Adhyaya 211

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । आश्चर्यभूतं लोकस्य देवदेवेन यत्कृतम् । तत्ते सर्वं प्रवक्ष्यामि नर्मदातटवासिनाम्

ພຣະສີມາຣະກັນເດຍກ່າວວ່າ: ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າໃຫ້ທ່ານຟັງໂດຍຄົບຖ້ວນ ເຖິງກິດອັນນ່າອັດສະຈັນທີ່ເທວາທິເທບໄດ້ກະທໍາ ອັນເກີ່ຍວກັບຜູ້ອາໄສຕາມຝັ່ງນ້ໍານະຣະມະດາ

Verse 2

द्विजान् सुकृत्पणान् देवः कुष्ठी भूत्वा ययाच ह । श्राद्धकाले तु सम्प्राप्ते रक्तगन्धानुलेपनः

ພຣະເທວະໄດ້ຊົງແປງກາຍເປັນຄົນເປັນໂລກຂີ້ທູດ ແລ້ວໄປຂໍທານຈາກດວິຊະ (ພຣາຫມັນ) ຜູ້ເຫມືອນພໍ່ຄ້າແຫ່ງບຸນ—ດີແຕ່ຄິດໄລ່. ເມື່ອເຖິງການສຣາດທະ ພຣະອົງປາກົດກາຍດ້ວຍການທາເຄື່ອງຫອມສີແດງ

Verse 3

स्रवद्बुद्बुदगात्रस्तु मक्षिकाकृमिसंवृतः । दुश्चर्मा दुर्मुखो गन्धी प्रस्खलंश्च पदे पदे

ກາຍຂອງທ່ານມີຕຸ່ມພອງແລະແຜເນ່າໄຫຼຊຶມ ຖືກແມງວັນແລະໜອນຫຸ້ມຫໍ້; ຜິວໜັງນ່າສະອິດສະອົມ ໃບໜ້ານ່າຢ້ານ ມີກິ່ນເໝັນ—ແລະສະດຸດທຸກຍ່າງກ້າວ

Verse 4

ब्राह्मणावसथं गत्वा स्खलन्द्वारेऽब्रवीदिदम् । भोभो गृहपते त्वद्य ब्राह्मणैः सह भोजनम्

ເມື່ອໄປຮອດທີ່ພັກຂອງພຣາຫມັນ ແລະສະດຸດຢູ່ປະຕູ ທ່ານຈຶ່ງກ່າວວ່າ: “ໂອ ເຈົ້າຂອງເຮືອນ, ມື້ນີ້ຂ້າພະເຈົ້າປາດຖະນາຈະຮັບປະທານອາຫານຮ່ວມກັບພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ”

Verse 5

त्वद्गृहे कर्तुमिच्छामि ह्येभिः सह सुसंस्कृतम् । ततस्तं ब्रह्माणं दृष्ट्वा यजमानसमन्विताः

“ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະຮັບປະທານອາຫານທີ່ຈັດຕຽມຢ່າງດີ ໃນເຮືອນຂອງທ່ານ ພ້ອມກັບຄົນເຫຼົ່ານີ້” ແລ້ວເມື່ອເຫັນພຣາຫມະນັ້ນ ຄະຫັດຖະຜູ້ເປັນຍະຊະມານະກໍຕອບສະນອງຕາມຄວນ।

Verse 6

स्रवन्तं सर्वगात्रेषु धिग्धिगित्येवमब्रुवन् । निर्गच्छस्वाशु दुर्गन्ध गृहाच्छीघ्रं द्विजाधम

ເມື່ອເຫັນວ່າມີນ້ຳໄຫຼຊຶມອອກຈາກອະວະທຸກສ່ວນ ພວກເຂົາກໍຮ້ອງ “ທິກ! ທິກ!” ແລ້ວກ່າວວ່າ “ອອກໄປເດີ້ນີ້ ຜູ້ມີກິ່ນເໝັນ! ອອກຈາກເຮືອນນີ້ໃຫ້ໄວ ໂອ ດວິຊະຜູ້ຕ່ຳຊ້າ!”

Verse 7

अभोज्यमेतत्सर्वेषां दर्शनात्तव सत्कृतम् । एवमेव तथेत्युक्त्वा देवदेवो महेश्वरः

“ອາຫານນີ້ບໍ່ຄວນໃຫ້ໃຜກິນ; ແຕ່ພຽງໄດ້ເຫັນທ່ານ ມັນກໍກາຍເປັນອັນບໍລິສຸດ ແລະໄດ້ຮັບການສັກກາລະແລ້ວ” ແລ້ວພຣະມະເຫສວະຣະ ພຣະເທວະເທວ ກ່າວວ່າ “ຕະຖາສະຕຸ—ໃຫ້ເປັນດັ່ງນັ້ນ”

Verse 8

जगामाकाशममलं दृश्यमानो द्विजोत्तमैः । गते चादर्शनं देवे स्नात्वाभ्युक्ष्य समन्ततः

ລາວໄດ້ໄປສູ່ຟ້າອັນບໍລິສຸດໄຮ້ມົນທິນ ຍັງປາກົດໃຫ້ດວິຊະຜູ້ປະເສີດເຫັນຢູ່. ແລະເມື່ອພຣະເຈົ້າຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ ພວກເຂົາກໍອາບນ້ຳ ແລ້ວພອມນ້ຳຊຳລະໄປທົ່ວທິດທາງ.

