Adhyaya 139

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि चित्रादित्यमनुत्तमम् । तस्यैव दक्षिणे भागे व्रह्मकुण्डसमीपतः

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວີ, ຄວນໄປຍັງສະຖານບູຊາອັນຍອດຢ້ຽມນາມ «ຈິຕຣາອາທິຕຍະ»; ແລະທາງທິດໃຕ້ຂອງມັນ ໃກ້ «ພຣະຫມາກຸນດະ»…

Verse 2

महाप्रभावो देवेशि सर्वदारिद्र्यनाशनः । मित्रो नाम पुरा देवि धर्मात्माऽभूद्धरातले । कायस्थः सर्वभूतानां नित्यं भूतहिते रतः

ໂອ ເທວີເຈົ້າແຫ່ງເທວະ, ຕີຣຖະ/ເທວະນີ້ມີອານຸພາບຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະທຳລາຍຄວາມທຸກຍາກທຸກປະເພດ. ໃນການກ່ອນ ໂອ ເທວີ, ມີຜູ້ມີທຳຊື່ ມິດຣະ ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນ ເປັນກາຍັດສະຖະ ແລະມຸ່ງຫມັ້ນເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງປວງເສມອ.

Verse 3

तस्यापत्यद्वयं जज्ञ ऋतुकालाभिगामिनः । पुत्रः परमतेजस्वी चित्रोनाम वरानने

ຈາກທ່ານນັ້ນ ບຸດທິດາສອງຄົນເກີດຂຶ້ນຕາມການເວລາອັນຄວນ. ໃນນັ້ນ ມີບຸດຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງຍິ່ງ, ໂອ ຜູ້ໜ້າງາມ, ຊື່ ຈິດຣະ (Citra).

Verse 4

तथा चित्राऽभवत्कन्या रूपाढ्या शीलमंडना

ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ມີທິດາຄົນໜຶ່ງເກີດຂຶ້ນ—ຈິດຣາ (Citrā)—ງາມພ້ອມດ້ວຍຮູບສົມບັດ ແລະປະດັບດ້ວຍຄຸນຄວາມດີ.

Verse 5

आभ्यां तु जातमात्राभ्यां मित्रः पञ्चत्वमेयिवान् । अथ तस्य वरा भार्या सह तेनाग्निमाविशत्

ແຕ່ເມື່ອລູກທັງສອງພຶ່ງເກີດໃໝ່ໆ ມິດຣະໄດ້ເຂົ້າສູ່ສະພາບ “ປັນຈະຕັດຕະວະ” (ຄື ດັບຊີວິດ). ແລ້ວພັນລະຍາຜູ້ປະເສີດຂອງລາວ ກໍເຂົ້າໄປໃນໄຟພ້ອມກັບລາວ.

Verse 6

अथ तौ बालकौ दीनावृषिभिः परिपालितौ । वृद्धिं गतौ महारण्ये बालावेव स्थितौ व्रते

ຕໍ່ມາ ເດັກນ້ອຍທັງສອງນັ້ນຜູ້ຂັດສົນ ໄດ້ຮັບການອຸປະຖຳຈາກລິສີທັງຫຼາຍ. ພວກເຂົາເຕີບໃຫຍ່ໃນປ່າໃຫຍ່ ແລະຍັງຢືນຫມັ້ນໃນວຣະຕະ/ຂໍ້ປະພຶດ ດັ່ງເດັກນ້ອຍຜູ້ບໍລິສຸດ.

Verse 7

प्रभासं क्षेत्रमासाद्य तपः परममास्थितौ । प्रतिष्ठाप्य महा देवं भास्करं वारितस्करम्

ເມື່ອໄປຮອດທົ່ງສັກສິດພຣະພຣາພາສາ ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິບັດຕະປະອັນສູງສຸດ. ແລ້ວໄດ້ສະຖາປະນາພຣະເທວະຍິ່ງໃຫຍ່ ພາສະກະຣະ (ພຣະອາທິດ) ຜູ້ຂັບໄລ່ໄພຈາກນ້ຳ ແລະໂຈນ ເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງອັນມີ຤ິດ…

Verse 8

पूजयामास धर्मात्मा धूपमाल्यानुलेपनैः । वसिष्ठकथितैश्चैव ह्यष्टषष्टिसमन्वितैः । नामभिः सूर्यदेवेशं तुष्टाव प्राञ्जलिः प्रभुम्

ຜູ້ມີທຳນັ້ນໄດ້ບູຊາດ້ວຍຄວັນທູບ ພວງດອກໄມ້ ແລະນ້ຳຫອມຊະໂລມ. ແລ້ວດ້ວຍນາມ 68 ປະການທີ່ວະສິດຖະສອນ ລາວໄດ້ສັນລະເສີນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ສູຣະຍະ ເທວະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ—ດ້ວຍຝາມືປະນົມ.

