Adhyaya 50

Verse 1

उत्तानपाद उवाच । द्विजाश्च कीदृशाः पूज्या अपूज्याः कीदृशाः स्मृताः । श्राद्धे वैवाहिके कार्ये दाने चैव विशेषतः

ອຸຕຕານະປາດະ ກ່າວວ່າ: “ດວິຊະປະເພດໃດຄວນແກ່ການບູຊາ ແລະດວິຊະປະເພດໃດຖືກຈື່ຈໍາວ່າບໍ່ຄວນບູຊາ—ໂດຍສະເພາະໃນພິທີສຣາດທະ, ໃນພິທີແຕ່ງງານ, ແລະໂດຍຍິ່ງໃນເວລາຖວາຍທານ?”

Verse 2

यदि श्रद्धा भवेद्दैवयोगाच्छ्राद्धादिके विधौ । एतदाख्याहि मे देव कस्य दानं न दीयते

“ຖ້າໂດຍການປະສົມປະສານແຫ່ງເທວະ ສັດທາເກີດຂຶ້ນໃນການປະຕິບັດພິທີສຣາດທະ ແລະພິທີອື່ນໆຕາມວິທີອັນຖືກຕ້ອງ ແລ້ວ, ຂໍໂປຣດບອກຂ້າພະເຈົ້າ ໂອ ພຣະເທວະ: ຄວນບໍ່ຖວາຍທານແກ່ຜູ້ໃດ?”

Verse 3

ईश्वर उवाच । यथा काष्ठमयो हस्ती यथा चर्ममयो मृगः । ब्राह्मणश्चानधीयानस्त्रयस्ते नामधारकाः

ພຣະເຈົ້າຕັດວ່າ: ເຫມືອນຊ້າງທີ່ເຮັດດ້ວຍໄມ້ ແລະ ເຫມືອນກວາງທີ່ເຮັດດ້ວຍໜັງ, ພຣາຫມັນຜູ້ບໍ່ສຶກສາເວດາ—ທັງສາມເປັນແຕ່ຜູ້ຖືຊື່ເທົ່ານັ້ນ।

Verse 4

यथा षण्ढोऽफलः स्त्रीषु यथा गौर्गवि चाफला । यथा चाज्ञेऽफलं दानं तथा विप्रोऽनृचोऽफलः

ເຫມືອນຊາຍເປັນໝັນບໍ່ເກີດຜົນກັບຍິງ, ເຫມືອນງົວບໍ່ເກີດຜົນກັບງົວ, ແລະ ເຫມືອນທານທີ່ໃຫ້ແກ່ຄົນບໍ່ຮູ້ຍ່ອມບໍ່ໄດ້ຜົນ—ພຣາຫມັນຜູ້ບໍ່ມີການສວດເວດາກໍບໍ່ເກີດຜົນເຊັ່ນກັນ।

Verse 5

यथाऽनृणे बीजमुप्त्वा वप्ता न लभते फलम् । तथानृचे हविर्दत्त्वा न दाता लभते फलम्

ເຫມືອນຜູ້ຫວ່ານບໍ່ໄດ້ຜົນ ເມື່ອຫວ່ານເມັດໃນດິນແຫ້ງແລ້ງ, ດັ່ງນັ້ນເມື່ອຖວາຍຮະວິສແກ່ຜູ້ບໍ່ມີບົດເວດາ ຜູ້ໃຫ້ກໍບໍ່ໄດ້ຜົນ।

Verse 6

रोगी हीनातिरिक्ताङ्गः काणः पौनर्भवस्तथा । अवकीर्णी श्यावदन्तः सर्वाशी वृषलीपतिः

ຜູ້ເຈັບໄຂ້, ຜູ້ມີອະໄວຍະວະຂາດຫຼືເກີນ, ຜູ້ຕາຂ້າງດຽວ, ຜູ້ແຕ່ງງານໃໝ່ໃນທາງທີ່ຖືກຕິ, ຜູ້ລະເມີດພຣະພົມຈັນ, ຜູ້ຟັນດຳ, ຜູ້ກິນທຸກຢ່າງບໍ່ເລືອກ, ແລະຜູ້ມີເມຍເປັນຍິງຊູດຣາ—ທັງໝົດນີ້ນັບວ່າບໍ່ສົມຄວນ।

