Adhyaya 69

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र मङ्गलेश्वरमुत्तमम् । स्थापितं भूमिपुत्रेण लोकानां हितकाम्यया

ພຣະສີມາຣະກັນເຑຍ ກ່າວວ່າ: ຈາກນັ້ນ ໂອ ພຣະຣາຊາເອກ ຄວນໄປຫາມັງຄະເລສະວະຣະອັນສູງສຸດ ຊຶ່ງບຸດແຫ່ງແຜ່ນດິນໄດ້ສ້າງຕັ້ງໄວ້ ເພື່ອປາດຖະໜາປະໂຫຍດແກ່ປວງຊົນ

Verse 2

तोषितः परया भक्त्या शङ्करः शशिशेखरः । चतुर्दश्यां गुरुर्देवः प्रत्यक्षो मङ्गलेश्वरः

ເມື່ອຖືກປິຕິດ້ວຍພັກຕິອັນສູງສຸດ ພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ມີຈັນທຣາເປັນມົກກຸດ ຈະປາກົດເປັນພຣະມັງກະເລສະວະຣະ; ໃນວັນຈະຕຸຣທະສີ ພຣະຄຸຣຸອັນເປັນເທວະສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນໂດຍກົງ.

Verse 3

ब्रूहि पुत्र वरं शुभ्रं तं ते दास्यामि मङ्गल

“ຈົ່ງເວົ້າເຖີດ ລູກເອີຍ ຂໍພອນອັນບໍລິສຸດແລະເປັນມົງຄຸນ; ໂອ ມັງກະລະ ພອນນັ້ນເຮົາຈະປະທານໃຫ້ເຈົ້າ”

Verse 4

मङ्गल उवाच । प्रसादं कुरु मे शम्भो प्रतिजन्मनि शङ्कर । त्वदङ्गस्वेदसम्भूतो ग्रहमध्ये वसाम्यहम्

ມັງກະລະກ່າວວ່າ: “ຂໍພຣະອົງໂປຣດປະທານພຣະກະຣຸນາແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ໂອ ສັມພູ ໂອ ສັງກະຣະ ໃນທຸກການເກີດ. ຂ້າພະເຈົ້າເກີດຈາກເຫື່ອແຫ່ງພຣະວະກາຍຂອງພຣະອົງ ແລະພັກອາໄສຢູ່ທ່າມກາງດາວເຄາະທັງຫຼາຍ.”

Verse 5

त्वत्प्रसादेन ईशान पूज्योऽहं सर्वदैवतैः । कृतार्थो ह्यद्य संजातस्तव दर्शनभाषणात्

“ດ້ວຍພຣະກະຣຸນາຂອງພຣະອົງ ໂອ ອີສານ ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການບູຊາໂດຍເທວະທັງປວງ. ມື້ນີ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສຳເລັດສົມປາດຖະໜາແທ້ ເນື່ອງຈາກໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ແລະໄດ້ສົນທະນາກັບພຣະອົງ.”

Verse 6

स्थानेऽस्मिन् देवदेवेश मम नाम्ना महेश्वरः । एवं भवतु ते पुत्रेत्युक्त्वा चान्तरधीयत

“ໃນສະຖານທີ່ນີ້ເທົ່ານັ້ນ ໂອ ເທວະເທວະເອສະ ຂໍໃຫ້ມີພຣະມະເຫສະວະຣະ (ລິງຄະ) ທີ່ຖືຊື່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.” ພຣະອົງຕຣັດວ່າ “ໃຫ້ເປັນໄປຕາມນັ້ນ ລູກເອີຍ” ແລ້ວກໍອັນຕະທານໄປ.

Verse 7

मङ्गलोऽपि महात्मा वै स्थापयित्वा महेश्वरम् । आत्मयोगबलेनैव शूलिनापूजयत्ततः

ມັງກະລະ ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ນັ້ນ ໄດ້ສະຖາປະນາພຣະມະເຫສະວະຣະໄວ້ທີ່ນັ້ນ ແລ້ວຈຶ່ງບູຊາພຣະຜູ້ຖືຕຣີສູນ ດ້ວຍພະລັງອາດມະໂຢກະຂອງຕົນເອງ।

Verse 8

सर्वदुःखहरं लिङ्गं नाम्ना वै मङ्गलेश्वरम् । तत्र तीर्थे तु वै राजन्ब्राह्मणान्प्रीणयेत्सुधीः

ລິງຄະນັ້ນ ຜູ້ກຳຈັດທຸກຂ໌ທັງປວງ ມີນາມວ່າ “ມາງກະເລສະວະຣະ”។ ທີ່ຕີຣຖະນັ້ນ ໂອ ພຣະຣາຊາ ຜູ້ມີປັນຍາພຶງເຄົາລົບແລະໃຫ້ຄວາມອິ່ມໃຈແກ່ພຣາຫມະນທັງຫຼາຍ।

