Adhyaya 17

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । एवं संस्तूयमानस्तु ब्रह्माद्यैर्मुनिपुंगवैः । ब्रह्मलोकगतैस्तत्र संजहार जगत्प्रभुः

ພຣະມາຣະກັນເດຍະກ່າວວ່າ: “ເມື່ອພຣະພຣົມເປັນຕົ້ນ ແລະມຸນີຜູ້ປະເສີດຜູ້ໄດ້ເຖິງພຣົມໂລກ ສັນລະເສີນພຣະອົງຢ່າງນີ້ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາກົນກໍໄດ້ຖອນການປາກົດນັ້ນກັບຄືນ”

Verse 2

स तद्भीमं महारौद्रं दक्षिणं वक्त्रमव्ययम् । महादंष्ट्रोत्कटारावं पातालतलसंनिभम्

ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ປາກົດພຣະພັກທາງທິດໃຕ້—ນ່າຢ້ານຢິ່ງ ເດືອດດານຮ້າຍແຮງ ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ—ຄຳຮ້ອງກຶກກ້ອງດ້ວຍເຂົ້ຍໃຫຍ່ ດຸດັ່ງຄວາມເລິກແຫ່ງປາຕາລະ

Verse 3

विद्युज्ज्वलनपिङ्गाक्षं भैरवं लोमहर्षणम् । महाजिह्वं महादंष्ट्रं महासर्पशिरोधरम्

ດວງຕາສີເຫຼືອງອົມນ້ຳຕານຂອງພຣະອົງ ລຸກໂຊດດຸດັ່ງຟ້າຜ່າແລະໄຟ—ພຣະໄພຣະວະ ຜູ້ເຫັນແລ້ວຂົນລຸກ. ມີລີ້ນໃຫຍ່ ເຂົ້ຍໃຫຍ່ ແລະຊົງສວມງູໃຫຍ່ເປັນມົງກຸດເທິງພຣະເສຍ

Verse 4

महासुरशिरोमालं महाप्रलयकारणम् । ग्रसत्समुद्रनिहितवातवारिमयं हविः

ປະດັບດ້ວຍພວງມາລາຈາກຫົວຂອງອະສຸຣະຜູ້ໃຫຍ່ ເປັນເຫດແຫ່ງມະຫາປຣະລະຍະ ແລະໄດ້ກືນລົມກັບນ້ຳທີ່ສະສົມຢູ່ໃນທະເລ ເປັນດັ່ງເຄື່ອງບູຊາ (ຮະວິ)

Verse 5

वडवामुखसङ्काशं महादेवस्य तन्मुखम् । जिह्वाग्रेण जगत्सर्वं लेलिहानमपश्यत

ເຂົາໄດ້ເຫັນໃບໜ້າຂອງພະມະຫາເທບ ປຽບດັ່ງໄຟບັນໄລກັນ ທີ່ກຳລັງເລຍທົ່ວຈັກກະວານດ້ວຍປາຍລີ້ນຂອງພະອົງ.

Verse 6

योजनानां सहस्राणि सहस्राणां शतानि च । दिशो दश महाघोरा मांसमेदोवसोत्कटाः

ຕະຫຼອດໄລຍະທາງພັນ ແລະ ແສນໂຍດ ທິດທັງສິບປະກົດໜ້າສະພຶງກົວຢ່າງຍິ່ງ ເຕັມໄປດ້ວຍຊີ້ນ, ໄຂມັນ ແລະ ນ້ຳມັນ.

Verse 7

तस्य दंष्ट्रा व्यवर्धत शतशोऽथ सहस्रशः । सासुरान्सुरगन्धर्वान् सयक्षोरगराक्षसान्

ຈາກນັ້ນ ແຂ້ວຂອງພະອົງກໍງອກຍາວຂຶ້ນ ນັບຮ້ອຍນັບພັນ ຄຸກຄາມ ແລະ ຄອບງຳເຫຼົ່າອະສູນ, ເທວະດາ, ຄົນທັນ, ຍັກ, ນາກ ແລະ ຮາກສົດ.

Verse 8

तस्य दंष्ट्राग्रसंलग्नान्स ददर्श पितामहः । दन्तयन्त्रान्तसंविष्टं विचूर्णितशिरोधरम्

ພະປິຕາມະຫະ (ພະພົມ) ຊົງທອດພະເນດເຫັນພວກເຂົາຕິດຢູ່ທີ່ປາຍແຂ້ວເຫຼົ່ານັ້ນ ຖືກບົດຂະຢີ້ພາຍໃນກົນໄກຂອງແຂ້ວ ຄໍ ແລະ ຫົວແຫຼກລະອຽດເປັນປ່ຽງໆ.

