Adhyaya 133

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल परं तीर्थचतुष्टयम् । येषां दर्शनमात्रेण सर्वपापक्षयो भवेत्

ພຣະສີມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: ຈາກນັ້ນ ໂອ ພຣະມະຫາກະສັດ ພຶງໄປຫາກຸ່ມຕີຣະຖະອັນສູງສຸດສີ່ປະການ; ເພີຍແຕ່ໄດ້ເຫັນກໍ ບາບທັງປວງສິ້ນໄປ.

Verse 2

कौबेरं वारुणं याम्यं वायव्यं तु ततः परम् । यत्र सिद्धा महाप्राज्ञा लोकपाला महाबलाः

ຄາວເບຣ, ວາຣຸນ, ຢາມຍະ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນ ວາຍະວະຍະອັນປະເສີດ—ເປັນສີ່ປະການ; ບ່ອນນັ້ນມີໂລກະປາລາຜູ້ມີພະລັງຫຼາຍ ເປັນສິດທະ ແລະມີປັນຍາສູງສຸດສະຖິດຢູ່.

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । किमर्थं लोकपालैश्च तपश्चीर्णं पुरानघ । नर्मदातटमाश्रित्य ह्येतन्मे वक्तुमर्हसि

ຢຸທິສະຖິຣ ກ່າວວ່າ: ໂອ ທ່ານຜູ້ບໍ່ມີບາບ, ໃນການບູຮານ ເຫດໃດໂລກະປາລາຈຶ່ງບໍາເພັນຕະປະ ໂດຍອາໄສຝັ່ງນ້ໍານະຣະມະດາ? ຂໍທ່ານເລົ່າໃຫ້ຂ້ອຍຟັງ.

Verse 4

श्रीमार्कण्डेय उवाच । अधिष्ठानं समिच्छन्ति ह्यचलं निर्बले सति । संसारे सर्वभूतानां तृणबिन्दुवदस्थिरे

ພຣະສີມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອກໍາລັງຂາດ ສັດທັງຫຼາຍໃນສັງສາຣະຍ່ອມປາຖະໜາທີ່ພຶ່ງອັນບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ; ເພາະສະພາບຂອງສັດທັງປວງບໍ່ໝັ້ນຄົງ ດັ່ງຢອດນ້ໍາເທິງປາຍໃບຫຍ້າ.

Verse 5

कदलीसारनिःसारे मृगतृष्णेव चञ्चले । स्थावरे जङ्गमे सर्वे भूतग्रामे चतुर्विधे

ໃນຫມູ່ສັດທັງຫຼາຍອັນມີສີ່ປະເພດນີ້—ທັງຢູ່ນິ່ງແລະເຄື່ອນໄຫວ—ທຸກຢ່າງຫວັ່ນໄຫວດັ່ງມິຣະກະຕຣິສະນາ ແລະຫວ່າງເປົ່າດັ່ງໄສ້ໃນລໍາຕົ້ນກ້ວຍ.

Verse 6

धर्मो माता पिता धर्मो धर्मो बन्धुः सुहृत्तथा । आधारः सर्वभूतानां त्रैलोक्ये सचराचरे

ທຳມະແມ່ນແມ່, ທຳມະແມ່ນພໍ່; ທຳມະແມ່ນຍາດ ແລະເປັນມິດແທ້. ໃນໄຕໂລກ ທັງສັດທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ ລ້ວນອາໄສທຳມະເປັນທີ່ພຶ່ງ.

Verse 7

एवं ज्ञात्वा तु ते सर्वे लोकपालाः कृतक्षणाः । तपस्ते चक्रुरतुलं मारुताहारतत्पराः

ເມື່ອຮູ້ດັ່ງນັ້ນ ບັນດາໂລກປານທັງຫມົດກໍຕັ້ງໃຈໝັ້ນ. ພວກເຂົາບຳເນັດຕະບະອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ໂດຍມຸ່ງດຳລົງຊີວິດດ້ວຍລົມເປັນອາຫານ.