Verse 7

मित्रध्रुक्पिशुनः सोमविक्रयी परनिन्दकः । पितृमातृगुरुत्यागी नित्यं ब्राह्मणनिन्दकः

ຜູ້ຫັກຫຼັງມິດ, ຜູ້ສໍ້ສຽດ, ຜູ້ຂາຍໂສມ, ຜູ້ນິນທາຜູ້ອື່ນ, ຜູ້ລະທິ້ງພໍ່ແມ່ຫຼືອາຈານ, ແລະຜູ້ດ່າພຣາຫມັນເປັນນິດ—ຄົນເຊັ່ນນີ້ເປັນຜູ້ບໍ່ສົມຄວນ।

Verse 8

शूद्रान्नं मन्त्रसंयुक्तं यो विप्रो भक्षयेन्नृप । सोऽस्पृश्यः कर्मचाण्डालः स्पृष्ट्वा स्नानं समाचरेत्

ໂອ ພະຣາຊາ! ຖ້າພຣາຫມັນຜູ້ໃດກິນອາຫານຂອງຊູດຣະທີ່ໄດ້ປະກອບມົນຕຣາຊໍາລະແລ້ວ ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນຜູ້ຫ້າມແຕະ—«ຈັນດາລດ້ວຍກຳ»; ແລະເມື່ອແຕະຕ້ອງເຂົາແລ້ວ ຄວນອາບນ້ຳຊໍາລະມົນທິນ।

Verse 9

कुनखी वृषली स्तेयी वार्द्धुष्यः कुण्डगोलकौ । महादानरतो यश्च यश्चात्महनने रतः

ຜູ້ມີເລັບຜິດຮູບ; ວຶສະລີ (ຍິງຜູ້ປະພຶດຕໍ່າຕໍ່ມ); ຂະໂມຍ; ຜູ້ກິນດອກເບ້ຍ; ກຸນຑະ ແລະ ໂກລະກະ (ຜູ້ເກີດບໍ່ຖືກລະບຽບ); ຜູ້ຫຼົງໃນ “ມະຫາດານ” ເພື່ອອວດ; ແລະຜູ້ມຸ່ງທໍາລາຍຕົນເອງ—ທັງໝົດນີ້ກໍນັບວ່າບໍ່ສົມຄວນ។

Verse 10

भृतकाध्यापकः क्लीबः कन्यादूष्यभिशस्तकः । एते विप्राः सदा त्याज्याः परिभाव्य प्रयत्नतः

ພຣາຫມັນຜູ້ສອນເພື່ອຄ່າຈ້າງ; ຜູ້ເປັນຄລີບະ (ບໍ່ສົມຄວນຕໍ່ພິທີ); ແລະຜູ້ຖືກກ່າວຫາວ່າເຮັດໃຫ້ສາວພຣະຈາຣິນີເສື່ອມ—ວິປຣາແບບນີ້ຄວນຫຼີກລ້ຽງເສມອ ໂດຍພິຈາລະນາຢ່າງລະມັດລະວັງ।

Verse 11

प्रतिग्रहं गृहीत्वा तु वाणिज्यं यस्तु कारयेत् । तस्य दानं न दातव्यं वृथा भवति तस्य तत्

ແຕ່ຜູ້ໃດຮັບປະຕິຄຣະຫະ (ຂອງຖວາຍ) ແລ້ວຫັນໄປຄ້າຂາຍ ບໍ່ຄວນໃຫ້ທານແກ່ຜູ້ນັ້ນ; ທານທີ່ໃຫ້ແກ່ເຂົາຈະເປັນໄຮ້ຜົນ।

Verse 12

श्रुताध्ययनसम्पन्ना ये द्विजा वृत्ततत्पराः । तेषां यद्दीयते दानं सर्वमक्षयतां व्रजेत्

ດວິຊະຜູ້ພ້ອມດ້ວຍຄວາມຮູ້ຈາກສຣຸຕິ ແລະການສຶກສາ ພ້ອມທັງຕັ້ງໝັ້ນໃນຄວາມປະພຶດທຳ—ທານໃດທີ່ຖວາຍແກ່ທ່ານເຫຼົ່ານັ້ນ ທັງໝົດຈະເຖິງຄຸນບຸນອັກສະຍະ ບໍ່ຮອຍຫາຍ।

Verse 13

दरिद्रान्भर भूपाल मा समृद्धान् कदाचन । व्याधितस्यौषधं पथ्यं नीरुजस्य किमौषधैः

ໂອ ພະຣາຊາ! ຈົ່ງອຸປະຖຳຜູ້ທຸກຍາກ ຢ່າໄດ້ອຸປະຖຳແຕ່ຜູ້ຮັ່ງມີເທົ່ານັ້ນ. ຢາແລະອາຫານທີ່ເໝາະມີໄວ້ສຳລັບຄົນເຈັບ; ຄົນບໍ່ມີໂລກຈະຕ້ອງການຢາອັນໃດ?

