Adhyaya 221

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र रेवाया दक्षिणे तटे । क्रोशद्वयान्तरे तीर्थं मतृतीर्थादनुत्तमम्

ສີຣີ ມາຣກັນເຑຍ ກ່າວວ່າ: ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ຣາເຈນທຣະ ຄວນໄປຍັງຝັ່ງໃຕ້ແຫ່ງແມ່ນ້ຳເຣວາ. ໃນລະຍະສອງກໂຣຊະ ມີຕີຣຖະໜຶ່ງ ອັນຍອດຢ່າງຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ແມ່ນແຕ່ເຫນືອກວ່າ ມາຕຣິຕີຣຖະ

Verse 2

नाम्ना हंसेश्वरं पुण्यं वैमनस्यविनाशनम् । कश्यपस्य कुले जातो हंसो दाक्षायणीसुतः

ສະຖານນີ້ມີນາມວ່າ “ຫັງເສສະວະຣະ” ອັນສັກສິດ ແລະເປັນຜູ້ທຳລາຍຄວາມຂັດແຍ້ງໃນໃຈ. ຫັງສະຜູ້ເກີດໃນວົງສາກັດຊະຍະປະ ເປັນບຸດຂອງດາກຊາຍະນີ ກ່ຽວພັນກັບສະຖານນີ້.

Verse 3

ब्रह्मणो वाहनं जातः पुरा तप्त्वा तपो महत् । सैकदा विधिनिर्देशं विना वैयग्र्यमास्थितः

ໃນການກ່ອນ ເມື່ອເຂົາບຳເພັນຕະປະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ຈຶ່ງໄດ້ເປັນພາຫະນະຂອງພຣະພຣົມ. ແຕ່ຄັ້ງໜຶ່ງ ເມື່ອລະເລີຍຄຳສັ່ງຕາມວິທີ ເຂົາກໍຕົກໃນຄວາມກະວົນກະວາຍ ແລະຄວາມວຸ້ນວາຍ.

Verse 4

अभिभूतः शिवगणैः प्रणनाश युधिष्ठिर । दक्षयज्ञप्रमथने कांदिशीको विधिं विना

ເມື່ອຖືກພວກຄະນະຂອງພຣະສິວະກົດຂີ່ ໂອ້ ຢຸທິສຖິຣະ, ກາໍດິສີກະກໍຫນີໄປດ້ວຍຄວາມຕົກໃຈ ໃນຄາວທີ່ຍັດຍະຂອງດັກຊະຖືກທຳລາຍ—ໂດຍລະທິ້ງວິທີວິນັຍແລະຂັ້ນຕອນທີ່ຄວນມີ.

Verse 5

ब्रह्मणा संसृतोऽप्याशु नायाति स यदा खगः । तदा तं शप्तवान्ब्रह्मा पातयामास वै पदात्

ແມ່ນແຕ່ພຣະພຣົມເອີ້ນເຂົາຢ່າງຮວດເລັວ ແຕ່ເມື່ອນົກນັ້ນຍັງບໍ່ມາ ພຣະພຣົມຈຶ່ງສາບແຊ່ງ ແລະໃຫ້ເຂົາຕົກຈາກຕຳແໜ່ງຂອງຕົນ.

Verse 6

ततः स शप्तमात्मानं मत्वा हंसस्त्वरान्वितः । पितामहमुपागम्य प्रणिपत्येदमब्रवीत्

ຕໍ່ມາ ຫັງສະຮູ້ວ່າຕົນຢູ່ໃຕ້ຄຳສາບ ຈຶ່ງຮີບໄປຫາ “ປິຕາມະຫະ” (ພຣະພຣົມ) ແລ້ວກົ່ມກາບ ແລະກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້.

Verse 7

हंस उवाच । तिर्यग्योनिसमुत्पन्नं भवाञ्छप्तुं न चार्हति । स्वभाव एव तिर्यक्षु विवेकविकलं मनः

ຫົງສາກ່າວວ່າ: ທ່ານບໍ່ຄວນສາບແຊ່ງຜູ້ທີ່ເກີດໃນຄອບຄອງສັດເດຍລະສານ; ເພາະໃນຫມູ່ສັດທັງຫມົດ ຕາມທໍາມະຊາດ ຈິດໃຈຍ່ອມຂາດວິເວກ (ປັນຍາແຍກແຍະ)។

Verse 8

तथापि देव पापोऽस्मि यदहं स्वामिनं त्यजे । किं तु धावद्भिरत्युग्रैर्गणैः शार्वैः पितामह । सहसाहं भयाक्रान्तस्त्रस्तस्त्यक्त्वा पलायितः

