Adhyaya 205

Verse 1

देव्युवाच । भगन्देवदेवेश संसारार्णवतारक । ब्रूहि श्राद्धविधिं पुण्यं विस्तराज्जगतांपते

ເທວີກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະອົງຜູ້ເປັນມົງຄຸນ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ, ຜູ້ພາຂ້າມທະເລແຫ່ງສັງສານ; ໂອ ຈອມໂລກ, ຂໍຈົ່ງອະທິບາຍໂດຍລະອຽດ ພິທີສຣາດທະ (śrāddha) ອັນບໍລິສຸດ»។

Verse 2

कस्मिन्वासरभागे तु श्राद्धकृच्छ्राद्धमाचरेत् । अस्मिन्सरस्वती तीर्थे प्रभासक्षेत्र उत्तमे

«ໃນຊ່ວງໃດຂອງວັນ ຜູ້ປະກອບພິທີສຣາດທະຄວນປະຕິບັດສຣາດທະ—ຢູ່ຕີຣຖະສາຣັສວະຕີນີ້ ໃນພຣະພາສະເຂດອັນຍອດຢ່າງ?»

Verse 3

कस्मिंस्तीर्थे कृतं श्राद्धं बहुपुण्यफलं भवेत् । एतत्सर्वं महादेव यथावद्वक्तुमर्हसि

ທີ່ຕີຣຖະ (tīrtha) ໃດ ເມື່ອເຮັດ ສຣາດທະ (śrāddha) ຈຶ່ງໄດ້ຜົນບຸນຫຼາຍ? ໂອ ມະຫາເທວະ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງອະທິບາຍທັງໝົດນີ້ໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ຕາມລຳດັບ។

Verse 4

ईश्वर उवाच । प्रातःकाले मुहूतांस्त्रीन्संगवस्तावदेव तु । मध्याह्नस्त्रिमुहूर्तः स्यादपराह्णस्ततः परम्

ອີສະວະຣະ ກ່າວວ່າ: ເວລາເຊົ້າມີ 3 ມຸຫູຣຕະ (muhūrta) ແລະ ເວລາສັງກະວະ (saṅgava) ກໍມີຂະໜາດເທົ່າກັນ. ເວລາທ່ຽງມີ 3 ມຸຫູຣຕະ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນແມ່ນ ອະປະຣາຫນະ (aparāhṇa) ເວລາບ່າຍ.

Verse 5

सायाह्नस्त्रिमुहूर्तः स्याच्छ्राद्धं तत्र न कारयेत् । राक्षसीनाम सा वेला गर्हिता सर्वकर्मसु

ເວລາສາຍາຫນະ (sāyāhna) ມີ 3 ມຸຫູຣຕະ; ບໍ່ຄວນເຮັດ ສຣາດທະ ໃນເວລານັ້ນ. ເວລານັ້ນກ່າວກັນວ່າເປັນຂອງ ຣາກສະສີ (rākṣasī) ເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງຖືກຕຳນິໃນກິດທຳທັງປວງ.

Verse 6

अह्नो मुहूर्ता विख्याता दशपंच च सर्वदा । तत्राष्टमो मुहूर्तो यः स कालः कुतपः स्मृतः

ກາງວັນເປັນທີ່ຮູ້ກັນສະເໝີວ່າມີ 15 ມຸຫູຣຕະ (muhūrta). ໃນນັ້ນ ມຸຫູຣຕະທີ 8 ຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນເວລາຊື່ ກຸຕະປະ (Kutapa).

Verse 7

मध्याह्ने सर्वदा यस्मान्मन्दीभवति भास्करः । तस्मादनंतफलदस्तदारम्भो भविष्यति

ເພາະໃນເວລາທ່ຽງ ຄວາມຮ້ອນຂອງພຣະອາທິດ (Bhāskara) ຈະອ່ອນລົງເສມອ, ດັ່ງນັ້ນ ການງານທີ່ເລີ່ມໃນເວລານັ້ນ ຈະເປັນຜູ້ປະທານຜົນອັນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ.

Verse 8

मध्याह्नः खड्गपात्रं तु तथान्ये कालकम्बलाः । रूप्यं दर्भांस्तिला गावो दौहित्रश्चाष्टमः स्मृतः

ເວລາທ່ຽງ ມີ «ຂັດຄະ-ປາຕຣະ» (ພາຊະນະເຂົາ) ແລະອື່ນໆ—ກາລະກັມບະລາ, ເງິນ, ຫຍ້າດັບພະ, ງາ, ງົວ, ແລະ «ດາວຫິຕຣະ»—ຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນ 8 ອຸປະກອນມງຄົນໃນທີ່ນີ້.

Verse 9

पापं कुत्सितमित्याहुस्तस्य सन्तापकारिणः । अष्ट चैवं मतास्तस्मात्कुतपा इति विश्रुताः

ບາບຖືກເອີ້ນວ່າ «ກຸດສິຕະ»—ສິ່ງທີ່ນ່າຕຳນິ ແລະນຳຄວາມຮ້ອນຮົ່ມທຸກທໍລະມານ. ດັ່ງນັ້ນ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈຶ່ງຖືກນັບເປັນ 8 ແລະມີຊື່ສຽງວ່າ «ກຸຕະປະ».

Verse 10

ऊर्ध्वं मुहूर्तात्कुतपाद्यन्मुहूर्तचतुष्टयम् । मुहूर्तपञ्चकं चैव स्वधाभवनमिष्यते

ເຫນືອຈາກມຸຫູຣຕະ «ກຸຕະປະ» ໄປ ມີມຸຫູຣຕະ 4 ຕອນຕໍ່ມາ; ແລະຊ່ວງ 5 ມຸຫູຣຕະນັ້ນ ຖືກຖືວ່າເປັນ «ສະວະທາ-ພະວະນະ» ອັນເໝາະສົມສຳລັບການຖວາຍບູຊາແດ່ປິຕຣະ.

Verse 11

विष्णोर्देहसमुद्भूताः कुशाः कृष्णास्तिलास्तथा । श्राद्धस्य रक्षणार्थाय एतत्प्राहुर्दिवौकसः

ຫຍ້າກຸຊະ ແລະ ງາດຳ ຖືກກ່າວວ່າເກີດຈາກພຣະກາຍຂອງພຣະວິສນຸ. ພຣະເທວະດາປະກາດວ່າ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ມີໄວ້ເພື່ອປົກປ້ອງພິທີ śrāddha.

Verse 12

तिलोदकाञ्जलिर्देयो जलस्थैस्तीर्थवासिभिः । सदर्भहस्तेनैकेन श्राद्धसेवनमिष्यते

ຜູ້ພຳນັກຢູ່ທີ່ຕີຣຖະ ໃນຂະນະຢືນຢູ່ໃນນ້ຳ ຄວນຖວາຍອັນຈະລີນ້ຳງາ. ດ້ວຍມືຂ້າງໜຶ່ງຖືຫຍ້າດັບພະ ການປະກອບ śrāddha ຖືກຮັບຮອງ.

Verse 13

त्रीणि श्राद्धे पवित्राणि दौहित्रः कुतपस्तिलाः । त्रीणि चात्र प्रशंसंति शुद्धिमक्रोधमत्वराम्

ໃນພິທີສຣາດທະ ມີສິ່ງຊໍາລະບາບ 3 ປະການ: ດາວຫິຕຣະ, ກຸຕະປະ, ແລະ ເມັດງາ. ແລະທີ່ນີ້ຍັງຍົກຍ້ອງຄຸນທຳ 3 ປະການ: ຄວາມບໍລິສຸດ, ບໍ່ໂກດ, ແລະ ບໍ່ຮີບຮ້ອນ.

