Adhyaya 51

Verse 1

उत्तानपाद उवाच । काले तत्क्रियते कस्मिञ्छ्राद्धं दानं तथेश्वर । यात्रा तत्र प्रकर्तव्या तिथौ यस्यां वदाशु तत्

ອຸຕຕານະປາດາ ກ່າວວ່າ: ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ, ຄວນເຮັດ ສຣາດທະ (śrāddha) ແລະ ທານ ໃນເວລາໃດ? ແລະຄວນໄປຈາຣິກບຸນທີ່ນັ້ນໃນວັນຕິຖິໃດ? ຂໍຈົ່ງຕອບໄວໆ.

Verse 2

ईश्वर उवाच । पितृतीर्थं यथा पुण्यं सर्वकामिकमुत्तमम् । इदं तीर्थं तथा पुण्यं स्नानदानादितर्पणैः

ພຣະເຈົ້າຕອບວ່າ: ດັ່ງທີ່ ປິຕຣິ-ຕີຣຖະ (Pitṛ-tīrtha) ເປັນບຸນສູງສຸດ ແລະໃຫ້ສຳເລັດຄວາມປາດຖະນາທັງປວງ, ຕີຣຖະນີ້ກໍມີບຸນດຽວກັນ ໂດຍການອາບນ້ຳສັກສິດ, ການໃຫ້ທານ, ແລະການຖວາຍຕັຣປະນະ (tarpaṇa).

Verse 3

विशेषेण तु कुर्वीत श्राद्धं सर्वयुगादिषु । मन्वन्तरादयो वत्स श्रूयन्तां च चतुर्दश

ຄວນເຮັດ ສຣາດທະ ດ້ວຍຄວາມພິຖີພິຖັນເປັນພິເສດ ໃນການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຍຸກທັງປວງ ແລະການສົມພົບອັນສັກສິດອື່ນໆ. ໂອ້ລູກເອີຍ, ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງ 14 ກາລະອັນເປັນບຸນ ທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ ມັນວັນຕະຣະ (Manvantara) ເປັນຕົ້ນ.

Verse 4

अश्वयुक्छुक्लनवमी द्वादशी कार्त्तिकस्य च । तृतीया चैत्रमासस्य तथा भाद्रपदस्य च

ນະວະມີ ໃນປັກສ໌ສວ່າງແຫ່ງເດືອນ ອາສະວະຍຸຊະ; ທະວາທະສີ ໃນເດືອນ ກາຣຕຕິກະ; ຕຣິຕີຍາ ໃນເດືອນ ໄຈຕຣະ; ແລະຕຣິຕີຍາ ໃນເດືອນ ພາດຣະປະດະ—ທັງໝົດນີ້ເປັນວາລະອັນເປັນມົງຄຸນ.

Verse 5

आषाढस्यैव दशमी माघस्यैव तु सप्तमी । श्रावणस्याष्टमी कृष्णा तथाषाढस्य पूर्णिमा

ອີກທັງ ທະສະມີ ໃນເດືອນ ອາສາດະ, ສັບຕະມີ ໃນເດືອນ ມາຄະ, ອັດຖະມີ ໃນປັກສ໌ມືດແຫ່ງເດືອນ ສຣາວະນະ, ແລະວັນ ປູຣນິມາ (ວັນເພັງ) ແຫ່ງເດືອນ ອາສາດະ—ກໍເປັນກາລະອັນເປັນມົງຄຸນເຊັ່ນກັນ.

Verse 6

फाल्गुनस्य त्वमावास्या पौषस्यैकादशी सिता । कार्त्तिकी फाल्गुनी चैत्री ज्यैष्ठी पञ्चदशी तथा

ວັນອະມາວັດສະຍາໃນເດືອນພາລກຸນ; ວັນເອກາດະຊີຂ້າງຂຶ້ນໃນເດືອນເປົາສະ; ແລະວັນເພັງໃນເດືອນກາຣຕຕິກ, ພາລກຸນ, ໄຈຕຣ, ແລະ ຈະໄຍດ—ທັງໝົດນີ້ກໍນັບເປັນເວລາອັນສັກສິດດ້ວຍ.

Verse 7

मन्वन्तरादयश्चैते अनन्तफलदाः स्मृताः । अयने चोत्तरे राजन्दक्षिणे श्राद्धमाचरेत्

ໂອກາດເຫຼົ່ານີ້ ເລີ່ມຈາກມັນວັນຕະຣະ ໄດ້ຖືກຈື່ຈຳວ່າໃຫ້ຜົນອັນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ। ແລະໂອ ພະຣາຊາ, ຄວນປະກອບພິທີສຣາດທະ ໃນທັງອຸຕຕະຣາຍະນ ແລະ ທັກຂິນາຍະນ.

