Adhyaya 167

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले त्वच्चिह्नेनोपलक्षितम् । तीर्थमेतन्ममाख्याहि सम्भवं च महामुने

ຢຸທິສຖິຣາກ່າວວ່າ: “ໂອ ມະຫາມຸນີ, ຂໍໃຫ້ທ່ານເລົ່າເຖິງຕີຣຖະອັນສັກສິດນີ້ ຢູ່ຝັ່ງໃຕ້ແຫ່ງນະຣະມະດາ ທີ່ຖືກໝາຍໄວ້ດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍຂອງທ່ານ; ແລະຂໍໃຫ້ບອກກໍ່ກຳເນີດຂອງມັນດ້ວຍ”

Verse 2

मार्कण्डेय उवाच । पुरा कृतयुगस्यादौ दक्षिणे गिरिमुत्तमम् । विन्ध्यं सर्वगुणोपेतं नियतो नियताशनः

ມາຣະກັນເຑຍະກ່າວວ່າ: “ໃນການກ່ອນ ໃນຕອນເລີ່ມແຫ່ງກຣິຕະຍຸກ ທາງທິດໃຕ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໄປຫາພູວິນທະຍະອັນປະເສີດ ຜູ້ພ້ອມດ້ວຍຄຸນທັງປວງ; ດຳລົງຢູ່ດ້ວຍວິໄນ ແລະກິນຢ່າງພອດປະມານ”

Verse 3

ऋषिसङ्घैः कृतातिथ्यो दण्डके न्यवसं चिरम् । उषित्वा सुचिरं कालं वर्षाणामयुतं सुखी

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບເປັນແຂກໂດຍຫມູ່ຣິສີ ແລະໄດ້ພຳນັກຢູ່ໃນປ່າດັນຑະກະເປັນເວລາດົນ. ຢູ່ດົນຍິ່ງ—ໜຶ່ງໝື່ນປີ—ຂ້າພະເຈົ້າກໍຢູ່ດ້ວຍຄວາມສຸກ ແລະຄວາມສັນໂດດ

Verse 4

तानृषीन् समनुज्ञाप्य शिष्यैरनुगतस्ततः । निवृत्तः सुमहाभाग नर्मदाकूलमागतः

ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂໍລາແລະຮັບອະນຸຍາດຈາກບັນດາຣິຊີເຫຼົ່ານັ້ນ ແລ້ວມີສິດຕາມມາດ້ວຍ, ໂອ ຜູ້ມີມະຫາພາກ, ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງອອກເດີນທາງ ແລະມາຮອດຝັ່ງນ້ຳນຣະມະດາ।

Verse 5

पुण्यं च रमणीयं च सर्वपापविनाशनम् । कृत्वाहमास्पदं तत्र द्विजसंघसमायुतः

ທີ່ນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສ້າງທີ່ພັກອາໄສໃນສະຖານທີ່ອັນບຸນຍະແລະງາມ ອັນເປັນຜູ້ທຳລາຍບາບທັງປວງ ພ້ອມດ້ວຍສະພາຂອງດວິຊະທັງຫຼາຍ।

Verse 6

ब्रह्मचारिभिराकीर्णं गार्हस्थ्ये सुप्रतिष्ठितैः । वानप्रस्थैश्च यतिभिर्यताहारैर्यतात्मभिः

ດິນແດນອັນສັກສິດນັ້ນແອອັດດ້ວຍພຣະພຣະຫມະຈາຣິນ; ມີຄະຫັດຖະຜູ້ຕັ້ງມັ່ນໃນຄະຫັດຖະອາສຣົມ; ແລະຍັງມີວານະປຣັສຖະກັບຍະຕິ ຜູ້ສຳລວມອາຫານ ແລະສຳລວມຈິດໃຈ।

Verse 7

तपस्विभिर्महाभागैः कामक्रोधविवर्जितैः । तत्राहं वर्षमयुतं तपः कृत्वा सुदारुणम्

ທີ່ນັ້ນ ໃນທ່າມກາງຕະປະສະວີຜູ້ມີມະຫາພາກ ຜູ້ປອດຈາກກາມແລະໂກຣດ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບຳເພັນຕະປະອັນຮຸນແຮງຢ່າງຍິ່ງ ຕະຫຼອດໜຶ່ງໝື່ນປີ।

Verse 8

आराधयं वासुदेवं प्रभुं कर्तारमीश्वरम् । जपंस्तपोभिर्नियमैर्नर्मदाकूलमाश्रितः

ອາໄສຢູ່ຝັ່ງນ້ຳນຣະມະດາ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບູຊາວາສຸເທວະ—ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ສ້າງ, ອິດສະວະຣະ—ໂດຍຕັ້ງໝັ້ນໃນຊະປະ, ຕະປະ ແລະນິຍະມະວິນັຍ।