Verse 8

ततस्तुष्टो महादेवः कृतस्यार्द्धे गते तदा । अनुरूपेण राजेन्द्र युगस्य परमेश्वरः

ຕໍ່ມາ ໂອ ພຣະຣາຊາເອກ, ເມື່ອກຣິຕະຍຸກຜ່ານໄປຄື່ງໜຶ່ງແລ້ວ ມະຫາເທວະ—ພຣະເຈົ້າສູງສຸດແຫ່ງຍຸກ—ກໍພໍພຣະໄທ ແລະປາກົດໃນຮູບອັນເໝາະກັບການນັ້ນ.

Verse 9

वरेण छन्दयामास लोकपालान्महाबलान् । यो यमिच्छति कामं वै तं तं तस्य ददाम्यहम्

ແລ້ວພຣະອົງກໍປະທານພອນໃຫ້ແກ່ໂລກປານຜູ້ມີພະລັງຍິ່ງ ແລະກ່າວວ່າ: “ໃນພວກເຈົ້າ ຜູ້ໃດປາຖະໜາສິ່ງໃດ ເຮົາຈະປະທານສິ່ງນັ້ນໃຫ້ຜູ້ນັ້ນ”

Verse 10

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य लोकपाला जगद्धिताः । वरदं प्रार्थयामासुर्देवं वरमनुत्तमम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນພຣະວາຈານັ້ນ ໂລກປານຜູ້ມຸ່ງປະໂຫຍດແກ່ໂລກທັງປວງ ກໍພາກັນທູນຂໍພອນອັນສູງສຸດຈາກເທວະຜູ້ປະທານພອນນັ້ນ.

Verse 11

कुबेर उवाच । यदि तुष्टो महादेव यदि देयो वरो मम । यक्षाणामीश्वरश्चाहं भवामि धनदस्त्विति

ກຸເບຣາ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ມະຫາເທວ, ຖ້າພຣະອົງພໍພຣະໄທ ແລະຈະປະທານພອນແກ່ຂ້າ, ຂໍໃຫ້ຂ້າເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງຍັກສະ ແລະໄດ້ນາມ ‘ທະນະດະ’ ຜູ້ປະທານຊັບ.”

Verse 12

ततः प्रोवाच देवेशं यमः संयमने रतः । तत्र प्रधानो भगवान् भवेयं सर्वजन्तुषु

ຕໍ່ມາ ພຣະຍົມ ຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນສັງຍະມະ ແລະການປົກຄອງ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະວ່າ: “ໃນດິນແດນນັ້ນ ໃນບັນດາສັດທັງປວງ ຂໍໃຫ້ຂ້າເປັນອົງປະທານສູງສຸດ।”

Verse 13

वरुणोऽनन्तरं प्राह प्रणम्य तु महेश्वरम् । क्रीडेयं वारुणे लोके यादोगणसमन्वितः

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ວະຣຸນະ ໄດ້ກາບນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະມະເຫສະວະຣະ ແລ້ວກ່າວວ່າ: “ຂໍໃຫ້ຂ້າໄດ້ສະໜຸກສະໜານໃນວະຣຸນະໂລກຂອງຂ້າ ໂດຍມີຝູງສັດນ້ຳລ້ອມຮອບ।”

Verse 14

जगादाशु ततो वायुः प्रणम्य तु महेश्वरम् । व्यापकत्वं त्रिलोकेषु प्रार्थयामास भारत

ຕໍ່ມາ ວາຍຸ ໄດ້ກາບພຣະມະເຫສະວະຣະຢ່າງວ່ອງໄວ ແລ້ວອະທິຖານວ່າ: “ໂອ ພາຣະຕະ, ຂ້າຂໍພະລັງໃຫ້ແຜ່ຊ່ອນຄອບຄຸມໄຕໂລກ।”