Verse 9

जगत्पश्यामि राजेन्द्र विशन्तं व्यादिते मुखे । नानातरङ्गभङ्गाङ्गा महाफेनौघसंकुलाः । यथा नद्यो लयं यान्ति समुद्रं प्राप्य सस्वनाः

ຂ້າແດ່ລາຊາຜູ້ປະເສີດ ຂ້າພະອົງເຫັນໂລກທັງມວນກຳລັງເຂົ້າສູ່ປາກທີ່ອ້າກວ້າງນັ້ນ ປຽບດັ່ງແມ່ນ້ຳທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຟອງຄື້ນອັນບ້າຄັ່ງ ໄຫຼຊຽວກາດພ້ອມສຽງຄຳລາມ ແລ້ວສູນສະຫຼາຍໄປເມື່ອເຖິງມະຫາສະໝຸດ.

Verse 10

तथा ततं विश्वमिदं समस्तमनेकजीवार्णवदुर्विगाह्यम् । विवेश रुद्रस्य मुखं विशालं ज्वलत्तदुग्रं घननादघोरम्

ດັ່ງນັ້ນແຫຼະ ຈັກກະວານທັງປວງອັນແຜ່ຊ່ອນທົ່ວ—ຫຍັ່ງບໍ່ຖືກດັ່ງມະຫາສະໝຸດທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຊີວິດນັບບໍ່ຖ້ວນ—ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນປາກອັນກວ້າງໃຫຍ່ຂອງພຣະຣຸດຣະ ທີ່ລຸກໄຟ ດຸຮ້າຍ ແລະນ່າສະພຶງກົວດ້ວຍສຽງຄຳຮາມດັ່ງຟ້າຮ້ອງ.

Verse 11

ज्वालास्ततस्तस्य मुखात्सुघोराः सविस्फुलिङ्गा बहुलाः सधूमाः । अनेकरूपा ज्वलनप्रकाशाः प्रदीपयन्तीव दिशोऽखिलाश्च

ຕໍ່ມາ ຈາກປາກຂອງພຣະອົງ ໄດ້ພຸ່ງອອກເປັນເປວໄຟອັນນ່າສະພຶງກົວຢ່າງຍິ່ງ—ຫຼາຍດວງ ມີຄວັນ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍປະກາຍໄຟ—ຫຼາກຮູບຮ່າງ ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍປະກາຍໄຟ ປານກັບກຳລັງສ່ອງແສງໃຫ້ທິດທັງປວງ.

Verse 12

ततो रविज्वालसहस्रमालि बभूव वक्त्रं चलजिह्वदंष्ट्रम् । महेश्वरस्याद्भुतरूपिणस्तदा स द्वादशात्मा प्रबभूव एकः

ຕໍ່ມາ ພຣະພັກຕຣຂອງພຣະມະເຫສະວະຣະຜູ້ມີຮູບອັນອັດສະຈັນ ໄດ້ປະດັບດ້ວຍພວງມາລາເປວໄຟດຸຈຕາເວັນນັບພັນ ມີລິ້ນໄຫວເຄື່ອນ ແລະເຂົາວຽງ; ແລະໃນການນັ້ນ ພຣະອົງຜູ້ເປັນເອກະ ໄດ້ປາກົດເປັນທວາທະສາດມັນ ຄືມີສະພາວະສິບສອງ.

Verse 13

ततस्ते द्वादशादित्या रुद्रवक्त्राद्विनिर्गताः । आश्रित्य दक्षिणामाशां निर्दहन्तो वसुंधराम्

ຕໍ່ມາ ອາທິຕະຍະທັງສິບສອງນັ້ນ ໄດ້ອອກມາຈາກປາກຂອງພຣະຣຸດຣະ; ອາໄສທິດໃຕ້ເປັນທີ່ພຶ່ງ ແລ້ວເລີ່ມເຜົາແຜ່ນດິນ.

