Adhyaya 111

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि पुष्करारण्यमुत्तमम् । तस्मादीशानकोणस्थं धनुषां षष्टिभिः स्थितम्

ພຣະອີສະວະຣາຕັດວ່າ: ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວີ ພຶງໄປຫາປ່າພຸສະກະຣະອັນປະເສີດ. ຈາກນັ້ນໄປທາງທິດອີສານ ໃນລະຍະຫ່າງຫົກສິບຄັນທະນູ ມັນຕັ້ງຢູ່.

Verse 2

तत्र कुण्डं महादेवि ह्यष्टपुष्करसंज्ञितम् । सर्व पापहरं देवि दुष्प्राप्यमकृतात्मभिः

ທີ່ນັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວີ ມີສະຣະນ້ຳສັກສິດເອີ້ນວ່າ “ອັດຖະພຸສະກະຣະ”. ໂອ ເທວີ ມັນລ້າງບາບທັງປວງ ແຕ່ຜູ້ຈິດບໍ່ຝຶກຝົນຍາກຈະເຂົ້າເຖິງ.

Verse 3

तत्र कुण्डसमीपे तु पुरा रामेशधीमता । स्थापितं तन्महालिङ्गं रामेश्वर इति स्मृतम्

ທີ່ນັ້ນ ໃກ້ຂ້າງສະຣະນ້ຳສັກສິດ ໃນການກ່ອນ ຣາເມຊະຜູ້ມີປັນຍາ ໄດ້ສ້າງຕັ້ງລິງຄະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ຊຶ່ງຖືກຈື່ຈຳວ່າ “ຣາເມສະວະຣະ”.

Verse 4

तस्य पूजनमात्रेण मुच्यते ब्रह्महत्यया

ດ້ວຍການບູຊາແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວແກ່ (ລິງຄະຣາເມສະວະຣະ) ນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບ “ພຣະຫມະຫັດຕະຍາ” ອັນເປັນກຳອັນຫນັກຂອງການຂ້າພຣາຫມະນ.

Verse 5

श्रीदेव्युवाच । भगवन्विस्तराद्ब्रूहि रामेश्वरसमुद्भवम् । कथं तत्रागमद्रामः ससीतश्च सलक्ष्मणः

ພຣະເທວີກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂໍຈົ່ງຕັດໃຫ້ລະອຽດເຖິງກຳເນີດຂອງ ‘ຣາເມສະວະຣະ’. ຣາມະໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນແນວໃດ ພ້ອມດ້ວຍ ສີຕາ ແລະ ລັກສະມະນະ?”

Verse 6

कथं प्रतिष्ठितं लिङ्गं पुष्करे पापतस्करे । एतद्विस्तरतो ब्रूहि फलं माहात्म्यसंयुतम्

ລິງຄະນັ້ນໄດ້ຖືກປະດິດສະຖາປະນາຢູ່ທີ່ປຸສກະຣະ ຜູ້ລັກບາບ ແນວໃດ? ຂໍຈົ່ງເລົ່າຢ່າງລະອຽດ ພ້ອມຜົນບຸນທີ່ປະກອບດ້ວຍມາຫາດມະຍະອັນສັກສິດ.

Verse 7

ईश्वर उवाच । चतुर्विंशयुगे रामो वसिष्ठेन पुरोधसा । पुरा रावणनाशार्थं जज्ञे दशरथात्मजः

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: “ໃນຍຸກທີ່ຊາວສີ່ ຣາມະ ພຣະຣາຊະບຸດຂອງດະຊະຣະຖະ ໄດ້ປະສູດ ໂດຍມີວະສິດຖະເປັນປຸໂຣຫິດ ເພື່ອທຳລາຍຣາວະນະ.”

Verse 8

ततः कालान्तरे देवि ऋषिशापान्महातपाः । ययौ दाशरथी रामः ससीतः सहलक्ष्मणः

ຕໍ່ມາ ຫຼັງຈາກເວລາຜ່ານໄປ ໂອ ເທວີ, ເນື່ອງຈາກຄຳສາບຂອງລະສີ, ຣາມະຜູ້ເປັນມະຫາຕະປະ ບຸດຂອງດະຊະຣະຖະ ໄດ້ອອກເດີນທາງ ພ້ອມສີຕາ ແລະ ລັກສະມະນະ.