Verse 8

कार्त्तिकी च तथा माघी वैशाखस्य तृतीयिका । पौर्णमासी च चैत्रस्य ज्येष्ठस्य च विशेषतः

ວັນເພັງເດືອນກາຣຕຕິກ ແລະວັນເພັງເດືອນມາຄະ; ຕິຖີທີ 3 ຂອງເດືອນໄວສາຂະ; ແລະວັນເພັງເດືອນໄຈຕຣ ພ້ອມທັງໂດຍພິເສດ ວັນເພັງເດືອນຈະໄຍດ—ລ້ວນເປັນເວລາອັນສັກສິດອີກດ້ວຍ.

Verse 9

अष्टकासु च संक्रान्तौ व्यतीपाते तथैव च । श्राद्धकाला इमे सर्वे दत्तमेष्वक्षयं स्मृतम्

ໃນວັນອັດຖະກາ, ໃນເວລາສັງກຣານຕິ (ການເຂົ້າຮາສີຂອງດວງອາທິດ), ແລະໃນວັນວະຕີປາຕະດ້ວຍ—ທັງໝົດນີ້ແມ່ນເວລາແຫ່ງສຣາດທະ; ທານທີ່ໃຫ້ໃນເວລາເຫຼົ່ານີ້ ຖືກຈື່ຈຳວ່າມີບຸນອັນບໍ່ເສື່ອມສູນ.

Verse 10

मधुमासे सिते पक्ष एकादश्यामुपोषितः । निशि जागरणं कुर्याद्विष्णुपादसमीपतः

ໃນເດືອນມະທຸ (ໄຈຕຣ) ໃນວັນເອກາດະຊີຂ້າງຂຶ້ນ ເມື່ອຖືອຸໂປສົດແລ້ວ ຄວນຕື່ນເຝົ້າຕະຫຼອດຄືນ ໃກ້ “ວິສນຸປາດະ” ຮອຍພຣະບາດອັນສັກສິດຂອງພຣະວິສນຸ.

Verse 11

धूपदीपादिनैवेद्यैः स्रङ्मालागुरुचन्दनैः । अर्चां कुर्वन्ति ये विष्णोः पठेयुः प्राक्तनीं कथाम्

ຜູ້ໃດບູຊາພຣະວິສນຸດ້ວຍທູບ ປະທີບ ແລະ ໄນເວດຍະ ພ້ອມດ້ວຍພວງມາລາ ກິ່ນຫອມ ແລະ ຈັນທະນ໌ ຄວນສວດອ່ານຄະຖາສັກສິດໂບຮານຂອງພຣະອົງ।

Verse 12

ऋग्यजुःसाममन्त्रोक्तं सूक्तं जपति यो द्विजः । सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुलोकं स गच्छति

ດວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ຜູ້ໃດຈະປະສູກຕະທີ່ສອນໄວ້ດ້ວຍມົນຕຣາແຫ່ງ ຣິກ ຍະຊຸສ ແລະ ສາມ ເວດ ຜູ້ນັ້ນພົ້ນບາບທັງປວງ ແລະໄປສູ່ວິສນຸໂລກ।

Verse 13

प्रातः श्राद्धं प्रकुर्वीत द्विजान् सम्पूज्य यत्नतः । दानं दद्याद्यथाशक्ति गोहिरण्याम्बरादिकम्

ໃນຕອນເຊົ້າຄວນປະກອບພິທີ ສຣາດທະ ແລະນົບນ້ອມບູຊາດວິຊະ (ພຣາຫມັນ) ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ; ຕາມກຳລັງຄວນໃຫ້ທານ ເຊັ່ນ ໂຄ ຄຳ ແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ ເປັນຕົ້ນ।

Verse 14

पितरस्तस्य तृप्यन्ति यावदाभूतसम्प्लवम् । श्राद्धदस्तु व्रजेत्तत्र यत्र देवो जनार्दनः

ປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ຂອງຜູ້ນັ້ນຈະອິ່ມເອມພໍໃຈຈົນຮອດທ້າຍແຫ່ງປຣະລະຍະ (ການລະລາຍໂລກ). ແລະຜູ້ປະກອບສຣາດທະຈະໄປສູ່ດິນແດນທີ່ພຣະ Janārdana (ວິສນຸ) ປະທັບຢູ່।

Verse 15

त्रयोदश्यां ततो गच्छेद्गुहावासिनि लिङ्गके । दृष्ट्वा मार्कण्डमीशानं मुच्यते सर्वपातकैः

ຕໍ່ມາໃນວັນ ຕຣະໂຍດະຊີ (ວັນທີ 13) ຄວນໄປຍັງລິງຄະທີ່ສະຖິດໃນຖ້ຳ. ເມື່ອໄດ້ເຫັນພຣະ Īśāna ໃນນາມ Mārkaṇḍeśvara ກໍພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ।