Verse 9

ततस्तौ वरदौ देवौ समायातौ युधिष्ठिर । प्रत्यक्षौ भास्करौ राजन्नुमाश्रीभ्यां विभूषितौ

ຕໍ່ມາ ພະເທວະຜູ້ປະທານພອນທັງສອງ ໄດ້ເສດສະເດັດມາຮອດທີ່ນັ້ນ ໂອ ຢຸທິສຖິຣ; ປາກົດຕໍ່ໜ້າ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງພະອາທິດ ແລະປະດັບດ້ວຍ ອຸມາ ແລະ ສຣີ ໂອ ພະຣາຊາ।

Verse 10

प्रणम्याहं ततो देवौ भक्तियुक्तो वचोऽब्रुवम् । भवन्तौ प्रार्थयामि स्म वरार्हौ वरदौ शिवौ

ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກົ່ມກາບພະເທວະທັງສອງດ້ວຍສັດທາ ແລະກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຂໍວິງວອນພະອົງທັງສອງ ຜູ້ຄວນແກ່ການປະທານພອນ ແລະເປັນຜູ້ປະທານພອນ ຜູ້ເປັນມງຄົນດຸຈພຣະສິວະ.”

Verse 11

धर्मस्थितिं महाभागौ भक्तिं वानुत्तमां युवाम् । अजरो व्याधिरहितः पञ्चविंशतिवर्षवत् । अस्मिन्स्थाने सदा स्थेयं सह देवैरसंशयम्

“ໂອ ຜູ້ມີພາກອັນຍິ່ງ ຂໍປະທານຄວາມມັ່ນຄົງໃນທຳ ແລະພັກຕິອັນສູງສຸດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ. ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ແກ່ ປອດໄພຈາກໂລກພະຍາດ ດັ່ງມີອາຍຸ 25 ປີຕະຫຼອດ. ແລະຂໍໃຫ້ພະອົງທັງສອງສະຖິດຢູ່ໃນສະຖານທີ່ນີ້ເສມອ ພ້ອມດ້ວຍໝູ່ເທວະ ໂດຍບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.”

Verse 12

एवमुक्तौ मया पार्थ तौ देवौ कृष्णशङ्करौ । मामूचतुः प्रहृष्टौ तौ निवासार्थं युधिष्ठिर

ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ໂອ ປາຣຖະ ພະເທວະທັງສອງ—ພຣະກຣິດສະນະ ແລະ ພຣະສັງກະຣະ—ກໍປິຕິຍິນດີ ແລະໄດ້ຕອບຂ້າພະເຈົ້າເຖິງການສະຖິດຢູ່ຂອງພະອົງ ໂອ ຢຸທິສຖິຣ।

Verse 13

देवावूचतुः । अस्मिन्स्थाने स्थितौ विद्धि सह देवैः सवासवैः । एवमुक्त्वा ततो देवौ तत्रैवान्तरधीयताम्

ພະເທວະທັງສອງກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງຮູ້ໄວ້ວ່າ ພວກເຮົາຈະສະຖິດຢູ່ໃນສະຖານທີ່ນີ້ ພ້ອມດ້ວຍໝູ່ເທວະ ແລະພຣະອິນທຣະ.” ເມື່ອກ່າວແລ້ວ ພະເທວະທັງສອງກໍອັນຕະທານໄປທີ່ນັ້ນເອງ।

Verse 14

अहं च स्थापयित्वा तौ शङ्करं कृष्णमव्ययम् । कृतकृत्यस्ततो जातः सम्पूज्य सुसमाहितः

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສະຖາປະນາພຣະທັງສອງ—ພຣະສັງກະຣະ ແລະ ພຣະກຣິດສະນະຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສູນ—ແລ້ວກໍສຳເລັດກິດ; ຕໍ່ມາດ້ວຍໃຈຕັ້ງມັ່ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບູຊາຢ່າງຄົບຖ້ວນ។

Verse 15

तस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । मार्कण्डेश्वरनाम्ना वै विष्णुं त्रिभुवनेश्वरम्

ໃນຕີຣຖະນັ້ນ ຜູ້ໃດອາບນ້ຳແລ້ວ ພຶງບູຊາພຣະປະເມສະວອນ—ຄືພຣະວິສນຸ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສາມໂລກ—ຜູ້ທີ່ທີ່ນັ້ນໂດຍນາມ ‘ມາຣະກັນເຑສະວອນ’ ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກ।

Verse 16

स गच्छेत्परमं स्थानं वैष्णवं शैवमेव च । घृतेन पयसा वाथ दध्ना च मधुना तथा

ດ້ວຍການບູຊາແບບນີ້ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ບັນລຸສະຖານສູງສຸດ—ທັງແດນໄວສະນະວະ ແລະ ແດນໄສວະ. (ພິທີ) ພຶງກະທຳດ້ວຍນ້ຳມັນເນີຍໃສ, ນົມ, ນົມສົ້ມ ແລະ ນ້ຳເຜິ້ງ.