Verse 14

उत्तानपाद उवाच । कीदृशोऽथ विधिस्तत्र तीर्थश्राद्धस्य का क्रिया । दानं च दीयते यद्वत्तन्ममाख्याहि शङ्कर

ອຸຕຕານະປາດະ ກ່າວວ່າ: “ແລ້ວ ວິທີທີ່ຖືກຕ້ອງຢູ່ທີ່ນັ້ນແມ່ນແນວໃດ? ພິທີສຣາດທະທີ່ຕີຣຖະເຮັດແນວໃດ? ແລະການໃຫ້ທານຄວນໃຫ້ແນວໃດ? ໂອ ສັງກະຣະ ຈົ່ງບອກຂ້ອຍ”

Verse 15

ईश्वर उवाच । श्राद्धं कृत्वा गृहे भक्त्या शुचिश्चापि जितेन्द्रियः । गुरुं प्रदक्षिणीकृत्य भोज्य सीमान्तके ततः

ອີສະວະຣະ ກ່າວວ່າ: “ເມື່ອໄດ້ເຮັດສຣາດທະຢູ່ເຮືອນດ້ວຍພັກຕິ—ເປັນຜູ້ບໍລິສຸດ ແລະສຳລວມອິນທຣີ—ພຶງເວັນປະທັກສິນາຮອບຄູອາຈານ; ແລ້ວຈຶ່ງຈັດອາຫານຖວາຍແກ່ຜູ້ຖືພຣະເວທ ທີ່ຂອບເຂດບ້ານ”

Verse 16

वाग्यतः प्रव्रजेत्तावद्यावत्सीमां न लङ्घयेत् । शूलभेदं ततो गत्वा स्नानं कुर्याद्यथाविधि

ພຶງສຳລວມວາຈາ ຮັກສາຄວາມງຽບ ເດີນໄປຈົນບໍ່ຂ້າມເຂດແດນ; ແລ້ວໄປຍັງ ສູລະເພດະ ແລະອາບນ້ຳຕາມພິທີທີ່ກຳນົດ

Verse 17

पञ्चस्थानेषु च श्राद्धं हव्यकव्यादिभिः क्रमात् । पिण्डदानं च यः कुर्यात्पायसैर्मधुसर्पिषा

ແລະໃນຫ້າສະຖານທີ່ ພຶງເຮັດສຣາດທະຕາມລຳດັບ ດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາຫັວຍະ–ກັວຍະ ແລະອື່ນໆ; ແລະຜູ້ໃດຖວາຍປິນຑະທີ່ເຮັດດ້ວຍປາຍະສະ, ນ້ຳເຜິ້ງ ແລະ ນ້ຳມັນເນີຍໃສ—

Verse 18

पितरस्तस्य तृप्यन्ति द्वादशाब्दानि पञ्च च । अक्षतैर्बदरैर्बिल्वैर्गुदमधुसर्पिषा

ເມື່ອຖວາຍດ້ວຍເຂົ້າສານບໍ່ແຕກ, ໝາກບິດາຣາ, ໝາກບິລວະ, ນ້ຳຕານກ້ອນ, ນ້ຳເຜິ້ງ ແລະ ເນີຍໃສ (ກີ), ບັນພະບຸລຸດຂອງລາວຈະອິ່ມໃຈຕະຫຼອດ 12 ປີ ແລະ ເພີ່ມອີກ 5 ປີ.