Verse 15

तेषां यदीप्सितं काममुमया सह शङ्करः । सर्वेषां लोकपालानः दत्त्वा चादर्शनं गतः

ພຣະສັງກະຣະ ພ້ອມດ້ວຍ ອຸມາ ໄດ້ປະທານພອນຕາມທີ່ໂລກະປາລະທັງຫມົດປາດຖະນາ ແລ້ວຈຶ່ງອັນຕະທານຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ।

Verse 16

गते महेश्वरे देवे यथास्थानं तु ते स्थिताः । स्थापना च कृता सर्वैः स्वनाम्नैव पृथक्पृथक्

ເມື່ອພຣະມະເຫສະວະຣະເທວະໄດ້ເສດຈາກໄປແລ້ວ ພວກເຂົາທັງຫມົດກໍຢູ່ປະຈໍາຕາມສະຖານຂອງຕົນ; ແລະແຕ່ລະອົງໄດ້ສະຖາປະນາອາສນະ/ສະຖານບູຊາແຍກກັນ ໂດຍໃຊ້ນາມຂອງຕົນເອງ។

Verse 17

कुबेरश्च कुबेरेशं यमश्चैव यमेश्वरम् । वरुणो वरुणेशं तु वातो वातेश्वरं नृप

ໂອ ພຣະຣາຊາ! ກຸເບຣະໄດ້ສະຖາປະນາ “ກຸເບເຣສ” ຍະມະໄດ້ສະຖາປະນາ “ຍະເມສະວະຣະ” ວະຣຸນະໄດ້ສະຖາປະນາ “ວະຣຸເນສ” ແລະ ວາຕະໄດ້ສະຖາປະນາ “ວາເຕສະວະຣະ”។

Verse 18

तर्पणं विदधुः सर्वे मन्त्रैश्च विविधैः शुभैः । सर्वे सर्वेश्वरं देव पूजयित्वा यथाविधि

ພວກເຂົາທັງຫມົດໄດ້ປະກອບພິທີຕັຣປະນະ ດ້ວຍມົນຕຣາມົງຄົນຫຼາຍປະການ; ແລະເມື່ອໄດ້ບູຊາພຣະສັຣເວສະວະຣະ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຕາມພິທີອັນຄວນແລ້ວ ຈຶ່ງດໍາເນີນຕໍ່ໄປ។

Verse 19

आह्वयामासुस्तान् विप्रान्सर्वे सर्वेश्वरा इव । क्षान्तदान्तजितक्रोधान्सर्वभूताभयप्रदान्

ຕໍ່ມາ ພວກເຂົາທັງຫມົດໄດ້ເຊີນບຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນ ປານດັ່ງຕົນເປັນເຈົ້າເອງ—ຜູ້ມີຄວາມອົດທົນ ສໍາລວມຕົນ ຊະນະຄວາມໂກຣດ ແລະປະທານອະພັຍແກ່ສັດທັງປວງ।

Verse 20

वेदविद्याव्रतस्नातान् सर्वशास्त्रविशारदान् । ऋग्यजुःसामसंयुक्तांस्तथाथर्वविभूषितान्

ພວກເຂົາໄດ້ເຊີນບຣາຫມັນຜູ້ສະນາດໃນວິທະຍາເວດ ແລະວັດຕະປະຕິບັດ ຊໍານານໃນຊາສະຕຣາທັງປວງ—ພ້ອມດ້ວຍ ຣິກ ຍະຈຸ ສາມ ແລະຍັງປະດັບດ້ວຍຄວາມຮູ້ອະຖັຣວັນອີກດ້ວຍ।

Verse 21

चातुर्विध्यं तु सर्वेषां दानं दास्याम गृह्णत । एवमुक्त्वा तु सर्वेषां विप्राणां दानमुत्तमम्

“ພວກເຮົາຈະຖວາຍທານສີ່ປະການແກ່ທ່ານທັງປວງ—ຂໍໃຫ້ຮັບໄວ້” ເວົ້າແລ້ວ ພວກເຂົາໄດ້ຈັດທານອັນສູງສຸດເພື່ອພຣາຫມະນທັງປວງ।