Verse 16

उत्तानपाद उवाच । गुहामध्ये महादेव लिङ्गं परमशोभितम् । येन प्रतिष्ठितं देव तन्ममाख्यातुमर्हसि

ອຸຕຕານະປາດ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ມະຫາເທວະ! ໃນຖ້ຳມີລິງຄະອັນງາມສະຫງ່າສຸດ. ໂອ ພຣະເຈົ້າ! ໃຜເປັນຜູ້ສະຖາປະນາ? ຂໍຈົ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 17

ईश्वर उवाच । त्रिषु लोकेषु विख्यातो मार्कण्डेयो मुनीश्वरः । दिव्यं वर्षसहस्रं स तपस्तेपे सुदारुणम्

ອີສະວະຣະ ກ່າວວ່າ: “ມາຣກັນເຑຍ ມຸນີຜູ້ເປັນໃຫຍ່ ໂດງດັງໃນສາມໂລກ. ທ່ານໄດ້ບຳເນັດຕະປະອັນເຂັ້ມງວດຢ່າງຫນັກ ຕະຫຼອດພັນປີທິບ.”

Verse 18

गुहामध्यं प्रविष्टोऽसौ योगाभ्यासमुपाश्रितः । लिङ्गं तु स्थापितं तेन मार्कण्डेश्वरसंज्ञितम्

ທ່ານເຂົ້າໄປໃນພາຍໃນຖ້ຳ ແລະອາໄສການຝຶກໂຍຄະເປັນທີ່ພຶ່ງ. ທີ່ນັ້ນທ່ານໄດ້ສະຖາປະນາລິງຄະ ຊຶ່ງຕໍ່ມາເອີ້ນວ່າ “ມາຣກັນເຑສະວະຣະ”

Verse 19

तत्र स्नात्वा च यो भक्त्या सोपवासो जितेन्द्रियः । तत्र जागरणं कुर्वन् दद्याद्दीपं प्रयत्नतः

ຜູ້ໃດອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມພັກດີ ຖືອຸປະວາສ ແລະສຳຮວມອິນທຣີ—ພ້ອມທັງເຮັດການຕື່ນເຝົ້າ (ຊາກະຣະນະ)—ຄວນຖວາຍດີປະດ້ວຍຄວາມພາກເພຍ.

Verse 20

देवस्य स्नपनं कुर्यान्मृतैः पञ्चभिस्तथा । यथा शक्त्या समालभ्य पूजां कुर्याद्यथाविधि

ຄວນເຮັດພິທີສນະປະນະ ແກ່ພຣະເທວະ ແລະເຮັດອະພິເສກດ້ວຍ “ມຶຣຕະ” ຫ້າຢ່າງດ້ວຍ. ຈາກນັ້ນ ຮວບຮວມເຄື່ອງບູຊາຕາມກຳລັງ ແລະບູຊາຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ.

Verse 21

स्वशाखोत्पन्नमन्त्रैश्च जपं कुर्युर्द्विजातयः । सावित्र्यष्टसहस्रं तु शताष्टकमथापि वा

ພວກທະວິຊະພຶງເຮັດຊະປະດ້ວຍມັນຕຣາທີ່ເກີດຈາກສາຂາເວທຂອງຕົນ. ໂດຍພິເສດ ອາດສວດສາວິຕຣີ 8,000 ເທື່ອ ຫຼື 108 ເທື່ອ.

Verse 22

एतत्कृत्वा नृपश्रेष्ठ जन्मनः फलमाप्नुयात् । चतुर्दश्यां तु वै स्नात्वा पूजां कृत्वा यथाविधि

ເມື່ອເຮັດດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຜົນແທ້ແຫ່ງການເກີດ. ແລະໃນວັນຈະຕຸຣະທະສີ ຫຼັງອາບນ້ຳແລ້ວ ພຶງບູຊາຕາມພິທີ.

Verse 23

पात्रं परीक्ष्य दातव्यमात्मनः श्रेय इच्छता । पितरस्तस्य तृप्यन्ति द्वादशाब्दान्यसंशयम्

ຜູ້ໃດປາຖະໜາຄວາມດີສູງສຸດແກ່ຕົນ ພຶງໃຫ້ທານຫຼັງຈາກກວດສອບຄວາມເໝາະສົມຂອງຜູ້ຮັບ. ແນ່ນອນ ປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ຂອງຜູ້ໃຫ້ນັ້ນຈະອິ່ມໃຈຕະຫຼອດ 12 ປີ.