Verse 19

सापि तत्फलमाप्नोति तीर्थेऽस्मिन्नात्र संशयः । उपानहौ च यो दद्याद्ब्राह्मणेभ्यः प्रयत्नतः

ນາງນັ້ນກໍໄດ້ຮັບຜົນບຸນດຽວກັນໃນທີຣຖະອັນສັກສິດນີ້—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ແລະຜູ້ໃດຕັ້ງໃຈຖວາຍຮອງເທົ້າແກ່ພຣາຫມັນ—

Verse 20

सोऽपि स्वर्गमवाप्नोति हयारूढो न संशयः । शय्यामश्वं च यो दद्याच्छत्त्रिकां वा विशेषतः

ຜູ້ນັ້ນກໍຈະໄດ້ເຖິງສະຫວັນໂດຍບໍ່ສົງໄສ ດັ່ງຜູ້ຂີ່ມ້າ. ໂດຍພິເສດຜູ້ທີ່ຖວາຍຕຽງນອນ, ມ້າ, ຫຼືໂດຍຈົ່ງໃຈຖວາຍຮົ່ມພິທີ (ຉັດຕຣະ).

Verse 21

गच्छेद्विमानमारूढः सोऽप्सरोवृन्दवेष्टितः । उत्तमं यो गृहं दद्यात्सप्तधान्यसमन्वितम्

ລາວຈະເດີນທາງໄປໂດຍຂຶ້ນວິມານທິບ ມີຝູງອັບສະຣາຫ້ອມລ້ອມ—ຄືຜູ້ທີ່ຖວາຍເຮືອນອັນປະເສີດ ພ້ອມທັງທັນຍາຫານເຈັດປະເພດ.

Verse 22

स्वेच्छया मे वसेल्लोके काञ्चने भवने हि सः । तिलधेनुं च यो दद्यात्सवत्सां वस्त्रसंप्लुताम्

ລາວຈະຢູ່ໃນໂລກຂອງເຮົາຕາມປາຖະໜາ ໃນຄະຫາສະນາທອງຄຳແທ້ໆ—ຄືຜູ້ທີ່ຖວາຍ ‘ຕິລະ-ເທນຸ’ (ງາ-ໂຄ) ພ້ອມລູກໂຄ ປະດັບງາມ ແລະຄຸ້ມດ້ວຍຜ້າ.

Verse 23

नाकपृष्ठे वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम् । गृहे वा यदि वारण्ये तीर्थवर्त्मनि वा नृप

ໂອ ພະຣາຊາ! ຕາບໃດທີ່ມະຫາປຣະລະຍະ (ການລະລາຍໂລກ) ຍັງບໍ່ມາ, ຜູ້ນັ້ນຢູ່ໃນສະຫວັນອັນສູງສຸດ—ຈະຢູ່ເຮືອນ, ຢູ່ປ່າ, ຫຼືຢູ່ທາງຈາລິກໄປທີຣະຖະອັນສັກສິດກໍຕາມ।

Verse 24

तोयमन्नं च यो दद्याद्यमलोकं स नेक्षते । सर्वदानानि दीयन्ते तेषां फलमवाप्यते

ຜູ້ໃດຖວາຍທານນ້ຳແລະອາຫານ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ເຫັນຍະມະໂລກ; ເມື່ອໃຫ້ທານທຸກປະເພດ ຜົນຂອງທານແຕ່ລະຢ່າງກໍໄດ້ຮັບຕາມຄວນ।

Verse 25

उदकं चात्र दानं च दद्यादभयमेव च । अन्नदानात्परं दानं न भूतं न भविष्यति

ໃນທີ່ນີ້ພຶງໃຫ້ທານນ້ຳ ໃຫ້ທານສິ່ງຂອງ ແລະທານອະພະຍະ (ໃຫ້ຄວາມປອດໄພ) ດ້ວຍ; ບໍ່ມີທານໃດຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າທານອາຫານ—ບໍ່ເຄີຍມີ ແລະຈະບໍ່ມີໃນອະນາຄົດ।

Verse 26

कन्यादानं तु यः कुर्याद्वृषं वा यः समुत्सृजेत् । तस्य वासो भवेत्तत्र यत्राहमिति नान्यथा

ແຕ່ຜູ້ໃດເຮັດກັນຍາທານ (ມອບບຸດສາວໃນພິທີມົງຄຸນ) ຫຼືຜູ້ໃດເຮັດວຶຣິໂສດສະຣະຄະ (ປ່ອຍງົວຜູ້) ຜູ້ນັ້ນຈະມີທີ່ພັກຢູ່ທີ່ດຽວກັນກັບບ່ອນທີ່ເຮົາສະຖິດ—ເປັນຢ່າງນີ້ ບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນ।

Verse 27

उत्तानपाद उवाच । कन्यादानं कथं स्वामिन् कर्तव्यं धार्मिकैः सदा । परिग्रहो यथा पोष्यः कन्योद्वाहस्तथैव च

ອຸຕຕານະປາດະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະອົງຜູ້ເປັນນາຍ! ຜູ້ມີທຳຄວນເຮັດກັນຍາທານເປັນນິດແນວໃດ? ຄວນຮັບເຈົ້າບ່າວແລະອຸປະຖຳເຂົາແນວໃດ, ແລະພິທີແຕ່ງງານຂອງກັນຍາຄວນຈັດແນວໃດ?”

