Adhyaya 137

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । धर्मपुत्र ततो गच्छेत्कर्कटेश्वरमुत्तमम् । उत्तरे नर्मदाकूले सर्वपापक्षयंकरम्

ມາຣະກັນເຑຍ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ບຸດແຫ່ງທັມມະ, ຈາກນັ້ນພຶງໄປຫາ ກັຣກະເຏສະວະຣະ ອັນສູງສຸດ ຢູ່ຝັ່ງເໜືອແຫ່ງແມ່ນ້ຳນະຣະມະດາ—ບ່ອນທີ່ທຳລາຍບາບທັງປວງ.”

Verse 2

तत्र स्नात्वा विधानेन यस्तु पूजयते शिवम् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्

ຜູ້ໃດອາບນ້ຳຢູ່ທີ່ນັ້ນຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ແລ້ວບູຊາພຣະສິວະ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຄະຕິທີ່ບໍ່ຫວນກັບ—ເຖິງໂລກແຫ່ງຣຸທຣະ ໂດຍບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 3

तस्य तीर्थस्य माहात्म्यं पुराणे यच्छ्रुतं मया । न तद्वर्णयितुं शक्यं संक्षेपेण वदाम्यतः

ມະຫິມາຂອງຕີຣຖະນັ້ນ ດັ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນໃນປຸຣານະ ບໍ່ອາດພັນນາໃຫ້ຄົບຖ້ວນໄດ້; ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວແຕ່ໂດຍຫຍໍ້.

Verse 4

तत्र तीर्थे तु यः कुर्यात्किंचित्कर्म शुभाशुभम् । हर्षान्मदान्महाराज तत्सर्वं जायतेऽक्षयम्

ທີ່ຕີຣຖະນັ້ນ ຜູ້ໃດເຮັດກຳໃດໆ—ຈະເປັນມົງຄຸນຫຼືອັບມົງຄຸນ—ໂອ ມະຫາຣາຊາ ຈະເຮັດດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ຫຼືດ້ວຍຄວາມປະມາດ ຜົນທັງປວງຍ່ອມເປັນອັກສະຍະ ບໍ່ເສື່ອມສູນ।

Verse 5

तत्र तीर्थे तपस्तप्त्वा वालखिल्या मरीचयः । रमन्तेऽद्यापि लोकेषु स्वेच्छया कुरुनन्दन

ເມື່ອບຳເນົາຕະປະຢູ່ທີ່ຕີຣຖະນັ້ນ ພວກວາລະຂິລຍະ ແລະ ພວກມະຣີຈິ ຍັງຄົງຊື່ນບານຢູ່ໃນໂລກທັງຫຼາຍຈົນທຸກມື້ນີ້; ໂອ ກຸຣຸນັນດະນ ພວກເຂົາເດີນທາງໄປມາຕາມໃຈປາດຖະໜາໃນພູມທັງປວງ।

Verse 6

तत्रस्थास्तन्न जानन्ति नराज्ञानबहिष्कृताः । शरीरस्थमिवात्मानमक्षयं ज्योतिरव्ययम्

ຜູ້ຢູ່ອາໄສທີ່ນັ້ນບໍ່ຮູ້ຈັກຄວາມຈິງນັ້ນ ເພາະອະວິຊາຂັບໄລ່ໃຫ້ຫ່າງ; ເຫມືອນຄົນບໍ່ເຫັນອາດມັນທີ່ສະຖິດໃນກາຍ—ເປັນແສງອັກສະຍະ ອະວະຍະ ບໍ່ເສື່ອມສູນ।

Verse 7

तत्र तीर्थे नृपश्रेष्ठ देवी नारायणी पुरा । अद्यापि तपते घोरं तपो यावत्किलार्बुदम्

ທີ່ຕີຣຖະນັ້ນ ໂອ ນະຣະປະເສີດ ເທວີນາຣາຍະນີ ໃນການກ່ອນໄດ້ບຳເນົາຕະປະອັນຮຸນແຮງ; ແລະຈົນທຸກມື້ນີ້ກໍຍັງປະຕິບັດຕະປັສອັນເດືອດດານ ຕາມເວລາອັນຍາວນານເທົ່າ “ອະຣະບຸດ”।

Verse 8

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । तस्य ते द्वादशाब्दानि तृप्तिं यान्ति पितामहाः

ທີ່ຕີຣຖະນັ້ນ ຜູ້ໃດອາບນ້ຳແລ້ວຖວາຍຕັຣປະນະ (tarpaṇa) ແດ່ເທວະປິຕຣິ ບັນພະບຸລຸດຂອງຜູ້ນັ້ນຈະອິ່ມໃຈສະຫງົບຢູ່ໄດ້ຕະຫຼອດສິບສອງປີ।

Verse 137

। अध्याय

ບົດ — ເຄື່ອງໝາຍສິ້ນສຸດ/ປ່ຽນຜ່ານຂອງອັດຍາຍະ