Verse 22

तत्र स्थाने ददुस्तेषां भूमिदानमनुत्तमम् । यावच्चन्द्रश्च सूर्यश्च यावत्तिष्ठति मेदिनी

ໃນສະຖານທີ່ນັ້ນເອງ ພວກເຂົາໄດ້ມອບທານເປັນທີ່ດິນອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້—ຕາບໃດທີ່ຈັນທຣາແລະສຸຣິຍາຍັງຢູ່ ຕາບໃດທີ່ແຜ່ນດິນຍັງຄົງຢູ່।

Verse 23

तावद्दानं तु युष्माकं परिपन्थी न कश्चन । राजा वा राजतुल्यो वा लोकपालैरनुत्तमम्

ຕາບໃດທີ່ທານຂອງພວກທ່ານຍັງຄົງຢູ່ບໍ່ຖືກລະເມີດ ກໍບໍ່ມີໃຜຂັດຂວາງຄວາມສຸກສະຫງົບຂອງພວກທ່ານໄດ້—ຈະເປັນກະສັດ ຫຼືຜູ້ເທົ່າກະສັດ ຫຼືແມ່ນແຕ່ໂລກະປາລຜູ້ສູງສຸດກໍຕາມ।

Verse 24

दत्तं लोपयते मूढः श्रूयतां तस्य यो विधिः । शोषयेद्धनदो वित्तं तस्य पापस्य भारत

ຈົ່ງຟັງຊະຕາກຳຂອງຄົນໂງ່ຜູ້ລົບລ້າງທານທີ່ໄດ້ໃຫ້ແລ້ວ ໂອ ພາຣະຕະ! ກຸເບຣະ ເຈົ້າແຫ່ງຊັບສິນ ຈະເຮັດໃຫ້ຊັບຂອງຄົນບາບນັ້ນແຫ້ງເຫືອດ

Verse 25

शरीरं वरुणो देवः संततीं श्वसनस्तथा । आयुर्नयति तस्याशु यमः संयमनो महान्

ພຣະວຣຸນະຈະຍຶດເອົາຄວາມຜາສຸກແຫ່ງກາຍຂອງເຂົາ, ພຣະສະວະສະນະ (ວາຍຸ) ຈະພາເອົາວົງສານຂອງເຂົາໄປ, ແລະພຣະຍະມະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່—ສັຍຍະມະນະ—ຈະພາເອົາອາຍຸຂອງເຂົາໄປໂດຍໄວ

Verse 26

निःशेषं भस्मसात्कृत्वा हुतभुग्याति भारत । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन ब्राह्मणेभ्यो युधिष्ठिर । भक्तिः कार्या नृपैः सर्वैरिच्छद्भिः श्रेय आत्मनः

ເມື່ອເຜົາໃຫ້ໝົດສິ້ນເປັນຂີ້ເຖົ່າແລ້ວ ອັກນີ (ໄຟເທວະ) ກໍກິນຂີ້ເຖົ່ານັ້ນ, ໂອ ພາຣະຕະ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຢຸທິສຖິຣ ກະສັດທັງຫຼາຍພຶງພາຍາຍາມທຸກປະການ ສະແດງພັກຕິແລະຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ພຣາຫມະນ ເພື່ອປະໂຫຍດສູງສຸດແກ່ຕົນ.

Verse 27

राजा वृक्षो ब्राह्मणास्तस्य मूलं भृत्याः पर्णा मन्त्रिणस्तस्य शाखाः । तस्मान्मूलं यत्नतो रक्षणीयं मूले गुप्ते नास्ति वृक्षस्य नाशः

ກະສັດເປັນດັ່ງຕົ້ນໄມ້; ພຣາຫມະນແມ່ນຮາກ; ຂ້າຮັບໃຊ້ແມ່ນໃບ; ມົນຕີແມ່ນກິ່ງກ້ານ. ດັ່ງນັ້ນຮາກພຶງຖືກປົກປ້ອງດ້ວຍຄວາມພາຍາຍາມ; ເມື່ອຮາກປອດໄພ ຕົ້ນໄມ້ບໍ່ພິນາດ.