Verse 9

वनवासाय निष्क्रांतो दिव्यैर्ब्रह्मर्षिभिर्वृतः । ततो यात्राप्रसंगेन प्रभासं क्षेत्रमागतः

ພຣະອົງອອກໄປເພື່ອຢູ່ປ່າ ໂດຍມີພຣະພຣະຫມະຣິສີຜູ້ສະຫວ່າງໄສຫ້ອມລ້ອມ. ຕໍ່ມາ ໂດຍໂອກາດແຫ່ງການຈາລິກບຸນ ພຣະອົງໄດ້ມາຮອດພຣະກະເສດປຣະພາສະອັນສັກສິດ.

Verse 10

तं देशं तु समासाद्य सुश्रांतो निषसाद ह । अस्तं गते ततः सूर्ये पर्णान्यास्तीर्य भूतले

ເມື່ອພຣະອົງມາຮອດດິນແດນນັ້ນ ກໍນັ່ງລົງດ້ວຍຄວາມເມື່ອຍລ້າຫນັກ. ແລ້ວເມື່ອຕາເວັນຕົກ ພຣະອົງໄດ້ປູໃບໄມ້ລົງເທິງພື້ນດິນເພື່ອພັກຜ່ອນ.

Verse 11

सुष्वापाथ निशाशेषे ददृशे पितरं स्वकम् । स्वप्ने दशरथं देवि सौम्यरूपं महाप्रभम्

ເມື່ອຄືນໃກ້ຈະສິ້ນ ລາວໄດ້ຫຼັບ ແລະເຫັນບິດາຂອງຕົນ—ພຣະດະຊະຣະຖ—ໃນຄວາມຝັນ ໂອ ເທວີ ຜູ້ມີຮູບອ່ອນໂຍນ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍສະຫງ່າລາສີອັນຍິ່ງໃຫຍ່।

Verse 12

प्रातरुत्थाय तत्सर्वं ब्राह्मणेभ्यो न्यवेदयत् । यथा दशरथः स्वप्ने दृष्टस्तेन महात्मना

ເຊົ້າຂຶ້ນແລ້ວ ລາວລຸກຂຶ້ນ ແລະແຈ້ງເລື່ອງທັງໝົດນັ້ນແກ່ພວກພຣາຫມັນ—ວ່າມະຫາອາດຕະມານັ້ນໄດ້ເຫັນພຣະດະຊະຣະຖໃນຄວາມຝັນແນວໃດ।

Verse 13

ब्राह्मणा ऊचुः । वृद्धिकामाश्च पितरो वरदास्तव राघव । दर्शनं हि प्रयच्छंति स्वप्नान्ते हि स्ववंशजे

ພວກພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: «ໂອ ຣາຄະວະ, ພິຕຣຶ (ບັນພະບຸລຸດ) ຂອງເຈົ້າ ປາດຖະໜາຄວາມສຸກແລະຄວາມເຈຣິນຂອງວົງສາ ແລະເປັນຜູ້ປະທານພອນ; ພວກທ່ານຍ່ອມປະທານການເຫັນພົບ ໂດຍປາກົດໃນທ້າຍຄວາມຝັນ ແກ່ຜູ້ເກີດໃນສາຍເລືອດຂອງຕົນ»។

Verse 14

एतत्तीर्थं महापुण्यं सुगुप्तं शार्ङ्गधन्वनः । पुष्करेति समाख्यातं श्राद्धमत्र प्रदीयताम्

«ຕີຣຖະນີ້ມີບຸນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະຖືກປົກປ້ອງຢ່າງດີໂດຍພຣະວິສນຸ ຜູ້ຖືຄັນທະນູ Śārṅga. ມັນມີນາມວ່າ ‘Puṣkara’; ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຖວາຍພິທີ Śrāddha ຢູ່ທີ່ນີ້»।

