Adhyaya 26

Verse 1

व्यास उवाच । मार्कंडेयोद्धाटितं वै स्वर्गद्वारमपावृतम् । तत्र ये देहसंत्यागं कुर्वंति फलकांक्षया

ພຣະວະຍາສກ່າວວ່າ: ປະຕູສະຫວັນທີ່ມາຣະກັນເຑຍະໄດ້ເປີດໄວ້ ແທ້ຈິງແລ້ວເປີດໂລ່ງບໍ່ມີການກັ້ນ. ທີ່ນັ້ນ ຜູ້ໃດສະລະກາຍເພາະປາຖະໜາໃນຜົນ—

Verse 2

लभंते तत्फलं ह्यंते विष्णोः सायुज्यमाप्नुयुः । अतः किं बहुनोक्तेन द्वारवत्यां सदा नरैः

ເຂົາເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຜົນນັ້ນໃນຍາມສິ້ນຊີວິດ ແລະແທ້ຈິງບັນລຸສາຍຸຊະຍະ ຄືການຮ່ວມເປັນໜຶ່ງກັບພຣະວິສນຸ. ດັ່ງນັ້ນຈະກ່າວຫຼາຍໄປໄຍ? ທີ່ດວາຣາວະຕີ ມະນຸດພຶງແສວງຫາເສມອ—

Verse 3

देहत्यागः प्रकर्तव्यो विष्णोर्लोकजिगीषया । अनाशके जले वाग्नौ ये च संति नरोत्तमाः । सर्वपापविनिर्मुक्ता यांति विष्णोः पुरीं सदा

ຄວນສະລະກາຍໂດຍມຸ່ງໝາຍຈະເຖິງໂລກຂອງພຣະວິສນຸ. ບັນດານະໂຣດຕະມະທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ຈະຢູ່ໃນນ້ຳທີ່ບໍ່ເຫືອດແຫ້ງ ຫຼືໃນໄຟ—ລ້ວນພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ແລະໄປສູ່ນະຄອນຂອງພຣະວິສນຸເປັນນິດ

Verse 4

अन्योपि व्याधिरहितो गच्छेदनशनं तु यः । सर्वपाप विनिर्मुक्तो याति विष्णोः पुरीं नरः

ແມ່ນແຕ່ບຸກຄົນອື່ນຜູ້ປອດຈາກໂລກໄພ ອອກເດີນທາງເພື່ອຖືອຸປະວາສ (ອົດອາຫານ) ກໍພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ແລະໄປຮອດນະຄອນຂອງພຣະວິສນຸ

Verse 5

शतवर्षसहस्राणां वसेदंते दिवि द्विजः । ब्राह्मणेभ्यः परं नास्ति पवित्रं पावनं भुवि

ດວິຊະອາດຢູ່ໃນສະຫວັນໄດ້ເປັນຫມື່ນໆສະຕະວັດ; ແຕ່ໃນໂລກນີ້ ບໍ່ມີສິ່ງໃດບໍລິສຸດ ແລະຊໍາລະໃຫ້ຜ່ອງໃສ ເທົ່າກັບພຣາຫມະນະ

Verse 6

उपवासै स्तथा तुल्यं तपः कर्म्म न विद्यते । नास्ति वेदात्परं शास्त्रं नास्ति मातृसमो गुरु

ບໍ່ມີຕະປະຫຼືກຳກັບຕະປະໃດ ເທົ່າກັບອຸປະວາສ (ອົດອາຫານ); ບໍ່ມີຄຳພີໃດສູງກວ່າເວທ; ແລະບໍ່ມີຄູອາຈານໃດເທົ່າແມ່

Verse 7

न धर्मात्परमस्तीह तपो नानशनात्परम् । स्नात्वा यः कुरुते ऽत्रापि श्राद्धं पिंडोदकक्रियाम्

ໃນທີ່ນີ້ ບໍ່ມີສິ່ງໃດສູງກວ່າທັມມະ ແລະບໍ່ມີຕະປະໃດສູງກວ່າອຸປະວາສ (ອົດອາຫານ) ແລະຜູ້ໃດອາບນ້ຳທີ່ນີ້ແລ້ວເຮັດສຣາດທະ—ຖວາຍປິນຑະ ແລະພິທີນ້ຳ—ຍ່ອມໄດ້ບຸນໃຫຍ່

Verse 8

तृप्यंति पितरस्तस्य यावद्ब्रह्मदिवानिशम् । तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा केशवं यस्तु पूजयेत्

ບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາຈະອິ່ມເອມພໍໃຈ ນານເທົ່າກັບ ‘ວັນແລະຄືນຂອງພຣະພຣົມ’ ແລະຜູ້ໃດອາບນ້ຳໃນຕີຣຖະນັ້ນ ແລ້ວບູຊາພຣະເກສະວະ ຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນບຸນອັນຍືນຍົງນັ້ນ

