Adhyaya 196

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि प्रभासं जलसंस्थितम् । वृद्धप्रभासाद्दक्षिणतो नातिदूरे व्यवस्थितम्

ອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: «ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວີ, ຄວນໄປຫາ ປະພາສ ທີ່ຕັ້ງຢູ່ຂ້າງນ້ຳອັນສັກສິດ; ຢູ່ທາງໃຕ້ຂອງ ວຶດທະ-ປະພາສ ບໍ່ໄກນັກ»។

Verse 2

तस्यैव देवि देवस्य शृणु माहात्म्यमुत्तमम्

«ໂອ ເທວີ, ຈົ່ງຟັງ ມາຫາຕະມະຍະ (ກຽດຕິຄຸນ) ອັນສູງສຸດ ຂອງເທວະອົງນັ້ນເທິງ»।

Verse 3

जामदग्न्येन रामेण यदा क्षत्त्रवधः कृतः । तदाऽस्य परमा जाता घृणा मनसि भामिनि

«ເມື່ອ ຣາມະ ຈາມະດັກນະ (ປະຣະສຸຣາມ) ໄດ້ກະທຳການສັງຫານພວກກະສັດຕະຣິຍະ, ໃນເວລານັ້ນ ໂອ ຜູ້ສະຫວ່າງໄສ, ຄວາມສຳນຶກຜິດອັນແຮງກ້າ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນໃຈຂອງທ່ານ»។

Verse 4

ततस्त्वाराधयामास महादेवं सुरेश्वरम् । उग्रं तपः समास्थाय बहून्वर्ष गणान्प्रिये

ຕໍ່ມາ ທ່ານໄດ້ບູຊານະມັດສະການ ພຣະມະຫາເທວະ ຈອມເທວະທັງປວງ; ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ດ້ວຍການຮັບຕະປະອັນເຂັ້ມງວດ ຢູ່ຫຼາຍປີ.

Verse 5

ततस्तुष्टो महादेवस्तस्य प्रत्यक्षतां गतः । अब्रवीद्वरदस्तेऽहं वरं वरय सुव्रत

ຕໍ່ມາ ພຣະມະຫາເທວະພໍໃຈ ໄດ້ປາກົດຕໍ່ໜ້າທ່ານ ແລະກ່າວວ່າ: “ເຮົາແມ່ນຜູ້ປະທານພອນແກ່ເຈົ້າ; ໂອ ຜູ້ຖືວຣະຕະຢ່າງໝັ້ນຄົງ, ຈົ່ງເລືອກພອນເຖີດ.”

Verse 6

राम उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव यदि देयो वरो मम । दर्शयस्व स्वकं लिंगं यज्ञे वज्रेण छादितम्

ຣາມາກ່າວວ່າ: “ຖ້າພຣະອົງພໍໃຈໃນຂ້າພະອົງ ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ແລະຖ້າຈະປະທານພອນໃຫ້ຂ້າພະອົງ—ຂໍພຣະອົງສະແດງລິງຄະອັນເປັນຂອງພຣະອົງເອງ ທີ່ໃນພິທີຍັດຍະຖືກວັຊຣະປົກຄຸມ.”

Verse 7

घृणा मे महती जाता हत्वेमान्क्षत्रियान्बहून् । दर्शनात्तव लिंगस्य येन मे नश्यते घृणा

ຄວາມສຳນຶກຜິດອັນໃຫຍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຂ້າພະອົງ ເນື່ອງຈາກໄດ້ຂ້າກະສັດຕະຣິຍະຫຼາຍຄົນ. ດ້ວຍການໄດ້ເຫັນລິງຄະຂອງພຣະອົງ ຂໍໃຫ້ຄວາມສຳນຶກຜິດນັ້ນຂອງຂ້າພະອົງສູນສິ້ນໄປ.

Verse 8

तथा मे पातकं सर्वं प्रसादात्तव शंकर

ແລະດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ໂອ ພຣະຊັງກະຣະ, ດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງ ຂໍໃຫ້ບາບທັງປວງຂອງຂ້າພະອົງຖືກຊຳລະອອກ.

