຂົ້າເຖິງໄດ້ດ້ວຍໂຍຄະເທົ່ານັ້ນ, ບໍ່ມີຕົ້ນບໍ່ມີປາຍ—ພຶງເຂົ້າໃຈວ່າແມ່ນ «ວຶສະພະທະວະຈະ» (ພຣະສິວະ).

Verse 3

सर्वाश्चर्यमयं देवि बुद्धिग्राह्यं निरामयम् । विश्वतः पाणिपादं च विश्वतोऽक्षिशिरोमुखम्

ໂອ ເທວີ, ພຣະອົງເປັນອັນອັດສະຈັນທັງປວງ—ເຂົ້າໃຈໄດ້ດ້ວຍປັນຍາອັນບໍລິສຸດ ແລະ ປາສະຈາກທຸກຂ໌ໄພ—ມືແລະຕີນຂອງພຣະອົງຢູ່ທົ່ວທິດ, ແລະ ດວງຕາ ຫົວ ແລະ ໃບໜ້າ ຢູ່ທຸກດ້ານ.

Verse 4

तं च देवं चिरं स्थाणुं वृषभध्वजसंज्ञितम् । पृथुर्मरुच्च भरतः शशबिन्दुर्गयः शिबिः

ພຣະເທວະອົງນັ້ນ ເປັນຜູ້ເກົ່າແກ່ ແລະ ໝັ້ນຄົງດຸຈພູຜາ, ມີນາມວ່າ «ວຶສະພະທະວະຈະ». ພຣະປຣຶຖຸ, ມະຣຸຕຕະ, ພະຣະຕະ, ສະສະບິນດຸ, ຄະຍະ ແລະ ສິບິ ໄດ້ບູຊາພຣະອົງ.

Verse 5

रामोंऽबरीषो मांधाता दिलीपोऽथ भगीरथः । सुहोत्रो रंतिदेवश्च ययातिः सगरस्तथा

ເຊັ່ນດຽວກັນ ຣາມ, ອຳບະຣີສະ, ມານທາຕຣິ, ດິລີປ ແລະ ພະຄີຣະຖະ; ສຸໂຫຕຣະ, ຣັນຕິເທວະ, ຢະຢາຕິ ແລະ ສະຄະຣະ ກໍໄດ້ນະມັດສະການພຣະອົງນັ້ນ.

Verse 6

षोडशैते नृपा धन्याः प्रभासं क्षेत्रमाश्रिताः । वृषध्वजेशमाराध्य यज्ञैरिष्ट्वा दिवं गताः

ກະສັດຜູ້ມີບຸນທັງສິບຫົກນີ້ ໄດ້ອາໄສພຶ່ງພາໃນພຣະສະຖານປຣະພາສະ; ບູຊາພຣະວຶສະທະວະຊະ ແລະ ປະກອບຍັດຍະ ແລ້ວໄດ້ໄປສູ່ສະຫວັນ.

Verse 7

सत्यं वच्मि हितं वच्मि सारं वच्मि पुनःपुनः । असारे दग्धसंसारे सारं तत्र शिवार्चनम्

ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າຄວາມຈິງ; ເວົ້າສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດ; ເວົ້າແກ່ນສານຊ້ຳໆ: ໃນສັງສານອັນຫວ່າງເປົ່າແລະໄໝ້ລຸກນີ້ ແກ່ນແທ້ຄືການບູຊາພຣະສິວະ.

Verse 8

पुनर्जन्म पुनर्मृत्युः पुनः क्लेशः पुनर्जरा । अहरहर्घटीन्यायो न कदाचिदपीदृशः

ເກີດອີກ ຕາຍອີກ; ທຸກຂ໌ອີກ ແກ່ອີກ—ດັ່ງການຫມຸນວຽນທຸກມື້ ທຸກຂະນະ, ບໍ່ເຄີຍເປັນຢ່າງອື່ນເລີຍ.

Verse 9

तदा श्वेतस्य संसारग्रन्थेरत्यन्तदुर्भिदः । परं निर्मूलविच्छेदि क्रियतां तद्भवार्चनम्

ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງກະທຳການບູຊາພຣະພະວະ (ພຣະສິວະ) ເຖີດ—ເປັນການກະທຳສູງສຸດ ທີ່ຕັດປົດປົ່ງປົມແຫ່ງສັງສານອັນແຕກຍາກນີ້ ໃຫ້ຂາດຈາກຮາກ.

Verse 10

तस्य चिन्तामणिर्गेहे तस्य कल्पद्रुमः कुले । कुबेरः किंकरस्तस्य भक्तिर्यस्य शिवे स्थिता

ສໍາລັບຜູ້ທີ່ມີພັກຕິຕັ້ງໝັ້ນໃນພຣະສິວະ: ໃນເຮືອນມີແກ້ວຈິນຕາມະນິບັນດານປາຖະໜາ; ໃນຕະກູນມີຕົ້ນກັລປະດຣຸມປະທານພອນ; ແລະກຸເບຣະກໍເປັນດັ່ງຄົນຮັບໃຊ້ຂອງລາວ.

Verse 11

सेयं लक्ष्मीः पुरा पुंसां सेयं भक्तिः समीहिता । सेयं श्रेयस्करी मूर्तिर्भक्तिर्या वृषभध्वजे

ນີ້ແທ້ແມ່ນລັກສະມີອັນແທ້ສໍາລັບມະນຸດ; ນີ້ແມ່ນພັກຕິທີ່ຄວນແສວງຫາ. ນີ້ແມ່ນຮູບອັນເປັນມົງຄຸນນໍາພາຄວາມຈະເລີນ—ພັກຕິຕໍ່ວຣິສະພະທະວະຈະ (ພຣະສິວະ).

Verse 12

पुष्पैः पंचभिरप्यत्र पूजयित्वा महेश्वरम् । दशानामश्वमेधानां फलं प्राप्नोति मानवः

ທີ່ນີ້ ແມ່ນແຕ່ບູຊາພຣະມະເຫສະວະຣະດ້ວຍດອກໄມ້ພຽງຫ້າດອກ ມະນຸດກໍໄດ້ຮັບຜົນບຸນເທົ່າກັບພິທີອັດສະວະເມດະສິບຄັ້ງ.

Verse 13

वृषभस्तत्र दातव्यो वृषभध्वज संनिधौ । सर्वपातकनाशार्थं सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः

ໃນພຣະສະນິດຂອງວຣິສະພະທະວະຈະ (ພຣະສິວະ) ຄວນບໍລິຈາກງົວຜູ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ຜູ້ປາຖະໜາຜົນຢາດຣາຢ່າງສົມບູນ ເພື່ອທໍາລາຍບາບທັງປວງ.

Verse 220

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये वृषभध्वजेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम विंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງບົດທີ 220 ຊື່ «ການພັນນາພຣະສິລິຂອງ ວຣິສະພະທະວະເຈສະວະຣະ» ໃນພາກທໍາອິດ «ປຣະພາສະ-ເຂດຕະ-ມາຫາຕະມະຍະ» ຂອງປຶ້ມທີ 7 «ປຣະພາສະຂັນດະ» ໃນ «ສີຣີ ສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ» ຕາມ «ເອກາສີຕິ-ສາຫັດສະຣີ ສັມຫິຕາ».