Verse 28

अन्यत्पृच्छामि देवेश कस्य कन्या न दीयते । दातव्यं कुत्र तद्देव कस्मै दत्तमथाक्षयम्

ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຖາມຕໍ່ວ່າ ບໍ່ຄວນຍົກກຸລະທິດາໃຫ້ແກ່ໃຜ? ແລະຄວນຍົກໃນທີ່ໃດ ໂອ ພຣະເຈົ້າ—ຍົກໃຫ້ແກ່ໃຜແລ້ວຈຶ່ງເປັນບຸນອັນບໍ່ເສື່ອມສູນ?

Verse 29

उत्तमं मध्यमं वापि कनीयः स्यात्कथं विभो । राजसं तामसं वापि निःश्रेयसमथापि वा

ໂອ ພຣະຜູ້ມີອຳນາດ ສິ່ງນັ້ນຈະຖືກພິຈາລະນາແນວໃດວ່າ ສູງສຸດ ປານກາງ ຫຼື ຕ່ຳ? ແລະຈະເປັນຣາຊະສ ຫຼື ຕາມະສ ແນວໃດ—ຫຼືຈະເປັນ ນິຫະສເຣຍະສ (ນຳໄປສູ່ຄວາມດີສູງສຸດ) ແນວໃດ?

Verse 30

ईश्वर उवाच । सर्वेषामेव दानानां कन्यादानं विशिष्यते । यो दद्यात्परया भक्त्याभिगम्य तनयां निजाम्

ພຣະອີສະວະຣະຕັດວ່າ: ໃນບັນດາທານທັງປວງ ກັນຍາທານເປັນທານອັນປະເສີດທີ່ສຸດ. ຜູ້ໃດເຂົ້າໄປດ້ວຍພັກຕິອັນສູງສຸດ ແລ້ວຍົກບຸດຣີຂອງຕົນຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ບຸນສູງສຸດ

Verse 31

कुलीनाय सुरूपाय गुणज्ञाय मनीषिणे । सुलग्ने सुमुहूर्ते च दद्यात्कन्यामलंकृताम्

ຄວນຍົກກຸລະທິດາຜູ້ປະດັບປະດາແລ້ວ ໃຫ້ແກ່ບຸລຸດຜູ້ມີຊາດຕະກູນດີ ຮູບງາມ ຮູ້ຄຸນທຳ ແລະມີປັນຍາ—ໃນລັກນາມົງຄຸນ ແລະ ມຸຫູຣຕະອັນດີ

Verse 32

अश्वान्ना गांश्च वासांसि योऽत्र दद्यात्स्वशक्तितः । तस्य वासो भवेत्तत्र पदं यत्र निरामयम्

ຜູ້ໃດໃນໂລກນີ້ ຕາມກຳລັງຂອງຕົນ ໄດ້ຖວາຍມ້າ ອາຫານ ງົວ ແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ ຜູ້ນັ້ນຈະມີທີ່ພັກພິງໃນໂລກນັ້ນ—ເປັນຕຳແໜ່ງທີ່ປອດຈາກໂລກພະຍາດແລະຄວາມທຸກທ້ອນ

Verse 33

येनात्र दुहिता दत्ता प्राणेभ्योऽपि गरीयसी । तेन सर्वमिदं दत्तं त्रैलोक्यं सचराचरम्

ຜູ້ໃດໄດ້ຖວາຍບຸດສາວຜູ້ຮັກຍິ່ງກວ່າລົມຫາຍໃຈ ໃນພິທີ “ກັນຍາດານ” ທີ່ນີ້ ຜູ້ນັ້ນເຫມືອນໄດ້ຖວາຍຕຣິໂລກທັງປວງ ພ້ອມທັງສິ່ງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ।

Verse 34

यः कन्यार्थं ततो लब्ध्वा भिक्षते चैव तद्धनम् । स भवेत्कर्मचण्डालः काष्ठकीलो भवेन्मृतः