Verse 9

शंकर उवाच । मम लिंगं सहस्राक्ष उत्थितं तु पुनःपुनः । वज्रेणाच्छादयत्येव भयेन महता वृतः

ພຣະສັງກະຣະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ສະຫັດສະຣາກສະ (ອິນທຣະ) ລິງຄະຂອງເຮົາຜຸດຂຶ້ນຊ້ຳໆ; ແຕ່ເຈົ້າຖືກຫໍ້ຫຸ້ມດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວອັນໃຫຍ່ ແລະຍັງປົກຄຸມມັນດ້ວຍວັຊຣະ»។

Verse 10

न तेऽहं दर्शनं यास्ये लिंगरूपी कदाचन

«ເຮົາຈະບໍ່ໄປໃຫ້ເຈົ້າເຫັນ ໃນຮູບລິງຄະ ເລີຍ»។

Verse 11

यन्मां वदसि घृणया वृतोऽहं पातकेन तु । तत्तेऽहं नाशयिष्यामि स्पर्शनात्तु द्विजोत्तम

«ເພາະເຈົ້າເວົ້າດ້ວຍຄວາມລັງກຽດວ່າ ເຮົາຖືກຫໍ້ຫຸ້ມດ້ວຍມົນທິນແລະບາບ—ໂອ ດວິຊະໂອດຕະມະ—ດ້ວຍການສຳຜັດຂອງເຮົາເອງ ເຮົາຈະທຳລາຍບາບນັ້ນຂອງເຈົ້າ»។

Verse 12

अस्मिञ्जलाश्रये पुण्ये जलमध्ये महामते । उत्थास्यति महालिंगं तस्य त्वं दर्शनं कुरु

«ໃນອ່າງນ້ຳອັນສັກສິດນີ້—ໂອ ຜູ້ມີໃຈກວ້າງ—ມະຫາລິງຄະຈະຜຸດຂຶ້ນຈາກກາງນ້ຳ; ເຈົ້າຈົ່ງເບິ່ງມັນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ»។

Verse 13

गमिष्यति घृणा सर्वा निष्पापस्त्वं भविष्यसि । उक्त्वैवमुदतिष्ठच्च जलमध्याद्वरानने

«ຄວາມລັງກຽດທັງໝົດຂອງເຈົ້າຈະຫາຍໄປ ແລະເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ບໍ່ມີບາບ» ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມກໍລຸກຂຶ້ນຈາກກາງນ້ຳ។

Verse 14

जलप्रभासनामास्य ततो जातं धरातले । तस्यालं स्पर्शनाद्देवि शिवलोकं व्रजेन्नरः

ຈາກນັ້ນ ບນຜິວແຜ່ນດິນ ໄດ້ເກີດຕີຣະຖານສັກສິດຊື່ «ຊະລະປະພາສາ»। ໂອ ເທວີ, ພຽງແຕ່ແຕະຕ້ອງ ກໍພາໃຫ້ຄົນໄປຮອດໂລກພຣະສິວະ।

Verse 15

एकं भोजयते योऽत्र ब्राह्मणं शंसितव्रतम् । भोजितोऽहं भवेत्तेन सपत्नीको न संशयः

ຜູ້ໃດໃນທີ່ນີ້ ຖວາຍອາຫານແກ່ພຣາຫມັນແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວ ຜູ້ຖືວຣະຕະອັນຄວນສັນລະເສີນ—ດ້ວຍກຳນັ້ນ ຂ້ອຍກໍເຫມືອນໄດ້ຮັບອາຫານ ພ້ອມຄູ່ຄອງຂອງຂ້ອຍ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ।

Verse 16

एषा जलप्रभासस्य संभूतिस्ते मयोदिता । श्रुता पापोपशमनी सर्वकामफलप्रदा

ນີ້ແມ່ນກຳເນີດຂອງ «ຊະລະປະພາສາ» ທີ່ຂ້ອຍໄດ້ກ່າວໃຫ້ເຈົ້າຟັງ. ເມື່ອໄດ້ຍິນແລ້ວ ມັນບັນເທົາບາບ ແລະປະທານຜົນແຫ່ງຄວາມປາດຖະໜາທຸກປະການ।

Verse 196

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये जलप्रभासमाहात्म्यवर्णनंनाम षण्णवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ» ອັນສັກສິດ, ໃນສັມຫິຕາ 81,000 ຄຳກະວີ, ໃນພາກທີ 7 ຊື່ «ປະພາສະຂັນດະ», ໃນພາກທຳອິດ «ປະພາສະເຂດຕະມາຫາຕະມະ», ບົດທີ່ມີຊື່ «ການພັນລະນາພຣະມະຫິມາຂອງ ຊະລະປະພາສາ» ໄດ້ສິ້ນສຸດ ເປັນບົດທີ 196.