Adhyaya 181

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि भृगुतीर्थस्य विस्तरम् । यं श्रुत्वा ब्रह्महा गोघ्नो मुच्यते सर्वपातकैः

ພຣະສີມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: ຈາກນີ້ໄປ ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍມະຫິມາຂອງ ພຣຶກຸຕີຣຖ ຢ່າງລະອຽດ. ຜູ້ໃດໄດ້ຟັງ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຂ້າພຣາຫມະນ ຫຼືຜູ້ຂ້າງົວ ກໍພົ້ນຈາກມະຫາບາບທັງປວງ.

Verse 2

तत्र तीर्थे तु विख्यातं वृषखातमिति श्रुतम् । भृगुणा तत्र राजेन्द्र तपस्तप्तं पुरा किल

ທີ່ທ່ານ້ຳຕີຣະຖະອັນສັກສິດນັ້ນ ຍັງມີສະຖານທີ່ມີຊື່ສຽງ ທີ່ໄດ້ຍິນກັນວ່າ ‘ວຣິສະຄາຕະ’। ໂອ ຈອມກະສັດ, ໃນການກ່ອນ ພຣະລິສີ ພຣິກຸ ໄດ້ບຳເພັນຕະປະຢູ່ທີ່ນັ້ນ।

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । भृगुकच्छे स विप्रेन्द्रो निवसन् केन हेतुना । तपस्तप्त्वा सुविपुलं परां सिद्धिमुपागतः

ຢຸທິສະຖິຣ ກ່າວວ່າ: ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດນັ້ນ ພຳນັກຢູ່ທີ່ ພຣິກຸກັດຊະ ເພາະເຫດໃດ? ແລະເມື່ອບຳເພັນຕະປະອັນໃຫຍ່ຫຼວງແລ້ວ ທ່ານໄດ້ບັນລຸສິດທິສູງສຸດແນວໃດ?

Verse 4

को वा वृष इति प्रोक्तस्तत्खातं येन खानितम् । एतत्सर्वं यथान्यायं कथयस्व ममानघ

ແລ້ວ ‘ວຣິສະ’ ທີ່ເອີ້ນກັນນັ້ນ ແມ່ນໃຜ? ‘ຄາຕະ’ (ບ່ອນທີ່ຂຸດ) ນັ້ນ ໃຜເປັນຜູ້ຂຸດ? ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ, ຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ແລະຕາມລຳດັບ.

Verse 5

श्रीमार्कण्डेय उवाच । एष प्रश्नो महाराज यस्त्वया परिपृच्छितः । तत्सर्वं कथयिष्यामि शृणुष्वैकमना नृप

ພຣະສີມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: ໂອ ມະຫາຣາຊາ, ຄຳຖາມທີ່ທ່ານໄດ້ຖາມນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າໃຫ້ທັງໝົດ. ໂອ ນະຣິປ, ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈທີ່ແນ່ວແນ່.

Verse 6

षष्ठस्तु ब्रह्मणः पुत्रो मानसो भृगुसत्तमः । तपश्चचार विपुलं श्रीवृते क्षेत्र उत्तमे

ພຣິກຸ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາລິສີ—ເປັນບຸດອົງທີ່ຫົກຂອງພຣະພຣົມ ເກີດຈາກມະໂນ—ໄດ້ບຳເພັນຕະປະອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ໃນເຂດສັກສິດອັນປະເສີດຊື່ ‘ສຣີວຣິຕະ’.

Verse 7

दिव्यं वर्षसहस्रं तु संशुष्को मुनिसत्तमः । निराहारो निरानन्दः काष्ठपाषाणवत्स्थितः

ຕະຫຼອດພັນປີທິບ ມຸນີຜູ້ປະເສີດນັ້ນແຫ້ງຜອມຫຼາຍ; ບໍ່ມີອາຫານ ບໍ່ມີຄວາມສຸກໂລກີ ຢືນນິ່ງດັ່ງໄມ້ຫຼືຫີນ.

Verse 8

ततः कदाचिद्देवेशो विमानवरमास्थितः । उमया सहितः श्रीमांस्तेन मार्गेण चागतः

ຕໍ່ມາໃນການໜຶ່ງ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ຜູ້ຮຸ່ງເຮືອງ ປະທັບເທິງວິມານອັນປະເສີດ ເສດັດມາຕາມເສັ້ນທາງນັ້ນ ພ້ອມດ້ວຍພຣະອຸມາ.

Verse 9

दृष्ट्वा तत्र महाभागं भृगुं वल्मीकवत्स्थितम् । उवाच देवी देवेशं किमिदं दृश्यते प्रभो

ເມື່ອເຫັນພຣະ຤ິສີພຣຶກຸຜູ້ມີບຸນຍາທິການ ນັ່ງດັ່ງຜູ້ສະຖິດຢູ່ໃນຈອມປວກ ພຣະເທວີຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະວ່າ: “ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ, ພາບອັນອັດສະຈັນນີ້ແມ່ນຫຍັງ?”

