Adhyaya 136

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल चाहल्येश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धा महाभागा त्वहल्या तापसी पुरा

ພຣະສີມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: “ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ພຣະຣາຊາ ພຶງໄປຍັງສະຖານສັກສິດອັນປະເສີດ ຈາຫລະເຍສະວະຣະ ທີ່ໃນກາລກ່ອນ ນາງອະຫລະຍາ ຕະປະສິນີຜູ້ມີມະຫາພາກ ໄດ້ບັນລຸສິດທິ.”

Verse 2

गौतमो ब्राह्मणस्त्वासीत्साक्षाद्ब्रह्मेव चापरः । सत्यधर्मसमायुक्तो वानप्रस्थाश्रमे रतः

ທີ່ນັ້ນມີພຣາຫມະນະນາມ ໂກຕະມະ ປານດັ່ງພຣະພຣົມອີກອົງໜຶ່ງໂດຍແທ້; ປະກອບດ້ວຍສັດຍະ ແລະ ທັມມະ ມຸ່ງໝັ້ນໃນອາສຣົມວານະປຣັສຖະ।

Verse 3

तस्य पत्नी महाभागा ह्यहल्या नाम विश्रुता । रूपयौवनसम्पन्ना त्रिषु लोकेषु विश्रुता

ພັນລະຍາຂອງທ່ານແມ່ນຜູ້ມີມະຫາພາກ ນາມວ່າ ອະຫລະຍາ ອັນເລື່ອງລື; ພ້ອມດ້ວຍຄວາມງາມແລະວັຍໜຸ່ມ ມີຊື່ສຽງທົ່ວສາມໂລກ।

Verse 4

अस्या अप्यतिरूपेण देवराजः शतक्रतुः । मोहितो लोभयामास ह्यहल्यां बलसूदनः

ເພາະຄວາມງາມອັນເຫັນອັດສະຈັນຂອງນາງ ພຣະອິນທຣາ—ເທວະຣາຊ ຜູ້ປະກອບຍັດຍາຮ້ອຍຄັ້ງ—ຖືກມົວໝອງ ແລະພະຍາຍາມລໍ້ລວງນາງອະຫັລຍາ ຜູ້ປາບບະລະ

Verse 5

मां भजस्व वरारोहे देवराजमनिन्दिते । क्रीडयस्व मया सार्द्धं त्रिषु लोकेषु पूजिता

ລາວກ່າວວ່າ “ຈົ່ງເລືອກເຮົາ ໂອ ນາງຜູ້ມີສະໂພກງາມ ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີຕຳນິ—ເລືອກເທວະຣາຊ. ຈົ່ງເລີນກິລາກັບເຮົາ; ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບການບູຊາໃນສາມໂລກ”

Verse 6

किं करिष्यसि विप्रेण शौचाचारकृशेन तु । तपःस्वाध्यायशीलेन क्लिश्यन्तीव सुलोचने

“ເຈົ້າຈະໄດ້ຫຍັງຈາກພຣາຫມັນຜູ້ຜອມເພາະຄວາມບໍລິສຸດແລະວິນັຍເຂັ້ມງວດ ຜູ້ອຸທິດໃຈໃນຕະປະແລະການສວາທະຍາຍເວທ? ໂອ ຜູ້ມີດວງຕາງາມ ເຈົ້າເຫມືອນກຳລັງທົນທຸກ”

Verse 7

एवमुक्ता वरारोहा स्त्रीस्वभावात्सुचञ्चला । मनसाध्याय शक्रं सा कामेन कलुषीकृता

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ນາງຜູ້ມີສະໂພກງາມ ດ້ວຍຄວາມຊຸກຊົນຕາມທຳມະຊາດມະນຸດ ເລີ່ມຄິດຖຶງສັກຣະໃນໃຈ; ກາມະໄດ້ເຮັດໃຫ້ນາງມົວໝອງພາຍໃນ

Verse 8

तस्या विदित्वा तं भावं स देवः पाकशासनः । गौतमं वञ्चयामास दुष्टभावेन भावितः

ເມື່ອຮູ້ເຖິງແນວໃຈຂອງນາງ ເທວະປາກະສາສະນະ (ອິນທຣາ) ຜູ້ຖືກຂັບດັນດ້ວຍເຈດຕະນາຊົ່ວ ກໍເລີ່ມຫລອກລວງເກົາຕະມະ

Verse 9

विदित्वा चान्तरं तस्य गृहीत्वा वेषमुत्तमम् । अहल्यां रमयामास विश्वस्तां मन्दिरान्तिके

ເມື່ອຮູ້ໂອກາດ ລາວຈຶ່ງສວມຮູບປອມອັນປະເສີດ ແລະລໍ້ລວງນາງອະຫັລຍາ ຜູ້ໄວ້ໃຈ ໃຫ້ເພີນພິນໃກ້ທີ່ພັກອາສຣົມ।