Verse 24

दाता स गच्छते तत्र यत्र भोगाः सनातनाः । गुहामध्ये प्रविष्टस्तु लोटयेच्चैव शक्तितः

ຜູ້ໃຫ້ທານນັ້ນຈະໄປສູ່ໂລກທີ່ມີຄວາມສຸກສຳລານອັນຖາວອນ. ແລະເມື່ອເຂົ້າໄປໃນຄູຫາພາຍໃນ (ແຫ່ງສະຖານສັກສິດ) ແລ້ວ ພຶງກົດກິ້ງກາຍຕາມກຳລັງຂອງຕົນ.

Verse 25

नीले गिरौ हि यत्पुण्यं तत्समस्तं लभन्ति ते । शूलभेदे तु यः कुर्याच्छ्राद्धं पर्वणि पर्वणि

ບຸນກຸສົນໃດທີ່ມີຢູ່ໃນນີລະຄິຣິ (ພູສີຟ້າ) ທັງໝົດນັ້ນ ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບຄົບຖ້ວນ—ຜູ້ທີ່ເຮັດສຣາດທະ ທີ່ຊູລະເພດະ ໃນທຸກໆປະຣະວັນ ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ.

Verse 26

विशेषाच्चैत्रमासान्ते तस्य पुण्यफलं शृणु । केदारे चैव यत्पुण्यं गङ्गासागरसङ्गमे

ຈົ່ງຟັງໂດຍພິເສດເຖິງຜົນແຫ່ງບຸນໃນການສິ້ນເດືອນໄຈຕຣະ. ບຸນໃດທີ່ໄດ້ທີ່ເກດາຣະ ແລະບຸນໃດທີ່ຈຸດສັງຄົມຂອງແມ່ນ້ຳຄົງຄາກັບມະຫາສະມຸດ—

Verse 27

सितासिते तु यत्पुण्यमन्यतीर्थे विशेषतः । अर्बुदे विद्यते पुण्यं पुण्यं चामरपर्वते

ບຸນພິເສດໃດທີ່ມີໃນຕີຣຖະອື່ນໆ ໃນກຶ່ງເດືອນສວ່າງແລະກຶ່ງເດືອນມືດ ບຸນນັ້ນມີຢູ່ທີ່ອາຣພຸດະດ້ວຍ ແລະທີ່ອະມະຣະ-ພະຣະວະຕະກໍມີບຸນເຊັ່ນກັນ

Verse 28

गयादिसर्वतीर्थानां फलमाप्नोति मानवः । विधिमन्त्रसमायुक्तस्तर्पयेत्पितृदेवताः

ມະນຸດຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງຕີຣຖະທັງປວງ ເລີ່ມແຕ່ຄະຍາ ເມື່ອປະກອບພ້ອມດ້ວຍພິທີອັນຖືກຕ້ອງແລະມົນຕຣາ ແລ້ວຖວາຍຕັຣປະນະແດ່ເທວະປິຕຣຶ

Verse 29

कुलानां तारयेद्विंशं दश पूर्वान् दशापरान् । दक्षिणस्यां ततो मूर्तौ शुचिर्भूत्वा समाहितः

ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມຊ່ວຍໃຫ້ວົງຕະກູນພົ້ນໄດ້ຊາວຊັ້ນ—ສິບຊົ່ວກ່ອນ ແລະສິບຊົ່ວຫຼັງ. ແລ້ວຈຶ່ງຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ຕັ້ງຈິດໃຫ້ໝັ້ນ ແລະປະກອບພິທີໂດຍຫັນໄປຫາຮູບທາງທິດໃຕ້ (ທິດແຫ່ງປິຕຣຶ)

Verse 30

न्यासं कृत्वा तु पूर्वोक्तं प्रदद्यादष्टपुष्पिकाम् । शास्त्रोक्तैरष्टभिः पुष्पैर्मानसैः शृणु तद्यथा

ເມື່ອໄດ້ເຮັດນະຍາສະຕາມທີ່ກ່າວໄວ້ແລ້ວ ພຶງຖວາຍບູຊາ ‘ແປດດອກ’ (ອັດຖະປຸສປິກາ). ຈົ່ງຟັງວ່າກະທຳແນວໃດ ໂດຍດອກໄມ້ທາງໃຈ 8 ດອກ ຕາມທີ່ຄຳພີສາດສະຕຣາສອນໄວ້

Verse 31

वारिजं सौम्यमाग्नेयं वायव्यं पार्थिवं पुनः । वानस्पत्यं भवेत्षष्ठं प्राजापत्यं तु सप्तमम्

ດອກໄມ້ແຫ່ງໃຈມີ: ດອກເກີດຈາກນ້ຳ, ດອກແຫ່ງໂສມະ (ຈັນທຣາ), ດອກແຫ່ງອັກນິ (ໄຟ), ດອກແຫ່ງວາຍຸ (ລົມ), ແລະດອກແຫ່ງປຣຶຖະວີ (ດິນ); ປະການທີ 6 ແມ່ນວານະສະປັດຍະ (ພືດ), ປະການທີ 7 ແມ່ນປຣາຊາປັດຍະ (ຂອງພຣະປຣາຊາປະຕິ).