Verse 17

नार्मदेनोदकेनाथ गन्धधूपैः सुशोभनैः । पुष्पोपहारैश्च तथा नैवेद्यैर्नियतात्मवान्

ໂອ ພຣະເຈົ້າ! ດ້ວຍນ້ຳນະຣະມະດາ, ດ້ວຍເຄື່ອງຫອມແລະທູບອັນງາມ, ດ້ວຍການຖວາຍດອກໄມ້, ແລະດ້ວຍໄນເວດຍະ (ເຄື່ອງຖວາຍອາຫານ)—ຜູ້ມີຕົນສຳລວມພຶງປະກອບການບູຊາ।

Verse 18

एवं विष्णोः प्रकुर्वीत जागरं भक्तितत्परः । स्नानादीनि तथा राजन्प्रयतः शुचिमानसः

ດັ່ງນີ້ ຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນພັກຕິ ພຶງກະທຳຈາກະຣະນ (ການຕື່ນເຝົ້າຕະຫຼອດຄືນ) ເພື່ອພຣະວິສນຸ; ແລະ ໂອ ພຣະຣາຊາ, ດ້ວຍຄວາມພາກເພຍ ແລະ ໃຈບໍລິສຸດ ພຶງປະຕິບັດການອາບນ້ຳ ແລະ ວັດຕະອື່ນໆ ໃຫ້ຄົບຖ້ວນ।

Verse 19

ज्येष्ठे मासि सिते पक्षे चतुर्दश्यामुपोषितः । द्वादश्यां कारयेद्देवपूजनं वैष्णवो नरः

ໃນເດືອນເຈຍດຖະ ຝ່າຍຂຶ້ນ, ຖືອຸໂປສົດໃນວັນຈະຕຸຣະດະສີ ແລ້ວ, ຊາຍຜູ້ເປັນໄວສະນະວະພຶງຈັດພິທີບູຊາພຣະວິສນຸໃນວັນທະວາທະສີ.

Verse 20

एवं कृत्वा चतुर्दश्यामेकादश्यां नरोत्तम । वैष्णवं लोकमाप्नोति विष्णुतुल्यो भवेन्नरः

ເມື່ອປະພຶດຕາມນີ້ໃນວັນຈະຕຸຣະດະສີ ແລະ ວັນເອກາທະສີ ໂອ້ຜູ້ເປັນຍອດໃນມະນຸດ, ລາວຈະໄດ້ບັນລຸໂລກໄວສະນະວະ ແລະຜູ້ນັ້ນຈະເທົ່າທຽມພຣະວິສນຸໃນພຣະສິຣິ.

Verse 21

माहेश्वरे च राजेन्द्र गणवन्मोदते पुरे । श्राद्धं च कुरुते तत्र पितॄनुद्दिश्य सुस्थिरः

ແລະໃນມາເຫສະວະຣະ ໂອ້ຈອມກະສັດ, ລາວຍິນດີໃນນະຄອນນັ້ນດຸດດັ່ງເປັນໜຶ່ງໃນຄະນະກະນະ (gaṇa) ຂອງພຣະສິວະ. ທີ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມໝັ້ນຄົງ ລາວຍັງປະກອບພິທີສຣາດທະ ອຸທິດແດ່ບັນພະບຸລຸດ.

Verse 22

तस्य ते ह्यक्षयां तृप्तिं प्राप्नुवन्ति न संशयः । नर्मदायां द्विजः स्नात्वा मौनी नियतमानसः

ເພາະເຫດນັ້ນ ບັນພະບຸລຸດເຫຼົ່ານັ້ນຍ່ອມໄດ້ຮັບຄວາມອິ່ມໃຈອັນບໍ່ສິ້ນສຸດ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ເມື່ອດວິຈະອາບນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳນຣະມະດາ ແລ້ວ, ລາວຮັກສາມະອຸນ (mauna) ແລະຄວບຄຸມໃຈ (ດຳເນີນພິທີຕໍ່).

Verse 23

उपास्य सन्ध्यां तत्रस्थो जपं कृत्वा सुशोभनम् । तर्पयित्वा पितॄन्देवान्मनुष्यांश्च यथाविधि

ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ບູຊາສັນທະຍາ (Sandhyā) ຕາມຄວນ ແລະເຮັດຊະປະ (japa) ອັນງາມ, ແລ້ວຖວາຍຕັຣປະນະ (tarpaṇa) ແດ່ບັນພະບຸລຸດ ເທວະ ແລະມະນຸດ ຕາມພິທີ.

