Adhyaya 34

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तत्रैव तु भवेदन्यदादित्यस्य महात्मनः । कीर्तयामि नरश्रेष्ठ यदि ते श्रवणे मतिः

ພຣະມາຣກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: “ໃນຖິ່ນນັ້ນເອງ ຍັງມີຕຳນານສັກສິດອີກຢ່າງ ກ່ຽວກັບອາທິຕະຍະຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ (ພຣະສຸລິຍະ). ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນມະນຸດ, ຖ້າໃຈເຈົ້າປາຖະໜາຟັງ ຂ້າຈະປະກາດໃຫ້ຟັງ.”

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । एतदाश्चर्यमतुलं श्रुत्वा तव मुखोद्गतम् । विस्मयाद्धृष्टरोमाहं जातोऽस्मि मुनिसत्तम

ຢຸທິສຖິຣະ ກ່າວວ່າ: “ເມື່ອໄດ້ຍິນອັດສະຈັນອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ທີ່ອອກຈາກປາກຂອງທ່ານ, ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ຂ້າພະເຈົ້າພິສວົງຈົນຂົນລຸກດ້ວຍຄວາມອັດສະຈັນ.”

Verse 3

सहस्रकिरणो देवो हर्ता कर्ता निरञ्जनः । अवतारेण लोकानामुद्धर्ता नर्मदातटे

ເທວະຜູ້ມີຮັດສະມີພັນສາຍ—ບໍລິສຸດ ໄຮ້ມົນທິນ, ຜູ້ຮັບເອົາ ແລະຜູ້ສ້າງ—ໄດ້ລົງມາໂດຍອະວະຕາຣ ເປັນຜູ້ກູ້ໂລກທັງປວງ ຢູ່ຝັ່ງນ້ຳນະຣະມະດາ.

Verse 4

पुरुषाकारो भगवानुताहो तपसः फलात् । कस्य गोत्रे समुत्पन्नः कस्य देवोऽभवद्वशी

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຮັບຮູບມະນຸດຫຼື—ບາງທີເປັນຜົນແຫ່ງຕະປະ? ພຣະອົງເກີດໃນໂຄດໃດ ແລະໃຜເຮັດໃຫ້ເທວະນັ້ນຢູ່ໃນອຳນາດແຫ່ງພັກຕິ ແລະການຄວບຄຸມ?

Verse 5

श्रीमार्कण्डेय उवाच । कुलिकान्वयसम्भूतो ब्राह्मणो भक्तिमाञ्छुचिः । ईक्ष्यामीति रविं तत्र तीर्थे यात्राकृतोद्यमः

ພຣະສີມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: “ພຣາຫມັນຜູ້ບໍລິສຸດ ເຕັມໄປດ້ວຍພັກຕິ ເກີດໃນສາຍຕະກູນກຸລິກາ ໄດ້ຕັ້ງປະຕິຍານວ່າ ‘ຂ້າຈະໄດ້ເຫັນພຣະຣະວິເທວ (ພຣະອາທິດ)’ ແລະທີ່ຕີຣຖະນັ້ນ ກໍ່ຂະຫຍັນອຸທິດໃຈເພື່ອອອກທຳຍາດຣາບຸນ.”

Verse 6

योजनानां शतं साग्रं निराहारो गतोदकः । प्रस्थितो देवदेवेन स्वप्नान्ते वारितः किल

ລາວເດີນທາງໄປເກີນຮ້ອຍໂຍຊະນາ ໂດຍບໍ່ຮັບປະທານອາຫານ ແລະນ້ຳກໍໝົດ; ແຕ່ເຂົາເວົ້າກັນວ່າ ໃນທ້າຍສຸບິນ ພຣະເທວະເທວາ (ເທວະເທວ) ໄດ້ຫ້າມໄວ້ ແລະນຳໃຫ້ຫັນໄປອີກທາງ।

Verse 7

भोभो मुने महासत्त्व अलं ते व्रतमीदृशम् । सर्वं व्याप्य स्थितं पश्य स्थावरं जङ्गमं च माम्

ໂອ ມຸນີຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່ ພໍແລ້ວກັບວຣະຕະອັນເຂັ້ມງວດແບບນີ້. ຈົ່ງເບິ່ງເຮົາ—ເຮົາແຜ່ຊຶມຢູ່ທົ່ວທຸກສິ່ງ ແລະສະຖິດຢູ່ໃນທັງສິ່ງຢຸດນິ່ງ ແລະສິ່ງເຄື່ອນໄຫວ.