Verse 14

भौमं यज्जीवनं किंचिन्नानावृक्षतृणालयम् । शुष्कं पूर्वमनावृष्ट्या सकलाकुलभूतलम्

ຊີວິດທັງຫມົດໃນແຜ່ນດິນ—ບ່ອນອາໄສຂອງຕົ້ນໄມ້ ແລະຫຍ້ານານາຊະນິດ—ໄດ້ແຫ້ງຫອຍໄປກ່ອນແລ້ວເນື່ອງຈາກບໍ່ມີຝົນ; ແລະຜິວໜ້າແຜ່ນດິນທັງປວງກໍຖືກຄວາມທຸກຮ້ອນກະທົບຈົນວຸ້ນວາຍ.

Verse 15

तद्दीप्यमानं सहसा सूर्यैस्तै रुद्रसम्भवैः । धूमाकुलमभूत्सर्वं प्रणष्टग्रहतारकम्

ເມື່ອດວງອາທິດທີ່ເກີດຈາກຣຸທຣະເຫຼົ່ານັ້ນລຸກໂພງສະຫວ່າງຂຶ້ນທັນໃດ ທົ່ວທັງປົກຄຸມດ້ວຍຄວັນ ແລະດາວເຄາະກັບດາວທັງຫຼາຍກໍຫາຍຈາກສາຍຕາ

Verse 16

जज्वाल सहसा दीप्तं भूमण्डलमशेषतः । ज्वालामालाकुलं सर्वमभूदेतच्चराचरम्

ທັນໃດນັ້ນ ພື້ນພິພົບທັງໝົດລຸກໄໝ້ສະຫວ່າງໄປທົ່ວທຸກທິດ; ໂລກທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະຢຸດນິ່ງຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍພວງມາລາແຫ່ງໄຟ

Verse 17

। अध्याय

ອັດທະຍາຍ—ເຄື່ອງໝາຍຫົວຂໍ້ບົດ

Verse 18

विशालतेजसा दीप्ता महाज्वालासमाकुलाः । ददहुर्वै जगत्सर्वमादित्या रुद्रसम्भवाः

ອາທິດຍະຜູ້ເກີດຈາກຣຸທຣະ ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຕະເຈະອັນໃຫຍ່ ແລະຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍໄຟອັນມະຫາ ໄດ້ເຜົາໂລກທັງປວງແທ້ໆ

Verse 19

आदित्यानां रश्मयश्च संस्पृष्टा वै परस्परम् । एवं ददाह भगवांस्त्रैलोक्यं सचराचरम्

ລັງສີຂອງອາທິດຍະທັງຫຼາຍໄດ້ສຳຜັດກັນແລະຫຼອມຮວມເປັນໜຶ່ງ; ດັ່ງນັ້ນພຣະພະຄະວານຈຶ່ງເຜົາຕຣິໂລກຍະ ພ້ອມທັງສິ່ງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະຢຸດນິ່ງ

Verse 20

सप्तद्वीपप्रमाणस्तु सोऽग्निर्भूत्वा महेश्वरः । सप्तद्वीपसमुद्रान्तां निर्ददाह वसुंधराम्

ເມື່ອພຣະມະເຫສະວະຣະກາຍເປັນໄຟ ພຣະອົງແຜ່ກວ້າງເທົ່າມາດຕາຂອງດວີປທັງເຈັດ ແລ້ວເຜົາແຜ່ນດິນທີ່ຖືກລ້ອມດ້ວຍມະຫາສະໝຸດຂອງດວີປທັງເຈັດ។

Verse 21

सुमेरुमन्दरान्तां च निर्दहुर्वसुधां तदा । भित्त्वा तु सप्तपातालं नागलोकं ततोऽदहत्

ແລ້ວພຣະອົງເຜົາແຜ່ນດິນໄປຈົນເຖິງພູສຸເມຣຸ ແລະພູມັນທະຣາ; ແລ້ວທະລຸຜ່ານປາຕານທັງເຈັດ ຈຶ່ງເຜົາໂລກນາກຕໍ່ໄປ।

Verse 22

भूम्यधः सप्तपातालान्निर्दहंस्तारकैः सह । चचाराग्निः समन्तात्तु निर्दहन्वै युधिष्ठिर

ໃຕ້ແຜ່ນດິນ ໄຟນັ້ນເຜົາປາຕານທັງເຈັດພ້ອມດ້ວຍດາວທັງຫຼາຍ ແລ້ວເຄື່ອນໄປທົ່ວທຸກທິດ—ໂອ ຢຸທິສຖິຣະ—ກິນເຜົາທຸກສິ່ງ।

Verse 23

धम्यमान इवाङ्गारैर्लोहरात्रिरिव ज्वलन् । तथा तत्प्राज्वलत्सर्वं संवर्ताग्निप्रदीपितम्