Verse 10

ईश्वर उवाच । भृगुर्नाम महादेवि तपस्तप्त्वा सुदारुणम् । दिव्यं वर्षसहस्रं तु मम ध्यानपरायणः

ພຣະອີສະວອນຕັດວ່າ: “ໂອ້ ມະຫາເທວີ, ນີ້ແມ່ນພຣຶກຸ. ລາວໄດ້ບຳເນັດຕະປະອັນຮຸນແຮງ ແລະຕະຫຼອດພັນປີທິບ ລາວໄດ້ອຸທິດຕົນທັງໝົດໃນສະມາທິພາວະນາຕໍ່ເຮົາ.”

Verse 11

जलबिन्दु कुशाग्रेण मासे मासे पिबेच्च सः । संवत्सरशतं साग्रं तिष्ठते च वरानने

“ໂອ້ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ, ເດືອນແລ້ວເດືອນເລົ່າ ລາວຈິບນ້ຳພຽງຢອດດຽວຈາກປາຍຫຍ້າກຸສະ; ແລະດ້ວຍວັດຕະນີ້ ລາວໄດ້ດຳລົງຢູ່ເກີນກວ່າຮ້ອຍປີເລັກນ້ອຍ.”

Verse 12

तच्छ्रुत्वा वचनं गौरी क्रोधसंवर्तितेक्षणा । उवाच देवी देवेशं शूलपाणिं महेश्वरम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ພຣະເກົາຣີ—ດວງຕາລຸກໄຟດ້ວຍໂກດ—ໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ ພຣະມະເຫສະວະຣະ ຜູ້ຖືຕຣິສູນ.

Verse 13

सत्यमुग्रोऽसि लोके त्वं ख्यापितो वृषभध्वज । निष्कारुण्यो दुराराध्यः सर्वभूतभयंकरः

“ແທ້ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະຜູ້ມີທຸງຮູບງົວ; ໃນໂລກນີ້ພຣະອົງຖືກປະກາດວ່າດຸຮ້າຍ—ບໍ່ມີເມດຕາ, ບູຊາຍາກ, ແລະເປັນຄວາມຢ້ານກົວແກ່ສັດທັງປວງ.”

Verse 14

दिव्यं वर्षसहस्रं तु ध्यायमानस्य शङ्करम् । ब्राह्मणस्य वरं कस्मान्न प्रयच्छसि शंस मे

“ໂອ ພຣະສັງກະຣະ! ພຣາຫມະນຜູ້ນັ້ນໄດ້ເພ່ງພິນິດພຣະອົງຕະຫຼອດພັນປີທິບ; ເຫດໃດຈຶ່ງບໍ່ປະທານພອນແກ່ເຂົາ? ຈົ່ງບອກຂ້າ.”

Verse 15

एवमुक्तोऽथ देवेशः प्रहस्य गिरिनन्दिनीम् । उवाच नरशार्दूल मेघगम्भीरया गिरा

ເມື່ອຖືກທູນແບບນັ້ນ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະກໍຍິ້ມ ແລ້ວກ່າວກັບ ຄິຣິນັນທິນີ ດ້ວຍສຽງເລິກດັ່ງເມກຄໍາຮ້ອງ, ໂອ ເສືອໃນຫມູ່ມະນຸດ.

Verse 16

स्त्री विनश्यति गर्वेण तपः क्रोधेन नश्यति । गावो दूरप्रचारेण शूद्रान्नेन द्विजोत्तमाः

“ແມ່ຍິງພິນາດເພາະຄວາມຈອງຫອງ; ຕະປະຖືກທໍາລາຍເພາະໂກດ. ງົວເສຍຫາຍເພາະໄປຫາອາຫານໄກ; ແລະດວິຊະຜູ້ປະເສີດເສື່ອມຄຸນເພາະກິນອາຫານທີ່ກ່ຽວກັບຊູດຣະ.”

Verse 17

क्रोधान्वितो द्विजो गौरी तेन सिद्धिर्न विद्यते । वर्षायुतैस्तथा लक्षैर्न किंचित्कारणं प्रिये

ໂອ ພຣະແມ່ເກົາຣີ! ເມື່ອດວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ຖືກໂທສະຄອບງຳ ກໍບໍ່ເກີດສິດທິທາງວິນຍານເລີຍ। ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ແມ່ນແຕ່ຫຼາຍໝື່ນແລະຫຼາຍແສນປີ ກໍບໍ່ເປັນເຫດແທ້ແຫ່ງຄວາມສຳເລັດດອກ।

Verse 18

एवम्भूतस्य तस्यापि क्रोधस्य चरितं महत् । एवमुक्त्वा ततः शम्भुर्वृषं दध्यौ च तत्क्षणे

ດັ່ງນັ້ນ ໂທສະແບບນັ້ນມີອຳນາດແລະຜົນຕາມມາອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ເມື່ອກ່າວຈົບແລ້ວ ພຣະສັມພູຈຶ່ງເພ່ງສະມາທິນຶກເຖິງວົວຂອງພຣະອົງໃນທັນທີນັ້ນເອງ।

