Adhyaya 14

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ देवं सिद्धेश्वरं परम् । सिद्धिदं प्राणिनां सम्यक्सिद्धेन स्थापितं पुरा

ພຸລັສຕະຍະກ່າວວ່າ: ຈາກນັ້ນ ໂອ້ພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ ຈົ່ງໄປຫາພຣະສິດເທສະວະຣະ (Siddheśvara) ຜູ້ເປັນອົງສູງສຸດ. ພຣະອົງປະທານສິດທິ (siddhi) ແກ່ສັດທັງຫຼາຍ, ເພາະໃນການກ່ອນ ສິດທະຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ສະຖາປະນາພຣະອົງໄວ້ທີ່ນັ້ນຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

Verse 2

तत्र विश्वावसुर्नाम सिद्धस्तेपे महातपः । बहुवर्षाणि संस्थाप्य शिवं भक्तिपरायणः

ທີ່ນັ້ນ ມີສິດທະຜູ້ໜຶ່ງຊື່ ວິດສະວາວະສຸ ໄດ້ບຳເນັດຕະປະອັນໃຫຍ່ຫຼາຍປີ ໂດຍຕັ້ງພຣະສິວະ ແລະຢູ່ໃນພັກຕິອັນໝົດໃຈ।

Verse 3

जितक्रोधो जितमदो जितसर्वेंद्रियक्रियः । तावद्वर्षसहस्रांते भगवान्वृषभध्वजः । तुतोष नृपतेस्तस्य स्वयं दर्शनमाययौ

ລາວໄດ້ຊະນະຄວາມໂກດ ຊະນະຄວາມຫຍິ່ງຍະໂສ ແລະຄວບຄຸມກິດຈະກຳຂອງອິນທຣີທັງປວງ; ເມື່ອຄົບພັນປີ ພຣະຜູ້ມີທຸງເຄື່ອງໝາຍຮູບງົວ (ພຣະສິວະ) ກໍພໍໃຈຕໍ່ຣາຊະຣິສີນັ້ນ ແລະເສດັດມາເອງເພື່ອປະທານດາຣະຊັນ।

Verse 4

अब्रवीत्तं महादेवो वरदोस्मीति पार्थिव

ມະຫາເທວະໄດ້ກ່າວແກ່ລາວວ່າ: «ໂອ ພຣະຣາຊາ, ເຮົາແມ່ນຜູ້ປະທານພອນ»।

Verse 5

श्रीभगवानुवाच । वरं वरय भद्रं ते यत्ते मनसि वर्त्तते । दास्यामि ते प्रसन्नोऽहं यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: «ຈົ່ງເລືອກພອນເຖີດ—ຂໍໃຫ້ເຈົ້າມີມົງຄຸນ—ສິ່ງໃດທີ່ຢູ່ໃນໃຈເຈົ້າ. ເຮົາພໍໃຈແລ້ວ; ເຮົາຈະປະທານໃຫ້ເຈົ້າ ແມ່ນແຕ່ຈະຫາໄດ້ຍາກຢ່າງຍິ່ງກໍຕາມ»។

Verse 6

विश्वावसुरुवाच । एतल्लिंगं सुरश्रेष्ठ ध्यात्वा मनसि निश्चयम् । सर्वान्कामानवाप्नोतु प्रसादात्तव शंकर

ວິດສະວາວະສຸ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາເທວະ, ໂອ ສັງກະຣະ—ເມື່ອໄດ້ພິຈາລະນາລິງຄະນີ້ໃນໃຈດ້ວຍຄວາມໝັ້ນຄົງ—ຂໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນໄດ້ບັນລຸຄວາມປາດຖະໜາທັງປວງ ໂດຍພຣະກະຣຸນາຂອງພຣະອົງ»។

Verse 7

पुलस्त्य उवाच । एवमस्त्विति स प्रोच्य तत्रैवांतरधीयत । सिद्धेश्वरं ततो गत्वा सिद्धिं याति सहस्रशः

ພຸລັດສະຕະຍະ ກ່າວວ່າ: «ຂໍໃຫ້ເປັນດັ່ງນັ້ນ» ແລ້ວພຣະສິວະກໍຫາຍໄປຢູ່ທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ. ຕໍ່ມາ ຜູ້ໃດໄປຫາສິດເທສະວະຣະ ຈະໄດ້ຮັບສິດທິອັນສຳເລັດນັບພັນປະການ.

