Adhyaya 22

Verse 1

। श्री मार्कण्डेय उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि सा विशल्या ह्यभूद्यथा । आश्चर्यभूता लोकस्य सर्वपापक्षयंकरी

ພຣະສີມາຣະກັນເດຍກ່າວວ່າ: ຕໍ່ໄປນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍວ່າ ສິ່ງສັກສິດນັ້ນໄດ້ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ ‘ວິສະລະຍາ’ ແນວໃດ—ເປັນອັດສະຈັນແກ່ໂລກ ແລະ ເປັນຜູ້ທຳລາຍບາບທັງປວງ.

Verse 2

ब्रह्मणो मानसः पुत्रो मुख्यो ह्यग्निरजायत । मुख्यो वह्निरितिप्रोक्त ऋषिः परमधार्मिकः

ຈາກພຣະພຣະຫມາ ໄດ້ບັງເກີດບຸດຜູ້ເກີດຈາກໃຈ ຄື ພຣະອັກນີ ທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ “ມຸກຍະ”。 ຣິຊີຜູ້ຖືກເອີ້ນວ່າ “ມຸກຍະວະຫນີ” ນັ້ນ ມີຄວາມທຳສູງສຸດ।

Verse 3

तस्य स्वाहाभवत्पत्नी स्मृता दाक्षायणी तु सा । तस्यां मुख्या महाराज त्रयः पुत्रास्तदाऽभवन्

ພຣະອົງມີມະໄຫຍ່ນາມ ສວາຫາ ຜູ້ຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນທິດາຂອງທັກສະ ຄື ດາກຊາຍະນີ। ໂອ ມະຫາຣາຊາ ຈາກມຸກຍະນັ້ນ ໃນການນັ້ນ ໄດ້ເກີດບຸດສາມອົງ।

Verse 4

अग्निराहवनीयस्तु दक्षिणाग्निस्तथैव च । गार्हपत्यस्तृतीयस्तु त्रैलोक्यं यैश्च धार्यते

ພຣະອັກນີປາກົດເປັນໄຟ ອາຫວະນີຍະ ແລະປາກົດເປັນໄຟ ດັກຊິນະ ດ້ວຍ; ສ່ວນທີສາມແມ່ນໄຟ ກາຣຫະປັດຍະ। ໂດຍໄຟສັກສິດເຫຼົ່ານີ້ ລະບຽບແຫ່ງໄຕຣໂລກຈຶ່ງຖືກຄ້ຳຈຸນ।

Verse 5

तथा वै गार्हपत्योऽग्निर्जज्ञे पुत्रद्वयं शुभम् । पद्मकः शङ्कुनामा च तावुभावग्निसत्तमौ

ດັ່ງນັ້ນ ຈາກໄຟ ກາຣຫະປັດຍະ ໄດ້ເກີດບຸດຜູ້ເປັນມົງຄຸນສອງອົງ—ປັດມະກະ ແລະຜູ້ມີນາມວ່າ ສັງກຸ। ທັງສອງເປັນເລີດໃນຫມູ່ໄຟທັງປວງ।

Verse 6

वसन्नग्निर्नदीतीरे समाश्रित्य महत्तपः । रुद्रमाराधयामास जितात्मा सुसमाहितः

ພັກອາໄສຢູ່ຕາມຝັ່ງນ້ຳ ພຣະອັກນີໄດ້ປະພຶດຕະບະອັນຍິ່ງໃຫຍ່। ດ້ວຍໃຈທີ່ຊະນະຕົນ ແລະຕັ້ງມັ່ນໃນສະມາທິຢ່າງສົມບູນ ພຣະອົງໄດ້ອາຣາທະນາບູຊາພຣະຣຸທຣະ।

Verse 7

दशवर्षसहस्राणि चचार विपुलं तपः । तमुवाच महादेवः प्रसन्नो वृषभध्वजः

ຕະຫຼອດໜຶ່ງໝື່ນປີ ລາວໄດ້ບຳເນັດຕະປະອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ແລ້ວພຣະມະຫາເທວະ ຜູ້ມີທຸງເຄື່ອງໝາຍເປັນງົວ ກໍພໍພຣະໄທ ແລະຕັດກັບລາວ.