Verse 19

वृषो हि भगवन्ब्रह्मा वृषरूपी महेश्वरः । ध्यानप्राप्तः क्षणादेव गर्जयन् वै मुहुर्मुहुः

ວົວນັ້ນແທ້ຈິງແມ່ນພຣະພະຄະວານ ພຣະພຣະຫມາ; ແລະພຣະມະເຫສະວະຣະເອງໄດ້ຮັບຮູບເປັນວົວ ມາຮອດດ້ວຍສະມາທິໃນພຽງຊົ່ວຂະນະ ພ້ອມກັບຄຳຮ້ອງກັງວານຊ້ຳໆ।

Verse 20

किं करोमि सुरश्रेष्ठ ध्यातः केनैव हेतुना । करोमि कस्य निधनमकाले परमेश्वर

“ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ເທວະ! ຂ້າພະອົງຄວນເຮັດຫຍັງ? ເພາະເຫດໃດຈຶ່ງໄດ້ຖືກເອີ້ນດ້ວຍສະມາທິ? ໂອ ພຣະປະຣະເມສະວະຣະ, ຂ້າພະອົງຈະເຮັດໃຫ້ໃຜຕາຍກ່ອນການ?”

Verse 21

ईश्वर उवाच । कोपयस्व द्विजश्रेष्ठं गत्वा त्वं भृगुसत्तमम् । येन मे श्रद्दधत्येषा गौरी लोकैकसुन्दरी

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: “ເຈົ້າຈົ່ງໄປຍຸໃຫ້ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ ຄື ພຣະຣິສີພຣຶກຸ ຜູ້ເລີດໃນຫມູ່ຣິສີ ເກີດໂທສະ; ເພື່ອໃຫ້ພຣະແມ່ເກົາຣີ ຜູ້ງາມເອກໃນທົ່ວໂລກ ຕັ້ງສັດທາ (ສຣັດທາ) ໃນເຮົາ.”

Verse 22

एतच्छ्रुत्वा वृषो गत्वा धर्षणार्थं द्विजोत्तमम् । नर्मदायास्तटे रम्ये समीपे चाश्रमे भृगुः

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ງົວອຸສະພະກໍອອກໄປເພື່ອຫມິ່ນປະມາດພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ। ທີ່ຝັ່ງນ້ຳນະຣະມະດາອັນງາມ ໃກ້ອາສຣົມຂອງພຣຶຄຸ ມັນກໍມາຮອດ។

Verse 23

ततः शृङ्गैर्गृहीत्वा तु प्रक्षिप्तो नर्मदाजले । ततः क्रुद्धो भृगुस्तत्र दण्डहस्तो महामुनिः

ຕໍ່ມາ ມັນໃຊ້ເຂົາຈັບໄວ້ ແລ້ວໂຍນລົງໃນນ້ຳນະຣະມະດາ। ເມື່ອນັ້ນ ພຣຶຄຸ ມະຫາມຸນີ ກໍໂກດກຽວ ຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນພ້ອມຖືໄມ້ເທົ້າໄວ້ໃນມື।

Verse 24

पशुवत्ते वधिष्यामि दण्डघातेन मस्तके । शिखायज्ञोपवीते च परिधानं वरासने

“ດັ່ງສັດເດຍລະສານ ຂ້າຈະຟາດເຈົ້າໃຫ້ລົ້ມ ດ້ວຍໄມ້ເທົ້າຕີລົງເທິງສີສະຂອງເຈົ້າ—ຂ້າຜູ້ມີຊິຂາ ແລະສວມຍັຊໂຍປະວີຕ ນຸ່ງຫົ່ມຖືກທຳນຽມ ນັ່ງເທິງອາສນະອັນສູງສົ່ງ।”

Verse 25

सुसंवृतं कृतं तेन धावन्वै पृष्ठतो ब्रवीत्

ເມື່ອຈັດຈິດໃຈໃຫ້ສົງບົບແລ້ວ ລາວກໍວິ່ງໄລ່ຕາມ ແລະເວົ້າຈາກທາງດ້ານຫຼັງ

Verse 26

भृगुरुवाच । पापकर्मन्दुराचार कथं यास्यसि मे वृष । अवमानं समुत्पाद्य कृत्वा गर्तं खुरैस्तथा

ພຣຶຄຸກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ກະທຳບາບ ຜູ້ປະພຶດຊົ່ວ! ໂອ ງົວອຸສະພະ ເຈົ້າຈະໜີພົ້ນຈາກຂ້າໄດ້ແນວໃດ ຫຼັງຈາກກໍ່ຄວາມຫມິ່ນປະມາດນີ້ ແລະຂຸດເປັນຫຼຸມດ້ວຍກີບຕີນຂອງເຈົ້າ?”

