Adhyaya 125
ບົດນີ້ເປັນການຊີ້ນໍາຂອງພຣະອີສະວະຣະກ່ຽວກັບພູມສັນຖານແລະພິທີບູຊາ ໂດຍໃຫ້ຫັນໄປຫາລິງຄະອັນຄວນເຄົາລົບ ທີ່ເອີ້ນວ່າ «ມະຫາລິງຄະ» ອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງເທວະດາ ຢູ່ໃນທິດແລະລະຍະທີ່ກໍານົດ. ລິງຄະນີ້ຖືກສັນລະເສີນວ່າໃຫ້ຜົນຕາມປາຖະໜາ (kāma-prada) ແລະທໍາລາຍບາບໜັກທັງປວງ (sarva-pātaka-nāśana) ແລະມີນາມວ່າ «Paulomīśvara» ເພາະກ່າວວ່າ ພໍໂລມີເປັນຜູ້ສ້າງຕັ້ງ. ຕໍ່ມາມີຕໍານານ: ໃນສົງຄາມກັບຕາຣະກະ ເທວະດາພ່າຍແພ້ ແລະພຣະອິນທຣະເສົ້າໂສກພ້ອມຄວາມຢ້ານ. ພຣະນາງອິນທຣານີເພື່ອຂໍໃຫ້ອິນທຣະຊະນະ ໄດ້ບູຊາພຣະສັມພູ; ພຣະມະຫາເທວະຈຶ່ງພະຍາກອນວ່າ ບຸດຜູ້ມີຫນ້າຫົກ (Ṣaṇmukha) ຈະອຸບັດຂຶ້ນແລະສັງຫານຕາຣະກະ. ຜູ້ໃດບູຊາລິງຄະນີ້ ຈະເປັນຄະນະຂອງພຣະສິວະ ແລະໄດ້ເຂົ້າໃກ້ພຣະອົງ; ທ້າຍສຸດພຣະອິນທຣະຕັ້ງຖິ່ນຖານຢູ່ນັ້ນ ແລະພົ້ນຈາກໂສກແລະຄວາມຢ້ານ ຢືນຢັນວ່າສະຖານທີ່ນີ້ເປັນທີ່ພຶ່ງພາທາງພິທີ ແລະແຫຼ່ງບຸນກຸສົນ.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महालिंगं महादेवि सुरप्रियम् । रावणेश्वरवायव्ये धनुषां त्रिंशकेऽन्तरे
ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວີ ຄວນໄປຫາ ລິງຄະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງເທວະ ຕັ້ງຢູ່ທາງຕາເວັນຕົກສ່ຽງເໜືອຂອງ ຣາວະເນສະວະຣະ ໃນລະຍະສາມສິບ ທະນູ।
Verse 2
स्थितं कामप्रदं लिंगं सर्वपातकनाशनम् । पौलोमीश्वरनामाढचं पौलोम्या संप्रतिष्ठितम्
ທີ່ນັ້ນມີ ລິງຄະຜູ້ປະທານຄວາມປາຖະໜາ ແລະທໍາລາຍບາບທັງປວງ; ມີນາມລືອຊາວ່າ «ເປົາໂລມີອີສະວະຣະ» ອັນເປົາໂລມີ (ອິນທຣານີ) ໄດ້ສະຖາປະນາໄວ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ।
Verse 3
तारकेण यदा ध्वस्तास्त्रिदशाः संगरे स्थिताः । त्रैलोक्यं विहृतं सर्वं स्वयमिन्द्रत्वमागतः
ເມື່ອໃດທີ່ ຕາຣະກະ ທໍາລາຍເທວະສາມສິບສາມໃນສົງຄາມ ແລະທັງສາມໂລກຖືກທໍາລາຍຢ່າງທົ່ວໜ້າ ນັ້ນເຂົາເອງໄດ້ຮັບອໍານາດແຫ່ງອິນທຣະ ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນ।
Verse 4
तदा शक्रः सुदुःखार्तो भयोद्विग्नो ननाश वै । तदा तद्भार्यया देवि इन्द्राण्या शोककर्षया
ໃນເວລານັ້ນ ພຣະສັກຣະ (ອິນທຣະ) ຖືກທຸກໂສກຢ່າງໜັກ ແລະສັ່ນສະທ້ານດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ຈຶ່ງຫລົບໜີໄປ. ໃນຂະນະນັ້ນ ໂອ ເທວີ, ພຣະນາງອິນທຣານີ ມະໄຫຍຂອງພຣະອົງ ຖືກຄວາມໂສກດຶງໃຫ້ຕໍ່າລົງ (ໄດ້ກະທຳຕໍ່)។
Verse 5
इन्द्रस्य जयमिच्छन्त्या शंभुराराधितस्तया । ततस्तुष्टो महादेवस्तामुवाच शुभेक्षणाम्
ນາງປາຖະນາໃຫ້ອິນທຣະໄດ້ໄຊຊະນະ ຈຶ່ງບູຊາອາຣາທະນາພຣະສັມພູ (ພຣະສິວະ). ເມື່ອພຣະມະຫາເທວະພໍໃຈ ພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວກັບນາງຜູ້ມີດວງຕາງາມນັ້ນ។
Verse 6
भगवानुवाच । उत्पत्स्यति सुतोऽस्माकं षण्मुखस्तु महाबलः । तारकं दैत्यराजानं स चैनं घातयिष्यति
ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກຕັດວ່າ: “ບຸດຂອງພວກເຮົາຈະເກີດຂຶ້ນ—ສັນມຸຂະ ຜູ້ມີຫນ້າຫົກ ແລະພະລັງອັນໃຫຍ່. ພຣະອົງຈະປະຫານຕາຣະກະ ລາຊາແຫ່ງອະສຸຣະ.”
Verse 7
गच्छ त्वं विज्वरा भूत्वा शृणु भूयो वचश्च मे
“ໄປເຖີດ ບັດນີ້ ໃຫ້ພົ້ນຈາກໄຂ້ແຫ່ງຄວາມທຸກ; ແລະຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາອີກຄັ້ງ.”
Verse 8
अत्र स्थितमिदं लिंगं योऽस्माकं पूजयिष्यति । स नूनं मे गणो भूत्वा मत्सकाशमुपेष्यति
“ຜູ້ໃດກໍຕາມ ບູຊາລິງຄະນີ້ ທີ່ສະຖາປະນາໄວ້ຢູ່ນີ້ເປັນຂອງພວກເຮົາ ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນຄະນະ (gaṇa) ຂອງເຮົາແນ່ນອນ ແລະຈະເຂົ້າມາສູ່ພຣະສຳນັກຂອງເຮົາ.”
Verse 9
एवमुक्ता गता साध्वी देवराड्यत्र संस्थितः । सर्वद्दुःखविनिर्मुक्ता सर्वदैत्यभयोज्झिता
ເມື່ອໄດ້ຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ນາງຜູ້ມີຄຸນທຳກໍໄດ້ເດີນຈາກໄປ; ພຣະຈອມເທວະກໍມາສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ພົ້ນຈາກທຸກຂ໌ທັງປວງ ແລະຫຼຸດພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານອະສູຣທັງຫມົດ।
Verse 125
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पौलोमोश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः
ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງແລ້ວ ບົດທີ 125 ຊື່ວ່າ “ການພັນລະນາມະຫາສິຣິຂອງ Paulomośvara” ໃນ Śrī Skanda Mahāpurāṇa, ໃນ Ekāśītisāhasrī Saṃhitā, ພາກ Prabhāsa Khaṇḍa, ແລະພາກຍ່ອຍທຳອິດ “Prabhāsa-kṣetra-māhātmya”.