Verse 8

भोभो ब्रूहि महाभाग यत्ते मनसि वर्तते । दाता ह्यहमसंदेहो यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

“ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ ຈົ່ງກ່າວສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນໃຈເຈົ້າ. ເຮົາຈະປະທານໃຫ້ແນ່ນອນ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ—ແມ່ນແຕ່ຈະຫາໄດ້ຍາກຢ່າງຍິ່ງກໍຕາມ.”

Verse 9

अग्निरुवाच । नर्मदेयं महाभागा सरितो याश्च षोडश । भवन्तु मम पत्न्यस्तास्त्वत्प्रसादान्महेश्वर

ອັກນີກ່າວວ່າ: “ໂອ ມະເຫສະວະຣ ຜູ້ມີພຣະຄຸນຍິ່ງ ໂດຍພຣະປະສາດຂອງພຣະອົງ ຂໍໃຫ້ນະຣະມະດາ ແລະແມ່ນ້ຳອັນມົງຄຸນທັງສິບຫົກ ເປັນພຣະຍາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 10

तासु वै चिन्तितान् पुत्रानग्र्यानुत्पादयाम्यहम् । एष एव वरो देव दीयतां मे महेश्वर

“ແລະໂດຍນາງເຫຼົ່ານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະໃຫ້ເກີດບຸດຜູ້ປະເສີດຕາມທີ່ຄິດໄວ້. ໂອ ພຣະເທວະ, ພອນມີພຽງນີ້—ຂໍພຣະມະເຫສະວະຣ ປະທານໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 11

ईश्वर उवाच । एतास्तु धिष्णिनाम्न्यो वै भविष्यन्ति सरिद्वराः । पत्न्यस्तव विशालाक्ष्यो वेदे ख्याता न संशयः

ອີສະວະຣຕັດວ່າ: “ແມ່ນ້ຳອັນປະເສີດເຫຼົ່ານີ້ ຈະໄດ້ຮັບຮູ້ຈັກແນ່ນອນວ່າ ‘ທິສນີ’ ຕາມນາມ. ນາງທັງຫຼາຍ—ເທວີຜູ້ມີນັຍນາກວ້າງ—ຈະເປັນພຣະຍາຂອງເຈົ້າ ແລະຖືກສັນລະເສີນໃນເວດ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.”

Verse 12

तासां पुत्रा भविष्यन्ति ह्यग्नयो येऽध्वरे स्मृताः । धिष्ण्यानाम सुविख्याता यावदाभूतसम्प्लवम्

ບຸດຂອງນາງເຫຼົ່ານັ້ນຈະເປັນອັກນີ ທີ່ຖືກລະລຶກໃນພິທີຍັດ; ໂດຍມີນາມລືອຊາເປັນໄຟທິສນະຍະ ແລະຈະດຳລົງກຽດຈົນເຖິງປະລະຍະແຫ່ງສັດທັງປວງ।

Verse 13

एवमुक्त्वा महादेवस्तत्रैवान्तरधीयत । नर्मदा च सरिच्छ्रेष्ठा तस्य भार्या बभूव ह

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະມະຫາເທວະກໍອັນຕະທານໃນທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ; ແລະນະຣະມະດາ—ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາແມ່ນ້ຳ—ໄດ້ເປັນພຣະຊາຍາຂອງພຣະອົງແທ້ໆ।

Verse 14

कावेरी कृष्णवेणी च रेवा च यमुना तथा । गोदावरी वितस्ता च चन्द्रभागा इरावती

ກາເວຣີ ແລະ ກຣິສນະເວນີ, ເຣວາ ແລະ ຍະມຸນາ; ໂຄທາວະຣີ ແລະ ວິຕັສຕາ, ຈັນທຣະພາກາ ແລະ ອິຣາວະຕີ—ແມ່ນ້ຳອັນໂດ່ງດັງເຫຼົ່ານີ້ຖືກປະກາດໃນຄຳບອກເລົ່າອັນສັກສິດນີ້।

Verse 15

विपाशा कौशिकी चैव सरयूः शतरुद्रिका । शिप्रा सरस्वती चैव ह्रादिनी पावनी तथा

ວິປາຊາ ແລະ ກໍສິກີ, ສະຣະຍູ ແລະ ສະຕະຣຸທຣິກາ; ຊິປຣາ ແລະ ສະຣັສວະຕີ, ພ້ອມທັງ ຮຣາດິນີ ແລະ ປາວະນີ—ເຫຼົ່ານີ້ກໍຖືກເອີ້ນນາມໃນບັນດາແມ່ນ້ຳຜູ້ຊຳລະບາບເຊັ່ນກັນ।