Verse 27

गर्जयित्वा महानादं ततो विप्रमपातयत् । आत्मानं पातितं ज्ञात्वा वृषेण परमेष्ठिना

ເມື່ອຄຳຮ້ອງຄຳຮາມດັງກ້ອງຢ່າງຍິ່ງແລ້ວ ລາວກໍຟາດພຣາຫມັນໃຫ້ລົ້ມລົງ. ເມື່ອຮູ້ວ່າຕົນເອງຖືກວົວ—ພາຫະນະຂອງພຣະປະຣເມດຖິນ—ໂຄ່ນລົ້ມ—

Verse 28

भृगुः क्रोधेन जज्वाल हुताहुतिरिवानलः । करे गृह्य महादण्डं ब्रह्मदण्डमिवापरम्

ພຣຶກຸເຜົາໄໝ້ດ້ວຍໂກຣດ ດຸດດັ່ງໄຟທີ່ໄດ້ຮັບອາຮຸຕິ. ລາວຈັບໄມ້ຄ້ອນໃຫຍ່ໄວ້ໃນມື—ປານດັ່ງບຣະຫມະທັນດ໌ອີກອັນ—

Verse 29

हन्तुकामो वृषं विप्रोऽभ्यधावत युधिष्ठिर । धावमानं ततो दृष्ट्वा स वृषः पूर्वसागरे

ໂອ ຢຸທິດຖິຣ, ດ້ວຍຈິດປາຖະໜາຈະຂ້າວົວນັ້ນ ພຣາຫມັນຈຶ່ງວິ່ງໄລ່ຕາມ. ເມື່ອວົວເຫັນລາວກຳລັງໄລ່ ກໍຫນີໄປສູ່ມະຫາສະໝຸດທາງບູຮພາ.

Verse 30

जम्बूद्वीपं कुशां क्रौञ्चं शाल्मलिं शाकमेव च । गोमेदं पुष्करं प्राप्तः पूर्वतो दक्षिणापथम्

ລາວໄປຮອດ ຊັມບູທະວີປ, ກຸຊະ, ກຣ່ອງຈະ, ຊາລະມະລີ ແລະ ຊາກະ; ທັງ ໂກເມດ ແລະ ປຸສະກະຣ—ເຄື່ອນຈາກທິດບູຮພາໄປສູ່ທາງທັກຊິນາ (ທິດໃຕ້).

Verse 31

उत्तरं पश्चिमं चैव द्वीपाद्द्वीपं नरेश्वर । पातालं सुतलं पश्चाद्वितलं च तलातलम्

ໂອ ພຣະຣາຊາແຫ່ງມະນຸດ, ລາວຍັງໄປທາງເໜືອ ແລະ ທາງຕາເວັນຕົກ ຈາກດວີປສູ່ດວີປ. ຕໍ່ມາລາວລົງໄປສູ່ ປາຕາລ ແລະ ສຸຕະລ, ແລ້ວຈຶ່ງໄປຕໍ່ຍັງ ວິຕະລ ແລະ ຕະລາຕະລ.

Verse 32

तामिस्रमन्धतामिस्रं पातालं सप्तमं ययौ । ततो जगाम भूर्लोकं प्राणार्थी स वृषोत्तमः

ລາວໄດ້ໄປຮອດ ຕາມິສຣະ ແລະ ອັນທະຕາມິສຣະ ຈົນເຖິງ ປາຕາລ ຊັ້ນທີ 7. ຈາກນັ້ນ ດ້ວຍການຫາຊີວິດຂອງຕົນ ວົວຜູ້ປະເສີດນັ້ນຈຶ່ງກັບຄືນສູ່ ພູໂລກ (ໂລກມະນຸດ)

Verse 33

भुवः स्वश्चैव च महस्तपः सत्यं जनस्तथा । अनुगम्यमानो विप्रेण न शर्म लभते क्वचित्

ຜ່ານ ພູວະຣ, ສະວະຣ, ມະຫັດ, ຕະປັສ, ສັດຍະ ແລະ ຊະນະໂລກ—ແມ່ນວ່າຈະໄປຕໍ່ໄປ ໂດຍມີພຣາຫມັນຕາມຫຼັງ ກໍບໍ່ພົບຄວາມສະຫງົບໃນທີ່ໃດເລີຍ

Verse 34

पापं कृत्वैव पुरुषः कामक्रोधबलार्दितः । ततो जगाम शरणं ब्रह्माणं विष्णुमेव च

ເມື່ອມະນຸດຖືກພະລັງຂອງກາມ ແລະ ໂກຣດຄອບງຳຈົນເຮັດບາບ ແລ້ວ ຈາກນັ້ນລາວໄດ້ໄປຂໍພຶ່ງພາເປັນທີ່ພັກພິງ ຕໍ່ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ພຣະວິສນຸ

Verse 35

इन्द्रं चन्द्रं तथादित्यैर्याम्यवारुणमारुतैः । यदा सर्वैः परित्यक्तो लोकालोकैः सुरेश्वरैः

ລາວໄປຫາ ອິນທຣະ, ຈັນທຣະ ແລະ ອາທິຕະຍະທັງຫຼາຍ; ໄປຫາຜູ້ເປັນໃຫຍ່ແຫ່ງ ຍະມະ, ວະຣຸນ ແລະ ມະຣຸດ—ເມື່ອຖືກທອດທິ້ງໂດຍເທວະຜູ້ປົກຄອງໂລກ ແລະ ທິດທັງປວງທັງໝົດ…

