Adhyaya 223

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततः क्रोशान्तरे पार्थ वासवं तीर्थमुत्तमम् । वसुभिः स्थापितं तत्र स्थित्वा वै द्वादशाब्दकम्

ມາຣກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: “ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ປາຣຖະ ໃນລະຍະໜຶ່ງ ໂກຣຊະ ມີຕີຣຖະອັນສູງສຸດຊື່ ‘ວາສະວະ’ ວະສຸທັງຫຼາຍໄດ້ສະຖາປະນາໄວ້ທີ່ນັ້ນ ແລະພຳນັກຢູ່ທີ່ນັ້ນຕະຫຼອດສິບສອງປີ।”

Verse 2

धरो ध्रुवश्च सोमश्च आपश्चैवानिलोऽनलः । प्रत्यूषश्च प्रभासश्च वसवोऽष्टाविमे पुरा

“ທະຣາ, ທຣຸວະ, ໂສມະ, ອາປະ, ອະນິລ, ອະນະລ, ປຣະຕະຢູສະ, ແລະ ປຣະພາສະ—ທັງແປດນີ້ ໃນການກ່ອນ ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ ‘ວະສຸ’”

Verse 3

पितृशापपरिक्लिष्टा गर्भवासाय भारत । नार्मदं तीर्थमासाद्य तपश्चक्रुर्यतेन्द्रियाः

“ໂອ ພາຣະຕະ ຖືກຄຳສາບຂອງບັນພະບຸລຸດບີບຄັ້ນ ແລະຖືກກຳນົດໃຫ້ຢູ່ໃນຄັນ (ເວັນເກີດໃໝ່) ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າເຖິງຕີຣຖະແຫ່ງນ້ຳນະຣະມະດາ ແລະບຳເນັດຕະປະດ້ວຍການສຳຣວມອິນທຣີຍະ।”

Verse 4

आराधयन्तः परमं भवानीपतिमव्यम् । द्वादशाब्दानि राजेन्द्र ततस्तुष्टो महेश्वरः

ເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ບູຊາພຣະສູງສຸດ—ພຣະມະເຫສວຣ ຜູ້ເປັນສະຫວາມີຂອງພຣະພະວານີ ຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ—ຕະຫຼອດສິບສອງປີ; ໂອ ພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ, ແລ້ວພຣະມະເຫສວຣກໍພໍພຣະໄທ.

Verse 5

प्रत्यक्षः प्रददौ तेभ्यस्त्वभीष्टं वरमुत्तमम् । ततः स्वनाम्ना संस्थाप्य वसवस्तं महेश्वरम् । जग्मुराकाशमाविश्य प्रसन्ने सति शङ्करे

ພຣະອົງປາກົດຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ ແລະປະທານພອນອັນປະເສີດຕາມທີ່ປາຖະໜາ. ຈາກນັ້ນພວກວະສຸໄດ້ສະຖາປະນາພຣະມະເຫສວຣນັ້ນໃນນາມຂອງຕົນ; ເມື່ອພຣະສັງກະຣາພໍພຣະໄທ ພວກເຂົາກໍເດີນທາງໄປ ເຂົ້າສູ່ອາກາດ.

Verse 6

ततः प्रभृति विख्यातं तीर्थं तद्वासवाह्वयम् । तस्मिंस्तीर्थे महाराज यो भक्त्या पूजयेच्छिवम् । यथालब्धोपहारैश्च दीपं दद्यात्प्रयत्नतः

ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ຕີຣຖະນັ້ນໂດງດັງດ້ວຍນາມ “ວາສະວະ”. ໂອ ມະຫາຣາຊາ, ຜູ້ໃດໃນຕີຣຖະນັ້ນບູຊາພຣະສິວະດ້ວຍສັດທາ, ແລະດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາທີ່ຫາໄດ້ຕາມມີ, ພຶງພາກພຽນຖວາຍປະທີບ (ໂຄມໄຟ) ໃຫ້ຈົ່ງດີ.

Verse 7

शुक्लपक्षे तदाष्टम्यां प्रत्यहं वापि शक्तितः । अष्टौ वर्षसहस्राणि स वसेच्छिवसंनिधौ

ໃນວັນອັດຖະມີແຫ່ງປັກສວ່າງນັ້ນ—ຫຼືແມ່ນທຸກມື້ຕາມກຳລັງ—ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ພັກອາໄສໃນສະນິດຂອງພຣະສິວະເຖິງແປດພັນປີ (ເປັນຜົນບຸນ).

Verse 8

ततः शिवालयं याति गर्भवासं न पश्यति । पुष्पैर्वा पल्लवैर्वापि फलैर्धान्यैस्तथापि वा

ຈາກນັ້ນເຂົາຈະໄປສູ່ພຣະສິວະໂລກ ແລະບໍ່ໄດ້ເຫັນການຢູ່ໃນຄັນ (ການເກີດໃໝ່) ອີກ. ຈະຖວາຍດ້ວຍດອກໄມ້ ຫຼືໃບອ່ອນ ຫຼືໝາກໄມ້ ຫຼືເຂົ້າເມັດ—ກໍພຶງບູຊາດ້ວຍສັດທາ.

Verse 9

पूजयेद्देवमीशानं स दैन्यं नाप्नुयात्क्वचित् । सर्वशोकविनिर्मुक्तः स्वर्गलोके महीयते

ຜູ້ໃດບູຊາພຣະອີຊານະດ້ວຍສັດທາ ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ຕົກສູ່ຄວາມທຸກຍາກເລີຍ। ພ້ນຈາກໂສກທັງປວງ ແລ້ວຖືກຍົກຍ້ອງໃນສະຫວັນໂລກ।

Verse 10

एकाहमपि कौन्तेय यो वसेद्वासवेश्वरे । पापराशिं विनिर्धूय भानुवद्दिवि मोदते

ໂອ ກົນເຕຍ! ຜູ້ໃດພັກຢູ່ທີ່ ວາສະເວສະວະຣະ ແມ່ນແຕ່ມື້ດຽວ ກໍສັ່ນສະເທືອນກອງບາບໃຫ້ຫມົດ ແລ້ວຊື່ນບານໃນສະຫວັນດຸດດັ່ງພຣະອາທິດ।

Verse 11

विप्रांश्च भोजयेद्भक्त्या दद्याद्वासांसि दक्षिणाम्

ດ້ວຍສັດທາ ຄວນເລີ້ຍງອາຫານແກ່ພຣາຫມັນ ແລະຄວນຖວາຍເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມເປັນດັກຊິນາ (dakṣiṇā) ດ້ວຍ।