Adhyaya 213
ພຣະມາຣກັນເດຍ ລະບຸເລື່ອງທາງເທວະວິທະຍາຢ່າງກະທັດຮັດ ເພື່ອສັນລະເສີນມະຫາອານຸພາບຂອງສະຖານທີ່ ແລະເປັນຄໍາສອນດ້ານຈິດທຳ. ທ່ານເປີດດ້ວຍ “ກິດຈະກຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່” (caritaṃ mahat) ຂອງເທວະອົງນີ້ ໂດຍກ່າວວ່າ ພຽງແຕ່ໄດ້ຍິນກໍຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ເປັນກອບຟະລະສຣຸຕິ. ໃນເລື່ອງ ພຣະສຳພູ (ພຣະສິວະ) ປາກົດເປັນເດັກນ້ອຍ ແລະຫຼິ້ນກັບເດັກຊາຍໃນບ້ານ ໂດຍໃຊ້ໝາກ āmalaka. ເດັກໆ ໂຍນໝາກຊ້ຳໆ; ພຣະອົງກໍຮັບໄດ້ທັນທີ ແລະໂຍນກັບ ການຫຼິ້ນຂະຫຍາຍໄປທົ່ວທິດ ຈົນຜູ້ຮ່ວມຫຼິ້ນເຫັນວ່າ ໝາກ āmalaka ນັ້ນແທ້ຈິງແມ່ນພຣະປະຣະເມສວຣ. ທ້າຍສຸດ ບົດນີ້ຊີ້ວ່າ ສະຖານທີ່ສູງສຸດໃນບັນດາສະຖານທີ່ທັງຫຼາຍ ແມ່ນ “Āmaleśvara” ແລະການບູຊາທີ່ນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ ກໍນຳໄປສູ່ “ສະຖານະສູງສຸດ” (paramaṃ padam). ບົດນີ້ຈຶ່ງເຊື່ອມອົງປະກອບຂອງສານທີ່ບູຊາທ້ອງຖິ່ນ ກັບຄໍາສອນເລື່ອງພຣະອົງສະຖິດຢູ່ທຸກແຫ່ງ ແລະອານຸພາບການບູຊາທີ່ນ້ອຍແຕ່ຈິງໃຈ.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि देवस्य चरितं महत् । श्रुतमात्रेण येनैव सर्वपापैः प्रमुच्यते
ສີຣີ ມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າອີກເທື່ອໜຶ່ງເຖິງກິດຈະກຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະເທວະ; ເພີງແຕ່ໄດ້ຍິນກໍພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ।
Verse 2
अबालो बालरूपेण ग्रामण्यैर्बालकैः सह । आमलैः क्रीडते शम्भुस्तत्ते वक्ष्यामि भारत
ແມ່ນວ່າບໍ່ແມ່ນເດັກນ້ອຍ ແຕ່ພຣະສັມພູກໍຊົງຮັບຮູບເດັກ ຫຼິ້ນກັບເດັກຊາຍຊາວບ້ານ ໂດຍຫຼິ້ນໝາກອາມະລະກະ (amla)។ ເຮົາຈະເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງ ໂອ ພາຣະຕະ।
Verse 3
सर्वैस्तैरामलाः क्षिप्ता ये ते देवेन पाण्डव । आनीतास्तत्क्षणादेव ततः पश्चात्क्षिपेद्धरः
ໂອ ປານຑະວະ! ໝາກອາມະລະກະໃດໆທີ່ເດັກຊາຍເຫຼົ່ານັ້ນໂຍນໄປ ພຣະເທວະກໍນຳກັບຄືນມາທັນທີ; ແລ້ວຜູ້ໂຍນຈຶ່ງຄ່ອຍໂຍນອີກຄັ້ງພາຍຫຼັງ।
Verse 4
यावद्गत्वा दिशो दिग्भ्य आगच्छन्ति पृथक्पृथक् । तावत्तमामलं भूतं पश्यन्ति परमेश्वरम्
ຕາມທີ່ສັດທັງຫຼາຍໄປສູ່ທິດທັງປວງ ແລ້ວກັບຄືນມາ ແຕ່ລະຜູ້ຕາມທິດຂອງຕົນ ຕະຫຼອດເວລານັ້ນ ພວກເຂົາຍ່ອມເຫັນພຣະປຣະເມສະວະຣະ ຜູ້ບໍລິສຸດ ໄຮ້ມົນທິນ ເຫນືອທຸກສິ່ງ।
Verse 5
तृतीये चैव यत्कर्म देवदेवस्य धीमतः । स्थानानां परमं स्थानमामलेश्वरमुत्तमम्
ແລະໃນລຳດັບທີສາມ ກິດທີ່ພຣະເທວເທວະຜູ້ມີປັນຍາໄດ້ກະທຳ ທີ່ອາມເລສະວະຣະ ຖືກປະກາດວ່າເປັນສະຖານທີ່ສັກສິດສູງສຸດ ປະເສີດທີ່ສຸດໃນບັນດາທີ່ຈາລິກທັງປວງ।
Verse 6
तेन पूजितमात्रेण प्राप्यते परमं पदम्
ດ້ວຍການບູຊາພຣະອົງແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວ ກໍຍ່ອມບັນລຸສະພາວະອັນສູງສຸດໄດ້។