Verse 14

दौहित्रं खड्गमित्युक्तं ललाटे शृङ्गमस्ति यत् । तस्य शृंगस्य यत्पात्रं तद्दौहित्रमिति स्मृतम्

ຄໍາວ່າ “ດາວຫິຕຣະ” ກ່າວວ່າໝາຍເຖິງ “ຂັດຄະ (khaḍga)”—ສັດທີ່ມີເຂົາຢູ່ກາງໜ້າຜາກ. ພາຊະນະທີ່ເຮັດຈາກເຂົານັ້ນ ຖືກຈື່ຈໍາວ່າ “ດາວຫິຕຣະ”.

Verse 15

क्षीरिणी वापि चित्रा गौस्तत्क्षीरायद्घृतं भवेत् । तद्दौहित्रमिति प्रोक्तं दैवे पित्र्ये च कर्मणि

ຈາກງົວໃຫ້ນົມ—ແມ່ນແຕ່ງົວລາຍ—ເນີຍໃສ (ghee) ທີ່ເກີດຈາກນົມນັ້ນ ເອີ້ນວ່າ “ດາວຫິຕຣະ”. ເນີຍນັ້ນຖືກສັນລະເສີນ ທັງໃນການບູຊາເທວະ ແລະ ພິທີບູຊາບັນພະບຸລຸດ.

Verse 16

दर्भाग्रं दैवमित्युक्तं समूलाग्रं तु पैतृकम् । तत्रावलंबिनो ये तु कुशास्ते कुतपाः स्मृताः

ປາຍຫຍ້າດັບພະ (darbha) ຖືກກ່າວວ່າເໝາະສໍາລັບພິທີເທວະ; ແຕ່ດັບພະທີ່ໃຊ້ທັງຮາກແລະປາຍ ແມ່ນກໍານົດສໍາລັບພິທີບັນພະບຸລຸດ. ແລະໃບຄຸຊະ (kuśa) ທີ່ຫ້ອຍລົງນັ້ນ ຮູ້ຈັກກັນວ່າ “ກຸຕະປະ”.

Verse 17

शरीरद्रव्यदाराभूमनोमंत्रद्वि जन्मनाम् । शुद्धिः सप्तसु विज्ञेया श्राद्धकाले विशेषतः

ສໍາລັບຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (ທະວິຊະ) ຄວາມບໍລິສຸດພຶງເຂົ້າໃຈໃນ 7 ດ້ານ: ຮ່າງກາຍ, ຊັບສິນ, ພັນລະຍາ, ທີ່ດິນ, ຈິດໃຈ, ມັນຕຣະ, ແລະ ຄວາມປະພຶດຂອງຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງເອງ—ໂດຍສະເພາະໃນເວລາສຣາດທະ.

Verse 18

सप्तधा द्रव्यशुद्धिस्तु सोत्तमा मध्यमाऽधमा

ຄວາມບໍລິສຸດຂອງຊັບສິນມີ 7 ປະເພດ ແບ່ງເປັນ ສູງສຸດ, ປານກາງ, ແລະ ຕ່ຳສຸດ.

Verse 19

श्रुतं शौर्यं तपः कन्या शिष्याद्यं चान्वयागतम् । धनं सप्तविधं शुक्लमुपायोप्यस्य तादृशः

ຄວາມຮູ້, ຄວາມກ້າຫານ, ຕະປະ, ລູກສາວ, ສິດສາວກແລະອື່ນໆ, ພ້ອມທັງຊັບມໍລະດົກ—ທັງ 7 ຢ່າງນີ້ເອີ້ນວ່າ ‘ຊັບຂາວ (śukla)’ ແລະວິທີໄດ້ມາກໍບໍລິສຸດເຊັ່ນດຽວກັນ.

Verse 20

कुत्सितं कृषिवाणिज्यं शुक्लं शिल्पानुवृत्तिभिः । कृतोपकारादाप्तं च शंबलं समुदाहृतम्

ໃນບົດບາດຂອງພິທີສຣາດທະ, ການເຮັດນາແລະການຄ້າຖືກກ່າວວ່ານ່າຕິ; ການດຳລົງຊີວິດດ້ວຍວິຊາຊີບຊ່າງຝີມືຖືກນັບວ່າບໍລິສຸດ. ແລະສິ່ງທີ່ໄດ້ມາເປັນຄ່າຕອບແທນຈາກການຊ່ວຍເຫຼືອ ເອີ້ນວ່າ ‘śaṃbala’ (ລາຍໄດ້ປະທັງຊີວິດ).

Verse 21

उत्कोचतश्च यत्प्राप्तं यत्प्राप्तं चैव साहसात् । व्याजेनोपार्जितं यच्च तत्कृष्णं समुदाहृतम्

ສິ່ງໃດທີ່ໄດ້ມາດ້ວຍສິນບົນ, ສິ່ງໃດທີ່ໄດ້ມາດ້ວຍຄວາມຮຸນແຮງຫຼືການບັງຄັບ, ແລະສິ່ງໃດທີ່ຫາໄດ້ດ້ວຍການຫລອກລວງ—ທັງນັ້ນຖືກປະກາດວ່າເປັນ ‘ດຳ (kṛṣṇa)’ ຄືຊັບບໍ່ບໍລິສຸດ.

Verse 22

अन्यायोपार्जितैर्द्रव्यै र्यच्छ्राद्धं क्रियते नरैः । तृप्यंति तेन चण्डालाः पुष्कसाद्यासु योनिषु

ເມື່ອມະນຸດເຮັດພິທີ śrāddha ດ້ວຍຊັບທີ່ໄດ້ມາດ້ວຍຄວາມອະຍຸດຕິທຳ, ຜູ້ທີ່ອີ່ມໃຈດ້ວຍການຖວາຍນັ້ນກັບເປັນພວກ Caṇḍāla—ຜູ້ເກີດໃນຄັນ Puṣkasa ແລະຄັນອື່ນໆທຳນອງນັ້ນ—ບໍ່ແມ່ນບັນພະບຸລຸດທີ່ຕັ້ງໃຈບູຊາ.