Verse 36

तदा देवं नमस्कृत्वा रक्ष रक्षस्व चाब्रवीत् । वध्यमानं महादेवो भृगुणा परमेष्ठिना

ແລ້ວລາວໄດ້ກົດກົ້ມນະມັດສະການຕໍ່ພຣະເທວະ ແລະ ຮ້ອງວ່າ “ຂໍຄຸ້ມຄອງ—ຂໍຊ່ວຍໃຫ້ລອດ!” ໃນຂະນະທີ່ກຳລັງຖືກຂ້າ ພຣະມະຫາເທວ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ທອດພຣະເນດເຫັນລາວ—ໂດຍມີ ພຣຶກຸ ຜູ້ເປັນປະຣະເມດຖິນ ໄລ່ຕາມ

Verse 37

सर्वलोकैः परित्यक्तमनाथमिव तं प्रभो । दृष्ट्वा श्रान्तं वृषं देवः पतितं चरणाग्रतः

ໂອ ພຣະເຈົ້າ! ເມື່ອເທວະໄດ້ເຫັນງົວຜູ້ເມື່ອຍລ້ານັ້ນ ຖືກໂລກທັງປວງລະທິ້ງດັ່ງຄົນອະນາຖ ລົ້ມຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະບາດ ພຣະອົງກໍເກີດຄວາມເມດຕາແລະຈະຕອບຮັບ។

Verse 38

ततः प्रोवाच भगवान् स्मितपूर्वमिदं वचः

ແລ້ວພຣະພະຄະວານ ຍິ້ມກ່ອນ ແລ້ວກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້។

Verse 39

ईश्वर उवाच । पश्य देवि महाभागे शमं विप्रस्य सुन्दरि

ອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: “ເບິ່ງເຖີດ ໂອ ເທວີຜູ້ມີມະຫາສິຣິ ຜູ້ງາມ; ຈົ່ງພິຈາລະນາຄວາມສະງົບຂອງພຣາຫມັນນີ້.”

Verse 40

पार्वत्युवाच । यावद्विप्रो न चास्माकं कुप्यते परमेश्वर । तावद्वरं प्रयच्छाशु यदि चेच्छसि मत्प्रियम्

ປາຣະວະຕີກ່າວວ່າ: “ໂອ ປະຣະເມສະວະຣະ, ຕາບໃດທີ່ພຣາຫມັນນີ້ຍັງບໍ່ໂກດພວກເຮົາ, ຂໍພຣະອົງປະທານພອນໃຫ້ເຂົາໂດຍໄວ, ຖ້າພຣະອົງປາດຖະໜາໃຫ້ເປັນທີ່ພໍໃຈແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 41

ततो भस्मी जटी शूली चन्द्रार्धकृतशेखरः । उमार्द्धदेहो भगवान्भूत्वा विप्रमुवाच ह

ຕໍ່ມາ ພຣະພະຄະວານ—ທາພຣະກາຍດ້ວຍຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ, ມີຜົມຊະດາ, ຖືຕຣິສູນ, ປະດັບຈັນທຣາເສັ້ຽວເປັນມົງກຸດ, ແລະມີພຣະກາຍຄື່ງໜຶ່ງຮ່ວມກັບອຸມາ—ໄດ້ກ່າວກັບພຣາຫມັນນັ້ນ។

Verse 42

भोभो द्विजवरश्रेष्ठ क्रोधस्ते न शमं गतः । यस्मात्तस्मादिदं तात क्रोधस्थानं भविष्यति

ໂອ ທະວິຊະຜູ້ປະເສີດຍິ່ງ! ຄວາມໂກດຂອງທ່ານຍັງບໍ່ສົງບ. ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ບ່ອນນີ້ຈະຖືກເອີ້ນວ່າ ‘ກໂຣທະສະຖານ’—ຖິ່ນພຳນັກແຫ່ງຄວາມໂກດ.

Verse 43

ततो दृष्ट्वा च तं शम्भुं भृगुः श्रेष्ठं त्रिलोचनम् । जानुभ्यामवनिं गत्वा इदं स्तोत्रमुदैरयत्

ຕໍ່ມາ ເມື່ອເຫັນພຣະສັມພູ ຜູ້ສູງສຸດຜູ້ມີສາມພຣະເນດ ພຣຶກຸກໍຄຸກເຂົ່າລົງຈົນແຕະດິນ ແລ້ວກ່າວສະໂຕດຣະນີ້ອອກມາ

Verse 44

भृगुरुवाच । प्रणिपत्य भूतनाथं भवोद्भवं भूतिदं भयातीतम् । भवभीतो भुवनपते विज्ञप्तुं किंचिदिच्छामि

ພຣຶກຸກ່າວວ່າ: ຂ້າພະເຈົ້າກົດກາບພຣະພູຕະນາຖະ—ຜູ້ເປັນຕົ້ນກຳເນີດແຫ່ງພົບ, ຜູ້ປະທານສິຣິ, ແລະຜູ້ພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານ—ຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ຫວາດຫວັນຕໍ່ສັງສາຣະ, ໂອ ເຈົ້າແຫ່ງພົບພູມ, ຂໍທູນຄຳວິນວອນນ້ອຍໜຶ່ງ