ແມ່ນແຕ່ຢ່າງນັ້ນ ຂ້າແຕ່ເທວະ ຂ້ອຍເປັນຄົນບາບ ເພາະໄດ້ລະທິ້ງນາຍຂອງຕົນ। ແຕ່ຂ້າແຕ່ປິຕາມະຫາ ພວກກະນະຂອງສາຣະວະ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ດຸຮ້າຍຢ່າງຍິ່ງ ໄດ້ພຸ່ງມາ; ຄວາມຢ້ານກົວຄອບງໍາທັນທີ ຂ້ອຍຕົກໃຈ ປ່ອຍມື ແລ້ວຫນີໄປ

Verse 9

अद्यापि भयमेवाहं पश्यन्नस्मि विभो पुरः । तेन स्मृतोऽपि भवता नाव्रजं भवदन्तिके

ຂ້າແຕ່ຜູ້ມີອໍານາດ ຈົນບັດນີ້ຂ້ອຍຍັງເຫັນແຕ່ຄວາມຢ້ານກົວຢູ່ຕໍ່ໜ້າ. ເພາະສະນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ທ່ານໄດ້ລະລຶກແລະເອີ້ນຂ້ອຍ ຂ້ອຍກໍບໍ່ກ້າເຂົ້າໃກ້ທ່ານ

Verse 10

श्रीमार्कण्डेय उवाच । इति ब्रुवन्नेव हि धातुरग्रे हंसः श्वसत्यक्षिपूज्यः सुदीनः । तिर्यञ्चं मां पापिनं मूढबुद्धिं प्रभो पुरः पतितं पाहि पाहि

ສີມາຣະກັນເດຍະກ່າວວ່າ: ເມື່ອເຂົາເວົ້າດັ່ງນັ້ນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຜູ້ສ້າງ ຫົງສານັ້ນ—ທຸກທ້ອນ ຫາຍໃຈຫອບ ຕົວສັ່ນ ນ້ໍາຕາເຕັມຕາ—ໄດ້ຮ້ອງວ່າ: “ຂ້ອຍເປັນສັດ (ຕິຣະຍັນຈ) ເປັນຄົນບາບ ແລະປັນຍາທຶບ; ຂ້າແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂ້ອຍລົ້ມຢູ່ຕໍ່ໜ້າທ່ານ—ຂໍຄຸ້ມຄອງ, ຂໍຄຸ້ມຄອງ!”

Verse 11

एको देवस्त्वं हि सर्गस्य कर्ता नानाविधं सृष्टमेतत्त्वयैव । अहं सृष्टस्त्वीदृशो यत्त्वया वै सोऽयं दोषो धातरद्धा तवैव

ທ່ານເທົ່ານັ້ນແມ່ນເທວະອົງດຽວ ເປັນຜູ້ກໍ່ກໍາເນີດສັບພະສິ່ງ; ໂລກອັນຫຼາກຫຼາຍນີ້ທ່ານເປັນຜູ້ສ້າງເອງ. ແລະເມື່ອຂ້ອຍຖືກສ້າງໂດຍທ່ານໃຫ້ເປັນແບບນີ້ ຂ້າແຕ່ທ່ານທາຕາ ຄວາມຜິດນີ້ຈຶ່ງເປັນຂອງທ່ານແທ້ໆ

Verse 12

शापस्य वानुग्रहस्यापि शक्तस्त्वत्तो नान्यः शरणं कं व्रजामि । सेवाधर्माद्विच्युतं दासभूतं चपेटैर्हन्तव्यं वै तात मां त्राहि भक्तम्

ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ! ອໍານາດໃນການສາບແຊ່ງ ແລະໃນການປະທານພຣະເມດຕາ ມີແຕ່ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ; ນອກຈາກພຣະອົງ ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປພຶ່ງໃຜ? ຂ້າພະເຈົ້າຫຼຸດຈາກທຳແຫ່ງການຮັບໃຊ້ ເປັນທາດທີ່ຄວນຖືກຕົບ—ຂ້າແຕ່ພຣະບິດາ ໂປດຊ່ວຍຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ເປັນພັກຕະຂອງພຣະອົງ

Verse 13

विद्याविद्ये त्वत्त एवाविरास्तां धर्माधर्मौ सदसद्द्युर्निशे च । नानाभावाञ्जगतस्त्वं विधत्सेस्तं त्वामेकं शरणं वै प्रपद्ये

ຄວາມຮູ້ແລະຄວາມບໍ່ຮູ້ ເກີດຈາກພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ; ທຳແລະອະທຳ, ຈິງແລະບໍ່ຈິງ, ກາງວັນແລະກາງຄືນກໍດ້ວຍ. ພຣະອົງຈັດວາງສະພາບນານາຂອງໂລກ—ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຂໍພຶ່ງພາພຣະອົງຜູ້ດຽວ