Verse 10

क्षणमात्रान्तरे तत्र देवराजस्य भारत । आजगाम मुनिश्रेष्ठो मन्दिरं त्वरयान्वितः

ແຕ່ໃນບ່ອນນັ້ນເອງ ໂອ ພາຣະຕະ ໃນພຽງຊົ່ວຂະນະ ມຸນີຜູ້ປະເສີດກໍຮີບຮ້ອນກັບມາຫາທີ່ພັກຂອງລາຊາແຫ່ງເທວະ।

Verse 11

आगतं गौतमं दृष्ट्वा भीतभीतः पुरंदरः । निर्गतः स ततो दृष्ट्वा शक्रोऽयमिति चिन्तयन्

ເມື່ອເຫັນພຣະໂຄຕະມະມາຮອດ ປຸຣັນທຣ (ອິນທຣ) ກໍຫວາດຫວັນຢ່າງຫນັກ ແລ້ວລອບອອກໄປ; ໂຄຕະມະເຫັນແລ້ວຄິດວ່າ “ນີ້ແມ່ນສັກຣະ”।

Verse 12

ततः शशाप देवेन्द्रं गौतमः क्रोधमूर्छितः । अजितेन्द्रियोऽसि यस्मात्त्वं तस्माद्बहुभगो भव

ຕໍ່ມາ ໂຄຕະມະຜູ້ຖືກໂທສະຄອບງຳ ໄດ້ສາບແຊ່ງເທວະອິນທຣະວ່າ “ເພາະເຈົ້າບໍ່ຊະນະອິນທຣີຍະ ຈຶ່ງຈົ່ງເປັນ ‘ພະຫຸພະຄະ’ ຜູ້ມີເຄື່ອງໝາຍຫຼາຍ”।

Verse 13

एवमुक्तस्तु देवेन्द्रस्तत्क्षणादेव भारत । भगानां तु सहस्रेण तत्क्षणादेव वेष्टितः

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພາຣະຕະ ເທວະອິນທຣະກໍໃນທັນໃດນັ້ນຖືກປົກຄຸມ ແລະຖືກລ້ອມຮອບດ້ວຍ ‘ພະຄະ’ ນັບພັນ (ເຄື່ອງໝາຍເພດ)។

Verse 14

त्यक्त्वा राज्यं सुरैः सार्द्धं गतश्रीको जगाम ह । तपश्चचार विपुलं गौतमेन महीतले

ເມື່ອລະທິ້ງອໍານາດກະສັດ—ສິຣິອັນຮຸ່ງເຮືອງກໍດັບລົງ—ທ່ານໄດ້ໄປພ້ອມເທວະທັງຫຼາຍ ແລະໄດ້ບໍາເນົາຕະປະອັນໃຫຍ່ໃນແຜ່ນດິນ ໂດຍອາໄສພຣະລິສີ ໂຄຕະມະ।

Verse 15

अहल्यापि ततः शप्ता यस्मात्त्वं दुष्टचारिणी । प्रेक्ष्य मां रमसे शक्रं तस्मादश्ममयी भव

ຕໍ່ມາ ອະຫະລະຍາກໍຖືກສາບວ່າ “ເພາະເຈົ້າປະພຶດຊົ່ວ; ເຫັນເຮົາແລ້ວຍັງໄປຍິນດີໃນ ສັກຣະ (ອິນທຣ) ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງເປັນກາຍຫີນ”

Verse 16

गते वर्षसहस्रान्ते रामं दृष्ट्वा यशस्विनम् । तीर्थयात्राप्रसङ्गेन धौतपापा भविष्यसि

ເມື່ອການເວລາຜ່ານໄປຄົບພັນປີ ແລ້ວໄດ້ເຫັນພຣະຣາມຜູ້ມີກຽດສັກສີ ໂດຍໂອກາດແຫ່ງການເດີນທາງຈາຣິກໄປຕີຣະຖະ ບາບຂອງເຈົ້າຈະຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ

Verse 17

एवं गते ततः काले दृष्टा रामेण धीमता । विश्वामित्रसहायेन त्यक्त्वा साश्ममयीं तनुम्

ເມື່ອເວລານັ້ນຜ່ານໄປດັ່ງນີ້ ນາງຖືກພຣະຣາມຜູ້ມີປັນຍາເຫັນ ແລະໂດຍການຊ່ວຍເຫຼືອຂອງ ວິສວາມິຕຣະ ນາງໄດ້ສະລັດທິ້ງກາຍອັນເປັນດັ່ງຫີນນັ້ນ