Verse 24

कृष्णस्य पुरतः स्थित्वा मार्कण्डेशस्य वा पुनः । ऋग्यजुःसाममन्त्रांश्च जपेदत्र प्रयत्नतः

ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະກຣິດສະນະ—ຫຼືອີກນັຍໜຶ່ງ ຕໍ່ໜ້າພຣະມາຣະກັນເຑສະ—ພຶງພາກເພຍສວດຈະປະມັນຕຣາແຫ່ງ ຣິກ, ຢະຈຸສ ແລະ ສາມເວດ ໃນທີ່ນີ້।

Verse 25

ऋचमेकां जपेद्यस्तु ऋग्वेदस्य फलं लभेत् । यजुर्वेदस्य यजुषा साम्ना सामफलं लभेत्

ຜູ້ໃດຈະປະແມ່ນແຕ່ຣິຈາພຽງບົດດຽວໃນຣິກເວດ ກໍໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງຣິກເວດ; ດ້ວຍຢະຈຸສ ໄດ້ຜົນແຫ່ງຢະຈຸຣເວດ; ແລະດ້ວຍສາມັນ ໄດ້ຜົນແຫ່ງສາມເວດ।

Verse 26

एकस्मिन्भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजिता । मृतप्रजा तु या नारी वन्ध्या स्त्रीजननी तथा

ເມື່ອຖວາຍອາຫານແກ່ພຣາຫມະນະແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວຕາມພິທີ ກໍເທົ່າກັບໄດ້ຖວາຍແກ່ໜຶ່ງໂກດິ. ແລະຍິງຜູ້ທີ່ລູກເສຍຊີວິດ ພ້ອມທັງຍິງຜູ້ເປັນໝັນ ກໍກາຍເປັນຜູ້ຄວນໄດ້ຮັບບຸດທາຍາດ।

Verse 27

रुद्रांस्तु विधिवज्जप्त्वा ब्राह्मणो वेदतत्त्ववित् । लिङ्गस्य दक्षिणे पार्श्वे स्थापयेत्कलशं शिवम्

ເມື່ອຈະປະຣຸດຣາຕາມພິທີແລ້ວ ພຣາຫມະນະຜູ້ຮູ້ແກ່ນສານແຫ່ງເວດ ພຶງວາງກະລະສະອັນສັກສິດຂອງພຣະສິວະ ໄວ້ທາງດ້ານຂວາຂອງລິງຄະ।

Verse 28

रुद्रैकादशभिर्मन्त्रैः स्नापयेत्कलशाम्भसा । पुत्रमाप्नोति राजेन्द्र दीर्घायुषमकल्मषम्

ດ້ວຍມັນຕຣາຣຸດຣາສິບເອັດ ພຶງອະພິເສກສົງນ້ຳດ້ວຍນ້ຳຈາກກະລະສະ. ໂອ ພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ບຸດອາຍຸຍືນ ແລະບໍ່ມີມົນທິນ।

Verse 29

मार्कण्डेश्वरवृक्षान्यो दूरस्थानपि पश्यति । ब्रह्महत्यादिपापेभ्यो मुच्यते शङ्करोऽब्रवीत्

ດ້ວຍພຣະກະລຸນາແຫ່ງຕົ້ນມາຣກັນເດສະວະຣະ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມເຫັນໄດ້ແມ່ນກະທັ້ງສິ່ງທີ່ຢູ່ໄກ; ແລະພົ້ນຈາກບາບຕັ້ງແຕ່ພຣະຫມະຫັດຕະຍາເປັນຕົ້ນ—ດັ່ງທີ່ພຣະສັງກະຣະໄດ້ກ່າວໄວ້.

Verse 30

य इदं शृणुयाद्भक्त्या पठेद्वा नृपसत्तम । सर्वपापविशुद्धात्मा जायते नात्र संशयः

ໂອ ພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ! ຜູ້ໃດຟັງດ້ວຍພັກຕິ ຫຼືອ່ານສວດກໍຕາມ ຍ່ອມເປັນຜູ້ບໍລິສຸດຈາກບາບທັງປວງ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ.

Verse 31

इदं यशस्यमायुष्यं धन्यं दुःखप्रणाशनम् । पठतां शृण्वतां वापि सर्वपापप्रमोचनम्

ເລື່ອງນີ້ປະທານຊື່ສຽງແລະອາຍຸຍືນ; ເປັນມົງຄຸນ ແລະທຳລາຍຄວາມທຸກ. ຜູ້ສວດອ່ານ ຫຼືແມ່ນແຕ່ຜູ້ຟັງ ຍ່ອມໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍຈາກບາບທັງປວງ.

Verse 167

। अध्याय

ທີ່ນີ້ ອັດທະຍາຍ ສິ້ນສຸດລົງ.