Adhyaya 188

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततः परं महाराज चत्वारिंशत्क्रमान्तरे । शालग्रामं ततो गच्छेत्सर्वदैवतपूजितम्

ພຣະມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ້ ມະຫາຣາຊາ ຫ່າງໄປສີ່ສິບກ້າວ ພຶງໄປຫາ ສາລະກຣາມ ທີ່ເທວະທັງປວງນະມັດສະການບູຊາ।

Verse 2

यत्रादिदेवो भगवान्वासुदेवस्त्रिविक्रमः । स्वयं तिष्ठति लोकात्मा सर्वेषां हितकाम्यया

ທີ່ນັ້ນ ອາທິເທວ—ພະພະຄະວານ ວາສຸເທວ ຕຣິວິກຣະມະ—ປະທັບຢູ່ດ້ວຍພຣະອົງເອງ ເປັນອາດມັນແຫ່ງໂລກທັງປວງ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງຫມົດ।

Verse 3

नारदेन तपस्तप्त्वा कृता शाला द्विजन्मनाम् । सिद्धिक्षेत्रं भृगुक्षेत्रं ज्ञात्वा रेवातटे स्वयम्

ນາຣະດະ ໄດ້ບຳເນັດຕະປະ ແລ້ວສ້າງສາລາ-ອາສຣົມ ເພື່ອພວກທະວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ເມື່ອຮູ້ວ່າຝັ່ງແມ່ນ້ຳເຣວານີ້ເປັນ ‘ສິດທິ-ເຂດ’ ແລະ ‘ພຣຶກຸ-ເຂດ’ ທ່ານຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ສະຖານນີ້ໂດ່ງດັງດ້ວຍຕົນເອງ।

Verse 4

शालग्रामाभिधो देवो विप्राणां त्वधिवासितः । साधूनां चोपकाराय वासुदेवः प्रतिष्ठितः

ພຣະເທວະຜູ້ມີນາມວ່າ ‘ສາລະກຣາມ’ ຖືກໃຫ້ປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນເພື່ອພວກພຣາຫມັນ; ແລະເພື່ອອຸປະການແກ່ສາທຸຊົນ ພຣະວາສຸເທວ ຖືກປະດິດສະຖານຕາມພິທີໃນຖານທີ່ສັກສິດນັ້ນ।

Verse 5

योगिनामुपकाराय योगिध्येयो जनार्दनः । शालग्रामेति तेनैव नर्मदातटमाश्रितः

ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ພວກໂຍຄີ ພຣະຈະນາຣະດະນະ—ຜູ້ຄວນແກ່ການພິຈາລະນາໃນໂຍຄະ—ໄດ້ອາໄສຝັ່ງແມ່ນ້ຳນະຣະມະດາ; ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ນາມວ່າ ‘ສາລະກຣາມ’ ຢູ່ທີ່ນັ້ນ।

Verse 6

मासि मार्गशिरे शुक्ला भवत्येकादशी यदा । स्नात्वा रेवाजले पुण्ये तद्दिनं समुपोषयेत्

ເມື່ອເຖິງວັນເອກາດະສີໃນປັກສ໌ສວ່າງ ແຫ່ງເດືອນມາຣກະຊີຣະສະ ແລ້ວອາບນ້ຳໃນນ້ຳສັກສິດຂອງແມ່ນ້ຳເຣວາ ພຶງຖືອຸປະວາສໃນວັນນັ້ນ

Verse 7

रात्रौ जागरणं कुर्यात्सम्पूज्य च जनार्दनम् । पुनः प्रभातसमये द्वादश्यां नर्मदाजले

ຕອນກາງຄືນພຶງຕື່ນເຝົ້າ (ຊາຄະຣະນະ) ແລະບູຊາພຣະຈະນາຣະດະນະໃຫ້ຖືກພິທີ ແລ້ວເມື່ອຮຸ່ງອາລຸນໃນວັນທະວາດະສີ ຈຶ່ງກັບໄປປະກອບພິທີໃນນ້ຳນະຣະມະດາ

Verse 8

स्नात्वा संतर्प्य देवांश्च पितॄन्मातॄंस्तथैव च । श्राद्धं कृत्वा ततः पश्चात्पितृभ्यो विधिपूर्वकम्