Verse 18

पूजयित्वा यथान्यायं गतपापा विमत्सरा । आगता नर्मदातीरे तीर्थे स्नात्वा यथाविधि

ເມື່ອບູຊາຕາມຄວາມຄວນແລ້ວ ປາສຈາກບາບ ແລະບໍ່ມີຄວາມອິດສາ ນາງໄດ້ມາເຖິງຝັ່ງແມ່ນ້ໍານະຣະມະດາ ແລະໄດ້ອາບນ້ໍາໃນຕີຣະຖະຕາມພິທີກໍານົດ

Verse 19

कृतं चान्द्रायणं मासं कृच्छ्रं चान्यं ततः परम् । ततस्तुष्टो महादेवो दत्त्वा वरमनुत्तमम्

ນາງໄດ້ປະພຶດພຣະວິນັຍພຣະພຣະຕະ «ຈັນທຣາຍະນະ» ເປັນເວລາໜຶ່ງເດືອນ ແລ້ວຕໍ່ມາຍັງບໍາເນົາຕະປະ «ກຣິຈຊຣະ» ອັນເຂັ້ມງວດອີກ. ຈາກນັ້ນ ພຣະມະຫາເທວະພໍພຣະໄທ ຈຶ່ງປະທານພອນອັນສູງສຸດຫາທຽບບໍ່ໄດ້.

Verse 20

जगामादर्शनं भूयो रेमे चोमापतिश्चिरम् । अहल्या तु गते देवे स्थापयित्वा जगद्गुरुम्

ຕໍ່ມາພຣະອົງກໍຈາກໄປອີກ ຈົນພົ້ນຈາກສາຍຕາ ແລະພຣະອຸມາປະຕິກໍປະທັບຢູ່ຢ່າງສະບາຍເປັນເວລາດົນ. ແຕ່ເມື່ອເທວະໄດ້ໄປແລ້ວ ອະຫັລຍາໄດ້ສະຖາປະນາ «ຈະກັດກຸຣຸ» ເປັນສະຖານບູຊາ.

Verse 21

अहल्येश्वरनामानं स्वगृहे चागमत्पुनः । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम्

ແລ້ວນາງກໍກັບໄປຍັງເຮືອນຂອງນາງອີກ ແລະຕັ້ງນາມ(ເທວະ)ວ່າ «ອະຫັລເຍສະວະຣະ». ຜູ້ໃດອາບນ້ຳຢູ່ຕີຣຖະນັ້ນ ແລ້ວບູຊາພຣະປະຣະເມສະວະຣະ,

Verse 22

स मृतः स्वर्गमाप्नोति यत्र देवो महेश्वरः । क्रीडयित्वा यथाकामं तत्र लोके महातपाः

ຜູ້ນັ້ນເມື່ອຕາຍແລ້ວຈະໄດ້ບັນລຸສະຫວັນ ທີ່ພຣະເທວະມະເຫສະວະຣະສະຖິດຢູ່. ໄດ້ເສວຍສຸກແລະຫຼິ້ນລີລາຕາມປາຖະໜາແລ້ວ ໃນໂລກນັ້ນ ຜູ້ເປັນມະຫາຕະປະ (ວິນຍານ)

Verse 23

गते वर्षसहस्रान्ते मानुष्यं लभते पुनः । धनधान्यचयोपेतः पुत्रपौत्रसमन्वितः

ເມື່ອຄົບພັນປີແລ້ວ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ກຳເນີດເປັນມະນຸດອີກຄັ້ງ—ພ້ອມດ້ວຍຊັບສິນແລະຂ້າວຂອງອຸດົມ ແລະມີລູກຫຼານພ້ອມໜ້າ.

Verse 24

वेदविद्याश्रयो धीमाञ्जायते विमले कुले । रूपसौभाग्यसम्पन्नः सर्वव्याधिविवर्जितः । जीवेद्वर्षशतं साग्रमहल्यातीर्थसेवनात्

ດ້ວຍການຮັບໃຊ້ທີ່ ອະຫັລຍາ-ຕີຣຖະ ບຸກຄົນຈະເກີດໃນຕະກູນອັນບໍລິສຸດ ເປັນຜູ້ມີປັນຍາ ແລະອາໄສວິຊາແຫ່ງເວດ; ພ້ອມດ້ວຍຄວາມງາມແລະສິຣິມົງຄົນ ພົ້ນຈາກໂຣກທັງປວງ ແລະມີອາຍຸຄົບຮ້ອຍປີພ້ອມທັງເກີນກວ່ານັ້ນ.

Verse 136

। अध्याय

“ອັດທະຍາຍ”—ເປັນເຄື່ອງໝາຍສິ້ນສຸດບົດ/ຕອນ (colophon) ຕາມທີ່ສືບທອດມາ.