Verse 45

त्वद्गुणनिकरान्वक्तुं का शक्तिर्मानुषस्यास्य । वासुकिरपि न तावद्वक्तुं वदनसहस्रं भवेद्यस्य

ມະນຸດນ້ອຍນີ້ຈະມີກຳລັງອັນໃດເພື່ອກ່າວຖຶງຫມູ່ຄຸນຂອງພຣະອົງ? ແມ່ນແຕ່ວາສຸກີກໍບໍ່ອາດກ່າວໄດ້ຄົບ ເຖິງຈະມີປາກພັນປາກກໍຕາມ

Verse 46

भक्त्या तथापि शङ्कर शशिधर करजालधवलिताशेष । स्तुतिमुखरस्य महेश्वर प्रसीद तव चरणनिरतस्य

ແຕ່ດ້ວຍພັກຕິ ໂອ ສັງກະຣະ, ໂອ ຜູ້ທຣົງຈັນທຣາ ຜູ້ມີລຳແສງຂາວຜ່ອງປົກຄຸມທັງປວງ, ໂອ ມະເຫສະວະຣະ ຂໍພຣະອົງເມດຕາປຣະທານພຣະກຣຸນາແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ມີປາກກ້ອງກັງວານດ້ວຍການສັນລະເສີນ ແລະຜູ້ຈົ່ງຮັກຢູ່ທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະອົງ

Verse 47

सत्त्वं रजस्तमस्त्वं स्थित्युत्पत्तिविनाशनं देव । भवभीतो भुवनपते भुवनेश शरणनिरतस्य

ພຣະອົງແມ່ນສັດຕະວະ ຣະຊັດ ແລະ ຕະມັດ; ໂອ ເທວະ, ພຣະອົງແມ່ນພະລັງທິບແຫ່ງການຮັກສາ ການກໍ່ເກີດ ແລະ ການລະລາຍ. ໂອ ເຈົ້າແຫ່ງໂລກ ໂອ ຜູ້ປົກຄອງສາກົນ, ຂ້າຜູ້ຢ້ານສັງສາຣະໄດ້ພຶ່ງພາພຣະອົງ—ຂໍພຣະອົງເມດຕາ.

Verse 48

यमनियमयज्ञदानं वेदाभ्यासश्च धारणायोगः । त्वद्भक्तेः सर्वमिदं नार्हन्ति वै कलासहस्रांशम्

ຍະມະ ແລະ ນິຍະມະ, ຍັດຍະ ແລະ ທານ, ການຝຶກວິດ ແລະ ໂຍຄະແຫ່ງການຕັ້ງຈິດ (ທາຣະນາ)—ໂອ ນາຣາຍະນະ, ທັງໝົດນີ້ກໍບໍ່ເທົ່າແມ່ນແຕ່ໜຶ່ງໃນພັນສ່ວນຂອງພັກຕິຕໍ່ພຣະອົງ.

Verse 49

उत्कृष्टरसरसायनखड्गां जनविवरपादुकासिद्धिः । चिह्नं हि तव नतानां दृश्यत इह जन्मनि प्रकटम्

ເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງຕໍ່ຜູ້ກົດກົ້ມນົບນ້ອມ ປາກົດແຈ້ງໃນຊາດນີ້ເອງ—ຣະສະ-ຣະສາຍະນະອັນປະເສີດ, ນ້ຳສານຟື້ນວັຍ, ດາບແຫ່ງໄຊຊະນະ, ແລະສິດທິອັດສະຈັນ: ເຄື່ອນໄຫວທ່າມກາງຜູ້ຄົນໂດຍບໍ່ຕິດຂັດ ແລະໄດ້ພາດຸກາ-ສິດທິ (ການເດີນທາງໄວ ແລະຖືກປົກປ້ອງ).

Verse 50

शाठ्येन यदि प्रणमति वितरसि तस्यापि भूतिमिच्छया देव । भवति भवच्छेदकरी भक्तिर्मोक्षाय निर्मिता नाथ

ໂອ ເທວະ, ແມ່ນແຕ່ຜູ້ໃດນົບນ້ອມດ້ວຍການຫລອກລວງ ເພື່ອປາດຖະນາແຕ່ຄວາມຮັ່ງມີໂລກີ, ພຣະອົງກໍຍັງປະທານໃຫ້ເຂົາ. ແຕ່ພັກຕິ, ໂອ ນາຖ, ຖືກສ້າງເພື່ອໂມກຊະ—ມັນເປັນຜູ້ຕັດຂາດສັງສາຣະ ແລະການເກີດເປັນຊ້ຳໆ.

