Adhyaya 207

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्याग्रे पावनं तीर्थं स्वर्णबिन्द्विति विश्रुतम् । यत्र स्नात्वा दिवं यान्ति मृताश्च न पुनर्भवम्

ພຣະມາຣກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: ທາງໜ້າສະຖານນັ້ນມີຕີຣຖະອັນບໍລິສຸດ ມີນາມລືຊາ “ສະວັນນະບິນດຸ”। ຜູ້ໃດອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຕາຍກໍໄປສະຫວັນ ແລະບໍ່ກັບມາເກີດໃໝ່ອີກ

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा दत्ते विप्राय काञ्चनम् । तेन यत्तु फलं प्रोक्तं तच्छृणुष्व महीपते

ໂອ ມະຫີປະເຕ (ພຣະຣາຊາ) ຜູ້ໃດອາບນ້ຳໃນຕີຣຖະນັ້ນ ແລ້ວຖວາຍຄຳ (ກາຍຈະນະ) ແກ່ພຣາຫມັນ ຈົ່ງຟັງຜົນບຸນທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ສຳລັບກິດນັ້ນ

Verse 3

सर्वेषामेव रत्नानां काञ्चनं रत्नमुत्तमम् । अग्नितेजःसमुद्भूतं तेन तत्परमं भुवि

ໃນບັນດາຮັດນະທັງປວງ ຄຳ (ກາຍຈະນະ) ແມ່ນຮັດນະອັນສູງສຸດ। ເກີດຈາກຕະເຈະແຫ່ງໄຟ ເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງເປັນສິ່ງປະເສີດເຫນືອສຸດໃນໂລກ

Verse 4

तेनैव दत्ता पृथिवी सशैलवनकानना । सपत्तनपुरा सर्वा काञ्चनं यः प्रयच्छति

ຜູ້ໃດຖວາຍຄຳ (ກາຍຈະນະ) ດ້ວຍກິດນັ້ນ ປານດັ່ງໄດ້ຖວາຍແຜ່ນດິນທັງປວງ—ພ້ອມພູເຂົາ ປ່າໄມ້ ແລະພົນພະນາ—ພ້ອມທັງນະຄອນແລະເມືອງທັງຫມົດ

Verse 5

मानसं वाचिकं पापं कर्मणा यत्पुरा कृतम् । तत्सर्वं नश्यति क्षिप्रं स्वर्णदानेन भारत

ໂອ ພາຣະຕະ! ບາບທັງປວງທີ່ເຄີຍເຮັດໄວ້ດ້ວຍໃຈ ດ້ວຍວາຈາ ຫຼືດ້ວຍກາຍ ຍ່ອມສູນໄປໄວດ້ວຍທານຄຳ.

Verse 6

स्वर्णदानं तु यो दत्त्वा ह्यपि वालाग्रमात्रकम् । तत्र तीर्थे मृतो याति दिवं नास्त्यत्र संशयः

ແທ້ຈິງ ຜູ້ໃດຖວາຍທານຄຳ ແມ່ນແຕ່ເທົ່າປາຍເສັ້ນຜົມ ແລ້ວຕາຍຢູ່ທີ່ຕີຣຖະນັ້ນ ຍ່ອມໄປສະຫວັນແນ່ນອນ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ।

Verse 7

तत्र विद्याधरैः सिद्धैर्विमानवरमास्थितः । पूज्यमानो वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम्

ທີ່ນັ້ນ ລາວນັ່ງຢູ່ໃນວິມານອັນປະເສີດ ໄດ້ຮັບການບູຊາຈາກວິທະຍາທອນ ແລະ ສິດທະ ພຳນັກຢູ່ຈົນຮອດການລົ້ມສະລາຍແຫ່ງສັດທັງປວງ।

Verse 8

पूर्णे तत्र ततः काले प्राप्य मानुष्यमुत्तमम् । सुवर्णकोटिसहिते गृहे वै जायते द्विजः

ເມື່ອເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ທີ່ນັ້ນຄົບຖ້ວນ ລາວໄດ້ຮັບກຳເນີດເປັນມະນຸດອັນປະເສີດ ແລະເກີດເປັນທະວິຊະໃນເຮືອນທີ່ມີຄຳເປັນໂກຕິໆ।

Verse 9

सर्वव्याधिविनिर्मुक्तः सर्वलोकेषु पूजितः । जीवेद्वर्षशतं साग्रं राजसं सत्सु विश्रुतः

ລາວພົ້ນຈາກໂລກໄພທັງປວງ ເປັນທີ່ນັບຖືໃນທຸກວົງການ ມີອາຍຸຄົບຮ້ອຍປີແລະຍິ່ງກວ່າ—ສະຫງ່າງາມດັ່ງພະຣາຊາ ແລະໂດງດັງໃນໝູ່ຄົນດີ।

Verse 207

अध्यायः

ຈົບບົດ/ຈົບອະທິການ (ໝາຍປິດບົດ)