Verse 23

अन्नप्रकिरणं यत्तु मनुष्यैः क्रियते भुवि । तेन तृप्तिमुपायांति ये पिशाचत्वमागताः

ອາຫານທີ່ມະນຸດໂປຍກະຈາຍລົງເທິງດິນ ໂດຍກຳນັ້ນ ຜູ້ທີ່ຕົກໄປເປັນພິສາຈາ ຍ່ອມໄດ້ຄວາມອິ່ມໃຈແລະຄວາມພໍໃຈ។

Verse 24

यत्पयः स्नानवस्त्रोत्थं भूमौ पतति पुत्रक । तेन ये तरुतां प्राप्तास्तेषांतृप्तिः प्रजायते

ລູກເອີຍ ນ້ຳໃດທີ່ຢອດຈາກຜ້າອາບນ້ຳແລ້ວຕົກລົງດິນ ໂດຍນ້ຳນັ້ນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ໄປເກີດເປັນຕົ້ນໄມ້ ຍ່ອມໄດ້ຄວາມພໍໃຈແລະຄວາມອິ່ມໃຈ।

Verse 25

यास्तु गंधांबुकणिकाः पतंति धरणीतले । ताभिराप्यायनं तेषां ये देवत्वमुपागताः

ຢອດນ້ຳຫອມນ້ອຍໆທີ່ຕົກລົງເທິງຜືນດິນ ໂດຍຢອດນັ້ນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ໄປຮອດສະພາບເທວະ ຍ່ອມໄດ້ຮັບການຫຼ້ຽງດູ ແລະຟື້ນຟູໃຈກາຍ।

Verse 26

उद्धृतेष्वपि पिण्डेषु याश्चान्नकणिका भुवि । ताभिराप्यायनं तेषां तिर्यक्त्वं च कुले गताः

ແມ່ນແຕ່ຍົກພິນດາ (piṇḍa) ອອກແລ້ວ ເມັດເຂົ້າ ແລະເສດອາຫານນ້ອຍໆທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ເທິງດິນ ໂດຍສິ່ງນັ້ນດ້ວຍ ຜູ້ຕາຍທີ່ຕົກໄປເກີດເປັນສັດໃນສາຍຕະກູນ ຍ່ອມໄດ້ຮັບການຫຼ້ຽງດູແລະຟື້ນຟູ।

Verse 27

ये चादग्धाः कुले बालाः स्त्रियो याश्चाप्यसंस्कृताः । विपन्नास्ते तु विकिरसंमार्जनसुलालसाः

ແລະຜູ້ໃນຕະກູນທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກເຜົາສົບ—ເດັກນ້ອຍ ແລະແມ່ຍິງທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບພິທີຕາມຄຳສອນ—ເມື່ອປະສົບເຄາະຮ້າຍ ພວກເຂົາຍ່ອມກະຫາຍຫາ ແມ່ນແຕ່ເສດທີ່ໂປຍກະຈາຍ ແລະຂີ້ກວາດຂອງເຄື່ອງບູຊາ ເພື່ອຄວາມບັນເທົາທຸກ।

Verse 28

भुक्त्वा वा भ्रमते यच्च जलं यच्चाह्नि सेवते । ब्राह्मणानां तथान्नेन तेन तृप्तिं प्रयांति ते

ບໍ່ວ່າເປັນນ້ຳທີ່ຈິບຫຼັງກິນ ຫຼືນ້ຳທີ່ໃຊ້ໃນພິທີປະຈຳວັນ ແລະອາຫານທີ່ຖວາຍແກ່ພຣາຫມັນ—ດ້ວຍນັ້ນ ດວງວິນຍານຜູ້ລ່ວງລັບຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄວາມອິ່ມໃຈ।

Verse 29

पिशाचत्वमनुप्राप्ताः कृमिकीटत्वमेव ये । अथ कालान्प्रवक्ष्यामि कथ्यमा नान्निबोध मे

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ຕົກໄປເປັນພິສາຈ ແລະຜູ້ທີ່ກາຍເປັນໜອນຫຼືແມງໄມ້—ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວເຖິງເວລາອັນຄວນສຳລັບພິທີ; ຈົ່ງເຂົ້າໃຈຄຳສອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ।

Verse 30

श्राद्धं कार्यममावास्यां मासिमासींदुसंक्षये । तथाष्टकासु विप्राप्तौ सूर्येन्दुग्रहणे तथा

ຄວນປະກອບພິທີສຣາດທະໃນວັນອະມາວາສະຍາ ເດືອນແລ້ວເດືອນເລົ່າໃນຍາມດວງຈັນຂ້າງແຮມ; ອີກທັງໃນວັນອັດຖະກາ, ເມື່ອພຣາຫມັນຜູ້ຄວນຄ່າມາເຖິງ, ແລະໃນຄາວຄຣາສຕາເວັນແລະຄຣາສຈັນດ້ວຍ।

Verse 31

अयने विषुवे युग्मे सामान्ये चार्कसंक्रमे । अमावास्याष्टकायां च कृष्णपक्षे विशेषतः

ໃນຄາວອະຍະນະ, ວິສຸວະ, ໂອກາດຄູ່ພິເສດ, ແລະເມື່ອຕາເວັນຍ້າຍເຂົ້າລາສີ; ແລະໂດຍພິເສດໃນອະມາວາສະຍາ ແລະອັດຖະກາ ໃນຂ້າງແຮມ—ພິທີສຣາດທະຖືກສັນລະເສີນຢ່າງຍິ່ງ।

Verse 32

आर्द्रामघारोहिणीषु द्रव्यब्राह्मणसंगमे । गजच्छायाव्यतीपाते विष्टिवैधृति वासरे

ໃນວັນນັກສັດຕະຣາ ອາຣດຣາ, ມາຄາ, ແລະ ໂຣຫິນີ; ເມື່ອມີທັງທຣັບສິນແລະພຣາຫມັນຜູ້ຄວນຄ່າພ້ອມກັນ; ໃນວັນວະຍະຕີປາຕະ ແລະ ກະຈະຊາຍາ; ແລະໃນວັນທີ່ມີ ວິສຕິ ແລະ ໄວທຣິຕິ—ຄວນປະກອບພິທີສຣາດທະ।

Verse 33

वैशाखस्य तृतीयायां नवम्यां कार्त्तिकस्य च । पंचदश्यां तु माघस्य नभस्ये च त्रयोदशी

ໃນວັນຕິຖີທີ 3 ຂອງເດືອນໄວສາຂ; ວັນທີ 9 ຂອງເດືອນກາຣຕິກ; ວັນທີ 15 ຂອງເດືອນມາຄ; ແລະວັນທີ 13 ຂອງເດືອນນະພັສຍ—ເຫຼົ່ານີ້ກໍເປັນເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ສຳລັບການໃຫ້ທານ ແລະພິທີບູຊາບັນພະບຸລຸດ (ປິຕຣ).

Verse 34

युगादयः स्मृता एता दत्त स्याक्षयकारिकाः

ເຫຼົ່ານີ້ຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນ “ການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງຍຸກ”; ທານທີ່ໃຫ້ໃນເວລານີ້ ກາຍເປັນເຫດໃຫ້ເກີດບຸນອັກສະຍະ (ບໍ່ໝົດສິ້ນ).

Verse 35

यस्य मन्वन्तरस्यादौ रथारूढो दिवाकरः । माघमासस्य सप्तम्यां सा तु स्याद्रथसप्तमी

ວັນຕິຖີທີ 7 ໃນເດືອນມາຄ—ທີ່ກ່າວກັນວ່າ ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງມັນວັນຕະຣະ ພຣະອາທິດ (ດິວາກະຣະ) ຂຶ້ນປະທັບລົດສົງຄາມ—ວັນນັ້ນເອີ້ນວ່າ “ຣະຖະສັບຕະມີ”.

Verse 36

वैशाखस्य तृतीयायां कृष्णायां फाल्गुनस्य च । पंचमी चैत्रमासस्य तस्यैवान्त्या तथापरा

ດັ່ງດຽວກັນ ຕິຖີທີ 3 ຂອງເດືອນໄວສາຂ, ຕິຖີໃນຄຣິສນະປັກສະ (ຄື່ງເດືອນມືດ) ຂອງເດືອນພາລຄຸນ, ແລະຕິຖີທີ 5 ຂອງເດືອນໄຈຕຣະ—ເຫຼົ່ານີ້ກໍຖືກນັບຮວມໃນວັນພິເສດເຫຼົ່ານັ້ນ ພ້ອມທັງວັນສຸດທ້າຍອີກດ້ວຍ.