ດັ່ງຖືກໂຫມດ້ວຍຖ່ານໄຟໃຫ້ລຸກໂພງ ລຸກໄໝ້ດຸດຄືຄືນມືດດັ່ງເຫຼັກ; ດັ່ງນັ້ນທຸກສິ່ງຈຶ່ງປະທຸໄໝ້ ຖືກຈຸດໂດຍໄຟແຫ່ງປຣະລະຍະ।

Verse 24

निर्वृक्षा निस्तृणा भूमिर्निर्निर्झरसरः सरित् । विशीर्णशैलशृङ्गौघा कूर्मपृष्ठोपमाभवत्

ແຜ່ນດິນກາຍເປັນບໍ່ມີຕົ້ນໄມ້ ບໍ່ມີຫຍ້າ; ທາງນ້ຳ, ໜອງ ແລະແມ່ນ້ຳກໍຫາຍໄປ. ເຫຼືອແຕ່ກອງຍອດພູທີ່ແຕກພັງ ແລະມັນຄ້າຍຫຼັງເຕົ່າ।

Verse 25

ज्वालामालाकुलं कृत्वा जगत्सर्वं चिदामकम् । महारूपधरो रुद्रो व्यतिष्ठत महेश्वरः

ພຣະອົງໄດ້ເຕີມເຕັມຈັກກະວານທັງປວງດ້ວຍພວງມາລາແຫ່ງໄຟ ແປໂລກທັງໝົດໃຫ້ເປັນຖ່ານໄຟແລະຂີ້ເຖົ່າຮ້ອນ. ຣຸດຣະຜູ້ຊົງຮູບອັນໃຫຍ່ຫຼວງນ່າຢ້ານ ປາກົດຢືນເປັນພຣະມະເຫສວຣ.

Verse 26

समातृगणभूयिष्ठा सयक्षोरगराक्षसा । ततो देवी महादेवं विवेश हरिलोचना

ຕໍ່ມາ ພຣະເທວີ—ຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍຫມູ່ມາຕຣິກາເປັນຫຼັກ ພ້ອມດ້ວຍຢັກສະ ນາກ ແລະຣາກສະ—ຜູ້ມີນັຍນາດຸດດອກບົວ ໄດ້ເຂົ້າສູ່ພຣະມະຫາເທວະ ແລະຫຼອມຮວມໃນພຣະອົງ.

Verse 27

निर्वाणं परमापन्ना शान्तेव शिखिनः शिखा । जगत्सर्वं हि निर्दग्धं त्रिभिर्लोकैः सहानघ

ນາງໄດ້ບັນລຸນິຣວານອັນສູງສຸດ—ດຸດດັ່ງແປວໄຟທີ່ດັບລົງແລ້ວສະງົບ. ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ, ເມື່ອຈັກກະວານທັງໝົດພ້ອມທັງສາມໂລກ ຖືກເຜົາໝົດເປັນຂີ້ເຖົ່າ.

Verse 28

रुद्रप्रसादान्मुक्त्वा मां नर्मदां चाप्ययोनिजाम् । युगानामयुतं देवो मया चाद्य बुभक्षणात्

ໂດຍພຣະປະສາດແຫ່ງຣຸດຣະ ພຣະອົງໄດ້ປ່ອຍຂ້າພະເຈົ້າ—ແລະນຳ້ນະຣະມະດາຜູ້ເກີດໂດຍບໍ່ມີຄັນ—ໃຫ້ພົ້ນ. ເທວະແຫ່ງປຣະລະຍະງົດການກືນກິນເຮົາຕະຫຼອດສິບພັນຍຸກ ແລະຈົນທຸກມື້ນີ້ກໍຍັງບໍ່ກືນນາງ.

Verse 29

पुरा ह्याराधितः शूली तेनाहमजरामरः । अघमर्षणघोरं च वामदेवं च त्र्यम्बकम्

ໃນການກ່ອນ ພຣະຜູ້ຊົງຕຣິສູນໄດ້ຮັບການອາຣາທະນາ; ໂດຍພະລັງແຫ່ງການບູຊານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງເປັນຜູ້ບໍ່ເສື່ອມບໍ່ຕາຍ—ດ້ວຍມັນຕຣາ/ຮູບພຣະນາມ ອະຆະມະຣະສະນະ, ໂຆຣະ, ວາມະເທວະ ແລະ ຕຣະຍັມບະກະ.

