Adhyaya 199

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं राजन्नाश्विनं तीर्थमुत्तमम् । कामिकं सर्वतीर्थानां प्राणिनां सिद्धिदायकम्

ສີຣີ ມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພະຣາຊາ, ຖັດຈາກນັ້ນທັນທີ ມີຕີຣະຖະອັນສູງສຸດຊື່ ອາສະວິນະ ເປັນທີ່ຮັກໃນບັນດາຕີຣະຖະທັງປວງ ແລະປະທານສິດທິ (siddhi) ແກ່ສັດມີຊີວິດ.”

Verse 2

तत्र तीर्थेऽश्विनौ देवौ सुरूपौ भिषजां वरौ । तपः कृत्वा सुविपुलं संजातौ यज्ञभागिनौ

ທີ່ຕີຣະຖະນັ້ນ ພະເທວະອັສວິນສອງພະອົງ ຜູ້ງາມສົມບູນ ແລະເປັນແພດຜູ້ປະເສີດ ໄດ້ບຳເນັດຕະປະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບສ່ວນໃນຍັດຍະ ເປັນຜູ້ຮັບເຄື່ອງບູຊາ।

Verse 3

संमतौ सर्वदेवानामादित्यतनयावुभौ । नासत्यौ सत्त्वसंपन्नौ सर्वदुःखघ्नसत्तमौ

ທັງສອງເປັນພະບຸດຂອງອາທິດຍະ ແລະໄດ້ຮັບການຍອມຮັບຈາກເທວະທັງປວງ; ເປັນ “ນາສັດຍະ” ຜູ້ອຸດົມດ້ວຍສັດຕະວະ ແລະເປັນຜູ້ສູງສຸດໃນການກຳຈັດທຸກຂ໌ທັງປວງ।

Verse 4

युधिष्ठिर उवाच । आदित्यस्य सुतौ तात नासत्यौ येन हेतुना । संजातौ श्रोतुमिच्छामि निर्णयं परमं द्विज

ຢຸທິສຖິຣະກ່າວວ່າ: “ຂ້າແຕ່ທ່ານຜູ້ນ່າເຄົາລົບດັ່ງບິດາ ເພາະເຫດໃດ ‘ນາສັດຍະ’ ທັງສອງຈຶ່ງເປັນພະບຸດຂອງອາທິດຍະ? ໂອ ພຣາຫມະນ (ດວິຊ) ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຟັງຄຳຕັດສິນອັນສູງສຸດໃຫ້ແຈ້ງຊັດ.”

Verse 5

मार्कण्डेय उवाच । पुराणे भास्करे तात एतद्विस्तरतो मया । संश्रुतं देवदेवस्य मार्तण्डस्य महात्मनः

ມາຣະກັນເດຍະກ່າວວ່າ: “ລູກເອີຍ ໃນ ‘ພາສະກະຣະ ປຸຣານະ’ ຂ້າໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້ຢ່າງລະອຽດ—ເກືອບກ່ຽວກັບ ມາຣຕັນຑະ ຜູ້ເປັນເທວະເໜືອເທວະ ແລະມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່.”

Verse 6

तत्ते संक्षेपतः सर्वं भक्तियुक्तस्य भारत । कथयामि न सन्देहो वृद्धभावेन कर्शितः

ໂອ ພາຣະຕະ ເນື່ອງຈາກເຈົ້າມີພັກຕິ ຂ້າຈະເລົ່າທຸກຢ່າງນັ້ນໃຫ້ຟັງໂດຍຫຍໍ້; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ—ແມ່ນແຕ່ຂ້າຖືກຄວາມແກ່ຊະລາເຮັດໃຫ້ອ່ອນແຮງກໍຕາມ।

Verse 7

अतितेजोरवेर्दृष्ट्वा राज्ञी देवी नरोत्तम । चचार मेरुकान्तारे वडवा तप उल्बणम्

ເມື່ອເຫັນລັດສະໝີອັນແຮງກ້າເກີນປົກກະຕິຂອງພຣະສຸຣິຍະ ໂອ ນະໂຣຕະມະ ພຣະເທວີຣາຊິນີຜູ້ສັກສິດໄດ້ຈາລິກໃນປ່າແຫ່ງເຂົາເມຣຸ ບຳເນັດຕະປະອັນຮຸນແຮງໃນຮູບແມ່ມ້າ।

