Adhyaya 195

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो वृद्धप्रभासं तु गच्छेच्च नियतात्मवान् । आदिप्रभासाद्दक्षिणतो नातिदूरे व्यवस्थितम्

ພຣະອີສະວະຣະຕັດວ່າ: «ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຜູ້ມີໃຈຝຶກຝົນຄວນໄປຫາ ວຶດທະ-ປຣະພາສະ; ຢູ່ທາງໃຕ້ຂອງ ອາດິ-ປຣະພາສະ ບໍ່ໄກນັກ»।

Verse 2

चतुर्मुखं महालिंगं दर्शनात्पापनाशनम्

ມະຫາລິງຄະຜູ້ມີສີ່ໜ້າ ພຽງແຕ່ໄດ້ເຫັນ ກໍທຳລາຍບາບໄດ້।

Verse 3

श्रीदेव्युवाच । कथं वृद्धप्रभासं तु नाम तस्याभवत्प्रभो । तस्मिन्दृष्टे फलं किं स्यात्स्तुते संपूजिते तथा

ພຣະເທວີກ່າວວ່າ: «ໂອ້ ພຣະເຈົ້າ, ເປັນຢ່າງໃດຈຶ່ງໄດ້ຊື່ວ່າ ‘ວຶດທະ-ປຣະພາສະ’? ແລະຜົນບຸນອັນໃດເກີດຈາກການເຫັນ, ຈາກການສັນລະເສີນ, ແລະຈາກການບູຊາຢ່າງຖືກຕ້ອງ?»

Verse 4

एतत्कथय मे देव संक्षेपान्नातिविस्तरात्

«ຂໍພຣະອົງເລົ່າໃຫ້ຂ້າພະອົງຟັງ ໂອ້ ພຣະເທວະ—ໂດຍຫຍໍ້ ບໍ່ໃຫ້ຍາວເກີນໄປ»។

Verse 5

ईश्वर उवाच । आदौ स्वायंभुवे देवि पूर्वमन्वन्तरे पुरा । त्रेतायुगे चतुर्थे तु प्रभासे क्षेत्र उत्तमे

ພຣະອີສະວະຣະ ຕັດວ່າ: «ໃນປະຖົມການ, ໂອ ເທວີ—ໃນອະດີດອັນຍາວນານ, ໃນມັນວັນຕະຣະເກົ່າຂອງ ສະວາຍັມພູວະ—ໃນຕຣີຕາຍຸກ ຄັ້ງທີສີ່, ໃນກະເສດຕະຣະອັນສູງສຸດ ພຣະພາສາ…»

Verse 6

तस्मिन्काले महादेवि पूर्वमन्वंतरे पुरा । त्रेतायुगे चतुर्थे तु ऋषयस्तत्र संगताः

«ໃນເວລານັ້ນ, ໂອ ມະຫາເທວີ—ໃນອະດີດອັນເກົ່າແກ່ ໃນມັນວັນຕະຣະນັ້ນ—ໃນຕຣີຕາຍຸກ ຄັ້ງທີສີ່, ບັນດາລຶສີໄດ້ມາຊຸມນຸມກັນຢູ່ທີ່ນັ້ນ»

Verse 7

दर्शनार्थं प्रभासस्य उत्तरापथगामिनः । तं दृष्ट्वाऽच्छादितं देवं वज्रेण तु महेश्वरि

«ເພື່ອຂໍດາຣະຊະນະ (darśana) ຂອງ ພຣະພາສາ, ຜູ້ທີ່ເດີນທາງມາຈາກເສັ້ນທາງເໜືອ—ໂອ ມະເຫສະວະຣີ—ໄດ້ເຫັນເທວະນັ້ນຖືກວັຊຣະປົກຄຸມ»

Verse 8

विषादं परमं जग्मुर्वाक्यं चेदमथाबुवन् । अदृष्ट्वा शांकरं लिगं न यास्यामो वयं गृहम्

ພວກເຂົາເສົ້າໂສກຢ່າງຫນັກ ແລ້ວກ່າວຄໍານີ້ວ່າ: «ຖ້າບໍ່ໄດ້ເຫັນ ລິງຄະ ຂອງ ຊັງກະຣະ, ພວກເຮົາຈະບໍ່ກັບເຮືອນ»

Verse 9

स्वर्गार्थिनो वयं प्राप्ता महदध्वानमेव हि । तस्मादत्रैव तिष्ठामो यावल्लिंगस्य दर्शनम्

«ພວກເຮົາເປັນຜູ້ປາຖະໜາສະຫວັນ ໄດ້ເດີນທາງໄກຫຼາຍມາແທ້; ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຈະຢູ່ທີ່ນີ້ເທົ່ານັ້ນ ຈົນກວ່າຈະໄດ້ເຫັນລິງຄະ»

Verse 10

एवं ते निश्चयं कृत्वा परस्मिंस्तपसि स्थिताः । वर्षास्वाकाशगा भूत्वा हेमंते सलिलाश्रयाः

ເມື່ອເຂົາເຈົ້າຕັ້ງໃຈແນ່ນອນແລ້ວ ກໍ່ດໍາລົງຢູ່ໃນຕະປະສະອັນແຮງກ້າ: ລະດູຝົນຢູ່ກາງແຈ້ງໃຕ້ຟ້າ; ລະດູໜາວອາໄສນ້ໍາເປັນທີ່ພຶ່ງ.