Verse 37

शुक्लत्रयोदशी माघे कार्त्तिकस्य च सप्तमी । कार्त्तिकी फाल्गुनी चैत्री ज्यैष्ठी पञ्चदशीति च । मन्वन्तराः स्मृता ह्येता दत्तस्याक्षयकारिकाः

ມາຄ ສຸກລະ ຕຣະໂຍດະສີ, ແລະຕິຖີທີ 7 ຂອງເດືອນກາຣຕິກ; ພ້ອມທັງວັນເພັງ (ປູນິມາ) ຂອງເດືອນກາຣຕິກ, ພາລຄຸນ, ໄຈຕຣະ, ແລະຈະໄຍສະຖະ—ເຫຼົ່ານີ້ຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນ “ວັນມັນວັນຕະຣະ”, ເຮັດໃຫ້ທານ (ດານາ) ມີຜົນອັກສະຍະ ບໍ່ໝົດສິ້ນ.

Verse 38

श्रावणस्याष्टमी कृष्णा तथाषाढी च पूर्णिमा । कार्त्तिकी फाल्गुनी चैत्री ज्यैष्ठी पञ्चदशी तिथिः

ອັດຖະມີຂ້າງຄ່ຳ (ກຣິສນະ) ໃນເດືອນສຣາວະນະ ແລະວັນເຕັມດວງຈັນໃນເດືອນອາສາດ; ພ້ອມທັງຕິຖີປັນຈະດະສີ (ເຕັມດວງຈັນ) ຂອງກາຣຕຕິກີ, ພາລກຸນີ, ໄຈຕຣີ, ແລະຊະໄຍສຖີ ແມ່ນວັນອັນຄວນຈື່ຈຳ।

Verse 39

मन्वादयः स्मृताश्चैता दत्तस्याक्षयकारिकाः । नवमी मार्गशीर्षस्य सप्तैताः संस्मरा म्यहम्

ວັນເຫຼົ່ານີ້ຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນວັນມັນວາ ແລະອື່ນໆ—ເຮັດໃຫ້ທານທີ່ຖວາຍມີຜົນບໍ່ຮູ້ສິ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າລະລຶກເຖິງວັນທັງເຈັດ ຮວມທັງນະວະມີໃນເດືອນມາຣກະຊີຣສະ।

Verse 40

कल्पनामादयो देवि दत्तस्याक्षयकारिकाः । तथा मन्वन्तरस्यादौ द्वादशैव वरानने

ໂອ ເທວີ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ, ວັນກັລປະ ແລະວັນອື່ນໆ ເຮັດໃຫ້ທານທີ່ຖວາຍມີຜົນບໍ່ຮູ້ສິ້ນ; ແລະໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງມັນວັນຕະຣະ ກໍມີໂອກາດອັນປະເສີດຢູ່ຈິງ 12 ປະການ.

Verse 41

नित्यं नैमित्तिकं काम्यं वृद्धि श्राद्धं सपिण्डकम् । पार्वणं चातिविज्ञानं गोष्ठं शुद्ध्यर्थमुत्तमम्

ພິທີສຣາດທະ ຖືກກ່າວໄວ້ວ່າມີ: ນິຕະຍະ (ປະຈຳວັນ), ໄນມິດຕິກະ (ຕາມໂອກາດ), ກາມຍະ (ຕາມຄວາມປາດຖະໜາ), ວຶດທິ-ສຣາດທະ, ສະປິນຑະກະ, ປາຣວະນະ, ປະເພດ ‘ອະຕິວິຊຍານ’, ແລະ ໂກສຖະ-ສຣາດທະ—ອັນປະເສີດເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດ.

Verse 42

कर्मांगं नवमं प्रोक्तं दैवकं दशमं स्मृतम् । एकादशं क्षयाहं तु पुष्ट्यर्थे द्वादशं स्मृतम्

ອັນທີ 9 ກ່າວວ່າເປັນ ‘ກັມມາງຄະ’ (ສ່ວນປະກອບຊ່ວຍໃນພິທີ); ອັນທີ 10 ຈື່ຈຳວ່າ ‘ໄດວະກະ’ (ເກືອບກັບເທວະ). ອັນທີ 11 ແມ່ນ ‘ກະຊະຍາຫະ’ (ເພື່ອປ້ອງກັນຄວາມເສື່ອມ/ການສູນເສຍ), ແລະອັນທີ 12 ຈື່ຈຳວ່າເຮັດເພື່ອ ‘ປຸດຕິ’—ຄວາມອຸດົມແລະຄວາມເຈຣິນ.

Verse 43

सर्वेषामेव श्राद्धानां श्रेष्ठं सांवत्सरं स्मृतम् । अहन्यहनि यच्छ्राद्धं नित्यं तत्परिकीर्तितम्

ໃນບັນດາພິທີ śrāddha ທັງປວງ, śrāddha ປະຈໍາປີ (sāṃvatsara) ຖືກຈື່ຈໍາວ່າດີທີ່ສຸດ. ແລະ śrāddha ທີ່ເຮັດທຸກມື້ ຖືກເອີ້ນວ່າ «nitya» (ປະຈໍາວັນ).

Verse 44

वैश्वदेवविहीनं तु अशक्तावुदकेन तु । एकोद्दिष्टं तु यच्छ्राद्धं तन्नैमित्तिकमुच्यते

śrāddha ທີ່ເຮັດໂດຍບໍ່ມີການບູຊາ Vaiśvadeva ແລະເມື່ອບໍ່ສາມາດ ກໍເຮັດໄດ້ແມ່ນແຕ່ນ້ໍາຢ່າງດຽວ—ນັ້ນຄື ekoddiṣṭa śrāddha ສໍາລັບຜູ້ລ່ວງລັບຄົນດຽວ—ເອີ້ນວ່າ «naimittika» (ເຮັດເປັນຄັ້ງຄາວ).

Verse 45

कामेन विहितं काम्यमभिप्रेतार्थसिद्धये । वृद्धौ यत्क्रियते श्राद्धं वृद्धि श्राद्धं तदुच्यते

śrāddha ທີ່ຖືກກໍານົດດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາ ເພື່ອໃຫ້ສໍາເລັດເປົ້າໝາຍທີ່ປາດຖະໜາ ເອີ້ນວ່າ «kāmya» śrāddha. ແລະ śrāddha ທີ່ເຮັດໃນວາລະແຫ່ງການເພີ່ມພູນ ແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ເອີ້ນວ່າ «vṛddhi-śrāddha» (śrāddha ເພື່ອຄວາມເຕີບໂຕ).

Verse 46

ये समाना इति द्वाभ्यामेतच्छ्राद्धं सपिण्डनम् । अमावास्यां तु यच्छ्राद्धं तत्पार्वणमुदाहृतम्

śrāddha ທີ່ເກືອບກຽວກັບພິທີ sapiṇḍana ອັນເປັນການຮວມຜູ້ລ່ວງລັບເຂົ້າໃນການບູຊາບັນພະບຸລຸດ ຖືກຊີ້ບອກໂດຍສອງມັນຕຣາທີ່ເລີ່ມວ່າ «ye samānā…». ແລະ śrāddha ທີ່ເຮັດໃນວັນ amāvāsyā (ວັນເດືອນດັບ) ຖືກກ່າວວ່າເປັນ «pārvaṇa-śrāddha».

