Adhyaya 166

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततः सिद्धेश्वरी देवी वैष्णवी पापनाशिनी । आनन्दं परमं प्राप्ता दृष्ट्वा स्थानं सुशोभनम्

ມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: ແລ້ວນາງເທວີສິດເທສະວະຣີ—ໄວສະນະວີ ຜູ້ທຳລາຍບາບ—ເມື່ອໄດ້ເຫັນສະຖານທີ່ສັກສິດອັນງາມສະຫງ່ານັ້ນ ກໍບັນລຸອານັນດອັນສູງສຸດ.

Verse 2

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा पूजयेत्पितृदेवताः । देवीं पश्यति यो भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः

ໃນຕີຣະຖະນັ້ນ ມະນຸດພຶງອາບນ້ຳແລ້ວບູຊາພິຕຣະເທວະຕາ (ເທວະບັນພະບຸລຸດ). ຜູ້ໃດເຫັນເທວີທີ່ນັ້ນດ້ວຍພັກຕິ ຜູ້ນັ້ນຈະພົ້ນຈາກບາບ ແລະຄວາມຕົກຕ່ຳທັງປວງ.

Verse 3

मृतवत्सा तु या नारी वन्ध्या स्त्रीजननी तथा । पुत्रं सा लभते नारी शीलवन्तं गुणान्वितम्

ແມ່ຍິງຜູ້ສູນເສຍລູກ, ແມ່ຍິງຜູ້ເປັນໝັນ, ແລະຜູ້ທີ່ເກີດແຕ່ລູກສາວ—ນາງຈະໄດ້ລູກຊາຍ ຜູ້ມີສີນທຳດີ ແລະຄຸນງາມຄວາມດີພ້ອມພຽງ।

Verse 4

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पश्येद्देवीं सुभक्तितः । अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां सर्वकालेऽथवा नृप

ໂອ ພະຣາຊາ! ຜູ້ໃດອາບນ້ຳຢູ່ທີຣະຖະນັ້ນ ແລ້ວໄດ້ເບິ່ງພຣະເທວີດ້ວຍພັກຕິອັນສຸດຊື່—ຈະເປັນວັນອັດຖະມີ ຫຼື ຈະຕຸຣທະສີ ຫຼືເວລາໃດກໍຕາມ—(ຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນອັນຖືກສັນລະເສີນ)។

Verse 5

सङ्गमे तु ततः स्नाता नारी वा पुरुषोऽपि वा । पुत्रं धनं तथा देवी ददाति परितोषिता

ໃນສັງຄົມອັນສັກສິດນັ້ນ ຫຼັງຈາກອາບນ້ຳ ບໍ່ວ່າແມ່ຍິງຫຼືຜູ້ຊາຍ—ພຣະເທວີເມື່ອພໍພຣະໄທ ຍ່ອມປະທານລູກຫຼານ ແລະຊັບສົມບັດ।

Verse 6

गोत्ररक्षां प्रकुरुते दृष्टा देवी सुपूजिता । प्रजां च पाति सततं पूज्यमाना न संशयः

ເມື່ອໄດ້ເບິ່ງພຣະເທວີ ແລະບູຊາຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມພິທີ ພຣະນາງຍ່ອມຄຸ້ມຄອງວົງຕະກູນ; ແລະເມື່ອຖືກບູຊາ ພຣະນາງຍ່ອມປົກປ້ອງລູກຫຼານຢູ່ເສມອ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ।

Verse 7

नवम्यां च महाराज स्नात्वा देवीमुपोषितः । पूजयेत्परया भक्त्या श्रद्धापूतेन चेतसा

ແລະ ໂອ ມະຫາຣາຊາ! ໃນວັນນະວະມີ ຫຼັງຈາກອາບນ້ຳ ແລະຖືອຸປະວາສ (ອົດອາຫານ) ແລ້ວ ພຶງບູຊາພຣະເທວີດ້ວຍພັກຕິອັນສູງສຸດ ດ້ວຍຈິດທີ່ບໍລິສຸດດ້ວຍສັດທາ।

Verse 8

स गच्छेत्परमं लोकं यः सुरैरपि दुर्लभः

ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ບັນລຸໂລກອັນສູງສຸດ ຊຶ່ງແມ່ນແມ່ນເທວະດາກໍຍາກຈະໄດ້។

Verse 166

। अध्याय

ບົດ (ໝາຍຄໍລະໂຟນສະແດງການແບ່ງບົດ)