Adhyaya 32

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । पत्त्रेश्वरं ततो गच्छेत्सर्वपापप्रणाशनम् । यत्र सिद्धो महाभागश्चित्रसेनसुतो बली

ພຣະສີມາຣກັນເຑຍ ກ່າວວ່າ: ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວນໄປຫາ ປັດເຕຣສະວະຣະ ຜູ້ທຳລາຍບາບທັງປວງ—ທີ່ນັ້ນ ບຸດຂອງ ຈິດຕຣະເສນະ ຜູ້ມີສິຣິມົງຄຸນແລະມີພະລັງ ໄດ້ບັນລຸ ສິດທິ (siddhi).

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । कोऽसौ सिद्धस्तदा ब्रह्मंस्तस्मिंस्तीर्थे महातपाः । पुत्रः कस्य तु को हेतुरेतदिच्छामि वेदितुम्

ຢຸທິສຖິຣາ ກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣາຫມະນຜູ້ຄວນບູຊາ! ທີ່ຕີຣຖະນັ້ນ ຜູ້ເປັນສິດທະຜູ້ມີຕະປະຍິ່ງໃຫຍ່ແມ່ນໃຜ? ລາວເປັນລູກຂອງໃຜ ແລະເຫດໃດຈຶ່ງບັນລຸ? ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະນາຮູ້.

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । चित्रोनाम महातेजा इन्द्रस्य दयितः पुरा । तस्य पुत्रो नृपश्रेष्ठ पत्त्रेश्वर इति श्रुतः

ສີມາຣະກັນເຑຍ ກ່າວວ່າ: ໃນກາລກ່ອນ ມີຜູ້ໜຶ່ງຊື່ ຈິຕຣະ ຜູ້ມີຣັດສະມີຍິ່ງໃຫຍ່ ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະອິນທຣາ. ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ, ບຸດຂອງລາວເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ ‘ປັດເຕຣສະວະຣະ’.

Verse 4

रूपवान् सुभगश्चैव सर्वशत्रुभयंकरः । इन्द्रस्य दयितोऽत्यर्थं जय इत्येव चापरः

ລາວມີຮູບງາມ ແລະມີສິຣິມົງຄຸນ ເປັນທີ່ຫວາດຫວັນແກ່ສັດຕູທັງປວງ; ເປັນທີ່ຮັກຢ່າງຍິ່ງຂອງພຣະອິນທຣາ ແລະຍັງຮູ້ຈັກອີກນາມວ່າ ‘ຊະຍະ’.

Verse 5

स कदाचित्सभामध्ये सर्वदेवसमागमे । मेनकानृत्यगीतेन मोहितः सुचिरं किल

ຄັ້ງໜຶ່ງ ໃນທ່າມກາງສະພາ ໃນການຊຸມນຸມຂອງເທວະທັງປວງ ລາວຖືກເມນະກາ ດ້ວຍການຟ້ອນລຳແລະຂັບຮ້ອງ ຊັກນຳໃຫ້ຫຼົງໄຫຼຢູ່ດົນນານ.

Verse 6

तिष्ठते गतमर्यादो गतप्राण इव क्षणात् । तावत्सुरपतिर्देवः शशापाथाजितेन्द्रियम्

ໃນພຽງຊົ່ວພິບຕາ ລາວຢືນຢູ່ດັ່ງຄົນໄຮ້ຊີວິດ ສູນເສຍຄວາມສຳລວມແລະຂອບເຂດແຫ່ງມາຣະຍາດ; ແລ້ວພຣະອິນທຣາ ຈອມເທວະ ຈຶ່ງສາບແຊ່ງລາວ ເນື່ອງຈາກອິນທຣີຍຂອງລາວບໍ່ອາດຊະນະໄດ້.