Verse 9

सपत्नीकान्नृपश्रेष्ठ चतुर्थ्यङ्गारके व्रते । पत्नीभर्तारसंयुक्तं विद्वांसं श्रोत्रियं द्विजम्

ໂອ ພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ ໃນວຣະຕະອັງກາຣະກະ ໃນວັນຈະຕຸຣຖີ ພຶງນັບຖືພຣາຫມະນຜູ້ມີພັນລະຍາຮ່ວມ—ຜູ້ຮູ້ ຜູ້ເປັນສໂຣຕຣິຍະ ດວິຊະ—ໃຫ້ເປັນຄູ່ສາມີພັນລະຍາ।

Verse 10

व्रतान्ते चैव गौर्धुर्यैः शिवमुद्दिश्य दीयते । प्रीयतां मे महादेवः सपत्नीको वृषध्वजः

ໃນທ້າຍວຣະຕະ ພຶງຖວາຍໂຄອັນດີເລີດເປັນທານ ໂດຍອຸທິດແດ່ພຣະສິວະ ວ່າ “ຂໍໃຫ້ພຣະມະຫາເທວະ ຜູ້ມີທຸງວົວ ພ້ອມດ້ວຍພຣະຊາຍາ ໂປຣດພໍໃຈໃນຂ້າພະເຈົ້າ”

Verse 11

वस्त्रयुग्मं प्रदातव्यं लोहितं पाण्डुनन्दन । धूर्वहौ रक्तवर्णौ च शुभ्रं कृष्णं तथैव च

ໂອ ບຸດແຫ່ງປານຑຸ ພຶງຖວາຍຜ້າເປັນຄູ່—ສີແດງ ແລະຍັງອາດເປັນສີແດງອອກ ພ້ອມທັງຜ້າສີຂາວ ແລະສີດຳ ດ້ວຍ

Verse 12

छत्रं शय्यां शुभां चैव रक्तमाल्यानुलेपनम् । दातव्यं पाण्डवश्रेष्ठ विशुद्धेनान्तरात्मना

ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາປານດະວະ ພຶງຖວາຍທານທັງຮົ່ມສັກສິດ ຕຽງອັນມົງຄຸນ ແລະພວງມາລາສີແດງພ້ອມເຄື່ອງທາຫອມ—ດ້ວຍໃຈພາຍໃນທີ່ບໍລິສຸດ

Verse 13

चतुर्थ्यां तु तथाष्टम्यां पक्षयोः शुक्लकृष्णयोः । श्राद्धं तत्रैव कर्तव्यं वित्तशाठ्येन वर्जितः

ໃນວັນຈະຕຸຣຖີ ແລະ ອັດຖະມີ ທັງປັກຂາວແລະປັກດຳ ພຶງເຮັດພິທີສຣາດທະຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ—ໂດຍປາສຈາກການຫລອກລວງເລື່ອງຊັບສິນ

Verse 14

प्रेता भवन्ति सुप्रीता युगमेकं महीपते । सपुत्रो जायते मर्त्यः प्रतिजन्म नृपोत्तम

ໂອ ມະຫີປະເຕ ດວງວິນຍານປຣີຕະທັງຫຼາຍຍ່ອມປິຕິຍິນດີຢ່າງຍິ່ງຕະຫຼອດໜຶ່ງຍຸກ (ຢຸກະ) ແລະ ໂອ ນຣິໂປຕະມ ມະນຸດນັ້ນຍ່ອມເກີດຊ້ຳໆ ພ້ອມພອນແຫ່ງບຸດ

Verse 15

तस्य तीर्थस्य भावेन सर्वाङ्गरुचिरो नृप । मङ्गलं भवते वंशो नाशुभं विद्यते क्वचित्

ໂອ ນຣິປ ໂດຍອານຸພາບອັນຊຳລະຂອງຕີຣຖະນັ້ນ ອະວະທຸກສ່ວນຍ່ອມສະຫວ່າງງາມ ວົງສານຸວົງຍ່ອມເປັນມົງຄຸນ ແລະອັບມົງຄຸນບໍ່ມີໃນທີ່ໃດເລີຍ

Verse 16

भक्त्या यः कीर्तयेन्नित्यं तस्य पापं व्यपोहति

ຜູ້ໃດສັນລະເສີນແລະຂັບຄີຣຕະນະນີ້ເປັນນິດດ້ວຍພັກຕິ ບາບຂອງຜູ້ນັ້ນຍ່ອມຖືກຂັບໄລ່ໄປ

Verse 69

। अध्याय

ທີ່ນີ້ແມ່ນການສິ້ນສຸດແຫ່ງບົດ (ອັດທະຍາຍ)