Verse 16

एताः षोडशा नद्यो वै भार्यार्थं संव्यवस्थिताः । तदात्मानं विभज्याशु धिष्णीषु स महाद्युतिः

ແມ່ນ້ຳທັງສິບຫົກສາຍນີ້ ຖືກຈັດຕັ້ງໄວ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງເພື່ອເປັນພຣະຊາຍາ; ແລະຜູ້ມີຮັດສະມີຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ໄດ້ແບ່ງສ່ວນແກ່ນແທ້ຂອງພຣະອົງຢ່າງວ່ອງໄວ ເຂົ້າສູ່ທີ່ສະຖິດ (ທິສນິ) ຂອງນາງເຫຼົ່ານັ້ນ।

Verse 17

व्यभिचारात्तु भर्तुर्वै नर्मदाद्यासु धिष्णिषु । उत्पन्नाः शुचयः पुत्राः सर्वे ते धिष्ण्यपाः स्मृताः

ແຕ່ເນື່ອງຈາກການລ່ວງຜິດຂອງສາມີ ໃນສະຖານສັກສິດເລີ່ມແຕ່ນະມະດາ ໄດ້ເກີດບຸດຜູ້ບໍລິສຸດ; ທຸກອົງຖືກຈື່ຈຳວ່າ ‘ທິສນະຍະປາ’ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແລະຜູ້ພິທັກສະຖານສັກສິດນັ້ນ।

Verse 18

तस्याश्च नर्मदायास्तु धिष्णीन्द्रो नाम विश्रुतः । बभूव पुत्रो बलवान्रूपेणाप्रतिमो नृप

ແລະຈາກນະມະດານັ້ນ ມີບຸດຜູ້ມີຊື່ສຽງນາມ ‘ທິສນີນດຣະ’; ໂອ ພະຣາຊາ, ທ່ານນັ້ນແຂງແກ່ນດ້ວຍພະລັງ ແລະງາມສົມບູນບໍ່ມີໃຜເທົ່າທຽມ।

Verse 19

ततो देवासुरं युद्धमभवल्लोमहर्षणम् । मयतारकमित्येवं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्

ຕໍ່ມາ ກໍເກີດສົງຄາມລະຫວ່າງເທວະແລະອະສຸຣ ອັນນ່າຂົນລຸກດ້ວຍຄວາມສະພຶງ; ມັນໂດງດັງໃນສາມໂລກວ່າ ‘ມະຍະຕາຣະກ’.

Verse 20

तत्र दैत्यैर्महाघोरैर्मयतारपुरोगमैः । ताडितास्ते सुरास्त्रस्ता विष्णुं वै शरणं ययुः

ທີ່ນັ້ນ ພວກໄດຕະຍະອັນນ່າສະພຶງ ນຳໂດຍມະຍະຕາຣາ ໄດ້ຕີທຳລາຍພວກເທວະ; ພວກສຸຣະຜູ້ຫວາດຫວັນຈຶ່ງໄປຂໍພຶ່ງພາພຣະວິສນຸເປັນທີ່ພັກພິງ।

Verse 21

त्रायस्व नो हृषीकेशा घोरादस्मान्महाभयात् । दैत्यान्सर्वान्संहरस्व मयतारपुरोगमान्

“ຂໍຊ່ວຍປົກປ້ອງພວກເຮົາ ໂອ ຮຣິສີເກສະ ຈາກຄວາມຢ້ານກົວອັນນ່າສະພຶງໃຫຍ່ນີ້. ຂໍທຳລາຍໄດຕະຍະທັງປວງ ທີ່ມີມະຍະຕາຣາເປັນຫົວໜ້າ.”

Verse 22

एवमुक्तः स भगवान्दिशो दश व्यलोकयत् । ततो भगवता दृष्टौ रणे पावकमारुतौ

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣະພະຄະວານໄດ້ຊົມເບິ່ງໄປຫາທິດທັງສິບ. ຕໍ່ມາໃນສະໜາມຮົບ ພຣະອົງໄດ້ເຫັນ ປາວະກະ (ອັກນີ ໄຟ) ແລະ ມາຣຸຕະ (ວາຍຸ ລົມ).