Verse 47

गोष्ठ्यां यत्क्रि यते श्राद्धं तद्गोष्ठीश्राद्धमुच्यते । क्रियते पापशुद्ध्यर्थं शुद्धिश्राद्धं तदुच्यते

śrāddha ທີ່ເຮັດໃນການຊຸມນຸມ ຫຼືໃນຊຸມຊົນ ເອີ້ນວ່າ «goṣṭhī-śrāddha». ແລະ śrāddha ທີ່ເຮັດເພື່ອຊໍາລະບາບ ເອີ້ນວ່າ «śuddhi-śrāddha» (śrāddha ແຫ່ງຄວາມບໍລິສຸດ).

Verse 48

निषेककाले सोमे च सीमन्तोन्नयने तथा । तथा पुंसवने चैव श्राद्धं कर्मांगमेव च

ໃນເວລາພິທີນິເສກ (ພິທີເກີດປະກອບ), ພິທີໂສມ, ພິທີສີມັນໂຕນນະຍະນ (ແບ່ງຜົມ), ແລະພິທີປຸໍສະວະນ—ຄວນກະທຳ «ສຣາດທະ» ເປັນອົງປະກອບຂອງສັງສະການເຫຼົ່ານັ້ນ।

Verse 49

देवमुद्दिश्य क्रियते यत्तद्दैवकमुच्यते । गच्छेद्देशान्तरं यस्तु श्राद्धं कार्यं तु सर्पिषा

ສຣາດທະທີ່ກະທຳໂດຍອຸທິດແດ່ເທວະດາ ເອີ້ນວ່າ «ໄດວະກະ-ສຣາດທະ». ແລະຜູ້ຈະເດີນທາງໄປດິນແດນອື່ນ ຄວນເຮັດສຣາດທະດ້ວຍນ້ຳມັນເນີຍ (ghṛta).

Verse 50

पुष्ट्यर्थमेतद्विज्ञेयं क्षयाहं द्वादशं स्मृतम् । मृतेऽहनि पितुर्यस्तु न कुर्याच्छ्राद्धमादरात्

ສຣາດທະທີ່ເຮັດດ້ວຍນ້ຳມັນເນີຍນີ້ ຄວນເຂົ້າໃຈວ່າເພື່ອການຫຼ້ຽງດູແລະຄວາມຜາສຸກ; ຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນພິທີທີ່ສິບສອງ ຊື່ «ກະສະຍາຫະ». ແຕ່ຜູ້ໃດໃນວັນມໍລະນະຂອງບິດາ ບໍ່ເຮັດສຣາດທະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ—

Verse 51

मातुश्चैव वरारोहे वत्सरान्ते मृतेऽहनि । नाहं तस्य महादेवि पूजां गृह्णामि नो हरिः

ໂອ ນາງຜູ້ມີສະໂພກງາມ, ແລະດຽວກັນໃນວັນມໍລະນະຂອງແມ່ ເມື່ອຄົບຮອບໜຶ່ງປີ—ໂອ ມະຫາເທວີ—ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮັບການບູຊາຂອງຜູ້ນັ້ນ ແລະພຣະຫຣິກໍບໍ່ຮັບເຊັ່ນກັນ।

Verse 52

मृताहर्यो न जानाति मानवो यदि वा क्वचित् । तेन कार्यममावास्यां श्राद्धं माघेऽथ मार्गके

ຖ້າມະນຸດບໍ່ຮູ້ ຫຼືບໍ່ແນ່ໃຈເຖິງວັນມໍລະນະທີ່ແທ້, ກໍຄວນເຮັດສຣາດທະໃນວັນອະມາວາສະຍາ (ວັນເດືອນດັບ), ໃນເດືອນມາຄະ, ຫຼືບໍ່ກໍໃນເດືອນມາຣກະສີຣສະ।

Verse 53

अथ विप्रान्प्रवक्ष्यामि श्राद्धे ये केचन क्षमाः । विशिष्टः श्रोत्रियो योगी वेदविद्यासमन्वितः

ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວເຖິງ ພຣາຫມັນຜູ້ຄວນເຊີນໃນພິທີ ສຣາດທະ: ຜູ້ໂດດເດັ່ນ, śrotriya ຜູ້ຮູ້ວິທີວິເທດ, ໂຢກີ, ແລະຜູ້ພ້ອມດ້ວຍຄວາມຮູ້ວິເທດແລະວິຊາສັກສິດ.

Verse 54

त्रिणाचिकेतस्त्रिमधुस्त्रिसुपर्णः षडंगवित् । दौहित्रकस्तु जामाता स्वस्रीयः श्वशुरस्तथा

ຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກອບພິທີໄຟສາມຊັ້ນ triṇāciketa, ຜູ້ຊໍານານ “ສາມມະດຸ” (tri-madhu), ຜູ້ຮູ້ “ສາມສຸປັນນະ” (tri-suparṇa), ແລະຜູ້ຮູ້ອົງປະກອບຊ່ວຍຂອງວິເທດ 6 ປະການ (ṣaḍaṅga)—ອີກທັງ ຫຼານຊາຍທາງລູກສາວ (dauhitra), ລູກເຂີຍ (jāmātṛ), ຫຼານຊາຍທາງເອື້ອຍ/ນ້ອງສາວ (svasrīya), ແລະພໍ່ເຂີຍ (śvaśura) ກໍເປັນຜູ້ຄວນໃນບົດບາດສຣາດທະ.

Verse 55

पञ्चाग्निकर्मनिष्ठश्च तपोनिष्ठश्च मातुलः । पितृमातृपरश्चैव शिष्यसंबंधिबांधवः

ຄວນນັບຖືບຸກຄົນເຫຼົ່ານີ້: ລຸງຝ່າຍແມ່ (mātula) ຜູ້ຍຶດຫມັ້ນໃນຕະປະສາ pañcāgni ແລະມັ່ນຄົງໃນຕະປະ; ຜູ້ອຸທິດໃຈຕໍ່ພໍ່ແມ່; ແລະຍາດພີ່ນ້ອງທີ່ເກີດຈາກຄວາມສຳພັນຜ່ານສິດ ແລະສາຍສຳພັນຕ່າງໆ.

Verse 56

वेदार्थवित्प्रवक्ता च ब्रह्मचारी सहस्रदः । संबंधिनं तथा संतं दौहित्रं दुहितुः पतिम्

ອີກທັງຄວນນັບຖື: ຜູ້ຮູ້ຄວາມໝາຍແຫ່ງວິເທດແລະເປັນຜູ້ສອນ, ພຣະພຣະຫມະຈາຣິນ (brahmacārin), ຜູ້ໃຫ້ທານຢ່າງໃຫຍ່, ຍາດພີ່ນ້ອງຜູ້ດີງາມ, ຫຼານຊາຍທາງລູກສາວ (dauhitra), ແລະຜົວຂອງລູກສາວ.

Verse 57

भागिनेयं विशेषेण तथा बन्धुगणानपि । नातिक्रमेन्नरस्त्वेतान्मूर्खानपि वरानने

ໂດຍພິເສດ ບໍ່ຄວນຂ້າມຜ່ານ ຫຼານຊາຍທາງເອື້ອຍ/ນ້ອງສາວ ແລະຫມູ່ຍາດພີ່ນ້ອງທັງຫຼາຍ. ຊາຍບໍ່ຄວນດູໝິ່ນພວກເຂົາ ແມ່ນແຕ່ຈະບໍ່ຮຽນຮູ້ກໍຕາມ, ໂອ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ.