Verse 7

यस्मात्त्वं स्वर्गसंस्थोऽपि मर्त्यधर्ममुपेयिवान् । तस्मान्मर्त्ये चिरं कालं क्षपयिष्यस्यसंशयम्

ເພາະວ່າເຈົ້າແມ່ນແມ່ນຢູ່ໃນສະຫວັນ ແຕ່ກໍໄດ້ຮັບເອົາວິຖີທຳຂອງມະນຸດ; ດັ່ງນັ້ນໂດຍບໍ່ສົງໄສ ເຈົ້າຈະຢູ່ໃນໂລກມະນຸດເປັນເວລາຍາວນານ।

Verse 8

एवमुक्तः सुरेन्द्रेण चित्रसेनसुतो युवा । वेपमानः सुरश्रेष्ठः कृताञ्जलिरुवाच ह

ເມື່ອຖືກພະອິນທຣາ ຈອມເທວະ ຕັກເຕືອນດັ່ງນັ້ນ ບຸດໜຸ່ມຂອງຈິດຣະເສນ—ແມ່ນຈະສັ່ນກໍເປັນຜູ້ປະເສີດໃນໝູ່ສຸຣະ—ໄດ້ປະນົມມືແລ້ວກ່າວດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ।

Verse 9

पत्त्रेश्वर उवाच । मया पापेन मूढेन अजितेन्द्रियचेतसा । प्राप्तं वै यत्फलं तस्य प्रसादं कर्तुमर्हसि

ພັດເຕຣສະວະຣາ ກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຄົນບາບ ໂງ່ເຂົາ ແລະຈິດທີ່ຍັງບໍ່ຊະນະອິນທຣີ; ຜົນແຫ່ງກຳຂອງຕົນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບແລ້ວ. ແຕ່ຂໍທ່ານໂປຣດເມດຕາ ປະທານພຣະປຣະສາດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 10

शक्र उवाच । नर्मदातटमाश्रित्य द्वादशाब्दं जितेन्द्रियः । आराधय शिवं शान्तं पुनः प्राप्स्यसि सद्गतिम्

ພະສັກກະ ກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງອາໄສຝັ່ງແມ່ນ້ຳນຣະມະດາ ແລະຊະນະອິນທຣີຂອງຕົນໃຫ້ໄດ້ຕະຫຼອດສິບສອງປີ; ຈົ່ງບູຊາພຣະສິວະຜູ້ສະງົບ. ແລ້ວເຈົ້າຈະໄດ້ບັນລຸສັດຄະຕິອີກຄັ້ງ.”

Verse 11

सत्यशौचरतानां च धर्मिष्ठानां जितात्मनाम् । लोकोऽयं पापिनां नैव इति शास्त्रस्य निश्चयः

ໂລກນີ້ເປັນຂອງຜູ້ຍຶດມັ່ນໃນຄວາມຈິງແລະຄວາມບໍລິສຸດ ເປັນຜູ້ທຳມະທຳ ແລະຊະນະຕົນເອງ; ສຳລັບຄົນບາບບໍ່ແມ່ນເຊັ່ນນັ້ນ—ນີ້ແມ່ນຂໍ້ສະຫຼຸບອັນແນ່ນອນຂອງຄຳສອນສາດສະຕຣາ।

Verse 12

एवमुक्ते महाराज सहस्राक्षेण धीमता । गन्धर्वतनयो धीमान्प्रणम्यागात्तु भूतलम्

ໂອ ມະຫາຣາຊາ! ເມື່ອພະສະຫັດສະນະຍະ (ອິນທຣາ) ຜູ້ມີປັນຍາ ກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ບຸດແຫ່ງຄັນທະຣະວະຜູ້ສະຫຼາດ ໄດ້ກາບນົບນ້ອມ ແລ້ວເດີນທາງໄປສູ່ໂລກມະນຸດ।

Verse 13

रेवाया विमले तोये ब्रह्मावर्तसमीपतः । स्नात्वा जप्त्वा विधानेन अर्चयित्वा च शङ्करम्

ໃກ້ພຣະພຣະມາວັດ ໃນນ້ຳເຣວາອັນບໍລິສຸດ ລາວໄດ້ອາບນ້ຳ ສວດຈະປະຕາມພິທີ ແລະບູຊາພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ)។