Verse 9

स मुक्तपातकैः सर्वेर्विष्णुलोकमवाप्नुयात् । तीर्थानामुत्तमं तीर्थं यत्र संनिहितो हरिः

ຜູ້ນັ້ນພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ແລ້ວໄດ້ເຖິງໂລກຂອງພຣະວິສະນຸ। ນີ້ແມ່ນຕີຣະຖະອັນສູງສຸດໃນບັນດາຕີຣະຖະ—ບ່ອນທີ່ພຣະຫຣິສະຖິດຢູ່ໂດຍພຣະອົງເອງ।

Verse 10

हरते सकलं पापं तस्मिंस्तीर्थे स्थितस्य सः । मुक्तिदं मोक्षकामानां धनदं च धनार्थिनाम् । आयुर्दं सुखद चैव सर्वकामफलप्रदम्

ຜູ້ທີ່ພັກຢູ່ໃນຕີຣະຖະນັ້ນ ພຣະອົງຊົງກຳຈັດບາບທັງໝົດ। ປະທານໂມກສະແກ່ຜູ້ປາຖະໜາການຫຼຸດພົ້ນ ປະທານຊັບສິນແກ່ຜູ້ປາຖະໜາຊັບ ໃຫ້ອາຍຸຍືນແລະຄວາມສຸກ ພ້ອມທັງປະທານຜົນແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາອັນຊອບທຸກປະການ।

Verse 11

किमन्येनात्र तीर्थेन यत्र देवो जनार्द्दनः । स्वयं वसति नित्यं हि सर्वेषामनुकम्पया

ໃນທີ່ນີ້ຈະຕ້ອງການຕີຣະຖະອື່ນໃດອີກ ເມື່ອພຣະເທວະ “ຈະນາຣະດະນະ” ສະຖິດຢູ່ທີ່ນີ້ເປັນນິດ ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມເມດຕາກະລຸນາຕໍ່ທຸກຜູ້?

Verse 12

तत्र यद्दीयते किचिद्दानं श्रद्धासमन्वितम् । अक्षयं तद्भवेत्सर्वमिह लोके परत्र च

ທານໃດໆທີ່ຖວາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍສັດທາ ຈະກາຍເປັນອັກຂະຍະ ບໍ່ເສື່ອມສູນ—ໃຫ້ຜົນບໍ່ຂາດທັງໃນໂລກນີ້ ແລະໂລກໜ້າ।

Verse 13

यज्ञैर्दानैस्तपो भिश्च यत्फलं प्राप्यते बुधैः । तदत्र स्नानमात्रेण शूद्रैरपि सुसेवकैः

ຜົນທີ່ນັກປັນຍາໄດ້ຮັບຈາກຍັດຍະ ທານ ແລະຕະປະ ທີ່ນີ້ກໍໄດ້ຜົນດຽວກັນນັ້ນແຕ່ພຽງອາບນ້ຳສັກສິດເທົ່ານັ້ນ—ແມ່ນແຕ່ຊູດຣະຜູ້ຮັບໃຊ້ດ້ວຍໃຈສັດຊື່ກໍບັນລຸໄດ້।

Verse 14

तत्र श्राद्धं च यः कुर्यादेकादश्यामुपोषितः । स पितॄनुद्धरे त्सर्वान्नरकेभ्यो न संशयः

ຜູ້ໃດອົບວາດອົດອາຫານໃນວັນເອກາດະຊີ ແລ້ວປະກອບພິທີ ສຣາດທະ (Śrāddha) ຢູ່ສະຖານທີ່ສັກສິດນັ້ນ ຍ່ອມຊ່ວຍປົດປ່ອຍບັນພະບຸລຸດທັງປວງອອກຈາກໂລກນະລົກ ໂດຍບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.

Verse 15

अक्षय्यां तृप्तिमाप्नोति परमात्मा जनार्द्दनः । दीयतेऽत्र यदुद्दिश्य तदक्षय्यमुदाहृतम्

ທີ່ນີ້ ພຣະອາຕະມັນສູງສຸດ—ພຣະຈະນາຣະດະນະ (Janārdana)—ບັນລຸຄວາມອິ່ມເອມອັນບໍ່ສິ້ນສຸດ. ສິ່ງໃດທີ່ຖວາຍດ້ວຍເຈດຕະນາອັນສັກສິດຢູ່ທີ່ນີ້ ຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ ‘ອັກຊັຍຍະ’ (akṣayya) ຄືບໍ່ຫມົດສິ້ນ.