Verse 11

पञ्चाग्निसाधना ग्रीष्मे नियता ब्रह्मचारिणः । बहून्वर्षगणान्विप्रा जराग्रस्तास्तदाऽभवन्

ໃນລະດູຮ້ອນ ເຂົາເຈົ້າປະຕິບັດວິນັຍ «ໄຟຫ້າ» ຢ່າງເຂັ້ມງວດ ເປັນພຣະພົມຈາຣິນຜູ້ສໍາລວມ. ຜ່ານໄປຫຼາຍປີ ພຣາຫມະນະລິສີເຫຼົ່ານັ້ນກໍ່ຖືກຄວາມແກ່ຊະລາຄອບງໍາ.

Verse 12

एवं वृद्धत्वमापन्ना यदा ते वरवर्णिनि । छन्द्यमाना वरैस्ते तु शंकरेण महात्मना

ໂອ ນາງຜູ້ມີຜິວພັນງາມ, ເມື່ອລິສີເຫຼົ່ານັ້ນເຖົ້າຊະລາດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ມະຫາອາດຕະມາ ສັງກະຣະ ໄດ້ປະທານພອນ ເຊີນໃຫ້ເລືອກຕາມທີ່ປາຖະໜາ.

Verse 13

लिंगस्य दर्शनं मुक्त्वा न तेऽन्यं वव्रिरे वरम्

ນອກຈາກການໄດ້ເຫັນພຣະລິງຄະ ເຂົາເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຂໍພອນອື່ນໃດເລີຍ.

Verse 14

तेषां तु निश्चयं ज्ञात्वा सर्वेषां वृषभध्वजः । अनुकम्पापरो भूत्वा स्वलिंगं तानदर्शयत्

ເມື່ອພຣະເຈົ້າຜູ້ມີທຸງຮູບງົວ (ພຣະສິວະ) ຮູ້ເຖິງຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງທຸກຄົນແລ້ວ, ພຣະອົງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ໄດ້ສະແດງພຣະລິງຄະຂອງພຣະອົງໃຫ້ເຂົາເຈົ້າເຫັນ.

Verse 15

एतस्मिन्नेव काले तु भित्त्वा चैव वसुन्धराम् । उत्थितं सहसा लिंगं तदेव वरवर्णिनि

ໃນເວລານັ້ນເທົ່ານັ້ນ ໂອ ນາງຜູ້ງາມ ພຣະລິງຄະນັ້ນໄດ້ຜຸດຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນ ຈົນແຕກພື້ນດິນເອງ.

Verse 16

ऋषयस्ते च तं दृष्ट्वा सर्वे च त्रिदिवं गताः । अथ तेषु प्रयातेषु शक्रस्तप्तमना ह्यभूत्

ບັນດາລຶສີເຫຼົ່ານັ້ນເຫັນແລ້ວ ທຸກອົງກໍໄປສູ່ສະຫວັນ (ຕຣິດິວ)؛ ເມື່ອພວກເຂົາໄປແລ້ວ ພຣະສັກຣະ (ອິນທຣະ) ກໍເກີດຄວາມທຸກໃຈ.

Verse 17

तमपि च्छादयामास वज्रेण शतपर्वणा

ພຣະອິນທຣະໄດ້ປົກຄຸມແມ່ນແຕ່ພຣະລິງຄະນັ້ນ ດ້ວຍວັຊຣະ ອາວຸດຮ້ອຍຂໍ້ຂອງພຣະອົງ.

Verse 18

वृद्धभावे यतस्तेषामृषीणां दर्शनं गतः । अतो वृद्धप्रभासं तत्कीर्त्यते वसुधातले

ເນື່ອງຈາກມັນໄດ້ປະທານດາຣະຊະນະ (darśana) ແກ່ລຶສີເຫຼົ່ານັ້ນໃນຍາມເຖົ້າ ດັ່ງນັ້ນໃນໂລກນີ້ຈຶ່ງຂານນາມວ່າ “ວຶດທະ-ປຣະພາສາ”.

Verse 19

तस्मिन्दृष्टे वरारोहे अद्यापि लभते फलम् । राजसूयाश्वमेधानां नरो भक्तिसमन्वितः

ໂອ ນາງຜູ້ສູງສົງ ຜູ້ໃດໄດ້ເຫັນສະຖານນັ້ນ (ພຣະລິງຄະ/ບ່ອນນັ້ນ) ແມ່ນແຕ່ທຸກມື້ນີ້ ຜູ້ມີພັກຕິກໍຈະໄດ້ຜົນເທົ່າພິທີຣາຊະສູຍະ ແລະ ອັດສະວະເມດະ.

Verse 20

एवं तत्र समुत्पन्नं प्रभासं वृद्धसंज्ञकम् । तत्रोक्षा ब्राह्मणे देयः सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः

ດັ່ງນັ້ນ ທີ່ນັ້ນໄດ້ເກີດຂຶ້ນ «ປະພາສ» ທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ «ວຶດທະ»; ຜູ້ປາດຖະນາຜົນບຸນແຫ່ງການຈາລິກບູຊາໃຫ້ຄົບຖ້ວນ ຄວນຖວາຍງົວຜູ້ແກ່ພຣະພຣາຫມັນຢ່າງຖືກຕ້ອງ។

Verse 195

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये वृद्धप्रभासमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चनवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງແລ້ວ ບົດທີ 195 ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາມະຫາອານຸພາບຂອງ ວຶດທະ-ປະພາສ» ໃນ ປະພາສະຂັນດະ—ພາຍໃນ «ປະພາສະກເສດຕະມາຫາຕະມະຍະ» ຂອງ «ສຣີ ສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ» ໃນສັງຫິຕາ 81,000 ຄຳກະວີ.