Verse 32

अष्टमं शिवपुष्पं स्यादेषां शृणु विनिर्णयम् । वारिजं सलिलं ज्ञेयं सौम्यं मधुघृतं पयः

ປະການທີ 8 ແມ່ນ “ດອກພຣະສິວະ” ຈົ່ງຟັງການກຳນົດ: ດອກເກີດຈາກນ້ຳ ໃຫ້ຮູ້ວ່າເປັນນ້ຳ; ດອກແຫ່ງໂສມະ ແມ່ນນ້ຳເຜິ້ງ, ເນີຍໃສ (ghee), ແລະນ້ຳນົມ

Verse 33

आग्नेयं धूपदीपाद्यं वायव्यं चन्दनादिकम् । पार्थिवं कन्दमूलाद्यं वानस्पत्यं फलात्मकम्

ເຄື່ອງບູຊາທີ່ເປັນຂອງທາດອັກນິ (ໄຟ) ແມ່ນທູບ, ໂຄມໄຟ (ດີປ) ແລະອື່ນໆ; ຂອງທາດວາຍຸ (ລົມ) ແມ່ນຈັນທະນາ ແລະເຄື່ອງຫອມຄ້າຍກັນ. ຂອງທາດດິນ ແມ່ນຫົວພືດ ແລະຮາກ; ຂອງພືດພັນ (ວານະສະປັດຍະ) ແມ່ນໝາກໄມ້ຕາມຮູບຂອງມັນ

Verse 34

प्राजापत्यं तु पाठाद्यं शिवपुष्पं तु वासना । अहिंसा प्रथमं पुष्पं पुष्पमिन्द्रियनिग्रहः

ການບູຊາແບບປຣາຊາປັດຍະ ແມ່ນການອ່ານພາຖະ (pāṭha) ແລະອື່ນໆ; ສ່ວນ “ດອກພຣະສິວະ” ແມ່ນວາສະນາອັນບໍລິສຸດ—ຄວາມຫອມຂອງໃຈ. ອະຫິງສາ (ບໍ່ເບັ່ງບານ) ແມ່ນດອກທຳອິດ, ແລະການຂົມຄວບອິນທຣີຍະກໍເປັນດອກໜຶ່ງ

Verse 35

तृतीयं तु दया पुष्पं क्षमा पुष्पं चतुर्थकम् । ध्यानपुष्पं तपः पुष्पं ज्ञानपुष्पं तु सप्तमम्

ດອກທີ 3 ແມ່ນຄວາມເມດຕາກະລຸນາ; ດອກທີ 4 ແມ່ນຄວາມອະໄພ (kṣamā). ທະຍານະ (dhyāna) ເປັນດອກໜຶ່ງ; ຕະປັສ (tapas) ເປັນດອກໜຶ່ງ; ແລະ ຍານ (jñāna) ຖືກປະກາດວ່າເປັນດອກທີ 7

Verse 36

सत्यं चैवाष्टमं पुष्पमेभिस्तुष्यन्ति देवताः । भक्त्या तपस्विनः पूज्या ज्ञानिनश्च नराधिप

ຄວາມຈິງແທ້ແມ່ນດອກໄມ້ອັນທີ 8—ດ້ວຍສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ເທວະທັງຫຼາຍຍ່ອມພໍໃຈ. ດ້ວຍພັກຕິ ຄວນນະມັດສະການນັກຕະປະ ແລະນັກປັນຍາ, ໂອ້ ພະຣາຊາ.

Verse 37

छत्रमावरणं दद्यादुपानद्युगलं तथा । तेन पूजितमात्रेण पूजिताः पुरुषास्त्रयः

ຄວນໃຫ້ຮົ່ມ, ຜ້າຄຸມກາຍ, ແລະຮອງເທົ້າເປັນຄູ່. ເພີ່ງແຕ່ນະມັດສະການຜູ້ຄວນຄ່າດ້ວຍທານນີ້ ກໍເທົ່າກັບບູຊາປຸຣຸຩະທັງສາມ.

Verse 38

स्वर्गलोके वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम् । शूलपाणेस्तु भक्त्या वै जाप्यं कुर्वन्ति ये नराः

ເຂົາຈະຢູ່ໃນສະຫວັນລົກຕາບໃດທີ່ມະຫາປຣະລະຍະແຫ່ງສັດທັງຫຼາຍຍັງບໍ່ມາ. ຜູ້ໃດທຳຊະປະ (japa) ດ້ວຍພັກຕິຕໍ່ພຣະຜູ້ຖືຕຣິສູນ ຍ່ອມໄດ້ຜົນນັ້ນ.

