Adhyaya 146
ບົດນີ້ເລົ່າເຖິງ ທັມມະຣາຊາ ຍະມະ (Yama) ຜູ້ຖືກຄຳສາບທີ່ກ່ຽວກັບ ຈາຍາ (Chāyā) ຈົນເສຍຕີນໜຶ່ງ ແລະທົນທຸກທໍລະມານ. ຍະມະໄດ້ໄປປະຕິບັດຕະປະ (tapas) ທີ່ ປຣະພາສະ-ເກດຕຣະ (Prabhāsa-kṣetra) ແລະສ້າງລິງຄະ (liṅga) ຂອງ ພຣະສິວະ (Śiva/Śūlin) ຊື່ «ຍະເມສະວະຣະ» (Yameśvara)។ ພຣະສິວະປາກົດພຣະອົງໂດຍກົງ ແລະໃຫ້ຍະມະຂໍພອນ. ຍະມະຂໍໃຫ້ຕີນທີ່ຫຼຸດຫາຍກັບຄືນ ແລະຂໍອີກວ່າ ຜູ້ໃດທີ່ໄດ້ເບິ່ງລິງຄະນີ້ດ້ວຍສັດທາ ຈະໄດ້ຮັບ ປາປະ-ວິໂມຈະນະ (pāpa-vimocana) ຄືການພົ້ນຈາກບາບ. ພຣະສິວະປະທານພອນ ແລະຍະມະກັບຄືນສູ່ສະຫວັນ. ບົດນີ້ຍັງໃຫ້ຄຳແນະນຳການເດີນທາງສັກກະລະ: ໃນວັນສົມພົບ «ພາຕຣຶ-ດວິຕີຍາ» (Bhātr̥-dvitīyā) ຄວນອາບນ້ຳໃນສະໜອງ ແລະໄປດາຣະຊັນ (darśana) ຍະເມສະວະຣະໃກ້ສະຖານບູຊາ. ການຖວາຍທີ່ກຳນົດໄວ້ຄື ງາ (tila) ໃນພາຊະນະ (tila-pātra), ໂຄມໄຟ (dīpa), ງົວ (gāḥ), ແລະຄຳ (kāñcana) ແດ່ຍະມະ ໂດຍສັນຍາວ່າຈະພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ (sarva-pātaka)។
Shlokas
Verse 1
।ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि धर्मराजप्रतिष्ठितम् । यमेश्वरं महादेवं तस्यै वोत्तरतः स्थितम्
ພຣະອີສະວະຣາກ່າວວ່າ: “ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວີ, ຄວນໄປຫາພຣະຍະເມສະວະຣະ ມະຫາເທວະ ຜູ້ທີ່ທັມມະຣາຊາໄດ້ສະຖາປະນາ; ພຣະອົງສະຖິດຢູ່ທາງເໜືອຂອງສະຖານທີ່ນັ້ນ.”
Verse 2
यदा शप्तो धर्मराजश्छायया वरवर्णिनि । तदा तस्यापतत्पादः स च दुःखान्वितोऽभवत्
ໂອ ຜູ້ມີຜິວພັນງາມ, ເມື່ອທັມມະຣາຊາຖືກຊາຍາສາບແຊ່ງ ໃນເວລານັ້ນ ຕີນຂອງພຣະອົງກໍຫຼຸດຕົກ ແລະພຣະອົງກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ.
Verse 3
ततः प्राभासिके क्षेत्रे तपस्तेपे महातपाः । स्थापयामास लिंगं तु तत्र देवस्य शूलिनः
ຕໍ່ມາ ໃນກະເສດພຣາພາສິກອັນສັກສິດ ມະຫາຕະປະສີໄດ້ບໍາເນີນຕະປະ ແລະໄດ້ສ້າງຕັ້ງລິງຄະໄວ້ທີ່ນັ້ນ ແດ່ພຣະຜູ້ຖືຕຣິສູນ।
Verse 4
तस्य तुष्टो महादेवस्ततः प्रत्यक्षतां गतः । अब्रवीद्धर्म भद्रं ते वरं वरय चेप्सितम्
ມະຫາເທວະພໍໃຈໃນຕົວເຂົາ ແລ້ວປາກົດພຣະອົງຕໍ່ໜ້າ ແລະກ່າວວ່າ: “ໂອ ທັມມະ, ຂໍໃຫ້ຄວາມມົງຄຸນແກ່ເຈົ້າ—ຈົ່ງເລືອກພອນທີ່ເຈົ້າປາຖະໜາ.”