Verse 8

तपाम्यहं ततो वर्षं निगृह्णाम्युत्सृजामि च । न मृ तं चैव मृत्युं च यः पश्यति स पश्यति

ເຮົາເຜົາໄໝ້ເປັນຄວາມຮ້ອນ ແລ້ວກໍເປັນຝົນ; ເຮົາທັງກັ້ນໄວ້ ແລະທັງປ່ອຍອອກ. ຜູ້ໃດເຫັນເຮົາ ຜູ້ນັ້ນເຫັນແທ້—ເຂົາບໍ່ເຫັນຄວາມຕາຍ ຫຼືຜູ້ຕາຍ ວ່າແຍກຈາກເຮົາ.

Verse 9

वरं वरय भद्रं त्वमात्मनो यस्तवेप्सितम्

ຈົ່ງເລືອກພອນ—ຂໍໃຫ້ເປັນມົງຄຸນແກ່ເຈົ້າ—ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຈົ້າປາຖະໜາເພື່ອຕົນເອງ.

Verse 10

ब्राह्मण उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव देयो यदि वरो मम । उत्तरे नर्मदाकूले सदा संनिहितो भव

ພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະເຈົ້າ! ຖ້າພຣະອົງພໍພຣະໄທໃນຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຈະປະທານພອນໃຫ້, ຂໍໃຫ້ພຣະອົງສະຖິດຢູ່ເສມອ ທີ່ຝັ່ງເໜືອແຫ່ງແມ່ນ້ຳນະຣະມະດາ.

Verse 11

ये भक्त्या परया देव योजनानां शते स्थिताः । स्मरिष्यन्ति जितात्मानस्तेषां त्वं वरदो भव

ໂອ ພຣະເຈົ້າ! ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຢູ່ໄກຮ້ອຍໂຍຊະນາ ຖ້າເຂົາລະລຶກພຣະອົງດ້ວຍພັກຕິອັນສູງສຸດ ແລະຄວບຄຸມຕົນໄດ້ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງເປັນຜູ້ປະທານພອນແກ່ເຂົາເຈົ້າ.

Verse 12

कुब्जान्धबधिरा मूका ये केचिद्विकलेन्द्रियाः । तव पादौ नमस्यन्ति तेषां त्वं वरदो भव

ຜູ້ຫຼັງຄ້ອມ, ຜູ້ຕາບອດ, ຜູ້ຫູໜວກ, ຜູ້ເວົ້າບໍ່ໄດ້ ຫຼືຜູ້ໃດທີ່ອິນທຣີຍະບົກພ່ອງ ຖ້າເຂົານົບນ້ອມຕໍ່ພຣະບາດຂອງພຣະອົງ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງເປັນຜູ້ປະທານພອນແກ່ເຂົາ.

Verse 13

शीर्णघ्राणा गतधियो ह्यस्थिचर्मावशेषिताः । तेषां त्वं करुणां देव अचिरेण कुरुष्व ह

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ກຳລັງດົມກິ່ນເສື່ອມ, ປັນຍາອ່ອນລົງ, ເຫຼືອແຕ່ກະດູກກັບໜັງ—ໂອ ພຣະເຈົ້າ! ຂໍໃຫ້ພຣະອົງເມດຕາກະລຸນາແກ່ເຂົາ ແລະຂໍໃຫ້ກະທຳໂດຍໄວ.

Verse 14

येऽपि त्वां नर्मदातोये स्नात्वा तत्र दिने दिने । अर्चयन्ति जगन्नाथ तेषां त्वं वरदो भव

ແລະຜູ້ທີ່ອາບນ້ຳໃນນ້ຳແມ່ນ້ຳນະຣະມະດາທຸກມື້ ແລ້ວບູຊາພຣະອົງຢູ່ທີ່ນັ້ນມື້ຕໍ່ມື້—ໂອ ຈະກັນນາຖ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກ! ຂໍໃຫ້ພຣະອົງເປັນຜູ້ປະທານພອນແກ່ເຂົາເຈົ້າ.

Verse 15

प्रभाते ये स्तविष्यन्ति स्तवैर्वैदिकलौकिकैः । अभिप्रेतं वरं देव तेषां त्वं दद भोच्युत

ຜູ້ໃດສັນລະເສີນພຣະອົງໃນຍາມອະຮຸນ ດ້ວຍບົດສະຕະວະທັງແບບເວດະ ແລະໂລກິຍ ຂໍພຣະອົງ ໂອ ອະຈະຍຸຕະ ປະທານພອນຕາມທີ່ເຂົາປາດຖະໜາ.