ຜູ້ໃດໄດ້ຮັບຊັບດ້ວຍຂໍ້ອ້າງວ່າ “ເພື່ອບຸດສາວ” ແລ້ວຕໍ່ມາກັບໄປຂໍທານ ແລະນໍາຊັບນັ້ນໄປບໍລິໂພກ ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນ “ຈັນດານໃນກຳ”; ເມື່ອຕາຍກໍເຫມືອນຫຼັກໄມ້—ຂາດຄວາມມົງຄຸນ।

Verse 35

गृहेऽपि तस्य योऽश्नीयाज्जिह्वालौल्यात्कथंचन । चान्द्रायणेन शुध्येत तप्तकृच्छ्रेण वा पुनः

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ໄປກິນໃນເຮືອນຂອງຄົນນັ້ນ—ບໍ່ວ່າດ້ວຍວິທີໃດ ເພາະແຕ່ຄວາມໂລບຂອງລີ້ນ—ຄວນຊໍາລະຕົນດ້ວຍພຣະຕະ “ຈັນທຣາຍະນະ” ຫຼືດ້ວຍຕະປະ “ທັບຕະ-ກຣິຈຉະຣະ”।

Verse 36

उत्तानपाद उवाच । वित्तं न विद्यते यस्य कन्यैवास्ति च यद्गृहे । कथं चोद्वाहनं तस्य न याञ्चां कुरुते यदि

ອຸຕຕານະປາດະກ່າວວ່າ: ຖ້າຜູ້ຊາຍຄົນໜຶ່ງບໍ່ມີຊັບສິນ ແຕ່ໃນເຮືອນມີແຕ່ບຸດສາວ ຖ້າລາວບໍ່ຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອ ຈະຈັດພິທີແຕ່ງງານໃຫ້ນາງໄດ້ແນວໃດ?

Verse 37

ईश्वर उवाच । अवितेनैव कर्तव्यं कन्योद्वहनकं नृप । कन्यानाम समुच्चार्य न दोषाय कदाचन

ອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະຣາຊາ, ພິທີແຕ່ງງານຂອງກັນຍາຄວນກະທໍາແມ່ນແຕ່ບໍ່ມີຊັບສິນ. ເມື່ອໃນພິທີໄດ້ເອີ້ນນາມຂອງກັນຍາຢ່າງຖືກຕ້ອງ ກໍບໍ່ເປັນໂທດແຕ່ຢ່າງໃດເລີຍ.

Verse 38

अभिगम्योत्तमं दानं यच्च दानमयाचितम् । भविष्यति युगस्यान्तस्तस्यान्तो नैव विद्यते

ທານທີ່ໄປເຂົ້າພົບຜູ້ຮັບແລ້ວມອບດ້ວຍຕົນເອງ ແມ່ນທານອັນສູງສຸດ; ແລະທານທີ່ໃຫ້ໂດຍບໍ່ຖືກຂໍ ກໍເປັນທານທີ່ນ່າສັນລະເສີນຍິ່ງ. ແມ່ນແຕ່ຍຸກຈະສິ້ນສຸດ ແຕ່ທ້າຍສຸດຂອງບຸນນັ້ນບໍ່ມີໃຜພົບເຫັນ.

Verse 39

अभिगम्योत्तमं दानं स्मृतमाहूय मध्यमम् । याच्यमानं कनीयः स्याद्देहि देहीति चाधमम्

ທານທີ່ໄປໃຫ້ດ້ວຍຕົນເອງ ຖືກຈື່ຈຳວ່າສູງສຸດ; ທານທີ່ໃຫ້ເມື່ອຖືກເຊີນແມ່ນປານກາງ. ທານທີ່ໃຫ້ເມື່ອຖືກຂໍແມ່ນຕ່ຳກວ່າ; ແລະທານທີ່ຖືກຄະຍັ້ນຄະຍໍວ່າ “ໃຫ້ແດ່, ໃຫ້ແດ່” ຊ້ຳໆ ແມ່ນຕ່ຳສຸດ.