Verse 58

न ब्राह्मणान्परीक्षेत देवकर्मण्युप स्थिते । पैत्रकर्मणि संप्राप्ते परीक्षेत प्रयत्नतः

ເມື່ອພິທີບູຊາແດ່ພຣະເທວະກຳລັງຈະເລີ່ມ ບໍ່ຄວນກວດສອບພຣາຫມັນ. ແຕ່ເມື່ອພິທີບູຊາບັນພະບຸລຸດມາຮອດ ຄວນກວດສອບດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມຢ່າງລະມັດລະວັງ.

Verse 59

ये स्तेनाः पतिताः क्लीबा ये च नास्तिकवृत्तयः । तान्हव्यकव्ययोर्विप्राननर्हान्मनुर ब्रवीत्

ຜູ້ເປັນຂໂຈນ, ຜູ້ຕົກຈາກທຳ, ຜູ້ບໍ່ສົມຄວນ (ຄລີບ), ແລະຜູ້ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍທາງນາສຕິກ—ມະນູກ່າວວ່າ ພຣາຫມັນເຊັ່ນນັ້ນບໍ່ຄວນຮັບທັງຮະວຽ (ຖວາຍແດ່ເທວະ) ແລະກະວຽ (ຖວາຍແດ່ບັນພະບຸລຸດ).

Verse 60

जटिलं चानधीयानं दुर्बलं कितवं तथा । याजयंति च ये शूद्रांस्तांश्च श्राद्धे न पूजयेत्

ໃນພິທີສຣາດທະ ບໍ່ຄວນນັບຖືບູຊາຜູ້ມີຜົມກອງ (ຈະຕິລ) ແຕ່ບໍ່ຮຽນພຣະເວດ, ຜູ້ອ່ອນແອບໍ່ສົມຄວນ, ນັກພະນັນ, ແລະຜູ້ທີ່ປະກອບຍັດຍະໃຫ້ແກ່ຊູດຣະ.

Verse 61

चिकित्सकान्देवलकान्मांस विक्रयिणस्तथा । विपणैः पीरजीवंतो वर्ज्याः स्युर्हव्यकव्ययोः

ແພດ, ພຣະວິຫານພະນັກງານຮັບຄ່າຈ້າງ (ເທວະລະກ), ຜູ້ຂາຍເນື້ອ, ແລະຜູ້ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍການຄ້າຕາມຕະຫຼາດ—ຄວນຫຼີກເວັ້ນໃນພິທີຮະວຽແລະກະວຽ.

Verse 62

प्रेष्यो ग्राम्यश्च राज्ञश्च कुनखी श्यावदंतकः । प्रतिरोद्धा गुरोश्चैव त्यक्ता ग्निर्वार्धुषिस्तथा

ອີກທັງຄວນຫຼີກເວັ້ນ: ຄົນຮັບໃຊ້ຕ່ຳຕ້ອຍ, ຄົນບ້ານນອກຫຍາບຄາຍ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ກະສັດ, ຜູ້ມີເລັບຜິດຮູບ, ຜູ້ມີແຂ້ວດຳ, ຜູ້ຂັດຂວາງການທຳດີ, ຜູ້ຕໍ່ຕ້ານອາຈານ, ຜູ້ລະທິ້ງໄຟສັກສິດ, ແລະຜູ້ກິນດອກເບ້ຍ (ຄົນປ່ອຍກູ້).

Verse 63

यक्ष्मी च पशुपालश्च परिवेत्ता निराकृतिः । ब्रह्मध्रुक्परिवित्तिश्च गणाभ्यन्तर एव च

ຄວນຫຼີກເວັ້ນອີກດ້ວຍ: ຜູ້ເປັນໂລກວັນນະໂລກ, ຄົນເລີ້ຍງງົວ, «parivettā» (ຜູ້ແຕ່ງງານກ່ອນອ້າຍໃຫຍ່), ຜູ້ຖືກປະຕິເສດ/ຂັບໄລ່, ຜູ້ລະເມີດພຣະທຳ (brahma-dhruk), «parivitti» (ອ້າຍໃຫຍ່ທີ່ນ້ອງແຕ່ງກ່ອນ), ແລະຜູ້ຢູ່ໃນກຸ່ມອັບປະຣິສຸດ।

Verse 64

कुशीलश्चैव काणश्च वृषलीपतिरेव च । पौनर्भवश्च कानीनः कितवो मद्यपस्तथा

ດັ່ງນັ້ນກໍຄວນຫຼີກເວັ້ນ: ຜູ້ປະພຶດຊົ່ວ, ຄົນຕາຂ້າງດຽວ, ຜົວຂອງແມ່ຍິງ śūdra, ຜູ້ເກີດຈາກແມ່ຍິງທີ່ແຕ່ງງານໃໝ່, ລູກນອກສົມຣົດ, ນັກພະນັນ, ແລະຜູ້ດື່ມຂອງມຶນເມົາ।

Verse 65

पापरोग्यभिशस्तश्च दांभिको रसविक्रयी । धनुःशराणां कर्त्ता च यश्च स्याद्दिधिषूपतिः

ຜູ້ມີຊື່ສຽງດ້ານໂລກບາບ, ຜູ້ຫຼອກລວງຫນ້າຊື່, ຜູ້ຂາຍນ້ຳຫມັກ/ສານເມົາ, ຜູ້ທຳຄັນທະນູແລະລູກສອນ, ແລະຜູ້ຢູ່ເປັນຜົວຂອງແມ່ຍິງທີ່ແຕ່ງງານໃໝ່—ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຖືກຕຳນິໃນທຳມະແຫ່ງທານວ່າບໍ່ຄວນຮັບທານ।

Verse 66

मित्रध्रुड्दूतवृत्तिश्च पुत्राचार्यस्तथैव च । भ्रमरी मण्डपाली च चित्रांगः पिशुनस्तथा

ອີກດ້ວຍ: ຜູ້ຫັກຫຼັງມິດ, ຜູ້ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍອາຊີບສົ່ງຂ່າວ, ແລະຜູ້ເປັນ “ອາຈານຂອງລູກ” (ອາຊີບບໍ່ຄວນ); ພ້ອມທັງຜູ້ທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ Bhramarī, Maṇḍapālī, Citrāṅga ແລະຜູ້ນິນທາກ່າວຮ້າຍ—ທັງໝົດນີ້ກໍຖືກນັບເປັນຜູ້ຖືກຕຳນິເຊັ່ນກັນ।

Verse 67

उन्मत्तोंऽधश्च बधिरो वेदनिन्दक एव च । हयगोऽश्वोष्ट्रदमको नक्षत्रैर्यश्च जीवति

ຄົນບ້າ, ຄົນຕາບອດ, ຄົນຫູໜວກ, ແລະຜູ້ດ່າຖືກພຣະເວດ; ພໍ່ຄ້າມ້າ, ຜູ້ຝຶກມ້າແລະອູດ, ແລະຜູ້ຫາກິນດ້ວຍໂຫລາສາດຕາມນັກສັດຕຣາ (ນັກສະຕຣາຈັນທຣະ)—ທັງໝົດນີ້ກໍຖືກເຫັນວ່າບໍ່ເໝາະເປັນຜູ້ຮັບທານ।

Verse 68

पक्षिणां पोषको यश्च युद्धाचार्यस्तथैव च । स्रोतःसंभेदको यश्च वेश्यानां पोषणे रतः

ຜູ້ລ້ຽງນົກເພື່ອການຄ້າ, ອາຈານສອນການສູ້ຮົບ, ຜູ້ທຳລາຍຄັນຄູ ຫຼື ປ່ຽນທາງນ້ຳ ແລະ ຜູ້ທີ່ອຸທິດຕົນໃນການລ້ຽງດູຍິງໂສເພນີ - ບຸກຄົນເຫຼົ່ານີ້ຖືກຕິຕຽນວ່າບໍ່ຄວນເປັນຜູ້ຮັບທານ.