Verse 14

एकोऽसि बहुरूपोऽसि नानाचित्रैककर्मतः । निष्कर्माखिलकर्मासि त्वामतः शरणं व्रजे

ພຣະອົງເປັນອົງດຽວ ແຕ່ປາກົດເປັນຫຼາຍຮູບ; ພຣະອົງກະທຳກິດອັນອັດສະຈັນນານາຂອງສາກົນ. ແມ່ນວ່າບໍ່ມີການກະທຳ ແຕ່ພຣະອົງແມ່ນບໍ່ເກີດແລະທີ່ພຶ່ງຂອງການກະທຳທັງປວງ—ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຂໍພຶ່ງພາພຣະອົງ

Verse 15

नमोनमो वरेण्याय वरदाय नमोनमः । नमो धात्रे विधात्रे च शरण्याय नमोनमः

ນະໂມ ນະໂມ ແດ່ຜູ້ຄວນບູຊາສູງສຸດ; ນະໂມ ແດ່ຜູ້ປະທານພອນ. ນະໂມ ແດ່ຜູ້ຄ້ຳຈຸນ ແລະຜູ້ກຳນົດ; ນະໂມ ນະໂມ ແດ່ຜູ້ເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງທຸກສັດ

Verse 16

शिक्षाक्षरवियुक्तेयं वाणी मे स्तौति किं विभो । का शक्तिः किं परिज्ञानमिदमुक्तं क्षमस्व मे

ຂ້າແຕ່ພຣະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ວາຈາຂອງຂ້າພະເຈົ້າຂາດການຝຶກຝົນ ແລະຂາດອັກສອນທີ່ຖືກຕ້ອງ ຈະສັນລະເສີນພຣະອົງໄດ້ແນວໃດ? ຂ້າພະເຈົ້າມີພະລັງອັນໃດ ແລະມີຄວາມເຂົ້າໃຈແທ້ອັນໃດ? ຖ້ອຍຄໍາໃດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າໄປ ໂປດອະໄພໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ

Verse 17

श्रीमार्कण्डेय उवाच । एवं वदति हंसे वै ब्रह्मा प्राह प्रसन्नधीः । शिक्षा दत्ता तवैवेयं मा विषादं कृथाः खग

ພຣະມາຣກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອຫົງສາເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາຜູ້ມີຈິດສະຫງົບແລະປິຕິ ຈຶ່ງຕັດວ່າ “ຄໍາສອນນີ້ໄດ້ມອບໃຫ້ເຈົ້າແລ້ວ; ໂອ ນົກເອີຍ ຢ່າໂສກເສົ້າ”

Verse 18

तपसा शोधयात्मानं यथा शापान्तमाप्नुयाः । रेवासेवां कुरु स्नात्वा स्थापयित्वा महेश्वरम् । अचिरेणैव कालेन ततः संस्थानमाप्स्यसि

ຈົ່ງຊໍາລະຕົນດ້ວຍຕະປະ ເພື່ອໃຫ້ຮອດຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງຄໍາສາບ. ຈົ່ງບໍລິການແມ່ນ້ໍາເຣວາ—ອາບນ້ໍາໃນນາງ ແລ້ວສະຖາປະນາພຣະມະເຫສະວະ (ພຣະສິວະ). ໃນໄມ່ດົນ ຫຼັງຈາກນັ້ນ ເຈົ້າຈະໄດ້ຄືນສູ່ສະພາບອັນຄວນຂອງຕົນ

Verse 19

यच्चेष्ट्वा बहुभिर्यज्ञैः समाप्तवरदक्षिणैः । गोस्वर्णकोटिदानैश्च तत्फलं स्थापिते शिवे

ບຸນຜົນໃດທີ່ໄດ້ຈາກການປະກອບຍັດຍາຫຼາຍຢ່າງ ອັນສໍາເລັດພ້ອມທັກຊິນາອັນຄວນແລະປະເສີດ ແລະຈາກການຖວາຍໂຄແລະຄໍານັບໂກຕິ ບຸນຜົນນັ້ນເອງໄດ້ຮັບເມື່ອສະຖາປະນາພຣະສິວະ

Verse 20

ब्रह्मघ्नो वा सुरापो वा स्वर्णहृद्गुरुतल्पगः । रेवातीरे शिवं स्थाप्य मुच्यते सर्वपातकैः

ຈະເປັນຜູ້ຂ້າພຣາຫມັນ ຫຼືຜູ້ດື່ມສຸລາ ຫຼືຜູ້ລັກຄໍາ ຫຼືຜູ້ລ່ວງລະເມີດຕຽງຂອງຄູອາຈານ—ເມື່ອສະຖາປະນາພຣະສິວະຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ໍາເຣວາ ຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ

Verse 21

तस्माद्भर्गसरित्तीरे स्थापयित्वा त्रियम्बकम् । वियुक्तः सर्वदोषैस्त्वं यास्यसे पदमुत्तमम्

ດັ່ງນັ້ນ ຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ໍາພາຣກາ ຈົ່ງສະຖາປະນາພຣະຕຣິຍັມບະກະ (ພຣະເຈົ້າຜູ້ມີສາມຕາ). ເມື່ອພົ້ນຈາກຄວາມດ່າງພ້ອຍທັງປວງ ເຈົ້າຈະໄດ້ບັນລຸສະຖານະອັນສູງສຸດ

Verse 22

एवमुक्तः स विधिना हृष्टतुष्टः खगोत्तमः । तथेत्युक्त्वा जगामाशु नर्मदातीरमुत्तमम्

ເມື່ອໄດ້ຮັບຄຳຊີ້ນຳຈາກ ວິທີ (ພຣະພຣົມ) ນົກຜູ້ປະເສີດນັ້ນກໍປິຕິຍິນດີ ແລະ ພໍໃຈ. ມັນກ່າວວ່າ “ຕະຖາສະຕຸ—ໃຫ້ເປັນດັ່ງນັ້ນ” ແລ້ວຮີບໄປຫາຝັ່ງອັນສັກສິດຍິ່ງຂອງແມ່ນ້ຳນະຣະມະດາ.

Verse 23

तपस्तप्त्वा कियत्कालं स्थापयामास शङ्करम्

ເມື່ອບຳເນີນຕະປະ (ຕະປັສຍາ) ຢູ່ຊົ່ວເວລາໜຶ່ງ ມັນກໍໄດ້ສະຖາປະນາ ພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ)

Verse 24

स्वनाम्ना भरतश्रेष्ठ हंसेश्वरमनुत्तमम् । पूजयित्वा परं स्थानं प्राप्तवान्खगसत्तमः

ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງສາພາຣະຕະ ນົກຜູ້ສູງສຸດນັ້ນໄດ້ບູຊາ ພຣະຫັງເສສະວະຣະ ຜູ້ຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ໂດຍສະຖາປະນາສະຖານບູຊາໃນນາມຂອງຕົນ ແລ້ວຈຶ່ງໄດ້ບັນລຸພຣະທີ່ສູງສຸດ (ປະຣະມະທາມ).

Verse 25

तत्र हंसेश्वरे तीर्थे गत्वा स्नात्वा युधिष्ठिर । पूजयेत्परमेशानं स पापैः परिमुच्यते

ໂອ ຢຸທິສຖິຣະ ເມື່ອໄປຮອດຕີຣະຖະ ຫັງເສສະວະຣະ ແລ້ວອາບນ້ຳຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຄວນບູຊາ ພຣະປະຣະເມສານ (ພຣະສິວະ); ດ້ວຍນັ້ນບຸກຄົນຈະພົ້ນຈາກບາບທັງປວງຢ່າງສິ້ນເຊີງ.

Verse 26

स्तुवन्नेकमना देवं न दैन्यं प्राप्नुयात्क्वचित् । श्राद्धं दीपप्रदानं च ब्राह्मणानां च भोजनम् । दत्त्वा शक्त्या नृपश्रेष्ठ स्वर्गलोके महीयते

ຜູ້ສັນລະເສີນພຣະເທວະດ້ວຍໃຈເອກາຄະ ຈະບໍ່ປະສົບຄວາມທຸກຍາກທີ່ໃດເລີຍ. ແລະ ໂອ ນະຣິປະເສີດ! ເມື່ອເຮັດສຣາດທະ ຖວາຍປະທີບ ແລະ ເລີ້ຍງອາຫານແກ່ພຣາຫມັນຕາມກຳລັງ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບກຽດສັກສີໃນສະຫວັນໂລກ.

Verse 27

त्रिकालमेककालं वा यो भक्त्या पूजयेच्छिवम् । नवप्रसूतां धेनुं च दत्त्वा पार्थ द्विजोत्तमे । षष्टिवर्षसहस्राणि शिवलोके महीयते

ຜູ້ໃດບູຊາພຣະສິວະດ້ວຍພັກຕິ ຈະສາມເວລາຕໍ່ວັນ ຫຼືເທື່ອດຽວກໍຕາມ ແລະ ໂອ ປາຣຖະ ຖວາຍໂຄທີ່ພຶ່ງຄອດໃຫ້ແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບກຽດສັກສີໃນສິວະໂລກຕະຫຼອດ 60,000 ປີ.