Adhyaya 157

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं राजञ्छुक्लतीर्थसमीपतः । वासुदेवस्य तीर्थं तु सर्वलोकेषु पूजितम्

ພຣະສີມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: “ຕໍ່ຈາກນັ້ນທັນທີ, ໂອ ພຣະຣາຊາ, ໃກ້ຊຸກລະ-ຕີຣຖະ ມີຕີຣຖະຂອງວາສຸເທວະ ອັນຖືກບູຊານັບຖືໃນທຸກໂລກ”

Verse 2

तद्धि पुण्यं सुविख्यातं नर्मदायां पुरातनम् । यत्र हुङ्कारमात्रेण रेवा क्रोशं जगाम सा

“ຕີຣຖະນັ້ນເປັນບຸນຍິ່ງ ໂດ່ງດັງ ແລະເກົ່າແກ່ຢູ່ແມ່ນ້ຳນະຣະມະດາ; ທີ່ນັ້ນ ພຽງແຕ່ເວົ້າ ‘ຮຸງ’ ເທົ່ານັ້ນ ແມ່ນ້ຳເຣວາກໍເຄື່ອນໄປໄກໜຶ່ງກໂຣຊະ”

Verse 3

यदा प्रभृति राजेन्द्र हुङ्कारेण गता सरित् । तदाप्रभृति स स्वामी हुङ्कारः शब्दितो बुधैः

ນັບແຕ່ເວລານັ້ນ ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ ເມື່ອແມ່ນ້ຳໄດ້ຈາກໄປເນື່ອງຈາກສຽງ “ຫຸງ” ນັບແຕ່ນັ້ນໄປ ອົງພຣະເຈົ້າທີ່ນັ້ນ ຖືກນັກປັນຍາເອີ້ນວ່າ “ຫຸງກາຣະ”.

Verse 4

हुङ्कारतीर्थे यः स्नात्वा पश्यत्यव्ययमच्युतम् । स मुच्यते नरः पापैः सप्तजन्म कृतैरपि

ຜູ້ໃດອາບນ້ຳສັກສິດທີ່ ຫຸງກາຣະ-ຕີຣຖະ ແລ້ວໄດ້ເຫັນພຣະອະຈະຍຸຕະ (ພຣະວິສນຸ) ຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສູນ ຜູ້ນັ້ນຈະພົ້ນຈາກບາບ ແມ່ນແຕ່ບາບທີ່ເຮັດໄວ້ຕະຫຼອດເຈັດຊາດກໍຕາມ।

Verse 5

संसारार्णवमग्नानां नराणां पापकर्मिणाम् । नैवोद्धर्ता जगन्नाथं विना नारायणं परः

ສຳລັບມະນຸດຜູ້ຈົມຢູ່ໃນມະຫາສະໝຸດແຫ່ງສັງສາຣະ ແລະຖືກກຳບາບກົດທັບ ບໍ່ມີຜູ້ກູ້ພົ້ນອື່ນໃດ ນອກຈາກນາຣາຍະນະ ຈະກັນນາຖະ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກ।

Verse 6

सा जिह्वा या हरिं स्तौति तच्चित्तं यत्तदर्पितम् । तावेव केवलौ श्लाघ्यौ यौ तत्पूजाकरौ करौ

ລີ້ນນັ້ນເທົ່ານັ້ນຄວນສັນລະເສີນ ທີ່ສັນລະເສີນພຣະຫຣິ; ຈິດນັ້ນເທົ່ານັ້ນຄວນສັນລະເສີນ ທີ່ອຸທິດແດ່ພຣະອົງ. ແລະມືສອງຂ້າງນັ້ນເທົ່ານັ້ນນ່າຍົກຍ້ອງແທ້ ທີ່ປະກອບການບູຊາພຣະອົງ।

Verse 7

सर्वदा सर्वकार्येषु नास्ति तेषाममङ्गलम् । येषां हृदिस्थो भगवान्मङ्गलायतनो हरिः

ທຸກເວລາ ແລະໃນທຸກກິດການ ບໍ່ມີອະມົງຄົນໃດຈະເກີດແກ່ຜູ້ທີ່ໃນດວງໃຈມີພຣະພະຄະວານ ຫຣິ ຜູ້ເປັນທີ່ສະຖິດແຫ່ງມົງຄົນທັງປວງ।

Verse 8

यदन्यद्देवतार्चायाः फलं प्राप्नोति मानवः । साष्टाङ्गप्रणिपातेन तत्फलं लभते हरेः

ຜົນບຸນໃດທີ່ມະນຸດໄດ້ຈາກການບູຊາເທວະອື່ນໆ ຜົນບຸນນັ້ນເທົ່າກັນຍ່ອມໄດ້ຈາກພຣະຫຣິ (ວິສນຸ) ໂດຍການກຣາບສາດຕາງຄະປຣະນິປາດ ດ້ວຍອະວັຍວະແປດປະການ।