Verse 9

चित्र उवाच । प्रणम्य शिरसा देवं भास्करं गगनाधिपम् । आदिदेवं जगन्नाथं पापघ्नं रोगनाशनम्

ຈິດຣະກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າກົ້ມສະຫວັດດີດ້ວຍສີສະ ບູຊາພຣະພາສະກະຣະ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງຟ້າ; ພຣະເທວະດັ້ງເດີມ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ; ຜູ້ທຳລາຍບາບ ແລະຂັບໄລ່ໂລກໄພ.”

Verse 10

सहस्राक्षं सहस्रांशुं सहस्रकिरणद्युतिम्

“ຂ້າພະເຈົ້າສັນລະເສີນພຣະອົງ ຜູ້ມີດວງຕາພັນ ມີລຳແສງພັນ ແລະສະຫວ່າງໄສດ້ວຍລັງສີພັນ.”

Verse 11

तमहं संस्तविष्यामि संपृक्तं गुह्यनामभिः । मुंडीरस्वामिनं प्रातर्गंगासागरसंगमे । कालप्रियं तु मध्याह्ने यमुनातीरमाश्रितम्

“ພຣະອົງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນ ໂດຍເອີ້ນດ້ວຍນາມລັບອັນສັກສິດ: ເປັນ ‘ມຸນດີຣະສະວາມິນ’ ຍາມອາລຸນ ທີ່ຈຸດບັນຈົບຂອງແມ່ນ້ຳຄັງຄາກັບທະເລ; ແລະເປັນ ‘ກາລະປຣິຍະ’ ຍາມທ່ຽງ ສະຖິດຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຢະມຸນາ.”

Verse 12

मूलस्थानं चास्तमने चन्द्रभागातटे स्थितम् । यत्र सांबः स्वयं सिद्ध उपवासपरायणः

ໃນຍາມຕາເວັນຕົກ ມີມູລະສະຖານ ຕັ້ງຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຈັນທຣະພາກາ—ທີ່ນັ້ນ ສາມບະໄດ້ບັນລຸຄວາມສຳເລັດ ໂດຍອຸປະວາສເປັນທີ່ພຶ່ງ.

Verse 13

वाराणस्यां लोहिताक्षं गोभिलाक्षे बृहन्मुखम् । प्रयागेषु प्रतिष्ठानं वृद्धादित्यं महाद्युतिम्

ໃນວາຣານະສີ (ພຣະອາທິດ) ຊື່ ໂລຫິຕາກສະ; ທີ່ໂກບິລາກສະ ຊື່ ບຣິຫັນມຸຂະ; ໃນປຣະຍາກະທັງຫຼາຍ ຊື່ ປຣະຕິສະຖານ—ແລະ ວຣິດທາດິຕະ ຜູ້ມີຮັດສະມີຍິ່ງໃຫຍ່.

Verse 14

कोट्यक्षे द्वादशादित्यं गंगादित्यं चतुर्घटे । नैमिषे चैव गोघ्ने च भद्रं भद्रपुटे स्थितम्

ທີ່ໂກຕະຍັກສະ (ພຣະອາທິດ) ຊື່ ດວາດະສາດິຕະ; ທີ່ຈະຕຸຣຄະຖະ ຊື່ ຄັງຄາດິຕະ. ໃນໄນມິສະ ແລະ ທີ່ໂກຄເນ (ພຣະອາທິດ) ຊື່ ພັດຣະ—ປະທັບຢູ່ໃນພັດຣະພຸຕະ.

Verse 15

जयायां विजयादित्यं प्रभासे स्वर्णवेतसम् । कुरुक्षेत्रे च सामंतं त्रिमंत्रं च इलावृते

ໃນຊະຍາ (ພຣະອາທິດ) ຊື່ ວິຊະຍາດິຕະ; ໃນປຣະພາສະ ຊື່ ສະວັນນະເວຕະສະ. ໃນກຸຣຸກເສດຕຣະ ຊື່ ສາມັນຕະ; ແລະໃນອິລາວຣິຕະ ຊື່ ຕຣິມັນຕຣະ (ຮູບແຫ່ງມັນຕຣະສາມ).

Verse 16

महेन्द्रे क्रमणादित्यमृणे सिद्धेश्वरं विदुः । कौशांब्यां पद्मबोधं च ब्रह्मबाहौ दिवाकरम्

ໃນພູມະເຫນທຣະ (ພຣະອາທິດ) ຊື່ ກຣະມະນາດິຕະ; ທີ່ອຶນະ ຮູ້ຈັກວ່າ ສິດເທສະວະຣະ. ໃນເກົາສາມບີ ຊື່ ປັດມະໂບທະ; ແລະທີ່ພຣະຫມະບາຫຸ ຊື່ ດິວາກະຣະ.

Verse 17

केदारे चण्डकांतिं च नित्ये च तिमिरापहम् । गंगामार्गे शिवद्वारमादित्यं भूप्रदी पने

ທີ່ເກດາຣະ ພຣະອາທິດຖືກສັນລະເສີນວ່າ «ຈັນດະການຕິ»; ທີ່ນິດຍະ ວ່າ «ຕິມິຣາປະຫະ» ຜູ້ຂັບໄລ່ຄວາມມືດ. ຕາມເສັ້ນທາງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ພຣະອົງແມ່ນ «ສິວະດວາຣ-ອາທິດຍະ» ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງແຜ່ນດິນ.

Verse 18

हंसं सरस्वतीतीरे विश्वामित्रं पृथूदके । उज्जयिन्यां नरद्वीपं सिद्धायाममलद्युतिम्

ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳສະຣັສວະຕີ ພຣະອົງແມ່ນ «ຫັງສະ»; ທີ່ປຣຶຖູດະກະ ແມ່ນ «ວິສວາມິດຣະ». ທີ່ອຸຈະຍິນີ ແມ່ນ «ນະຣະດວີປະ»; ແລະທີ່ສິດທາ ແມ່ນ «ອະມະລະດຍຸຕິ» ຜູ້ມີລັດສະໝີບໍ່ດ່າງພ້ອຍ.

Verse 19

सूर्यं कुन्तीकुमारे च पञ्चनद्यां विभावसुम् । मथुरायां विमलादित्यं संज्ञादित्यं तु संज्ञिके

ທີ່ກຸນຕີກຸມາຣະ ພຣະອົງຖືກບູຊາວ່າ «ສູຣຍະ»; ທີ່ປັນຈະນະດີ ວ່າ «ວິພາວະສຸ». ທີ່ມະຖຸຣາ ວ່າ «ວິມະລາອາທິດຍະ»; ແລະທີ່ສັມຊຍິກາ ວ່າ «ສັມຊຍາອາທິດຍະ».

Verse 20

श्रीकण्ठे चैव मार्तण्डं दशार्णे दशकं स्मृतम् । गोधने गोपतिं देवं कर्णं चैव मरुस्थले

ທີ່ສຣີກັນຖະ ພຣະອົງຖືກຮູ້ຈັກວ່າ «ມາຣຕັນດະ»; ທີ່ດະສາຣນະ ຖືກລະລຶກວ່າ «ດະສະກະ». ທີ່ໂກທະນະ ແມ່ນພຣະ «ໂກປະຕິ» ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຝູງງົວ; ແລະໃນດິນແດນທະເລຊາຍ ແມ່ນ «ກັນນະ».

Verse 21

पुष्पं देवपुरे चैव केशवार्कं तु लोहिते । वैदिशे चैव शार्दूलं शोणे वारुणवासिनम्

ທີ່ເທວະປຸຣະ ພຣະອົງຖືກສັນລະເສີນວ່າ «ປຸສປະ»; ທີ່ໂລຫິຕະ ວ່າ «ເກສະວາຣກະ». ທີ່ໄວດິສະ ວ່າ «ຊາຣດູລະ»; ແລະທີ່ໂຊນະ ວ່າ «ວາຣຸນະວາສິນ» ຜູ້ພຳນັກໃນພຣະວາຣຸນະ.

Verse 22

वर्धमाने च सांबाख्यं कामरूपे शुभंकरम् । मिहिरं कान्यकुब्जे च मंदारं पुण्यवर्धने

ທີ່ວັດທະມານ ພຣະອາທິດຖືກເອີ້ນວ່າ «ສາມບາຂະ»; ທີ່ກາມະຣູປ «ສຸພັງກະຣະ»; ທີ່ການຍະກຸບຊະ «ມິຫິຣະ»; ແລະທີ່ປຸນຍະວັດທະນະ «ມັນດາຣະ»។

Verse 23

गन्धारे क्षोभणादित्यं लंकायाममरद्युतिम् । कर्णादित्यं च चंपायां प्रबोधे शुभदर्शिनम्

ທີ່ຄັນທາຣະ ພຣະອາທິດເອີ້ນວ່າ «ກະໂສພະນາທິດຍະ»; ທີ່ລັງກາ «ອະມະຣະດະຍຸຕິ»; ທີ່ຈຳປາ «ກັນນາທິດຍະ»; ແລະທີ່ປະໂບດະ «ສຸພະດັດຊິນ»។

Verse 24

द्वारा वत्यां तु पार्वत्यं हिमवन्ते हिमापहम् । महातेजं तु लौहित्ये अमलांगे च धूजटिम्

ທີ່ດວາຣາວະຕີ ພຣະອາທິດເອີ້ນວ່າ «ປາຣະວັດຕະຍະ»; ທີ່ຫິມະວັນ «ຫິມາປະຫະ»; ທີ່ລົວຫິຕະຍະ «ມະຫາເຕຊະ»; ແລະທີ່ອະມະລາງກະ «ທູຊະຕິ»។

Verse 25

रोहिके तु कुमाराख्यं पद्मायां पद्मसंभवम् । धर्मादित्यं तु लाटायां मर्द्दके स्थविरं विदुः

ທີ່ໂຣຫິເກ ພຣະອາທິດເອີ້ນວ່າ «ກຸມາຣາຂະ»; ທີ່ປັດມາ «ປັດມະສັມພະວະ»; ທີ່ລາຕາ «ທັມມາທິດຍະ»; ແລະທີ່ມັດດະກະ ຮູ້ຈັກວ່າ «ສະຖະວິຣະ»។

Verse 26

सुखप्रदं तु कौबेर्यां कोसले गोपतिं तथा । कौंकणे तु पद्मदेवं तापनं विन्ध्यपर्वते

ທີ່ເກົາເບຣີ ພຣະອາທິດເອີ້ນວ່າ «ສຸຂະປະດະ»; ທີ່ໂກສະລະ ກໍເອີ້ນວ່າ «ໂກປະຕິ»; ທີ່ໂກງກະນະ «ປັດມະເທວະ»; ແລະເທິງພູວິນທະຍະ «ຕາປະນະ»។

Verse 27

त्वष्टारं चैव काश्मीरे चरित्रे रत्नसंभवम् । पुष्करे हेमगर्भस्थं विद्यात्सूर्यं गभस्तिके

ໃນກາສມີຣ ພຣະອາທິດຖືກຮູ້ຈັກວ່າ «ທວັສຕຣິ»; ທີ່ຈາຣິຕຣະ «ຣັດນະສຳພະວະ»; ທີ່ພຸສກະຣະ «ເຮມະກັຣພະສະຖະ»; ແລະທີ່ກະພັສຕິກາ ຄວນຮູ້ວ່າ «ສູຣຍະ»។

Verse 28

प्रकाशायां तु मुज्झालं तीर्थग्रामे प्रभाकरम् । कांपिल्ये रिल्लकादित्यं धनके धनवासिनम्

ທີ່ປຣະກາສາ ພຣະອາທິດເອີ້ນວ່າ «ມຸຈຈາລະ»; ທີ່ຕີຣຖະກຣາມ «ປຣະພາກະຣະ»; ທີ່ກາມປິລຍະ «ຣິລລະກາທິຕຍະ»; ແລະທີ່ທະນະກະ «ທະນະວາສິນ»।

Verse 29

अनलं नर्मदातीरे सर्वत्र गमनाधिकम् । अष्टषष्टिं तु देवस्य भास्करस्यामितद्युतेः

ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳນັຣມະດາ ມີພິທີສັກກາຣະຊື່ «ອະນະລະ» ອັນໂດ່ງດັງວ່າໃຫ້ອຳນາດເດີນທາງໄດ້ທົ່ວທຸກທິດຢ່າງຍິ່ງ. ທີ່ນັ້ນ ຄວນກະທຳການສັນລະເສີນ-ບູຊາ 68 ປະການແດ່ພຣະພາສກະຣະ ຜູ້ມີຣັດສະມີຫາທີ່ສຸດບໍ່ໄດ້.

Verse 30

प्रातरुत्थाय वै नित्यं शक्तिमाञ्छुचिमान्नरः । यः पठेच्छृणुयाद्वापि सर्वपापैः प्रमुच्यते

ຜູ້ຊາຍຜູ້ຕື່ນຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າທຸກວັນ ມີກຳລັງ ແລະບໍລິສຸດ—ຜູ້ໃດອ່ານສະດຸດີນີ້ ຫຼືແມ່ນແຕ່ຟັງ—ຈະພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ.

Verse 31

राज्यार्थी लभते राज्यं धनार्थी लभते धनम् । पुत्रार्थी लभते पुत्रान्सौख्यार्थी लभते सुखम्

ຜູ້ປາຖະໜາອານາຈັກ ຈະໄດ້ອານາຈັກ; ຜູ້ປາຖະໜາຊັບສິນ ຈະໄດ້ຊັບສິນ. ຜູ້ປາຖະໜາບຸດ ຈະໄດ້ບຸດ; ຜູ້ປາຖະໜາຄວາມສຸກ ຈະໄດ້ຄວາມສຸກ.

Verse 32

रोगार्तो मुच्यते रोगाद्बद्धो मुच्येत बन्धनात् । यान्यान्प्रार्थयते कामांस्तांस्तान्प्राप्नोति मानवः

ຜູ້ທີ່ທຸກທ້ອນເພາະໂລກ ພົ້ນຈາກໂລກ; ຜູ້ຖືກຜູກມັດ ພົ້ນຈາກພັນທະ. ຄວາມປາດຖະນາໃດທີ່ມະນຸດອະທິຖານຂໍ ກໍໄດ້ຮັບທີລະຢ່າງ.

Verse 33

ईश्वर उवाच । एवं च स्तुवतस्तस्य चित्रस्य विमलात्मनः । ततस्तुष्टः सहस्रांशुः कालेन महता विभुः

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຈິຕຣະ ຜູ້ມີຈິດບໍລິສຸດ ສັນລະເສີນຢ່າງນັ້ນຕໍ່ໄປ, ຕາມການເວລາອັນຍາວນານ ພຣະສະຫັດສຣາອັມຊຸ (ພຣະອາທິດ) ຜູ້ມີອຳນາດ ກໍພໍພຣະໄທ.

Verse 34

अब्रवीद्वत्स भद्रं ते वरं वरय सुव्रत

ພຣະອາທິດກ່າວວ່າ: “ລູກເອີຍ ຂໍໃຫ້ເຈົ້າມີມົງຄຸນ. ຜູ້ມີວັດຕະປະຕິບັດດີເອີຍ ຈົ່ງເລືອກພອນເຖີດ.”

Verse 35

सोऽब्रवीद्यदि मे तुष्टो भगवंस्तीक्ष्णदीधितेः । प्रौढत्वं सर्वकार्येषु नय मां ज्ञानितां तथा

ເຂົາກ່າວວ່າ: “ຖ້າພຣະອົງພໍພຣະໄທໃນຂ້າພະເຈົ້າ, ໂອ ພຣະຜູ້ມີລັດສະໝີແຫຼມຄົມ, ຂໍປະທານໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມສຸກງອມໃນກິດທຸກຢ່າງ; ແລະຂໍນຳຂ້າພະເຈົ້າໄປສູ່ສະພາບແຫ່ງປັນຍາຮູ້ແທ້ດ້ວຍ.”

Verse 36

तत्तथेति प्रति ज्ञातं सूर्येण वरवर्णिनि । ततः सर्वज्ञतां प्राप्तश्चित्रो मित्रकुलोद्भवः

ພຣະສູຣະຍະຮັບປາກວ່າ: “ເປັນດັ່ງນັ້ນເຖີດ.” ແລ້ວຈິຕຣະ ຜູ້ເກີດໃນຕະກູນມິຕຣະ ກໍໄດ້ບັນລຸຄວາມຮູ້ຮອບດ້ານ (ສະຣະວະຊະຍະຕາ).