Verse 14

वाय्वम्बुपिण्याकफलैश्च पुष्पैः पर्णैश्च मूलाशनयावकेन । तताप पञ्चाग्नितपोभिरुग्रैस्ततश्च तोषं समगात्स देवः

ດ້ວຍການດຳລົງຊີວິດດ້ວຍລົມ ນ້ຳ ກາກນ້ຳມັນ ໝາກໄມ້ ດອກໄມ້ ໃບໄມ້ ຮາກ ແລະນ້ຳຂ້າວບາເລ ລາວໄດ້ບຳເນີນຕະປະອັນຮຸນແຮງດ້ວຍພິທີໄຟຫ້າ; ແລ້ວພຣະເທວ (ພຣະສິວະ) ກໍພໍພຣະໄທ।

Verse 15

पिनाकपाणिं वरदं त्रिशूलिनमुमापतिं ह्यन्धकनाशनं च । चन्द्रार्धमौलिं गजकृत्तिवाससं दृष्ट्वा पपाताग्रगतं समीक्ष्य

ເມື່ອເຫັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຖືຄັນທະນູປິນາກະ ຜູ້ປະທານພອນ ຜູ້ຖືຕຣິສູນ ສະວາມີແຫ່ງອຸມາ ຜູ້ທຳລາຍອັນທະກະ ມີຈັນທຣາຄຶ່ງເປັນມົງກຸດ ແລະນຸ່ງຫົ່ມໜັງຊ້າງ ປະທັບຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ ລາວໄດ້ເບິ່ງແລ້ວກໍລົ້ມກາບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ।

Verse 16

ईश्वर उवाच । वरं वृणीष्व भद्रं ते वरदोऽहं तवानघ । यमिच्छसि ददाम्यद्य नात्र कार्या विचारणा

ພຣະອີສະວະຣະຕຣັດວ່າ: “ຈົ່ງເລືອກພອນ; ຂໍຄວາມມົງຄຸນຈົ່ງມີແກ່ເຈົ້າ. ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ, ເຮົາເປັນຜູ້ປະທານພອນໃຫ້ເຈົ້າ. ສິ່ງໃດທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາ ເຮົາຈະໃຫ້ໃນມື້ນີ້; ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຄິດຕອງ”

Verse 17

पत्त्रेश्वर उवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश यदि देयो वरो मम । अत्र त्वं सततं तीर्थे मम नाम्ना भव प्रभो

ປັດເຕຣສະວະຣາ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ! ຖ້າພຣະອົງພໍພຣະໄທ ແລະຈະປະທານພອນໃຫ້ຂ້າ, ຂໍພຣະອົງປະທັບຢູ່ໃນຕີຣຖະນີ້ເປັນນິດ ໂດຍຊົງດຳຣົງນາມຕາມຂ້າ”

Verse 18

एतच्छ्रुत्वा महादेवो हर्षगद्गदया गिरा । तथेत्युक्त्वा ययौ हृष्ट उमया सह शङ्करः

ເມື່ອໄດ້ຍິນແລ້ວ ພຣະມະຫາເທວະ ມີພຣະສຽງສັ່ນດ້ວຍຄວາມປິຕິ ຕັດວ່າ “ຕະຖາສະຕຸ—ໃຫ້ເປັນດັ່ງນັ້ນ” ແລ້ວ ພຣະສັງກະຣາ ກໍໄດ້ເດີນທາງໄປດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ພ້ອມພຣະອຸມາ

Verse 19

सोऽपि तत्तीर्थमाप्लुत्य गते देवे दिवं प्रति । स्नात्वा जाप्यविधानेन तर्पयित्वा पितॄन् पुनः

ລາວກໍໄດ້ດຳລົງລົງຈຸ່ມໃນຕີຣຖະນັ້ນ; ແລະເມື່ອເທວະເສດໄປສູ່ສະຫວັນແລ້ວ ລາວອາບນ້ຳຕາມວິທີແຫ່ງຊະປະ (ການສວດພາວະນາ) ແລ້ວຖວາຍຕັຣປະນະແດ່ປິຕຣຶ (ບັນພະບຸລຸດ) ອີກຄັ້ງ