Verse 23

आहूतौ विष्णुना तौ तु सकाशं जग्मतुः क्षणात् । स्थितौ तौ प्रणतौ चाग्रे देवदेवस्य धीमतः

ເມື່ອພຣະວິສນຸອະເຊີນ ທັງສອງກໍມາຮອດພຣະສະນິດໃນພິບຕາ. ພວກເຂົາຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ ພຣະເທວເທວາຜູ້ມີປັນຍາ ແລ້ວກໍກົ້ມກາບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 24

ततो धिष्णिः पावकेन्द्रो देवेनोक्तो महात्मना । निर्दहेमान्महाघोरान्नार्मदेय महासुरान्

ຕໍ່ມາ ທ່ານທິສນິ—ປາວະເກນທຣະ ຄື ພຣະອັກນີ ຈອມແຫ່ງໄຟ—ໄດ້ຮັບພຣະບັນຊາຈາກເທວະຜູ້ມີມະຫາອາດມາ ແລ້ວເລີ່ມເຜົາຜານມະຫາອະສຸຣະອັນນ່າຢ້ານແຫ່ງແດນນະຣະມະດາ.

Verse 25

अथैवमुक्तौ तौ देवौ रणे पावकमारुतौ । दैत्यान् ददहतुः सर्वान्मयतारपुरोगमान्

ເມື່ອໄດ້ຮັບພຣະບັນຊາດັ່ງນັ້ນ ເທວະທັງສອງ—ປາວະກະ ແລະ ມາຣຸຕະ—ໃນສະໜາມຮົບ ໄດ້ເຜົາຜານດາຍຕະທັງປວງ ທີ່ມີ ມະຍະຕາຣະ ເປັນຜູ້ນຳໜ້າ.

Verse 26

दह्यमानास्तु ते सर्वे शस्त्रैरग्निं त्ववेष्टयन् । दिव्यैरग्न्यर्कसङ्काशैः शतशोऽथ सहस्रशः

ໃນຂະນະທີ່ຖືກເຜົາ ພວກເຂົາທັງໝົດພະຍາຍາມລ້ອມພຣະອັກນີດ້ວຍອາວຸດ—ອາສະຕຣາທິບທີ່ສະຫວ່າງດັ່ງໄຟແລະຕາເວັນ—ເປັນຮ້ອຍໆ ແລ້ວຕໍ່ມາເປັນພັນໆ.

Verse 27

तांश्चाग्निः शस्त्रनिकरैर्निर्ददाह महासुरान् । ज्वालामालाकुलं सर्वं वायुना निर्मितं तदा

ພຣະອັກນີໄດ້ໃຊ້ຝົນອາວຸດເຜົາອະສຸຣະໃຫຍ່ເຫຼົ່ານັ້ນ. ຕໍ່ມາໂດຍ຤ິດຂອງພຣະວາຍຸ ທຸກສິ່ງກາຍເປັນມວນພວງມາລາແຫ່ງເປວໄຟປົກຄຸມທົ່ວໄປ.

Verse 28

दह्यमानास्ततो दैत्या अग्निज्वालासमावृताः । प्रविश्य पातालतलं जले लीनाः सहस्रशः

ຕໍ່ມາ ພວກໄດຕະຍະທີ່ກຳລັງໄໝ້ ແລະຖືກປົກຄຸມດ້ວຍລິ້ນໄຟ ໄດ້ເຂົ້າສູ່ພາຕາລະ ແລະເປັນພັນໆກໍລະລາຍຫາຍໄປໃນນ້ຳ.

Verse 29

ततः कुमारमग्निं तु नर्मदापुत्रमव्ययम् । पूजयित्वा सुराः सर्वे जग्मुस्ते त्रिदशालयम्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ທວງເທວະທັງປວງໄດ້ບູຊາພຣະອັກນີກຸມານຜູ້ໜຸ່ມ—ພຣະບຸດອັນບໍ່ເສື່ອມສູນຂອງນະຣະມະດາ—ແລ້ວຈຶ່ງເດີນທາງໄປສູ່ທີ່ສະຖິດຂອງໄຕຣທະສະ.