ເມື່ອອາບນ້ຳແລ້ວ ພຶງຖວາຍຕັຣປະນະໃຫ້ເທວະ ໃຫ້ປິຕຣຶ (ບັນພະບຸລຸດ) ແລະໃຫ້ໝູ່ແມ່ທັງຫຼາຍໃຫ້ອິ່ມໃຈ ແລ້ວປະກອບພິທີສຣາດທະ ຈາກນັ້ນຈຶ່ງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແກ່ປິຕຣຶຕາມຫຼັກພິທີ

Verse 9

शक्तितो ब्राह्मणान्पूज्य स्वर्णवस्त्रान्नदानतः । क्षमापयित्वा तान्विप्रांस्तथा देवं खगध्वजम्

ຕາມກຳລັງຂອງຕົນ ພຶງນົບນ້ອມບູຊາພຣາຫມະນະ ແລະຖວາຍທານເປັນຄຳ ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ ແລະອາຫານ ເມື່ອຂໍຂະມາຕໍ່ວິປຣະເຫຼົ່ານັ້ນແລ້ວ ພຶງຂໍພຣະເມດຕາຈາກພຣະຂະຄະທະວະຊະ (ວິສນຸຜູ້ມີທຸງຄຣຸດ) ດ້ວຍ

Verse 10

एवं कृते महाराज यत्पुण्यं च भवेन्नॄणाम् । शृणुष्वावहितो भूत्वा तत्पुण्यं नृपसत्तम

ໂອ ມະຫາຣາຊາ ເມື່ອກະທຳດັ່ງນີ້ແລ້ວ ບຸນ (ປຸນຍະ) ທີ່ເກີດແກ່ມະນຸດທັງຫຼາຍເປັນຢ່າງໃດ ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈຕັ້ງມັ່ນ ໂອ ນະຣະປະສັດຕະມະ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາກະສັດ

Verse 11

न शोकदुःखे प्रतिपत्स्यतीह जीवन्मृतो याति मुरारिसाम्यम् । महान्ति पापानि विसृज्य दुग्धं पुनर्न मातुः पिबते स्तनोद्यत्

ຜູ້ນັ້ນບໍ່ຕົກຢູ່ໃນຄວາມໂສກແລະທຸກຂ໌ໃນທີ່ນີ້; ດຸຈ “ຕາຍທັງທີ່ຍັງມີຊີວິດ” ຍ່ອມບັນລຸຄວາມເສມພາກກັບ ມຸຣາຣິ (ພຣະວິສນຸ). ເມື່ອສະລັດບາບໃຫຍ່ທັງຫມົດແລ້ວ ຈະບໍ່ກັບໄປດື່ມນ້ຳນົມຈາກອົງອົມແມ່ທີ່ຍົກຂຶ້ນອີກ—ໝາຍເຖິງພົ້ນຈາກການເກີດໃໝ່.

Verse 12

शालग्रामं पश्यते यो हि नित्यं स्नात्वा जले नार्मदेऽघौघहारे । स मुच्यते ब्रह्महत्यादिपापैर्नारायणानुस्मरणेन तेन

ຜູ້ໃດອາບນ້ຳໃນນ້ຳນະຣະມະດາ—ຜູ້ກຳຈັດກະແສບາບທັງປວງ—ແລ້ວເບິ່ງຊາລະກຣາມ (Śālagrāma) ເປັນນິດ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບຕັ້ງແຕ່ brahmahatyā ແລະອື່ນໆ ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງການລະລຶກເຖິງ ນາຣາຍະນະ (Nārāyaṇa) ນັ້ນເອງ.

Verse 13

वसन्ति ये संन्यसित्वा च तत्र निगृह्य दुःखानि विमुक्तसङ्घाः । ध्यायन्तो वै सांख्यवृत्त्या तुरीयं पदं मुरारेस्तेऽपि तत्रैव यान्ति

ຜູ້ທີ່ພຳນັກຢູ່ທີ່ນັ້ນໂດຍຮັບສັນຍາສ (saṃnyāsa)—ຂົ່ມແລະຊະນະທຸກຂ໌ທັງຫມົດ ແລະພົ້ນຈາກການຍຶດຕິດ—ຍ່ອມເພ່ງພິຈາລະນາຕາມແນວ Sāṅkhya ເຖິງພາວະ “ທີ່ສີ່” (turīya) ອັນເປັນພຣະສະຖານສູງສຸດຂອງ ມຸຣາຣິ (ພຣະວິສນຸ). ເຂົາເຈົ້າກໍບັນລຸເປົ້າໝາຍນັ້ນຈາກທີ່ນັ້ນເອງ.

Verse 188

अध्याय

ອັດທະຍາຍ: ບົດ/ຕອນ (ຫົວຂໍ້).