Verse 8

प्रभावात्तस्य लिंगस्य कामानिष्टानवाप्नुयुः । ततो धर्मक्रियाः सर्वा गता नाशं धरातले

ດ້ວຍອຳນາດອັນພິເສດຂອງລິງຄະນັ້ນ ຜູ້ຄົນຈະໄດ້ຮັບສິ່ງທີ່ປາດຖະໜາ. ຕໍ່ມາ ພິທີກຳແຫ່ງທຳມະທັງປວງໃນໂລກ ກໍຕົກຕ່ຳ ແລະເສື່ອມສະລາຍໄປ.

Verse 9

न कश्चिद्यजते यज्ञैर्न दानानि प्रयच्छति । सिद्धेश्वरप्रसादेन सिद्धिं यांति नरा भुवि

ແມ່ນແຕ່ບໍ່ມີໃຜປະກອບຍັດຍະ ແລະບໍ່ມີໃຜໃຫ້ທານ ແຕ່ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງສິດເທສະວະຣະ ມະນຸດໃນໂລກກໍຍັງບັນລຸສິດທິ (ສິດທິ) ໄດ້.

Verse 10

उच्छिन्नेषु च यज्ञेषु दानेषु नृपसत्तम । इन्द्राद्यास्त्रिदशाः सर्वे परं दुःखमुपागताः

ໂອ ພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ, ເມື່ອຍັດຍະ ແລະທານຖືກຕັດຂາດ ທວງເທວະທັງປວງ—ອິນທຣະ ແລະອື່ນໆ—ກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກໂສກຢ່າງຫນັກ.

Verse 11

ज्ञात्वा यज्ञविघातं च तद्विघाताय वासवः । वज्रेणाच्छादयामास यथा सिद्धिर्न जायते

ເມື່ອຮູ້ວ່າຍັດຍະກຳກຳລັງຖືກຂັດຂວາງ ວາສະວະ (ອິນທຣະ) ເພື່ອຂັດຂວາງໃຫ້ໜັກຂຶ້ນ ໄດ້ນຳວັດຊະຣະ (ສາຍຟ້າ) ຂອງຕົນມາປົກຄຸມ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ສິດທິເກີດຂຶ້ນ.

Verse 12

तथापि संनिधौ तस्य सिद्धेशस्य नृपोत्तम । कर्मणो जायते सिद्धिः पातकस्य परिक्षयः

ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ ໃນສະນິທິຂອງ ສິດເທສະ (Siddheśa) ນັ້ນ ຄວາມສໍາເລັດໃນການກະທໍາເກີດຂຶ້ນ ແລະ ບາບຖືກທໍາລາຍສິ້ນໄປ।

Verse 13

यस्तु माघचतुर्द्दश्यां सोमवारे नृपोत्तम । शुक्लायां वाथ कृष्णायां स्पृष्ट्वा सिद्धो भवेन्नरः

ແຕ່ຜູ້ໃດ ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ ໃນວັນຈັນ ຕົງກັບວັນທີ 14 (ຈັດຕຸຣທັດສີ) ໃນເດືອນມາຆະ (Māgha) ບໍ່ວ່າຈະເປັນຂ້າງຂຶ້ນຫຼືຂ້າງແຮມ ໄດ້ແຕະສະຖານ/ວັດຖຸສັກສິດ ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນຜູ້ສໍາເລັດສິດທິ।

Verse 14

अद्यापि जायते सिद्धिः सत्यमेतन्मयोदितम् । तस्मात्सिद्धेश्वरं गत्वा नत्वा यास्यति सद्गतिम्

ຈົນທຸກມື້ນີ້ ສິດທິກໍຍັງເກີດຂຶ້ນ—ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ຂ້ອຍໄດ້ກ່າວ. ດັ່ງນັ້ນ ໄປຫາ ສິດເທສະວະຣະ (Siddheśvara) ແລ້ວນ້ອມກາຍນະມັດສະການ ຈະໄດ້ຮອດຄະຕິອັນດີ (ສຸຄະຕິ)។