Verse 30

सशल्यस्तु महातेजा रेवापुत्रो वृतोऽग्निभिः । नर्मदामागतः क्षिप्रं मातरं द्रष्टुमुत्सुकः

ແຕ່ພຣະບຸດແຫ່ງເຣວາຜູ້ມີຣັດສະມີອັນໃຫຍ່ ຍັງຖືກລູກສອນປັກຄາ ແລະຖືກໄຟລ້ອມຮອບ ກໍຮີບມາຫານະຣະມະດາ ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະເຫັນແມ່ຂອງຕົນ.

Verse 31

तं दृष्ट्वा पुत्रमायान्तं शस्त्रौघेण परिक्षतम् । नर्मदा पुण्यसलिला अभ्युत्थाय सुविस्मिता

ເມື່ອນະຣະມະດາຜູ້ມີນ້ຳອັນສັກສິດ ເຫັນພຣະບຸດກຳລັງເຂົ້າມາ ຖືກກະແສອາວຸດທຳໃຫ້ບາດເຈັບ ນາງກໍລຸກຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມພິສົງຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 32

पर्यष्वजत बाहुभ्यां प्रस्नवापीडितस्तनी । सशल्यं पुत्रमादाय कापिलं ह्रदमाविशत्

ນາງໂອບກອດເຂົາດ້ວຍແຂນທັງສອງ; ເຕົ້ານົມທີ່ເຕັມນ້ຳນົມຖືກກົດຈົນນ້ຳນົມໄຫຼ. ແລ້ວນາງອຸ້ມລູກຊາຍທີ່ຍັງມີບາດແຜຈາກອາວຸດ ເຂົ້າໄປໃນທະເລສາບກາປິລາ.

Verse 33

प्रविष्टमात्रे तु ह्रदे कापिले पापनाशिनि । सशल्यं तं विशल्यं च क्षणात्कृतवती तदा

ທັນທີທີ່ເຂົາເຂົ້າໄປໃນທະເລສາບກາປິລາ ຜູ້ທຳລາຍບາບ, ນາງກໍເຮັດໃຫ້ຜູ້ທີ່ຖືກອາວຸດປັກຢູ່ນັ້ນ ກາຍເປັນຜູ້ປອດຈາກຊະລະຍາໃນພິບຕາດຽວ.

Verse 34

स विशल्योऽभवद्यस्मात्प्राप्य तस्याः शिवं जलम् । कपिला नामतस्तेन विशल्या चोच्यते बुधैः

ເນື່ອງຈາກເຂົາໄດ້ພົ້ນຈາກ ‘ຊະລະຍາ’ ເມື່ອໄດ້ຮັບນ້ຳອັນເປັນມົງຄຸນ ທີ່ພຣະສິວະປະທານພອນ, ຈຶ່ງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ “ກາປິລາ”; ດັ່ງນັ້ນນັກປັນຍາຈຶ່ງເອີ້ນທີ່ຂ້າມອັນສັກສິດນີ້ວ່າ “ວິຊະລະຍາ” ບ່ອນທີ່ຂັບໄລ່ຊະລະຍາ.

Verse 35

अन्येऽपि तत्र ये स्नाताः शुचयस्तु समाहिताः । पापशल्यैः प्रमुच्यन्ते मृता यान्ति सुरालयम्

ຜູ້ອື່ນໆ ທີ່ອາບນ້ຳຢູ່ທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມບໍລິສຸດ ແລະຈິດຕັ້ງມັ່ນ ຈະພົ້ນຈາກ ‘ຊະລະຍາ’ ແຫ່ງບາບ; ແລະເມື່ອຕາຍແລ້ວ ຈະໄປສູ່ສຸຣາໄລ (ວິຫານເທວະ).

Verse 36

एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽहं पुरा त्वया । उत्पत्तिकारणं तात विशल्याया नरेश्वर

ໂອ ລູກເອີຍ, ໂອ ກະສັດແຫ່ງມະນຸດ! ທຸກສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຄີຍຖາມຂ້າແຕ່ກ່ອນ ຂ້າໄດ້ເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງຄົບຖ້ວນແລ້ວ—ຄືເຫດແຫ່ງການກໍເກີດຂອງ “ວິຊະລະຍາ”.