Verse 40

यथैवाश्माश्मनाबद्धो निक्षिप्तो वारिमध्यतः । द्वावेतौ निधनं यातस्तद्वदन्नमपात्रके

ເຫມືອນຫີນກ້ອນໜຶ່ງຜູກກັບຫີນອີກກ້ອນ ແລ້ວໂຍນລົງກາງນ້ຳ ທັງສອງຍ່ອມຈົມໄປສູ່ຄວາມພິນາດ; ດັ່ງນັ້ນ ອາຫານທີ່ໃຫ້ແກ່ຜູ້ບໍ່ສົມຄວນ (ອະປາຕຣ) ກໍນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດເຊັ່ນກັນ.

Verse 41

असमर्थे ततो दानं न प्रदेयं कदाचन । दातारं नयतेऽधस्तादात्मानं च विशेषतः

ດັ່ງນັ້ນ ບໍ່ຄວນໃຫ້ທານແກ່ຜູ້ບໍ່ສົມຄວນເລີຍ. ມັນພາຜູ້ໃຫ້ຕົກຕ່ຳ ແລະພາຜູ້ຮັບເອງຕົກຕ່ຳຍິ່ງກວ່າ.

Verse 42

समर्थस्तारयेद्द्वौ तु काष्ठं शुष्कं यथा जले । यथा नौश्च तथा विद्वान्प्रापयेदपरं तटम्

ແຕ່ຜູ້ທີ່ສົມຄວນແລະມີຄວາມສາມາດ ຍ່ອມພາຂ້າມໄດ້ຮອດສອງຄົນ—ເຫມືອນໄມ້ແຫ້ງທີ່ລອຍເທິງນ້ຳ. ເຫມືອນເຮືອ ບັນດິດຜູ້ຮູ້ນັ້ນຍ່ອມນຳຜູ້ອື່ນໄປເຖິງຝັ່ງອີກຟາກໄດ້.

Verse 43

आहिताग्निश्च गृह्णाति यः शूद्राणां प्रतिग्रहम् । इह जन्मनि शूद्रोऽसौ मृतः श्वा चोपजायते

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຮັກສາໄຟບູຊາອັນສັກສິດ (ອາຫິຕາກນີ) ຖ້າຮັບຂອງທານຈາກຊູດຣະ ກໍຈະເປັນຊູດຣະໃນຊາດນີ້ເອງ; ແລະເມື່ອຕາຍແລ້ວເກີດເປັນໝາ.

Verse 44

वृथा क्लेशश्च जायेत ब्राह्मणे ह्यग्निहोत्रिणि । असत्प्रतिग्रहं कुर्वन्गुप्तं नीचस्य गर्हितम्

ສໍາລັບພຣາຫມັນຜູ້ປະກອບອັກນິໂຫຕຣະ ຄວາມທຸກຍາກເກີດຂຶ້ນຢ່າງໄຮ້ປະໂຫຍດ ເມື່ອເຂົາຮັບຂອງທານອັນບໍ່ຖືກທໍານອງ ຕໍ່າຕ້ອຍ ແລະນ່າຕໍານິ ໂດຍສະເພາະເມື່ອເຮັດຢ່າງລັບໆ.

Verse 45

अभोज्यः स भवेन्मर्त्यो दह्यते कारिषाग्निना । कटकारो भवेत्पश्चात्सप्त जन्म न संशयः

ຄົນແບບນັ້ນກາຍເປັນຜູ້ບໍ່ຄວນໃຫ້ອາຫານ; ຖືກເຜົາດ້ວຍໄຟຂີ້ສັດ (ຊະຕາອັນຕໍ່າຕ້ອຍ) ແລ້ວຕໍ່ມາໂດຍບໍ່ສົງໄສ ຈະເກີດເປັນຊ່າງສານເສື່ອ/ກະຕ່າ ຕະຫຼອດເຈັດຊາດ.

Verse 46

लज्जादाक्षिण्यलोभाच्च यद्दानं चोपरोधजम् । भृत्येभ्यश्च तु यद्दानं तद्वृथा निष्फलं भवेत्

ທານທີ່ໃຫ້ເນື່ອງຈາກຄວາມອາຍ, ເພີ່ງແຕ່ມາລະຍາດ, ຄວາມໂລບ, ຫຼືການຖືກບັງຄັບ—ແລະທານທີ່ໃຫ້ແກ່ຄົນຮັບໃຊ້ດ້ວຍແຮງກົດດັນ—ຍ່ອມເປັນທານເປົ່າ ໄຮ້ຜົນ.

Verse 50

। अध्याय

ສິ້ນສຸດອັດທະຍາຍ (ບົດ).