Verse 9

भुञ्जतेऽस्म द्विजा राजन्यावत्पात्रे पृथक्पृथक् । यत्रयत्र च पश्यन्ति तत्रतत्र कृमिर्बहुः

ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ ພຣາຫມະນທັງຫຼາຍກຳລັງຮັບປະທານຢູ່ນີ້ ແຕ່ລະຄົນໃນພາຊະນະຂອງຕົນ. ແຕ່ບ່ອນໃດທີ່ພວກເຂົາເບິ່ງໄປ ບ່ອນນັ້ນໆກໍມີໜອນຫຼາຍຢ່າງ.

Verse 10

दृष्ट्वा विस्मयमापन्नाः सर्वे किमिति चाब्रुवन् । ततः कश्चिदुवाचेदं ब्राह्मणो गुणवानजः

ເມື່ອເຫັນແລ້ວ ທຸກຄົນຕ່າງຕື່ນຕະລຶງປະຫລາດໃຈ ແລະຖາມວ່າ “ນີ້ແມ່ນຫຍັງ?” ແລ້ວພຣາຫມັນຜູ້ມີຄຸນທຳ ແລະເຖົ້າແກ່ຄົນໜຶ່ງ ໄດ້ກ່າວຄຳນີ້។

Verse 11

योगीन्द्रः शङ्कया तत्र बहुविप्रसमागमे । योऽत्र पूर्वं समायातः स योगी परमेश्वरः

ທ່າມກາງການຊຸມນຸມໃຫຍ່ຂອງພຣາຫມັນ ດ້ວຍຄວາມຄາດຄະເນໃນຄວາມຈິງ ລາວກ່າວວ່າ “ຈອມແຫ່ງໂຍຄີທີ່ມາກ່ອນທີ່ນີ້—ໂຍຄີນັ້ນແມ່ນພຣະປຣເມສະວຣະເອງ”

Verse 12

तस्येदं क्रीडितं मन्ये भर्त्सितस्य विपाकजम् । फलं भवति नान्यस्य ह्यतिथेः शास्त्रनिश्चयात्

ຂ້ອຍເຫັນວ່າ ນີ້ແມ່ນລີລາຂອງທ່ານ—ຜົນທີ່ສຸກງອມຈາກການຖືກດູໝິ່ນ. ເພາະຕາມຄຳຕັດສິນແນ່ນອນໃນຊາສະຕຣາ ຜົນແບບນີ້ບໍ່ເກີດຈາກຜູ້ອື່ນ ແຕ່ເກີດຈາກແຂກຜູ້ຖືກລະເມີດເທົ່ານັ້ນ.

Verse 13

सम्पूज्य परमात्मा वै ह्यतिथिश्च विशेषतः । श्राद्धकाले तु सम्प्राप्तमतिथिं यो न पूजयेत्

ແທ້ຈິງແລ້ວ ຄວນບູຊາພຣະປຣະມາດມັນ—ແລະໂດຍພິເສດ ຄວນນັບຖືແຂກ (ອະຕິຖິ). ແຕ່ຜູ້ໃດເມື່ອເຖິງເວລາສຣາດທະ ແລ້ວບໍ່ບູຊາແຂກທີ່ມາຮອດ…

Verse 14

पिशाचा राक्षसास्तस्य तद्विलुम्पन्त्यसंशयम् । रूपान्वितं विरूपं वा मलिनं मलिनाम्बरम्

ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ ປີສາຈາ ແລະ ຣາກຊະສະ ຈະປົ້ນຊິງສິ່ງນັ້ນ (ບຸນ/ເຄື່ອງບູຊາ) ຈາກເຂົາ—ບໍ່ວ່າແຂກຈະງາມຫຼືອັບປະລັກ ຈະສະອາດຫຼືນຸ່ງຜ້າເປື້ອນມົນທິນ.