Verse 20

स्थापयामास देवेशं तस्मिंस्तीर्थे विधानतः । पत्त्रेश्वरं तु विख्यातं त्रिषु लोकेषु भारत

ໂອ ພາຣະຕະ! ຕໍ່ມາ ລາວໄດ້ສະຖາປະນາພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງໃນຕີຣຖະນັ້ນຕາມພິທີວິທານ; ແລະພຣະອົງນັ້ນກໍໄດ້ມີນາມລືຊາວ່າ “ປັດເຕຣສະວະຣາ” ໃນສາມໂລກ

Verse 21

इन्द्रलोकं गतः शापान्मुक्तः सोऽपि नरेश्वर । हृष्टः प्रमुदितो रम्यं जयशब्दादिमङ्गलैः

ໂອ ຈອມກະສັດແຫ່ງມະນຸດ! ລາວກໍໄດ້ໄປສູ່ໂລກຂອງພຣະອິນທຣະ ໂດຍພົ້ນຈາກຄຳສາບ; ດ້ວຍຄວາມຍິນດີແລະປິຕິ ລາວໄດ້ຊື່ນຊົມງານມົງຄຸນອັນງາມ ທີ່ເລີ່ມດ້ວຍສຽງ “ຊະໄຊ! ຊະໄຊ!”

Verse 22

एष ते कथितः प्रश्नः पृष्टो यो वै युधिष्ठिर । तत्र स्नानेन चैकेन सर्वपापैः प्रमुच्यते

ໂອ ຢຸທິສຖິຣ, ຄໍາຖາມທີ່ເຈົ້າຖາມນັ້ນ ໄດ້ຖືກຕອບແລ້ວ; ອາບນ້ໍາພຽງຄັ້ງດຽວທີ່ນັ້ນ ຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ.

Verse 23

यस्त्वर्चयेन्महादेवं तस्मिंस्तीर्थे युधिष्ठिर । स्नात्वाभ्यर्च्य पित्ःन् देवान् सोऽश्वमेधफलं लभेत्

ແຕ່ໂອ ຢຸທິສຖິຣ, ຜູ້ໃດບູຊາມະຫາເທວະ ຢູ່ຕີຣຖະນັ້ນ—ອາບນ້ໍາແລ້ວບູຊາປິຕຣະ ແລະ ເທວະທັງຫຼາຍ—ຍ່ອມໄດ້ຜົນບຸນເທົ່າອັດສະວະເມທະຍັດ.

Verse 24

मृतो वर्षशतं साग्रं क्रीडित्वा च शिवे पुरे । राजा वा राजतुल्यो वा पश्चान्मर्त्येषु जायते

ເມື່ອຕາຍແລ້ວ ໄດ້ເສວຍສຸກຢູ່ນະຄອນຂອງພຣະສິວະຄົບໜຶ່ງຮ້ອຍປີ ແລ້ວພາຍຫຼັງຈຶ່ງເກີດໃໝ່ໃນໂລກມະນຸດ ເປັນກະສັດ ຫຼື ເທົ່າກະສັດ.

Verse 25

वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञो जीवेच्च शरदः शतम् । व्याधिशोकविनिर्मुक्तः पुनः स्मरति तज्जलम्

ເຂົາຈະເປັນຜູ້ຮູ້ຄວາມຈິງແຫ່ງເວທະ ແລະ ເວທາງຄະ, ມີອາຍຸຍືນໜຶ່ງຮ້ອຍລະດູສາຣະທ; ພົ້ນຈາກໂລກໄພ ແລະ ຄວາມໂສກ ແລ້ວຈຶ່ງລະລຶກເຖິງນ້ໍາສັກສິດນັ້ນອີກຄັ້ງ.

Verse 32

। अध्याय

“ອັດທະຍາຍ”—ເປັນໝາຍໃນຄັດລອກ ເພື່ອຊີ້ການສິ້ນສຸດ ຫຼື ການປ່ຽນຕອນຂອງບົດ.