Verse 69

गृहसंवेशको दूतः कृष्यारोपक एव च । आखेटी श्येनजीवी च कन्यादूषक एव च

ຜູ້ຕິດຕໍ່ປະສານງານເພື່ອລັກເຂົ້າເຮືອນຜູ້ອື່ນ, ຜູ້ສົ່ງຂ່າວໃນເລື່ອງດັ່ງກ່າວ, ຜູ້ຮັບຈ້າງປູກຝັງ, ນາຍພານ, ຜູ້ລ້ຽງຊີບດ້ວຍການຝຶກນົກເຫຍີ່ຍວ ແລະ ຜູ້ລ່ວງລະເມີດຍິງສາວບໍລິສຸດ - ບຸກຄົນເຫຼົ່ານີ້ຄວນຫຼີກເວັ້ນ.

Verse 70

हिंस्रो वृषलपुत्रश्च गणानां चैव याजकः । आचारहीनः क्लीबश्च नित्ययाजनकस्तथा

ຄົນຮຸນແຮງ, ລູກຊາຍຂອງຊູດຣາ (Shudra), ຜູ້ເປັນນັກບວດໃຫ້ແກ່ກຸ່ມຄົນ (ທີ່ບໍ່ມີສິນທຳ), ຜູ້ຂາດຄວາມປະພຶດທີ່ຖືກຕ້ອງ, ຂັນທີ ແລະ ຜູ້ທີ່ເຮັດທຸລະກິດກ່ຽວກັບການບູຊາຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ - ບຸກຄົນເຫຼົ່ານີ້ກໍຖືກຕິຕຽນເຊັ່ນກັນ.

Verse 71

कृषिजीवी श्लीपदी च सद्भिर्निन्दित एव च । औरभ्रिको माहिषिकः परपूर्वा पतिस्तथा । प्रेतनिर्यातकाश्चैव वर्जनीयाः प्रयत्नतः

ຜູ້ມີອາຊີບກະສິກຳ, ຜູ້ເປັນພະຍາດຕີນຊ້າງ, ຜູ້ທີ່ຖືກຄົນດີຕິຕຽນ; ຄົນລ້ຽງແກະ, ຄົນລ້ຽງຄວາຍ, ສາມີຂອງຍິງທີ່ເຄີຍແຕ່ງງານມາກ່ອນ ແລະ ຜູ້ທີ່ 'ຂັບໄລ່ຜີ' - ທັງໝົດນີ້ຄວນຫຼີກເວັ້ນຢ່າງລະມັດລະວັງ.

Verse 72

एतान्वै गर्हिताचारानपांक्तेयान्द्विजाधमान् । द्विजानां सति लाभे तू भयत्रैव विवर्जयेत्

ບຸກຄົນເຫຼົ່ານີ້ - ຜູ້ທີ່ມີຄວາມປະພຶດທີ່ໜ້າລັງກຽດ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ເໝາະສົມທີ່ຈະນັ່ງໃນແຖວພິທີບູຊາ (Apankteya), ຜູ້ຕ່ຳຕ້ອຍທີ່ສຸດໃນບັນດາທວິຊາ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) - ເມື່ອມີທວິຊາຜູ້ສົມຄວນຢູ່, ຄວນຫຼີກເວັ້ນພວກເຂົາໃນທຸກວິທີທາງ.

Verse 73

वीक्षांधो वैकतः काणः कुष्ठी च वृषलीपतिः । पापरोगी सहस्रस्य दातुर्नाशयते फलम्

ຜູ້ຕາບອດເນື່ອງຈາກເຫົາ/ຄວາມສົກປົກ, ຜູ້ພິການ, ຜູ້ມີຕາຂ້າງດຽວ, ຜູ້ເປັນໂລກຂີ້ກະດົງ, ແລະຜົວຂອງນາງຊູດຣາ—ຄົນບາບຜູ້ຖືກໂລກບາບຄອບງຳ—ຍ່ອມທຳລາຍຜົນບຸນຂອງທານພັນເທົ່າຂອງຜູ້ໃຫ້ທານ.

Verse 74

यावद्भिः संस्पृशत्यङ्गैर्ब्राह्मणाञ्छ्रूद्रयाजकः । तावतां न भवेत्प्रेत्य दातुर्वा तस्य पैत्रिकम्

ພຣາຫມັນຈຳນວນເທົ່າໃດທີ່ຖືກອະວະຍະຂອງປະໂຣຫິດຜູ້ປະກອບພິທີໃຫ້ຊູດຣາແຕະຕ້ອງ, ຈຳນວນເທົ່ານັ້ນ ຫຼັງຄວາມຕາຍ ບໍ່ມີຜົນບຸນແກ່ບັນພະບຸລຸດໃຫ້ແກ່ຜູ້ໃຫ້ທານ (ຫຼືແກ່ຜູ້ນັ້ນ).

Verse 75

आदौ माहिषकं दृष्ट्वा मध्ये च वृषलीपतिम् । अन्ते वार्धुषिकं दृष्ट्वा निराशाः पितरो गताः

ເຫັນມາຫິສະກະໃນຕອນເລີ່ມ, ເຫັນຜົວຂອງນາງວຶຣະລີໃນຕອນກາງ, ແລະເຫັນວາຣດຫຸສິກະໃນຕອນທ້າຍ—ເມື່ອພົບເຫັນເຊັ່ນນີ້ ພິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ກໍຈາກໄປດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງ, ຄວາມຫວັງບໍ່ສຳເລັດ.

Verse 76

महिषी प्रोच्यते भार्या सा वैधव्येऽभिचारिणी । तस्यां यः क्षपते दोषां स वै माहिषिकः स्मृतः

“ມາຫິສີ” ແມ່ນຊື່ທີ່ເອີ້ນພັນລະຍາຜູ້ປະພຶດຜິດໃນຍາມເປັນແມ່ໝ້າຍ. ຜູ້ໃດທີ່ກຳຈັດ ຫຼືຈັດການຄວາມຜິດຂອງນາງ ຜູ້ນັ້ນຖືກຈື່ຈຳວ່າ “ມາຫິສະກະ”.

Verse 77

वृषलीत्युच्यते शूद्री तस्या यश्च पतिर्भवेत् । तदोष्ठलालासंसर्गात्पतितो वृषलीपतिः

“ວຶຣະລີ” ແມ່ນຄຳເອີ້ນຜູ້ຍິງຊູດຣາ; ແລະຜູ້ໃດກາຍເປັນຜົວຂອງນາງ—ເນື່ອງຈາກການສຳຜັດກັບນ້ຳລາຍຈາກຮິມຝີປາກຂອງນາງ—ຖືກນັບວ່າຕົກຕ່ຳ ແລະເອີ້ນວ່າ “ວຶຣະລີປະຕິ”.