Verse 51

परदारपरस्वरतं परपरिभवदुःखशोकसंतप्तम् । परवदनवीक्षणपरं परमेश्वर मां परित्राहि

ຂ້າເຈົ້າຫມົດໃຈຕໍ່ຄູ່ຄອງຂອງຄົນອື່ນ ແລະຊັບສິນຂອງຄົນອື່ນ; ຖືກເຜົາໄໝ້ດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດ ແລະໂສກເສົ້າຈາກການຖືກຫຍັບຫຍາມ; ແລະຕິດນິໄສຈ້ອງມອງໃບໜ້າຄົນອື່ນ. ໂອ ປະຣະເມສະວະຣະ, ຂໍຈົ່ງປົກປ້ອງ ແລະຊ່ວຍຂ້າເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນ.

Verse 52

अधिकाभिमानमुदितं क्षणभङ्गुरविभवविलसन्तम् । क्रूरं कुपथाभिमुखं शङ्कर शरणागतं परित्राहि

ຄວາມຍິ່ງຍະໂສອັນແຮງກ້າເກີດຂຶ້ນໃນຂ້າ; ຂ້າສ່ອງປະກາຍດ້ວຍອໍານາດທີ່ແຕກສະລາຍໃນພຽງຊົ່ວພິບຕາ. ຂ້າໂຫດຮ້າຍ ແລະຫັນໄປທາງຜິດ. ໂອ ພຣະສັງກະຣະ ຂໍຈົ່ງຊ່ວຍຜູ້ມາພຶ່ງພານີ້ເຖີດ.

Verse 53

दीनं द्विजं वरार्थे बन्धुजने नैव पूरिता ह्याशा । छिन्द्धि महेश्वर तृष्णां किं मूढं मां विडम्बयसि

ຂ້າເປັນພຣາຫມັນຜູ້ທຸກຍາກ ອອກສະແຫວງຫາພອນ; ແມ່ນແຕ່ໃນຫມູ່ຍາດພີ່ນ້ອງ ຄວາມຫວັງຂ້າກໍບໍ່ສຳເລັດ. ໂອ ມະເຫສະວະຣະ ຈົ່ງຕັດຕັນຕະຫາຂອງຂ້າ. ເຫດໃດຄວາມຢາກຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຂ້າຜູ້ຫຼົງໄຫຼເປັນຕົວຕະຫຼົກ?

Verse 54

तृष्णां हरस्व शीघ्रं लक्ष्मीं दद हृदयवासिनीं नित्यम् । छिन्द्धि मदमोहपाशं मामुत्तारय भवाच्च देवेश

ຈົ່ງກໍາຈັດຕັນຕະຫາຂອງຂ້າໃຫ້ໄວ; ຈົ່ງປະທານພຣະລັກສະມີອັນຍືນຍົງ ຜູ້ສະຖິດໃນດວງໃຈເປັນນິດ. ຈົ່ງຕັດບ່ວງແຫ່ງຄວາມຍິ່ງຍະໂສແລະຄວາມຫຼົງ; ໂອ ພຣະເທເວສະ ຈົ່ງພາຂ້າຂ້າມພົ້ນສັງສາຣະ.

Verse 55

करुणाभ्युदयं नाम स्तोत्रमिदं सर्वसिद्धिदं दिव्यम् । यः पठति भृगुं स्मरति च शिवलोकमसौ प्रयाति देहान्ते

ບົດສັນລະເສີນອັນທິບນີ້ຊື່ ‘ກະຣຸນາພະຍຸດະຍະ’ (ການຜຸດຂຶ້ນແຫ່ງຄວາມເມດຕາ) ໃຫ້ສິດທິທຸກປະການ. ຜູ້ໃດສວດອ່ານ ແລະລະລຶກເຖິງ ພຣຶກຸ ຜູ້ນັ້ນເມື່ອສິ້ນກາຍຈະໄປສູ່ ສິວະໂລກ.

Verse 56

एतच्छ्रुत्वा महादेवः स्तोत्रं च भृगुभाषितम् । उवाच वरदोऽस्मीति देव्या सह वरोत्तमम्

ເມື່ອພຣະມະຫາເທວະໄດ້ຟັງບົດສັນລະເສີນທີ່ ພຣຶກຸ ກ່າວແລ້ວ ຈຶ່ງຕັດວ່າ “ເຮົາແມ່ນຜູ້ປະທານພອນ”; ແລະພ້ອມດ້ວຍພຣະເທວີ ກໍຈະປະທານພອນອັນສູງສຸດ.

Verse 57

भृगुरुवाच । प्रसन्नो देवदेवेश यदि देयो वरो मम । सिद्धिक्षेत्रमिदं सर्वं भविता मम नामतः

ພຣຶກຸກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ! ຖ້າພຣະອົງພໍພຣະໄທ ແລະຈະປະທານພອນແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ດິນແດນນີ້ທັງໝົດເປັນ “ສິດທິ-ເຂດ” ອັນໂດ່ງດັງດ້ວຍນາມຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 58

भवद्भिः सन्निधानेन स्थातव्यं हि सहोमया । देवक्षेत्रमिदं पुण्यं येन सर्वं भविष्यति

ດ້ວຍການສະຖິດຢູ່ໃກ້ຊິດຂອງພຣະອົງ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງປະທັບຢູ່ນີ້ພ້ອມກັບອຸມາ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ສະຖານທີ່ບຸນນີ້ຈະເປັນ “ເທວະ-ເຂດ” ອັນບໍລິສຸດ ເຮັດໃຫ້ຄວາມມົງຄຸນແລະປະໂຫຍດທັງປວງເກີດຂຶ້ນ.