Verse 39

पञ्चामृतैः पञ्चगव्यैर्यक्षकर्दमकुङ्कुमैः । समालभेत देवेशं श्रीखण्डागुरुचन्दनैः

ຄວນຊະໂລມພຣະເທວະເອສະວະຣະ ດ້ວຍປັນຈາມຣິຕ ແລະປັນຈະຄະວະຍະ, ດ້ວຍເນື້ອຫອມແລະກຸງກຸມ, ແລະດ້ວຍສຣີຂັນຑະ, ອະກະຣຸ, ແລະຈັນທະນະອັນປະນີດ.

Verse 40

नानाविधैश्च ये पुष्पैरर्चां कुर्वन्ति शूलिनः । निशि जागरणं कुर्युर्दीपदानं प्रयत्नतः

ຜູ້ໃດບູຊາພຣະຜູ້ຖືຕຣິສູນດ້ວຍດອກໄມ້ຫຼາຍຊະນິດ ຄວນເຮັດການຕື່ນເຝົ້າຍາມຄ່ຳ ແລະພາກພຽນຖວາຍທານປະທີບ (ດີບະດານ).

Verse 41

धूपनैवेद्यकं दद्यात्पठेत्पौराणिकीं कथाम् । तत्र स्थाने स्थिता भक्त्या जपं कुर्वन्ति ये नराः

ຄວນຖວາຍທູບ ແລະ ໄນເວດຍະ (ເຄື່ອງບູຊາອາຫານ) ແລ້ວສວດເລົ່າກະຖາປຸຣານະອັນສັກສິດ। ຜູ້ໃດຢູ່ໃນສະຖານທີ່ສັກສິດນັ້ນດ້ວຍສັດທາ ແລະ ເຮັດຊະປະ (japa) ຈະໄດ້ບຸນຕາມທີ່ກ່າວໄວ້

Verse 42

श्रीसूक्तं पौरुषं सूक्तं पावमानं वृषाकपिम् । वेदोक्तैश्चैव मन्त्रैश्च रौद्रीं वा बहुरूपिणीम्

ອາດສວດ Śrī Sūkta, Pauruṣa Sūkta, ບົດສວດ Pāvamāna ແລະ ບົດ Vṛṣākapi; ພ້ອມທັງມັນຕຣາຕາມພຣະເວດ—ຈະເປັນ Raudrī (ສັນລະເສີນ Rudra) ຫຼື Bahurūpiṇī (ບົດສັນລະເສີນຜູ້ມີຮູບຫຼາຍ) ກໍໄດ້

Verse 43

ब्राह्मणान् पूजयेद्भक्त्या पूजयित्वा प्रणम्य च । नानाविधैर्महाभोगैः शिवलोके महीयते

ຄວນນັບຖືບູຊາພຣາຫມັນດ້ວຍສັດທາ; ເມື່ອບູຊາແລ້ວແລະກາບນົບ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນໃນ Śivaloka ແລະເສວຍສຸກທິບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຫຼາຍປະການ

Verse 44

अग्निमित्यादि जाप्यानि ऋग्वेदी जपते तु यः । रुद्रान् पुरुषसूक्तं च श्लोकाध्यायं च शुक्रियम्

ຜູ້ໃດເປັນຜູ້ຖືຖອດ຤ິກເວດ ແລະສວດເປັນຊະປະມັນຕຣາທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ “Agnim…” ພ້ອມທັງບົດສັນລະເສີນ Rudra, Puruṣa-sūkta ແລະບົດໂສລົກໃນອັດທະຍາຍ Śukriya ອັນສັກສິດ—

Verse 45

इषेत्वा दिकमन्त्रौघं ज्योतिर्ब्राह्मणमेव च । गायत्र्यं वै मधु चैव मण्डलब्राह्मणानि च

—ແລະຍັງສວດກຸ່ມ Dik-mantra, Jyotir-brāhmaṇa, Gāyatrī, ບົດ Madhu ແລະ Maṇḍala-brāhmaṇa ດ້ວຍ

Verse 46

एताञ्जप्यांस्तु यो भक्त्या यजुर्वेदी जपेद्यदि । देवव्रतं वामदेव्यं पुरुषर्षभमेव च

ຖ້າຜູ້ຖືຍຊຸຣເວທ ສວດຈະປະເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍພັກຕິ—ຄື ເທວະວຣະຕະ ວາມະເທວຍະ ແລະ ປຸຣຸສະຣິສະພະ—