Verse 5
तदाऽब्रवीद्धर्मराजः पादः प्रपतितो मम । प्रसादात्तव देवेश जायतां पुनरेव हि
ເມື່ອນັ້ນ ທັມມະຣາຊາກ່າວວ່າ: “ຕີນຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຫຼຸດຫາຍໄປ. ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ, ດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງ ຂໍໃຫ້ມັນກັບຄືນມາ ແລະເກີດຂຶ້ນອີກເທື່ອ.”
Verse 6
एतल्लिंगं सुरश्रेष्ठ यन्मया निर्मितं तव । एतद्ये भक्तिसंयुक्ताः पश्यंति प्राणिनो भुवि
“ໂອ ຜູ້ເປັນເທວະອັນປະເສີດທີ່ສຸດ, ລິງຄະນີ້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າສ້າງຂຶ້ນເພື່ອພຣະອົງ—ບັນດາສັດມີຊີວິດໃນໂລກທີ່ເບິ່ງເຫັນມັນດ້ວຍຄວາມພັກດີ…”
Verse 7
तेषां तव प्रसादेन भूयात्पापविमोक्षणम्
“ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງ ຂໍໃຫ້ເຂົາເຈົ້າພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ.”
Verse 8
एवं भविष्यतीत्युक्ता ह्यन्तर्धानं गतो हरः । यमोऽपि लब्धपादस्तु पुनरेव दिवं ययौ
ເມື່ອພຣະຫຣະ (ຮະຣະ) ກ່າວວ່າ “ຈະເປັນໄປດັ່ງນັ້ນ” ແລ້ວ ພຣະອົງກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ; ພຣະຍະມະກໍໄດ້ຕີນຄືນ ແລະກັບໄປສູ່ສະຫວັນອີກຄັ້ງ।
Verse 9
तस्मिन्दृष्टे सुरश्रेष्ठ यमलोकसमुद्भवम् । न भयं विद्यते नृणामपि दुष्कृतकारिणाम्
ໂອ ຜູ້ເປັນເທວະສູງສຸດ, ເມື່ອໄດ້ເຫັນອົງນັ້ນ/ລິງຄະອັນສັກສິດ ທີ່ເກີດຂຶ້ນເນື່ອງຈາກໂລກຂອງພຣະຍະມະ, ຄວາມຢ້ານກໍບໍ່ມີແກ່ມະນຸດ—ແມ່ນແຕ່ຜູ້ເຮັດກຳຊົ່ວກໍຕາມ।
Verse 10
भ्रातृद्वितीयासंयोगे स्नात्वा पुष्करिणीजले । यमेश्वरसमीपस्थो यमेशमवलोकयेत्
ໃນວັນມົງຄຸນ ບຣາຕຣິ-ດວິຕີຍາ, ເມື່ອອາບນ້ຳໃນນ້ຳສະຣະອັນສັກສິດແລ້ວ, ຄວນຢືນໃກ້ພຣະຍະເມສະວະຣະ ແລະເບິ່ງພຣະຍະມະ ຜູ້ເປັນຈອມແຫ່ງທັມມະ।
Verse 11
तिलपात्रं प्रदातव्यं दीपं गाः कांचना दिकम् । यमदेवं समुद्दिश्य मुच्यते सर्वपातकैः
ຄວນຖວາຍພາຊະນະໃສ່ງາ, ຖວາຍດວງໄຟ, ຖວາຍງົວ ແລະຄຳ ເປັນທານ; ອຸທິດແດ່ພຣະຍະມະເທວະ ແລ້ວຈະພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ।