Adhyaya 135
ບົດນີ້ນໍາເສີນພາບທາງເທວະວິທະຍາ–ພິທີກຳຂອງເທວີຜູ້ຄຸ້ມຄອງ ຜູ້ຖືກຮູ້ຈັກໃນຍຸກດວາປະຣະວ່າ «Śītalā» ແລະໃນຍຸກກະລິຖືກເອີ້ນໃໝ່ວ່າ «Kaliduḥkhāntakāriṇī» ຄື “ຜູ້ສິ້ນສຸດຄວາມທຸກໃນຍຸກກະລິ”. ພຣະອີສະວະຣະອະທິບາຍການປະທັບຢູ່ຂອງນາງທີ່ປຣະພາສະ ແລະວາງແນວທາງບູຊາທີ່ໃຊ້ໄດ້ຈິງ ເພື່ອບັນເທົາໂລກເດັກນ້ອຍ ແລະໂລກຜື່ນຕຸ່ມປະທຸ (visphoṭa) ພ້ອມທັງປະລະງັບຄວາມວຸ້ນວາຍທີ່ຕາມມາ. ພຣະຄຳພີກໍານົດລໍາດັບການປະຕິບັດ: ໄປເບິ່ງເທວີໃນສະຖານທີ່ສັກສິດ, ກຽມເຄື່ອງບູຊາທີ່ຕວງວັດແນ່ນອນ ໂດຍໃຊ້ masūra (ເລນທິນ) ບົດເພື່ອການປະລະງັບ, ແລ້ວນໍາໄປວາງຕໍ່ໜ້າ Śītalā ເພື່ອສະຫວັດດີຂອງເດັກນ້ອຍ. ຍັງໃຫ້ເຮັດພິທີປະກອບເຊັ່ນ śrāddha ແລະຖວາຍອາຫານແກ່ພຣາຫມັນ. ມີການຖວາຍຂອງຫອມ—ກາຟູນ, ດອກໄມ້, musk, ຈັນທະນາ—ແລະ ghṛta-pāyasa (ເຂົ້າຫນົມນົມໃສ່ເນີຍກີ) ເປັນ naivedya; ທ້າຍສຸດໃຫ້ຄູ່ຜົວເມຍນຸ່ງຫົ່ມ/ສວມໃສ່ຂອງທີ່ໄດ້ຖວາຍ (paridhāpana) ເພື່ອສໍາເລັດວຣະຕະ. ໃນວັນ śukla-navamī (ຂຶ້ນ 9 ຄ່ໍາ) ການຖວາຍພວງມາລາໃບ bilva ນໍາໄປສູ່ “ຄວາມສໍາເລັດທັງປວງ” (sarva-siddhi) ເປັນຜົນສຸດທ້າຍຂອງບົດນີ້.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तत्रैव संस्थितां पश्येद्देवीं दुःखांतकारिणीम् । शीतलेति पुरा ख्याता युगे द्वापरसंज्ञिते । कलौ पुनः समाख्यातां कलिदुःखान्तकारिणीम्
ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: «ຢູ່ທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ຄວນໄດ້ເຫັນແມ່ທິບພະທິດາ ຜູ້ດັບທຸກຂ໌ໃຫ້ສິ້ນ. ໃນຍຸກທວາປະຣະ ເຄີຍມີນາມວ່າ “ສີຕະລາ”; ແຕ່ໃນກະລິຍຸກ ນາງຖືກຂານນາມອີກວ່າ “ຜູ້ດັບທຸກຂ໌ແຫ່ງກະລິ”»।
Verse 2
शीतलं कुरुते देहं बालानां रोगवर्जितम् । पूजिता भक्तिभावेन तेन सा शीतला स्मृता
ເມື່ອບູຊານາງດ້ວຍຈິດສັດທາ ນາງເຮັດໃຫ້ກາຍຂອງເດັກນ້ອຍເຢັນສະບາຍ ແລະປອດຈາກໂລກ; ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງຖືກຈື່ຈຳວ່າ “ສີຕະລາ” (ແມ່ຜູ້ເຢັນ).
Verse 3
विस्फोटानां प्रशांत्यर्थं बालानां चैव कारणात् । मानेन मापितान्कृत्वा मसूरांस्तत्र कुट्टयेत्
ເພື່ອໃຫ້ໂລກຜື່ນປຸດປຸດແລະແຜ່ນຜິວທີ່ປະທຸອອກສົງົບລົງ ແລະເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ເດັກນ້ອຍ ຄວນຕວງເມັດຖົ່ວມະສູຣາ (lentils) ຕາມມາດຕະຖານ ແລ້ວຕຳບົດຢູ່ທີ່ນັ້ນເພື່ອຈັດເປັນເຄື່ອງບູຊາ।
Verse 4
शीतलापुरतो दत्त्वा बालाः सन्तु निरामयाः । विस्फोटचर्चिकादीनां वातादीनां शमो भवेत्
ເມື່ອນຳໄປຖວາຍໄວ້ຕໍ່ໜ້າແມ່ສີຕະລາແລ້ວ ຂໍໃຫ້ເດັກນ້ອຍທັງຫຼາຍປອດໄພຈາກໂລກ; ແລະຂໍໃຫ້ໂລກຜື່ນປຸດປຸດ, ໂລກຜິວໜັງເຊັ່ນ ຈັຣຈິກາ ແລະຄວາມກຳເລີບກວນດັ່ງ ວາຕະ (vāta) ສົງົບລົງເຖີດ।
Verse 5
श्राद्धं तत्रैव कुर्वीत ब्राह्मणांस्तत्र भोजयेत्
ຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ພຶງປະກອບພິທີ śrāddha ແລະຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ພຶງເລີ້ຍອາຫານແກ່ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ។
Verse 6
कर्पूरं कुसुमं चैव मृगनाभिं सुचन्दनम् । पुष्पाणि च सुगन्धानि नैवेद्यं घृतपायसम् । निवेद्य देव्यै तत्सर्वं दंपत्योः परिधापयेत्
ຈົ່ງນໍາກາມຟໍ (karpūra) ດອກໄມ້, ມັດສກ໌ (mṛganābhi), ຈັນທະນາຫອມດີ, ດອກໄມ້ຫອມ ແລະນະໄວເທຍ ຄື ຂ້າວຫວານປາຍະສະຜສົມເນີຍຂີ (ghṛta-pāyasa) ໄປຖວາຍແດ່ພຣະເທວີ; ເມື່ອຖວາຍຄົບແລ້ວ ພຶງໃຫ້ຄູ່ສາມີພັນລະຍານຸ່ງຫົ່ມ/ສວມໃສ່ຂອງມົງຄຸນນັ້ນ।
Verse 7
नवम्यां शुक्लपक्षे तु मालां विल्वमयीं शुभाम् । भक्त्या निवेद्य तां देव्यै सर्वसिद्धिमवाप्नुयात्
ໃນວັນນະວະມີ ໃນຂ້າງຂຶ້ນ (śukla-pakṣa) ຈົ່ງນໍາມາລາອັນມົງຄຸນ ທີ່ຖັກດ້ວຍໃບບິລວະ (bilva) ຖວາຍແດ່ພຣະເທວີດ້ວຍສັດທາ; ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບສິດທິສໍາເລັດທຸກປະການ (sarva-siddhi)។
Verse 135
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये दुःखान्तकारिणीतिलागौरीमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चत्रिंदुत्तरशततमोऽध्यायः
ດັ່ງນີ້ ໃນພຣະສະກັນດະມະຫາປຸຣານະອັນສັກສິດ, ໃນເອກາຊີຕິສາຫັດສຣີສັມຫິຕາ, ໃນປຣະພາສະຂັນດະທີ 7, ໃນພາກທຳອິດ «ປຣະພາສະເກດຣະມາຫາດມະຍະ», ບົດທີ່ມີຊື່ «ການພັນລະນາມະຫາດມະຍະຂອງ ທຸກຂານຕະກາຣິນີ ຕິລາເກົາຣີ» ຈົບລົງ ເປັນອັດທະຍາຍທີ 135।