Verse 47

बृहद्रथान्तरं चैव यो जपेद्भक्तितत्परः । स प्रयाति नरः स्थानं यत्र देवो महेश्वरः

ແລະຜູ້ໃດມຸ່ງໝັ້ນໃນພັກຕິ ສວດ ບຣິຫັດຣະຖານຕະຣະ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປເຖິງທີ່ພຳນັກ ທີ່ພຣະມະເຫສະວະຣະ ປະທັບຢູ່

Verse 48

पादशौचं तथाभ्यङ्गं कुरुते योऽत्र भक्तितः । गोदाने चैव यत्पुण्यं लभते नात्र संशयः

ຜູ້ໃດຢູ່ນີ້ ຊຳລະລ້າງຕີນ ແລະ ທຳອະພະຍັງຄະ (ຊໂລມນ້ຳມັນ/ນວດ) ດ້ວຍພັກຕິ ຍ່ອມໄດ້ບຸນເທົ່າກັບການຖວາຍໂຄທານ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ

Verse 49

ब्राह्मणान् भोजयेत्तत्र मधुना पायसेन च । एकस्मिन् भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजिता

ທີ່ນັ້ນພຶງຖວາຍອາຫານແກ່ພຣາຫມັນ ດ້ວຍນ້ຳເຜິ້ງ ແລະ ປາຍະສະ (ເຂົ້ານົມຫວານ); ເມື່ອເລີ້ຍງວິປຣະແຕ່ຜູ້ດຽວ ກໍເທົ່າກັບເລີ້ຍງໜຶ່ງໂກຕິ

Verse 50

सुवर्णं रजतं वस्त्रं दद्याद्भक्त्या द्विजोत्तमे । तर्पितास्तेन देवाः स्युर्मनुष्याः पितरस्तथा

ດ້ວຍພັກຕິ ພຶງຖວາຍຄຳ ເງິນ ແລະ ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ ແກ່ທະວິຊະຜູ້ປະເສີດ; ໂດຍກຳນັ້ນ ເທວະທັງຫຼາຍຍ່ອມພໍໃຈ ແລະ ມະນຸດກັບປິຕຣະທັງຫຼາຍກໍດັ່ງກັນ

Verse 51

। अध्याय

॥ ບົດ/ຕອນ ॥ (ໝາຍກຳກັບ/ຄຳປິດທ້າຍບົດ)

Verse 52

अश्वं रथं गजं यानं तुलापुरुषमेव च । शकटं यः प्रदद्याद्वा सप्तधान्यप्रपूरितम्

ຜູ້ໃດຖວາຍມ້າ ລົດຮົບ ຊ້າງ ພາຫະນະ ແລະແມ່ນກະທັ້ງທານທູລາປຸຣຸສະ—ຫຼືຖວາຍກະຕ່າລໍ້ທີ່ເຕັມດ້ວຍທັນຍາຫານ 7 ປະເພດ—

Verse 53

सयोक्त्रं लाङ्गलं दद्याद्युवानौ तु धुरंधरौ । गोभूतिलहिरण्यादि पात्रे दातव्यमर्चितम्

ຄວນຖວາຍໄຖພ້ອມແອກ ແລະສັດລາກຄູ່ທີ່ໜຸ່ມແຂງແຮງ; ພ້ອມກັນນັ້ນ ໂຄ ທັນຍາຫານ/ຜະລິດຜົນ ແລະຄຳທອງເປັນຕົ້ນ ຄວນຖວາຍ—ໂດຍໄດ້ນົບນ້ອມບູຊາຜູ້ຮັບອັນຄວນແລ້ວ—

Verse 54

अपात्रे विदुषा किंचिन्न देयं भूतिमिच्छता । यतोऽसौ सर्वभूतानि दधाति धरणी किल

ນັກປັນຍາຜູ້ປາຖະໜາຄວາມຮັ່ງມີແທ້ ບໍ່ຄວນໃຫ້ສິ່ງໃດແກ່ຜູ້ບໍ່ສົມຄວນ; ເພາະແຜ່ນດິນນີ້ແທ້ໆແມ່ນຜູ້ຄ້ຳຈຸນສັດທັງປວງ ແລະທານຄວນວາງໃຫ້ຖືກທຳອັນຄ້ຳຈຸນນັ້ນ

Verse 55

ततो विप्राय सा देया सर्वसस्यौघमालिनी । अथान्यच्छृणु राजेन्द्र गोदानस्य तु यत्फलम्

ດັ່ງນັ້ນ ໂຄນັ້ນຄວນຖວາຍແກ່ວິປຣະ (ພຣາຫມັນ)—ຜູ້ປະດັບດ້ວຍຄວາມອຸດົມແຫ່ງພືດຜົນແລະການເກັບກ່ຽວອັນຫຼາຍ. ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງຕໍ່ໄປ, ໂອ ຣາເຊນທຣະ, ຜົນແຫ່ງໂຄທານເປັນຢ່າງໃດ