Verse 37

तं ज्ञात्वा धर्मराजस्तु बुद्ध्या परमया युतम् । चिंतयामास मेधावी लेख कोऽयं भवेद्यदि

ເມື່ອຮູ້ວ່າຜູ້ນັ້ນປະກອບດ້ວຍປັນຍາອັນສູງສຸດ ພຣະທັມມະຣາຊາ ຜູ້ຮອບຮູ້ ຈຶ່ງຄິດພິຈາລະນາວ່າ: «ຖ້າຜູ້ນີ້ເປັນອັກຂະລາຂຽນຂອງເຮົາ ຈະສໍາເລັດສິ່ງໃດໄດ້ບໍ?»

Verse 38

ततो मे सर्वसिद्धिः स्यान्निर्वृतिश्च परा भवेत् । एवं चिंतयतस्तस्य धर्मराजस्य भामिनि

«ແລ້ວຄວາມສໍາເລັດທັງປວງຈະເປັນຂອງເຮົາ ແລະຄວາມສະຫງົບສຸກອັນສູງສຸດຈະເກີດຂຶ້ນ» ດັ່ງນີ້. ໃນຂະນະທີ່ພຣະທັມມະຣາຊາຄິດຢູ່ແບບນັ້ນ—ໂອ ນາງຜູ້ສະຫວ່າງໄສ—.

Verse 39

अग्नितीर्थे गते चित्रे स्ना नार्थं लवणाम्भसि । स तत्र प्रविशन्नेव नीतस्तु यमकिंकरैः

ເມື່ອຈິດຣະໄປຫາອັກນິຕີຣະຖະ ເພື່ອອາບນ້ໍາໃນນ້ໍາເຄັມຂອງທະເລ ໃນຂະນະທີ່ເຂົາກ້າວເຂົ້າໄປນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ກໍຖືກບໍລິວານຂອງພຣະຍົມຈັບໄປ ແລະນໍາພາອອກໄປ.

Verse 40

सशरीरो महादेवि यमादेशपरायणैः । स चित्रगुप्तनामाऽभूद्विश्वचारित्रलेखकः

ໂອ ມະຫາເທວີ, ຜູ້ທີ່ຍຶດຫມັ້ນໃນພຣະບັນຊາຂອງພຣະຍົມ ໄດ້ນໍາເຂົາໄປທັງຮ່າງກາຍ. ແລ້ວເຂົາຖືກຮູ້ຈັກວ່າ “ຈິດຣະກຸບຕະ” ຜູ້ຂຽນບັນທຶກຈະລິຍະຂອງສັດໂລກທັງປວງ.

Verse 41

चित्रादित्येतिनामाऽभूत्ततो लोके वरानने

ຕໍ່ມາໃນໂລກນີ້—ໂອ ນາງຜູ້ໃບໜ້າງາມ—ເຂົາຖືກເອີ້ນດ້ວຍນາມ “ຈິດຣາດິດຍະ”.

Verse 42

सप्तम्यां नियताहारो यस्तं पूजयते नरः । सप्त जन्मानि दारिद्र्यं न दुःखं तस्य जायते

ໃນວັນສັບຕະມີ (ວັນທີ 7 ຕາມຈັນທະປະຕິທິນ) ຜູ້ໃດຄວບຄຸມອາຫານຢ່າງມີວິໄນ ແລະບູຊາພຣະອົງນັ້ນ—ຕະຫຼອດ 7 ຊາດ ບໍ່ເກີດຄວາມທຸກຍາກ ແລະບໍ່ເກີດທຸກຂ໌ແກ່ຜູ້ນັ້ນ.

Verse 43

तत्रैव चाश्वो दातव्यः सकोषं खड्गमेव च । हिरण्यं चैव विप्राय एवं यात्राफलं लभेत्

ຢູ່ທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ຄວນຖວາຍມ້າໜຶ່ງຕົວ ແລະຖວາຍດາບພ້ອມຝັກດາບ ພ້ອມທັງຖວາຍຄຳແກ່ພຣາຫມັນ—ດັ່ງນີ້ຈຶ່ງໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງການຈາລິກບຸນ.

Verse 139

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये चित्रादित्यमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनचत्वारिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນສີຣີສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ—ໃນສັມຫິຕາ 81,000 ຄາຖາ, ໃນພຣະພາສະຂັນດະທີ 7, ໃນພາກທຳອິດ “ພຣະພາສະເຂດຣະມາຫາຕະມະຍະ”—ບົດທີ່ມີຊື່ “ການພັນລະນາມະຫິມາຂອງຈິຕຣາດິຕະຍະ” ແມ່ນບົດທີ 139 ຈົບລົງແລ້ວ.