Verse 15

नूनं दशरथो राजा तीर्थे चास्मिन्समीहते । त्वया दत्तं शुभं पिण्डं ततः स दर्शनं गतः

«ແນ່ນອນ ພຣະຣາຊາດະຊະຣະຖ ປາດຖະໜາຜົນບຸນຢູ່ໃນຕີຣຖະນີ້. ເນື່ອງຈາກເຈົ້າໄດ້ຖວາຍປິນດະ (piṇḍa) ອັນເປັນມົງຄຸນ ດັ່ງນັ້ນທ່ານຈຶ່ງບັງເກີດປາກົດ ແລະໄດ້ມາໃຫ້ເຈົ້າເຫັນ»।

Verse 16

ईश्वर उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा रामो राजीवलोचनः । निमंत्रयामास तदा श्राद्धार्हान्ब्राह्मणाञ्छुभान्

ພຣະອີສະວະຣາຕັດວ່າ: ເມື່ອຣາມາ ຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວ ໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍານັ້ນແລ້ວ ຈຶ່ງເຊີນບຣາຫມັນຜູ້ມີສິຣິ ຜູ້ຄວນໄດ້ຮັບການບູຊາໃນພິທີສຣາດທະ।

Verse 17

अब्रवील्लक्ष्मणं पार्श्वे स्थितं विनतकंधरम् । फलार्थं व्रज सौमित्रे श्राद्धार्थं त्वरयाऽन्वितः

ພຣະອົງກ່າວກັບລັກສະມະນະ ຜູ້ຢືນຢູ່ໃກ້ ກົ້ມຄໍຢ່າງນອບນ້ອມວ່າ: “ໂອ ເສົາມິຕຣະ, ໄປຫາຜົນໄມ້ເພື່ອພິທີສຣາດທະ—ຈົ່ງໄປໂດຍໄວ.”

Verse 18

स तथेति प्रतिज्ञाय जगाम रघुनंदनः । आनयामास शीघ्रं स फलानि विविधानि च

ເຂົາຮັບຄໍາວ່າ “ເປັນດັ່ງນັ້ນ” ແລ້ວອອກໄປ; ຣະຄຸນັນດະນະນັ້ນ ນໍາຜົນໄມ້ຫຼາຍຊະນິດກັບມາຢ່າງໄວວາ।

Verse 19

बिल्वानि च कपित्थानि तिन्दुकानि च भूरिशः । बदराणि करीराणि करमर्दानि च प्रिये

ມີຜົນບິລະວະ, ກະປິຕຖະ, ແລະ ຕິນດຸກະ ຢ່າງຫຼາຍ; ຍັງມີບະດະຣະ (ພຸດຊູບ), ກະຣີຣະ, ແລະ ກະຣະມັຣດະ ດ້ວຍ, ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ।

Verse 20

चिर्भटानि परूषाणि मातुलिंगानि वै तथा । नालिकेराणि शुभ्राणि इंगुदीसंभवानि च

ຍັງມີຈິຣະພະຏະ ແລະ ປະຣູສະ; ພ້ອມທັງມາຕຸລິງກະ ດ້ວຍ. ມີໝາກພ້າວຂາວຜ່ອງ ແລະ ຜົນທີ່ເກີດຈາກຕົ້ນອິງກຸດີ ອີກດ້ວຍ।

Verse 21

अथैतानि पपाचाशु सीता जनकनंदिनी । ततस्तु कुतपे काले स्नात्वा वल्कलभृच्छुचिः

ແລ້ວນາງສີຕາ ທິດາຂອງພຣະຊະນະກະ ໄດ້ປຸງອາຫານເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງວ່ອງໄວ. ຕໍ່ມາ ໃນເວລາກຸຕະປະກາລອັນສົມຄວນ ນາງອາບນ້ຳ ແລະບໍລິສຸດ ນຸ່ງເຄື່ອງເປືອກໄມ້ ເພື່ອຕຽມພິທີ.

Verse 22

ब्राह्मणानानयामास श्राद्धार्हान्द्विजसत्तमान् । गालवो देवलो रैभ्यो यवक्रीतोऽथ पर्वतः

ພຣະອົງໄດ້ນຳພາບັນດາພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ ຜູ້ຄວນໄດ້ຮັບການບູຊາໃນພິທີສຣາດທະ: ກາລະວະ, ເທວະລະ, ໄຣພະຍະ, ຢະວະກຣີຕະ, ແລະພະຣະວະຕະ ດ້ວຍ.