Verse 15

योगीन्द्रं श्वपचं वापि अतिथिं न विचारयेत् । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य यजमानपुरोगमाः

ຢ່າແບ່ງແຍກຕໍ່ແຂກ—ຈະເປັນໂຍຄີອິນທຣະ ຫຼື ສະວະປະຈະ (ຄົນນອກວັນນະ) ກໍຕາມ। ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງລາວ ພວກຜູ້ປະກອບຍັດຍະທີ່ມີຍະຊະມານະນໍາໜ້າ…

Verse 16

ब्राह्मणा द्विजमन्वेष्टुं धाविताः सर्वतोदिशम् । तावत्कथंचित्केनापि गहनं वनमाश्रितः

ພວກພຣາຫມັນພາກັນແລ່ນໄປທຸກທິດເພື່ອຊອກຫາທະວິຊະຜູ້ນັ້ນ। ແຕ່ໃນຂະນະນັ້ນ ລາວກໍໄດ້ເຂົ້າໄປອາໄສໃນປ່າທຶບໜາແນ່ນດ້ວຍວິທີໃດວິທີໜຶ່ງ।

Verse 17

दृष्टो दृष्ट इति प्रोक्तं तेन ते सर्व आगताः । ततः पश्यन्ति तं विप्रं स्थाणुवन्निश्चलं स्थितम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງວ່າ “ເຫັນແລ້ວ! ເຫັນແລ້ວ!” ທຸກຄົນກໍຮີບມາທີ່ນັ້ນ। ແລ້ວຈຶ່ງເຫັນພຣາຫມັນຜູ້ນັ້ນຢືນນິ່ງແນ່ນອນ ດັ່ງເສົາຫຼັກ।

Verse 18

क्रन्दते न चलति स्पन्दते न च पश्यति । जल्पन्ति करुणं केचित्स्तुवन्ति च तथापरे

ລາວບໍ່ຮ້ອງໄຫ້ ບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ ບໍ່ສັ່ນໄຫວ ແລະບໍ່ເບິ່ງ. ບາງຄົນເວົ້າດ້ວຍຄວາມເມດຕາກະລຸນາ ແຕ່ບາງຄົນກໍສັນລະເສີນ.

Verse 19

वाग्भिः सततमिष्टाभिः स्तूयमानस्त्रिलोचनः । क्षुधार्दितानां देवेश ब्राह्मणानां विशेषतः । विनष्टमन्नं सर्वेषां पुनः संकर्तुमर्हसि

ເມື່ອພຣະຜູ້ມີສາມພຣະເນດຖືກສັນລະເສີນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາອັນເປັນທີ່ຮັກ ພວກເຂົາໄດ້ອ້ອນວອນວ່າ “ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ໂດຍສະເພາະເພື່ອພຣາຫມັນຜູ້ຖືກຄວາມຫິວທຸກທໍລະມານ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງຟື້ນຄືນອາຫານທີ່ສູນຫາຍຂອງທຸກຄົນອີກຄັ້ງເຖີດ।”

Verse 20

श्रुत्वा तु वचनं तेषां ब्राह्मणानां युधिष्ठिर । परया कृपया देवः प्रसन्नस्तानुवाच ह

ໂອ ຢຸທິສຖິຣ, ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນ ດ້ວຍພຣະກະຣຸນາອັນສູງສຸດ ແລະພໍພຣະໄທ ຈຶ່ງຕຣັດກັບພວກເຂົາ।

Verse 21

मया प्रसन्नेन महानुभावास्तदेव वोऽन्नं विहितं सुधेव । भुञ्जन्तु विप्राः सह बन्धुभृत्यैरर्चन्तु नित्यं मम मण्डलं च

“ໂອ ທ່ານຜູ້ມີບຸນຍາບາລະ, ເນື່ອງຈາກເຮົາພໍພຣະໄທ ອາຫານນັ້ນໄດ້ຈັດໄວ້ໃຫ້ທ່ານຕາມພິທີ—ດີຍິ່ງ. ໃຫ້ພຣາຫມັນກິນຮ່ວມກັບຍາດແລະຜູ້ຕິດຕາມ ແລະຈົ່ງບູຊາມັນດະລາຂອງເຮົາທຸກມື້ດ້ວຍ”

Verse 22

ततश्चायतनं पार्थ देवदेवस्य शूलिनः । मुण्डिनामेति विख्यातं सर्वपापहरं शुभम् । कार्त्तिक्यां तु विशेषेण गयातीर्थेन तत्समम्

ຕໍ່ມາ ໂອ ປາຣຖະ ສະຖານສັກສິດຂອງພຣະສູລິນ ຜູ້ເປັນເທວະເໜືອເທວະທັງປວງ ໄດ້ໂດ່ງດັງວ່າ “ມຸນດິນາ” ເປັນມົງຄຸນ ແລະກໍາຈັດບາບທັງປວງ; ໂດຍພິເສດໃນເດືອນກາຣຕຕິກະ ມີອານິສົງເທົ່າກັບ ຄະຍາ-ຕີຣຖະ

Verse 211

अध्यायः

ອັດທະຍາຍ (ໝາຍສິ້ນບົດ)