Verse 56

यावद्वत्सस्य पादौ द्वौ मुखं योन्यां प्रदृश्यते । तावद्गौः पृथिवी ज्ञेया यावद्गर्भं न मुञ्चति

ຕາບໃດທີ່ເຫັນຕີນສອງຂ້າງ ແລະ ໃບໜ້າຂອງລູກງົວຢູ່ໃນຄອບຄອງ, ຕາບນັ້ນພຶງຮູ້ວ່າແມ່ງົວແມ່ນພຣະແມ່ທໍຣະນີເອງ—ຈົນກວ່ານາງຈະປ່ອຍທາຣົກອອກມາ.

Verse 57

येन केनाप्युपायेन ब्राह्मणे तां समर्पयेत् । पृथ्वी दत्ता भवेत्तेन सशैलवनकानना

ດ້ວຍວິທີໃດກໍຕາມທີ່ເປັນໄປໄດ້ ພຶງນໍາແມ່ງົວນັ້ນໄປຖວາຍແກ່ພຣາຫມັນ; ດ້ວຍກຳນັ້ນ ຖືກນັບວ່າໄດ້ຖວາຍແຜ່ນດິນໂລກເອງ—ພ້ອມພູເຂົາ ປ່າໄມ້ ແລະ ພົງພະນານາ.

Verse 58

तारयेन्नियतं दत्ता कुलानामेकविंशतिम् । रौप्यखुरीं कांस्यदोहां सवस्त्रां च पयस्विनीम्

ເມື່ອຖວາຍແມ່ງົວແບບນີ້ຢ່າງແນ່ນອນ ນາງຈະຊ່ວຍຂ້າມພົ້ນໃຫ້ແກ່ວົງສາກຸນເຖິງຊາວເອັດຊົ່ວຄົນ. ພຶງຖວາຍງົວໃຫ້ນ້ຳນົມ—ກີບປະດັບເງິນ, ພາຊະນະຮີດນົມເປັນທອງແດງ, ແລະມີຜ້າຄຸມປະກອບ.

Verse 59

ये प्रयच्छन्ति कृतिनो ग्रस्ते सूर्ये निशाकरे । तेषां संख्यां न जानामि पुण्यस्याब्दशातैरपि

ຜູ້ມີວາສນາ ແລະ ຜູ້ມີທຳທີ່ໃຫ້ທານໃນຍາມສຸລິຍະຄາດ ຫຼື ຈັນທະຄາດ—ຂ້ອຍບໍ່ອາດຮູ້ຈໍານວນບຸນຂອງເຂົາໄດ້ ແມ່ນແຕ່ຜ່ານໄປເປັນຮ້ອຍປີກໍຕາມ.

Verse 60

सर्वस्यापि हि दानस्य संख्यास्तीह नराधिप । चन्द्रसूर्योपरागे च दानसंख्या न विद्यते

ໂອ ກະສັດແຫ່ງມະນຸດ, ໃນໂລກນີ້ທານທຸກຢ່າງຍ່ອມມີຂອບເຂດແຫ່ງຜົນ; ແຕ່ໃນຍາມຈັນທະຄາດ ແລະ ສຸລິຍະຄາດ ຜົນແຫ່ງທານນັ້ນບໍ່ອາດກໍານົດໄດ້.

Verse 61

यत्र गौर्दृश्यते राजन् सर्वतीर्थानि तत्र हि । तत्र पर्व विजानीयान्नात्र कार्या विचारणा

ໂອ ພະຣາຊາ, ບ່ອນໃດທີ່ເຫັນງົວ ບ່ອນນັ້ນແທ້ໆມີຕີຣຖະ (ທີ່ຂ້າມອັນສັກສິດ) ທັງປວງສະຖິດຢູ່. ຈົ່ງຮູ້ວ່າບ່ອນນັ້ນເປັນ “ປະຣະວະ” ຄືເວລາອັນສັກສິດ; ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງພິຈາລະນາອີກ.

Verse 62

पुनः स्मृत्वा तु तत्तीर्थं यः कुर्याद्गमनं नरः । अथवा म्रियते योऽत्र रुद्रस्यानुचरो भवेत्

ຜູ້ໃດລະລຶກຖຶງຕີຣຖະນັ້ນອີກແລ້ວອອກເດີນທາງໄປ—ຫຼືແມ່ນຜູ້ໃດຕາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນອນຸຈະຣະຂອງພຣະຣຸທຣະ ຄືຜູ້ຕິດຕາມຮັບໃຊ້ພຣະອົງ.