Verse 30

ऋषभं त्रिसुपर्णं च दुर्गां सावित्रमेव च । बृहदारण्यकं चैव बृहत्साम तथोत्तरम्

ທ່ານໄດ້ສວດ ຣິສະພະ-ສູກຕະ, ຕຣິສຸປັນນະ-ສູກຕະ, ທຸຣຄາ-ສູກຕະ ແລະ ສາວິຕຣີ (ຄາຍະຕຣີ); ພ້ອມທັງ ບຣິຫະດາຣັນຍະກະ ອຸປນິສັດ, ບຣິຫັດສາມັນ ແລະ ‘ອຸຕຕະຣະ’ ບົດເສີມດ້ວຍ

Verse 31

रौद्रीं परमगायत्रीं शिवोपनिषदं तथा । यथा प्रतिरथं सूक्तं जप्त्वा मृत्युंजयं तथा

ທ່ານຍັງໄດ້ຈຳເລີນ ຣາວດຣີ-ສູກຕະ, ຄາຍະຕຣີອັນສູງສຸດ ແລະ ຊິວະ-ອຸປນິສັດ; ພ້ອມທັງ ປຣະຕິຣະຖະ-ສູກຕະ ແລະ ສວດມົນ ມຣິຕຍຸນຊະຍະ ດ້ວຍ

Verse 32

सरित्सागरपर्यन्ता वसुधा भस्मसात्कृता । वर्जयित्वा महाभागां नर्मदाममृतोपमाम्

ແຜ່ນດິນພ້ອມທັງແມ່ນ້ຳແລະທະເລ ຖືກເຜົາຈົນເປັນຂີ້ເຖົ່າ; ແຕ່ນອກເວັ້ນ ນະຣະມະດາ ຜູ້ມີສິຣິອັນຍິ່ງ ປຽບດັ່ງອະມຣິຕະ

Verse 33

महेन्द्रो मलयः सह्यो हेमकूटोऽथ माल्यवान् । विन्ध्यश्च पारियात्रश्च सप्तैते कुलपर्वताः

ມະເຫນທຣ, ມະລະຍະ, ສະຫຍະ, ເຫມະກູຏ, ມາລະຍະວານ, ວິນທຍະ ແລະ ປາຣິຍາຕຣະ—ທັງເຈັດນີ້ແມ່ນ ‘ກຸລະປະຣະວະຕະ’ ພູເຂົາອັນລືຊາ

Verse 34

द्वादशादित्यनिर्दग्धाः शैलाः शीर्णशिलाः पृथक् । भस्मीभूतास्तु दृश्यन्ते न नष्टा नर्मदा तदा

ພູເຂົາທັງຫຼາຍຖືກເຜົາໂດຍອາທິດຍະທັງສິບສອງ; ຫີນແຕກພັງແຍກອອກຢືນຕ່າງຫາກ ເຫັນເປັນຂີ້ເຖົ່າ—ແຕ່ໃນເວລານັ້ນ ນະຣະມະດາ ບໍ່ໄດ້ພິນາດ

Verse 35

हिमवान्हेमकूटश्च निषधो गन्धमादनः । माल्यवांश्च गिरिश्रेष्ठो नीलः श्वेतोऽथ शृङ्गवान्

ຫິມະວານ ແລະ ເຫມະກູດ; ນິສະທະ ແລະ ຄັນທະມາດະນ; ມາລະຍະວານ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາພູ; ແລະ ນີລ, ສະເວຕ, ສຶຣິງຄະວານ ດ້ວຍ.

Verse 36

एते पर्वतरा जानो देवगन्धर्वसेविताः । युगान्ताग्निविनिर्दग्धाः सर्वे शीर्णमहाशिलाः

ພູພະຣາຊາເຫຼົ່ານີ້ ທີ່ເທວະ ແລະ ຄັນທະຣະວະ ຄອຍສັກກາລະບູຊາ ຖືກໄຟແຫ່ງຍຸການຕະເຜົາຜານ; ຫີນໃຫຍ່ທັງປວງແຕກພັງລົງ.

Verse 37

एवं मया पुरा दृष्टो युगान्ते सर्वसंक्षयः । वर्जयित्वा महापुण्यां नर्मदां नृपसत्तम

ດັ່ງນີ້ ໃນການກ່ອນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນການສູນສິ້ນທັງປວງໃນຍຸການຕະ; ແຕ່ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ ນະຣະມະດາຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ ເທົ່ານັ້ນທີ່ບໍ່ຖືກກະທົບ.