Verse 23

भरद्वाजो वसिष्ठश्च जावालिर्गौतमो भृगुः । एते चान्ये च बहवो ब्राह्मणा वेदपारगाः

ມີພຣະລິສີ ພະຣະດວາຊະ, ວະສິດຖະ, ຊາວາລິ, ໂຄຕະມະ, ພຣຶກຸ. ແລະຍັງມີພຣາຫມັນອື່ນໆອີກຫຼາຍ ຜູ້ຊຳນານໃນພຣະເວດ ຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 24

श्राद्धार्थं तस्य संप्राप्ता रामस्याक्लिष्टकर्मणः । एतस्मिन्नेव काले तु रामः सीतामभाषत

ພວກເຂົາໄດ້ມາຮອດເພື່ອພິທີສຣາດທະຂອງພຣະຣາມ ຜູ້ກະທຳການງານບໍ່ເຄີຍເມື່ອຍ ແລະບໍ່ມີມົນທິນ. ໃນເວລານັ້ນເອງ ພຣະຣາມໄດ້ກ່າວກັບນາງສີຕາ.

Verse 25

एहि वैदेहि विप्राणां देहि पादावनेजनम् । एतच्छ्रुत्वाऽथ सा सीता प्रविष्टा वृक्षमध्यतः

«ມາເຖີດ ໂອ ໄວເທຫີ, ຈົ່ງຖວາຍນ້ຳສຳລັບລ້າງພຣະບາດແກ່ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ» ພຣະຣາມກ່າວ. ເມື່ອໄດ້ຍິນແລ້ວ ນາງສີຕາກໍເຂົ້າໄປທ່າມກາງພົ້ນໄມ້.

Verse 26

गुल्मैराच्छाद्य चात्मानं रामस्यादर्शने स्थिता । मुहुर्मुहुर्यदा रामः सीतासीतामभाषत

ນາງປິດບັງຕົນໃນພຸ່ມໄມ້ ຢູ່ໃຫ້ພົ້ນຈາກສາຍຕາຂອງພຣະຣາມ. ພຣະຣາມເອີ້ນຊ້ຳໆວ່າ «ສີຕາ! ສີຕາ!»

Verse 27

ज्ञात्वा तां लक्ष्मणो नष्टां कोपाविष्टं च राघवम् । स्वयमेव तदा चक्रे ब्राह्मणार्ह प्रतिक्रियाम्

ເມື່ອຮູ້ວ່ານາງຫາຍໄປ ແລະເຫັນພຣະຣາຄະວະຖືກໂທສະຄອບງຳ ພຣະລັກສະມະນະຈຶ່ງເຮັດເອງນັ້ນແຫຼະ ພິທີປະຕິກິລິຍາອັນຄວນແກ່ພຣະພຣາຫມະນ.

Verse 28

अथ भुक्तेषु विप्रेषु कृत पिंडप्रदानके । आगता जानकी सीता यत्र रामो व्यवस्थितः

ເມື່ອພຣະພຣາຫມະນໄດ້ສັນອາຫານແລ້ວ ແລະການຖວາຍປິນດາ (piṇḍa) ສຳເລັດແລ້ວ ນາງຈານະກີ ສີຕາ ກໍມາຮອດບ່ອນທີ່ພຣະຣາມປະທັບຢູ່.

Verse 29

तां दृष्ट्वा परुषैर्वाक्यैर्भर्त्सयामास राघवः । धिग्धिक्पापे द्विजांस्त्यक्त्वा पितृकृत्यमहोदयम् । क्व गताऽसि च मां हित्वा श्राद्धकाले ह्युपस्थिते

ເມື່ອພຣະຣາຄະວະເຫັນນາງ ກໍຕຳນິດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຮຸນແຮງວ່າ: «ອັບອາຍເຖີດ ໂອ້ຜູ້ມີບາບ! ເຈົ້າລະທິ້ງພຣະພຣາຫມະນ ແລະກິດອັນໃຫຍ່ອັນເປັນມົງຄຸນແກ່ບັນພະບຸລຸດ; ເຈົ້າໄປໃສ ປ່ອຍຂ້າໄວ້ ໃນຍາມພິທີສຣາດທະ (śrāddha) ມາຮອດ?»

Verse 30

ईश्वर उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा भयभीता च जानकी

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ເມື່ອນາງຈານະກີໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນຂອງພຣະອົງ ນາງກໍຫວາດຫວັນ.