Verse 78

स्वं वृषं तु परित्यक्त्वा परेण तु वृषायते । वृषली सा तु विज्ञेया न शूद्री वृषली भवेत्

ນາງລະທິ້ງຜົວຂອງຕົນ ແລ້ວໄປຮັບຊາຍອື່ນເປັນ “ວຶຣະ” (ຄູ່) ນາງນັ້ນຄວນຮູ້ວ່າເປັນ vṛṣalī; ຍິງ Śūdra ບໍ່ແມ່ນເພາະກຳເນີດຢ່າງດຽວຈຶ່ງເປັນ vṛṣalī.

Verse 79

चण्डाली बंधकी वेश्या रजःस्था या च कन्यका । कुटिला च स्वगोत्रा च वृषल्यः सप्त कीर्तिताः

vṛṣalī ມີ 7 ປະເພດທີ່ປະກາດໄວ້: caṇḍālī, baṃdhakī, ແມ່ຍິງຄ້າປະເວນີ, ກັນຍາທີ່ຢູ່ໃນໄລຍະມີປະຈຳເດືອນ, ແມ່ຍິງຄົດຄົນ, ແລະ ແມ່ຍິງທີ່ຢູ່ gotra ດຽວກັນ—ນີ້ແມ່ນ 7 ປະເພດທີ່ກ່າວໄວ້.

Verse 80

पितुर्गेहे तु या कन्या रजः पश्यत्यसंस्कृता । पतिताः पितरस्तस्याः कन्या सा वृषली भवेत्

ກັນຍາທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ແຕ່ງງານ ແລະເຫັນປະຈຳເດືອນຢູ່ໃນເຮືອນພໍ່ (ຍັງບໍ່ຜ່ານ saṃskāra) ບັນພະບຸລຸດຂອງນາງຖືກກ່າວວ່າຕົກຕ່ຳ; ກັນຍານັ້ນເປັນ vṛṣalī ຕາມການຈັດຊັ້ນທາງທຳ.

Verse 81

यस्तु तां वरयेत्कन्यां ब्राह्मणो ज्ञानपूर्वतः । अश्राद्धेयमपांक्तेयं तं विद्याद्वृषलीपतिम्

ແຕ່ຖ້າພຣາຫມັນຜູ້ໜຶ່ງຮູ້ຢູ່ແລ້ວແຕ່ຍັງໄປຂໍແຕ່ງງານກັບກັນຍາແບບນັ້ນ ຈົ່ງຮູ້ວ່າເຂົາບໍ່ຄວນແກ່ Śrāddha ແລະບໍ່ຄວນນັ່ງໃນແຖວອາຫານພິທີ; ເຂົາແມ່ນ vṛṣalīpati.

Verse 82

गौरी कन्या प्रधाना वै मध्यमा कन्यका मता । रोहिणी तत्समा ज्ञेया अधमा च रजस्वला

ກັນຍາ “Gaurī” ຖືກນັບວ່າເປັນອັນດັບສູງສຸດ; “Kanyakā” ຖືກເຫັນວ່າຢູ່ກາງ; “Rohiṇī” ຄວນຮູ້ວ່າສະເໝີກັນນັ້ນ; ແລະ “Rajasvalā” (ຜູ້ມີປະຈຳເດືອນ) ເປັນອັນດັບຕ່ຳສຸດໃນການຈັດຊັ້ນນີ້.

Verse 83

अप्राप्ते रजसि गौरी प्राप्ते रजसि रोहिणी । अव्यंजनकृता कन्या कुचहीना तु नग्निका

ກ່ອນຈະມີເລືອດປະຈໍາເດືອນ ນາງເອີ້ນວ່າ «ເກົາຣີ»; ເມື່ອເລືອດປະຈໍາເດືອນມາແລ້ວ ເອີ້ນວ່າ «ໂຣຫິນີ». ສາວນ້ອຍທີ່ຍັງບໍ່ມີເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງວັຍສຸກງອມ ເອີ້ນວ່າ «ກັນຍາ»; ແລະຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ມີອົງອົບອຸ່ນຄືອົງນົມພັດທະນາ ເອີ້ນວ່າ «ນັກນິກາ».

Verse 84

सप्तवर्षा भवेद्गौरी नववर्षा तु नग्निका । दशवर्षा भवेत्कन्या ह्यत ऊर्ध्वं रजस्वला

ອາຍຸ 7 ປີ ເອີ້ນວ່າ «ເກົາຣີ»; ອາຍຸ 9 ປີ ເອີ້ນວ່າ «ນັກນິກາ». ອາຍຸ 10 ປີ ເອີ້ນວ່າ «ກັນຍາ»; ແລະເກີນນັ້ນໄປ ຈັດເປັນ «ຣະຈັດສະວະລາ» (ຜູ້ມີເລືອດປະຈໍາເດືອນ).

Verse 85

व्यंजनैर्हन्ति वै पुत्रान्कुलं हन्यात्पयोधरा । गतिमिष्टां तथा लोकान्हंति सा रजसा पितुः

ດ້ວຍອາຫານລະອຽດອ່ອນທີ່ບໍ່ຄວນ ນາງທໍາລາຍບຸດຊາຍ; ດ້ວຍອົງນົມ (ຄວາມພົວພັນແຫ່ງກາມ) ນາງທໍາລາຍສາຍຕະກູນ. ດ້ວຍຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດແຫ່ງເລືອດປະຈໍາເດືອນ ນາງຂັດຂວາງເສັ້ນທາງທີ່ບິດາປາດຖະໜາ ແລະໂລກທີ່ທ່ານມຸ່ງຫາດ້ວຍທຳມະ.

Verse 86

य उद्वहेद्रजोयुक्तां स ज्ञेयो वृषलीपतिः

ຜູ້ໃດທີ່ແຕ່ງງານກັບຍິງທີ່ມີເລືອດປະຈໍາເດືອນ ຜູ້ນັ້ນພຶງຮູ້ວ່າເປັນ «ວຣຶສະລີປະຕິ»—ຜົວຂອງຜູ້ຕົກຈາກທຳມະອັນຄວນ.

Verse 87

यत्करोत्येकरात्रेण वृषलीसेवनाद्द्विजः । तद्भैक्ष्यभुग्जपन्नित्यं त्रिभिर्वर्षैर्व्यपोहति

ບາບໃດກໍຕາມທີ່ດວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ກໍ່ຂຶ້ນໃນຄືນດຽວ ໂດຍການເສບສົມກັບວຣຶສະລີ, ບາບນັ້ນລາວລົບລ້າງໄດ້ ໂດຍດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍບິນດະບາດ ແລະສວດຈະປະ (japa) ທຸກມື້ ຕະຫຼອດ 3 ປີ.

Verse 205

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये श्राद्धकल्पे श्राद्धानर्हब्राह्मणपरीक्षणकथनंनाम पञ्चोत्तरद्विशततमो ऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈຶ່ງສິ້ນສຸດບົດທີ 205 ຊື່ວ່າ «ການກ່າວເຖິງການກວດສອບພຣາຫມັນຜູ້ບໍ່ຄວນແກ່ພິທີ Śrāddha» ໃນພາກ Śrāddha-kalpa ຂອງ Prabhāsa-khaṇḍa ໃນ Prabhāsa-kṣetra-māhātmya ແຫ່ງ «ສຣີ Skanda Mahāpurāṇa» (ສຳຫິຕາ 81,000 ບົດ)។