Verse 59

अत्र स्थाने महास्थानं करोमि जगदीश्वर । तव प्रसादाद्देवेश पूर्यन्तां मे मनोरथाः

ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກ! ໃນສະຖານທີ່ນີ້ເທົ່ານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະສ້າງ “ມະຫາສະຖານ” ອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ໂອ ເທເວດສະ! ດ້ວຍພຣະປະສາດຂອງພຣະອົງ ຂໍໃຫ້ຄວາມປາຖະໜາຂອງຂ້າພະເຈົ້າສຳເລັດ.

Verse 60

ईश्वर उवाच । श्रिया कृतमिदं पूर्वं किं न ज्ञातं त्वया द्विज । अनुमान्य श्रियं देवीं यदीयं मन्यते भवान्

ອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: “ການນີ້ ພຣະນາງສຣີເທວີໄດ້ກະທຳສຳເລັດໄວ້ກ່ອນແລ້ວ; ໂອ ດວິຊະ (ພຣາຫມັນ) ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ບໍ? ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າເຈົ້າເຫັນວ່າຄວນ ຈົ່ງນົບນ້ອມບູຊາພຣະນາງສຣີໃຫ້ຖືກຕ້ອງຕາມພິທີ.”

Verse 61

कुरुष्व यदभिप्रेतं त्वत्कृतं नः तदन्यथा । एवमुक्त्वा गते देवे स्नात्वा गत्वा भृगुः श्रियम्

“ຈົ່ງເຮັດຕາມທີ່ເຈົ້າປາຖະໜາ; ສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຮັດແລ້ວ ຈະບໍ່ກາຍເປັນຢ່າງອື່ນ (ຈະບໍ່ລົ້ມເຫຼວ).” ເມື່ອກ່າວດັ່ງນີ້ແລ້ວ ເມື່ອພຣະເທວະເສດຈາກໄປ ພຣຶກຸໄດ້ອາບນ້ຳຊຳລະ ແລ້ວໄປຫາພຣະນາງສຣີ.

Verse 62

कृत्वा च पारणं तत्र वसन्विप्रस्तया सह । श्रिया च सहितः काल इदं वचनमब्रवीत्

ເມື່ອໄດ້ປະກອບພິທີປາຣະນະຢູ່ທີ່ນັ້ນສຳເລັດແລ້ວ ໃນຂະນະພັກອາໄສກັບພັນລະຍາພຣາຫມັນ ກາລະຜູ້ມີພຣະສຣີຄຽງຂ້າງໄດ້ກ່າວຄຳນີ້

Verse 63

भृगुरुवाच । यदि ते रोचते भद्रे दुःखासीनं च ते यदि । त्वया वृते महाक्षेत्रे स्वीयं स्थानं करोम्यहम्

ພຣະ຤ຶກຸກ່າວວ່າ: “ໂອ ນາງຜູ້ເປັນມງຄົນ ຖ້າເຈົ້າພໍໃຈ ແລະຖ້າເຈົ້າປາຖະໜາພົ້ນຈາກຄວາມໂສກ ໃນມະຫາເຂດສັກສິດທີ່ເຈົ້າເລືອກນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະສະຖາປະນາອາສນະອັນບໍລິສຸດຂອງຕົນ”

Verse 64

श्रीरुवाच । मम नाम्ना तु विप्रर्षे तव नाम्ना तु शोभनम् । स्थानं कुरुष्वाभिप्रेतमविरोधेन मे मतिः

ພຣະສຣີກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ຍອດຢ່າງ, ຂໍໃຫ້ສະຖານນີ້ໄດ້ຮັບນາມຕາມນາມຂອງເຮົາ ແລະຕາມນາມຂອງທ່ານດ້ວຍ ຈຶ່ງຈະງາມສົມ. ຈົ່ງສະຖາປະນາອາສນະສັກສິດຕາມທີ່ທ່ານປາຖະໜາ; ໃນໃຈເຮົາບໍ່ມີການຂັດຂວາງ”

Verse 65

भृगुरुवाच । कच्छपाधिष्ठितं ह्येतत्तस्य पृष्ठिगतं रमे । संमन्त्र्य सहितं तेन शोभनं भवती कुरु

ພຣະ຤ຶກຸກ່າວວ່າ: “ໂອ ຣະມາ, ສະຖານນີ້ອາໄສກັດສະປະ ແລະຕັ້ງຢູ່ເທິງຫຼັງຂອງທ່ານ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງປຶກສາກັບທ່ານ ແລະເຮັດສິ່ງອັນເປັນມງຄົນໂດຍຄວາມກົງກັນ”