Verse 31

कृताञ्जलिपुटा भूत्वा वेपमाना ह्यभाषत । मा कोपं कुरु कल्याण मा मां निर्भर्त्सय प्रभो

ນາງປະນົມຝາມືດ້ວຍຄວາມນົບນ້ອມ ພ້ອມທັງສັ່ນໄຫວ ແລ້ວກ່າວວ່າ: «ຂໍຢ່າໂກດເດີ ທ່ານຜູ້ປະເສີດ; ຂໍຢ່າດຸຂ້ອຍເດີ ພຣະເຈົ້າ»។

Verse 32

शृणु यस्माद्विभोऽन्यत्र गता त्यक्त्वा तवान्तिकम् । दृष्टस्तत्र पिता मेऽद्य तथा चैव पितामहः

«ຂໍຟັງເດີ ທ່ານຜູ້ມີອຳນາດ. ຂ້ອຍໄດ້ໄປບ່ອນອື່ນ ປະລະຈາກຂ້າງທ່ານ, ເພາະວ່າທີ່ນັ້ນວັນນີ້ ຂ້ອຍເຫັນພໍ່ຂອງຂ້ອຍ ແລະຍັງເຫັນປູ່ຂອງຂ້ອຍດ້ວຍ»។

Verse 33

तस्य पूर्वतरश्चापि तथा मातामहादयः । अंगेषु ब्राह्मणेन्द्राणामाक्रान्तास्ते पृथक्पृथक्

ແລະບັນພະບຸລຸດກ່ອນໜ້າຂອງລາວດ້ວຍ—ປູ່ຍ່າຕາຍາຍ ແລະອື່ນໆ—ໄດ້ເຂົ້າຄອບຄອງອະໄວຍະວະຂອງພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດທີ່ກຳລັງປະກອບພິທີ ແຕ່ລະຄົນແຍກກັນໄປ.

Verse 34

ततो लज्जा समभवत्तत्र मे रघुनन्दन । पित्रा तत्र महाबाहो मनोज्ञानि शुभानि च

ແລ້ວຄວາມອາຍກໍເກີດຂຶ້ນໃນຂ້ອຍທີ່ນັ້ນ, ໂອ ຜູ້ເປັນຄວາມຊື່ນບານແຫ່ງວົງລາກຸ. ແລະທີ່ນັ້ນເອງ, ໂອ ຜູ້ມີແຂນແຂງແຮງ, ພໍ່ຂອງຂ້ອຍໄດ້ຈັດຫາສິ່ງທີ່ນ່າຊື່ນໃຈ ແລະເປັນມົງຄຸນ.

Verse 35

तत्र पुष्करसान्निध्ये दक्षिणे धनुषां त्रये । लिंगं प्रतिष्ठयामास रामेश्वरमिति श्रुतम्

ທີ່ນັ້ນ ໃກ້ພຸສະກະຣະ, ທາງທິດໃຕ້ຫ່າງໄປສາມຄວາມຍາວຄັນທະນູ, ລາວໄດ້ສະຖາປະນາລິງຄະໜຶ່ງ ທີ່ໄດ້ຍິນກັນວ່າຊື່ «ຣາເມສະວະຣະ».

Verse 36

भक्ष्याणि भक्षितान्येव यानि वै गुणवन्ति च । स कथं सुकषायाणि क्षाराणि कटुकानि च । भक्षयिष्यति राजेन्द्र ततो मे दुःखमाविशत्

“ລາວໄດ້ກິນອາຫານທີ່ດີ ແລະມີຄຸນຄ່າແລ້ວ. ແລ້ວລາວຈະກິນອາຫານຝາດຝືນ, ເຄັມດ່າງ, ແລະເຜັດໄດ້ແນວໃດ?” ໂອ ພະຣາຊາ, ດັ່ງນັ້ນຄວາມໂສກເສົ້າໄດ້ເຂົ້າມາຫາຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 37

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा विस्मितो राघवोऽभवत् । विशेषेण ददौ तस्मिञ्छ्राद्धं तीर्थे तु पुष्करे

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາຂອງນາງ ຣາຄະວະກໍ່ປະຫລາດໃຈ. ທີ່ນັ້ນ ທີ່ຕີຣຖະພຸສກະຣະ ລາວໄດ້ປະກອບພິທີສຣາດທະດ້ວຍຄວາມພິເສດ ແລະຄວາມປະນີດ.