Verse 8

ततः कतिपयाहस्य कालस्य भगवान्रविः । दृष्ट्वा तु रूपमुत्सृज्य परमं तेज उज्ज्वलम्

ຕໍ່ມາເມື່ອຜ່ານໄປຫຼາຍມື້ບໍ່ຫຼາຍ ພຣະພະຄະວານພຣະສຸຣິຍະ ເມື່ອເຫັນເຫດການແລ້ວ ກໍລະທິ້ງຮູບເກົ່າ ແລະວາງລັດສະໝີອັນສະຫວ່າງໄສສູງສຸດນັ້ນໄວ້ເບື້ອງຂ້າງ।

Verse 9

मनोभववशीभूतो हयो भूत्वा लघुक्रमः । विस्फुरन्ती यथाप्राणं धावमाना इतस्ततः

ເມື່ອຖືກມໂນພະວະ (ກາມເທບ) ຄອບງຳ ພຣະອົງກໍກາຍເປັນມ້າຜູ້ກ້າວຍ່າງໄວພິລຶກ; ສ່ວນພຣະເທວີນັ້ນ ສັ່ນໄຫວດັ່ງລົມຫາຍໃຈກຳລັງພຸ່ງ ແລ້ວວິ່ງໄປມາທີ່ນີ້ທີ່ນັ້ນ।

Verse 10

हेषमाणः स्वरेणासौ मैथुनायोपचक्रमे । सम्मुखी तु ततो देवी निवृत्ता लघुविक्रमा

ເຂົາຮ້ອງຮີ້ດັງກ້ອງ ແລ້ວເລີ່ມເຂົ້າໄປເພື່ອການຮ່ວມສົມພັນ; ແຕ່ພຣະເທວີກໍຫັນມາປະເຊີນໜ້າ ແລ້ວຖອຍອອກໄປດ້ວຍກ້າວຍ່າງວ່ອງໄວ।

Verse 11

यथा तथा नासिकायां प्रविष्टं बीजमुत्तमम् । ततो नासागते बीजे संजातो गर्भ उत्तमः

ບໍ່ວ່າດ້ວຍວິທີໃດ ເມັດພັນອັນປະເສີດໄດ້ເຂົ້າໄປໃນຮູດັງຂອງນາງ; ແລະຈາກເມັດພັນທີ່ຢູ່ໃນນາສິການັ້ນ ກໍເກີດຄັນອັນປະເສີດຂຶ້ນ।

Verse 12

जातौ यतः सुतौ पार्थ नासत्यौ विश्रुतौ ततः । सुसमौ सुविभक्ताङ्गौ बिम्बाद्बिम्बमिवोद्यतौ

ຈາກນັ້ນ, ໂອ ປາຣຖະ, ເກີດບຸດສອງອົງ ມີນາມລືຊາວ່າ “ນາສັດຍະ”; ທັງສອງຄ້າຍກັນຢ່າງສົມບູນ ອະວະຍະວະສົມສ່ວນ ດັ່ງວົງກົມໜຶ່ງຜຸດຂຶ້ນຈາກອີກວົງກົມໜຶ່ງ.

Verse 13

अधिकौ सर्वदेवानां रूपैश्चर्यसमन्वितौ । नर्मदातटमाश्रित्य भृगुकच्छे गतावुभौ । परां सिद्धिमनुप्राप्तौ तपः कृत्वा सुदुश्चरम्

ທັງສອງມີຄວາມງາມເກີນກວ່າເທວະທັງປວງ ແລະປະດັບດ້ວຍຮັດສະມີອັນອັດສະຈັນ; ພວກເຂົາອາໄສຝັ່ງນ້ຳນຣມະດາ ໄປຍັງ ພຣຶກຸກັດຈະ. ເມື່ອບຳເນັດຕະປະອັນຫນັກໜ່ວງຍາກຍິ່ງ ກໍໄດ້ບັນລຸສິດທິອັນສູງສຸດ.

Verse 14

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । सुरूपः सुभगः पार्थ जायते यत्र तत्र च

ຜູ້ໃດອາບນ້ຳໃນຕີຣຖະນັ້ນ ແລ້ວຖວາຍຕັຣປະນະແກ່ປິຕຣຶ ແລະເທວະທັງຫຼາຍ—ໂອ ປາຣຖະ—ບໍ່ວ່າເກີດຢູ່ໃສ ຍ່ອມເກີດມາງາມສົມຮູບ ແລະມີໂຊກດີ.

Verse 199

अध्याय

ອັດຍາຍ—ໝາຍເຖິງເຄື່ອງໝາຍແບ່ງບົດ/ຕອນ ຕາມປະເພນີໃນຄັມພີໃບລານ.