Verse 16

तवाग्रे वपनं देव कारयन्ति नरा भुवि । स्वामिंस्तेषां वरो देय एष मे परमो वरः

ໂອ ພຣະເທວະ ມະນຸດໃນໂລກຜູ້ໃຫ້ເຮັດພິທີປອກຜົມ (ມຸນດະນ) ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນນາຍ ຂໍໃຫ້ປະທານພອນແກ່ເຂົາ—ນີ້ແມ່ນພອນສູງສຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 17

एवमस्त्विति तं चोक्त्वा मुनिं करुणया पुनः । शतभागेन राजेन्द्र स्थित्वा चादर्शनं गतः

ເມື່ອກ່າວວ່າ “ໃຫ້ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ” ແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ເອີ້ນຫາມຸນີອີກຄັ້ງດ້ວຍຄວາມເມດຕາ; ໂອ ພຣະຣາຊາ ພຣະອົງຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນແຕ່ເທົ່າໜຶ່ງສ່ວນຮ້ອຍຂອງເວລາ ແລ້ວກໍອັນຕະທານຈາກສາຍຕາ.

Verse 18

तत्र तीर्थे नरो भक्त्या गत्वा स्नानं समाचरेत् । तर्पयेत्पितृदेवांश्च सोऽग्निष्टोमफलं लभेत्

ທີ່ທ່ານ້ຳສັກສິດນັ້ນ ບຸກຄົນພຶງໄປດ້ວຍສັດທາແລ້ວອາບນ້ຳຊຳລະ ແລະພຶງຖວາຍຕັຣປະນະແກ່ບັນພະບຸລຸດແລະເທວະທັງຫຼາຍ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຜົນແຫ່ງຍັດຍາ ອັກນິສໂຕມະ.

Verse 19

अग्निप्रवेशं यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप । द्योतयन्वै दिशः सर्वा अग्निलोकं स गच्छति

ໂອ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງມະນຸດ ຜູ້ໃດເຂົ້າສູ່ໄຟ (ອັກນິປະເວດ) ທີ່ທ່ານ້ຳນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນຈະສ່ອງສະຫວ່າງທຸກທິດ ແລ້ວໄປສູ່ອັກນິໂລກ ໂລກແຫ່ງພຣະອັກນິ.

Verse 20

यस्तत्तीर्थं समासाद्य त्यजतीह कलेवरम् । स गतो वारुणं लोकमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

ຜູ້ໃດໄປຮອດທ່ານ້ຳຕີຣຖະອັນສັກສິດນັ້ນ ແລ້ວສະລະກາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປສູ່ໂລກຂອງພຣະວຣຸນ—ດັ່ງນີ້ພຣະສັງກະຣະໄດ້ກ່າວໄວ້।

Verse 21

तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्संन्यासेन तनुं त्यजेत् । षष्टिवर्षसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते

ແຕ່ໃນຕີຣຖະນັ້ນ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຮັບສັນນະຍາສ ແລ້ວສະລະກາຍ ຈະໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນໃນສະຫວັນເປັນເວລາຫົກສິບພັນປີ।

Verse 22

अप्सरोगणसंकीर्णे दिव्यशब्दानुनादिते । उषित्वायाति मर्त्ये वै वेदवेदाङ्गविद्भवेत्

ເມື່ອໄດ້ພັກອາໄສຢູ່ທ່າມກາງຝູງອັບສະຣາ ແລະສຽງທິບກ້ອງກັງວານນັ້ນແລ້ວ ຜູ້ນັ້ນຈະກັບມາສູ່ໂລກມະນຸດແທ້ໆ ແລະເປັນຜູ້ຮູ້ວິທີພຣະເວດ ແລະເວດາງຄະ।

Verse 23

व्याधिशोकविनिर्मुक्तो धनकोटिपतिर्भवेत् । पुत्रदारसमोपेतो जीवेच्च शरदः शतम्

ພົ້ນຈາກໂລກໄພແລະຄວາມໂສກເສົ້າ ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນເຈົ້າຂອງຊັບສິນນັບໂກຕິ; ມີລູກຊາຍແລະພັນລະຍາພ້ອມ ແລະມີອາຍຸຄົບໜຶ່ງຮ້ອຍລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ ຄືໜຶ່ງສະຕະວັດເຕັມ।

Verse 24

प्रातरुत्थाय यस्तत्र स्मरते भास्करं तदा । आजन्मजनितात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

ຜູ້ໃດຕື່ນຂຶ້ນຕອນເຊົ້າຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລ້ວລະລຶກເຖິງພາສກະຣ (ພຣະສຸຣິຍະເທວ) ຜູ້ນັ້ນຈະພົ້ນຈາກບາບທີ່ສະສົມມາແຕ່ເກີດ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ।

Verse 34

। अध्याय

ບົດ — ເປັນໝາຍປິດທ້າຍ/ແບ່ງຕອນຂອງບົດນີ້