Verse 39

यस्तं पूजयते भक्त्या गन्धपुष्पादिभिः क्रमात् । स प्राप्नोति परं स्थानं य्रत्र देवो जनार्दनः

ຜູ້ໃດບູຊາພຣະອົງດ້ວຍສັດທາ—ຖວາຍກິ່ນຫອມ, ດອກໄມ້ ແລະອື່ນໆ ຕາມລໍາດັບ—ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮອດສະຖານອັນສູງສຸດ ທີ່ພຣະຈະນາຣະດະນະປະທັບຢູ່.

Verse 40

किमत्र बहुनोक्तेन द्वादश्यां यत्प्रदापयेत् । न तत्र परिसंख्यानं त्रिषु लोकेषु विद्यते

ຈະເວົ້າຫຼາຍໄປເພື່ອຫຍັງ? ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ຜູ້ໃດໃຫ້ທານໃນວັນດວາດະສີ ບຸນກຸສົນຂອງມັນບໍ່ມີການນັບໄດ້ ແມ່ນແຕ່ໃນສາມໂລກ.

Verse 41

शुक्रांगारकसंयुक्ता चतुर्थी या भवेत्क्वचित् । षष्ठी वात्र वरारोहे तत्र श्राद्धे महत्फलम्

ຖ້າວັນຈະຕຸຣຖີເກີດຕົງກັບວັນສຸກ ແລະວັນອັງຄານ, ຫຼືຖ້າເປັນວັນສັດຖີໃນທີ່ນີ້, ໂອ ນາງຜູ້ງາມ—ການປະກອບສຣາດທະໃນໂອກາດນັ້ນຈະໃຫ້ຜົນອັນຍິ່ງໃຫຍ່.

Verse 42

यावद्द्वादशवर्षाणि पितरश्च पितामहाः । तर्पिता नान्यमिच्छन्ति पुष्करे स्वकुलोद्भवे

ຕະຫຼອດເວລາສິບສອງປີ ບິດາແລະປູ່ຍ່າ—ເມື່ອໄດ້ຮັບການຖວາຍນ້ຳບູຊາ (tarpaṇa) ຈົນພໍໃຈ—ບໍ່ປາຖະໜາສິ່ງອື່ນໃດ ເມື່ອຜູ້ເກີດໃນວົງຕະກູນຕົນ ເຮັດທີ່ປຸສກະຣະ (Puṣkara)។

Verse 43

तत्र यो वाजिनं दद्यात्सम्यग्भक्तिसमन्वितः । अश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः

ຜູ້ໃດຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຖວາຍມ້າໜຶ່ງຕົວດ້ວຍສັດທາແລະພັກຕິອັນຖືກຕ້ອງ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຜົນບຸນເທົ່າກັບພິທີຍັດອັສວເມດະ (Aśvamedha)។

Verse 44

इति ते कथितं सम्यङ्माहात्म्यं पापनाशनम् । रामेश्वरस्य देवस्य पुष्करस्य च भामिनि

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ນາງຜູ້ງາມ, ຂ້າໄດ້ເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ ກ່ຽວກັບມາຫາດມະຍະ (māhātmya) ອັນທຳລາຍບາບ ຂອງພຣະເທວະອົງພຣະຣາເມສະວະຣະ (Rāmeśvara) ແລະຂອງປຸສກະຣະ (Puṣkara) ດ້ວຍ.

Verse 111

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पुष्करमाहात्म्ये रामेश्वरक्षेत्रमाहात्म्यवर्णनंनामैकादशोत्तरशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີ ສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ» ສັງຫິຕາ 81,000 ຄຳກອນ, ໃນປຣະພາສະຂັນດະ ພາກທີ 7, ໃນປຣະພາສະເຂດຣະມາຫາດມະຍະ ພາກທີ 1, ໃນປຸສກະຣະມາຫາດມະຍະ, ບົດທີ 111 ຊື່ «ການພັນລະນາມາຫາດມະຍະແຫ່ງເຂດຣະຣາເມສະວະຣະ» ຈົບລົງແລ້ວ.