Verse 9

रेणुगुण्ठितगात्रस्य यावन्तोऽस्य रजःकणाः । तावद्वर्षसहस्राणि विष्णुलोके महीयते

ຜູ້ທີ່ກາຍຖືກຄຸ້ມດ້ວຍຝຸ່ນອັນສັກສິດ ມີອະນຸພາກຝຸ່ນຕິດກາຍຈຳນວນເທົ່າໃດ ກໍຈະໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງໃນໂລກຂອງພຣະວິສນຸ ເປັນເວລາພັນໆປີເທົ່ານັ້ນ।

Verse 10

सम्मार्जनाभ्युक्षणलेपनेन तदालये नश्यति सर्वपापम् । नारी नराणां परया तु भक्त्या दृष्ट्वा तु रेवां नरसत्तमस्य

ໃນສະຖານສັກສິດນັ້ນ ການກວາດຖູ, ການປະພົມນ້ຳອັນສັກສິດ, ແລະການທາປະພອມ ຍ່ອມທຳໃຫ້ບາບທັງປວງສູນໄປ। ແລະໂອ້ ນະໂຣດຕະມະ! ແມ່ຍິງຜູ້ມີພັກຕິອັນສູງສຸດ ເມື່ອໄດ້ເຫັນເຣວາ (ນະຣະມະດາ) ກໍໄດ້ຮັບບຸນອັນຊຳລະນັ້ນ។

Verse 11

येनार्चितो भगवान्वासुदेवो जन्मार्जितं नश्यति तस्य पापम् । स याति लोकं गरुडध्वजस्य विधूतपापः सुरसङ्घपूज्यताम्

ຜູ້ໃດບູຊາພຣະພະຄະວານ ວາສຸເທວ ບາບທີ່ສະສົມມາຕາມການເກີດຫຼາຍໆຊາດຂອງຜູ້ນັ້ນຍ່ອມສູນໄປ। ເມື່ອຊຳລະບາບແລ້ວ ລາວຈະໄປສູ່ໂລກຂອງພຣະຜູ້ມີທຸງຄຣຸດ (ວິສນຸ) ແລະເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການບູຊາໃນຫມູ່ເທວະທັງຫຼາຍ।

Verse 12

शाठ्येनापि नमस्कारं प्रयुञ्जंश्चक्रपाणिनः । सप्तजन्मार्जितं पापं गच्छत्याशु न संशयः

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ໃດກໍຕາມ ຖວາຍນະມັດສະການແກ່ພຣະຜູ້ຖືຈັກຣາ (ວິສນຸ) ດ້ວຍຄວາມເສແສ້ງກໍຕາມ ບາບທີ່ສະສົມມາເຈັດຊາດຈະຫາຍໄປໂດຍໄວ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ।

Verse 13

पूजायां प्रीयते रुद्रो जपहोमैर्दिवाकरः । शङ्खचक्रगदापाणिः प्रणिपातेन तुष्यति

ດ້ວຍການບູຊາ ພຣະຣຸດຣະຍ່ອມພໍພຣະໄທ; ດ້ວຍຈະປະ ແລະ ໂຫມະ ພຣະທິວາກະຣ (ພຣະອາທິດ) ພໍພຣະໄທ. ແລະພຣະຜູ້ຖືສັງຂ໌ ຈັກຣ ແລະ ຄະທາ ຍ່ອມພໍພຣະໄທດ້ວຍການກົ້ມກາບ (ປຣະນິປາຕ).

Verse 14

भवजलधिगतानां द्वन्द्ववाताहतानां सुतदुहितृकलत्रत्राणभारार्दितानाम् । विषमविषयतोये मज्जतामप्लवानां भवति शरणमेको विष्णुपोतो नराणाम्

ຜູ້ໃດຕົກຢູ່ໃນມະຫາສະໝຸດແຫ່ງພົບພາວະໂລກ, ຖືກລົມແຫ່ງຄູ່ຕໍ່ຕ້ານພັດຕີ, ຖືກກົດທັບດ້ວຍພາລະປົກປ້ອງລູກຊາຍ ລູກສາວ ແລະຄູ່ຄອງ—ຜູ້ກຳລັງຈົມໃນນ້ຳອັນອັນຕະລາຍແຫ່ງອາຣົມວັດຖຸ ໂດຍບໍ່ມີແພ—ສຳລັບມະນຸດ ມີທີ່ພຶ່ງພາພຽງອັນດຽວ: ເຮືອແຫ່ງພຣະວິສນຸ.

Verse 15

हुङ्कारतीर्थे राजेन्द्र शुभं वा यदि वाशुभम् । यत्कृतं पुरुषव्याघ्र तन्नश्यति न कर्हिचित्

ທີ່ຫຸງກາຣະຕີຣຖະ, ໂອ້ ຈອມກະສັດ—ຈະເປັນກຸສົນຫຼືອະກຸສົນທີ່ເຮັດ—ໂອ້ ເສືອໃນໝູ່ມະນຸດ, ກຳນັ້ນບໍ່ເຄີຍສູນສະລາຍ (ຜົນບໍ່ເຄີຍຫາຍ).

Verse 157

। अध्याय

ສິ້ນສຸດອັດທະຍາຍ: ຈົບບົດນີ້.