Verse 28

षष्टिवर्षसहस्राणि स्वर्गे तिष्ठति भूमिदः । आच्छेत्ता चावमन्ता च तान्येव नरके वसेत्

ຜູ້ໃຫ້ດິນເປັນທານ ຈະຢູ່ໃນສະຫວັນຫົກໝື່ນປີ. ແຕ່ຜູ້ຍຶດເອົາຄືນ ແລະຜູ້ດູໝິ່ນທານນັ້ນ ຈະຢູ່ນະລົກເທົ່າເວລາດຽວກັນ.

Verse 29

स्वदत्ता परदत्ता वा पालनीया वसुंधरा । यस्य यस्य यदा भूमिस्तस्य तस्य तदा फलम्

ບໍ່ວ່າດິນນັ້ນຕົນໃຫ້ເອງ ຫຼືຜູ້ອື່ນໃຫ້ ດິນທີ່ໄດ້ຖວາຍແລ້ວພຶງຮັກສາ. ຜູ້ໃດຖືກຄອບຄອງດິນເມື່ອໃດ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນເມື່ອນັ້ນ.

Verse 30

देवताज्ञामनुस्मृत्य राजानो येऽपि तां नृप । पालयिष्यन्ति सततं तेषां वासस्त्रिविष्टपे

ເມື່ອລະລຶກຄໍາສັ່ງຂອງເທວະທັງຫຼາຍ ໂອ ຜູ້ປົກຄອງ ກະສັດຜູ້ປົກປ້ອງ (ທານດິນ) ນັ້ນຢ່າງສະເໝີ ຈະມີທີ່ຢູ່ໃນ ຕຣິວິສະຕະປະ (ສະຫວັນ).

Verse 31

स्वदत्ता परदत्ता वा यत्नाद्रक्ष्या युधिष्ठिर । मही महीक्षिता नित्यं दानाच्छ्रेयोऽनुपालनम्

ບໍ່ວ່າດິນນັ້ນເປັນທານທີ່ຕົນໃຫ້ ຫຼືຜູ້ອື່ນໃຫ້ ໂອ ຢຸທິສຖິຣ ພຶງຮັກສາດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ. ສໍາລັບກະສັດ ການຄຸ້ມຄອງແລະຮັກສາທານນັ້ນປະເສີດກວ່າການໃຫ້ຢ່າງດຽວ.

Verse 32

आयुर्यशो बलं वित्तं संततिश्चाक्षया नृप । तेषां भविष्यते नूनं ये प्रजापालने रताः

ໂອ ພະຣາຊາ, ອາຍຸຍືນ, ຊື່ສຽງ, ກໍາລັງ, ຊັບສິນ ແລະ ວົງສານທີ່ບໍ່ຂາດສາຍ ຈະເປັນຂອງຜູ້ທີ່ຍິນດີໃນການປົກປ້ອງແລະອຸປະຖຳປະຊາຊົນແນ່ນອນ.

Verse 33

एवमुक्त्वा तु तान् सर्वांल्लोकपालान् द्विजोत्तमान् । पूजयित्वा विधानेन प्रणिपत्य व्यसर्जयन्

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດໄດ້ບູຊາບັນດາລົກປາລາທັງປວງຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ; ແລ້ວກໍກົ້ມກາບນົບນ້ອມ ແລະສົ່ງທ່ານທັງຫຼາຍກັບໄປດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 34

गतेषु विप्रमुख्येषु स्नात्वा हुतहुताशनाः । लोकपालाः क्षुधाविष्टाः पर्यटन्भैक्षमात्मनः

ເມື່ອພຣາຫມັນຜູ້ເປັນຫົວໜ້າທັງຫຼາຍໄດ້ຈາກໄປແລ້ວ ບັນດາລົກປາລາໄດ້ອາບນ້ຳ ແລະຖວາຍອາຫຸຕິໃນໄຟບູຊາ; ແຕ່ຖືກຄວາມຫິວຄອບງໍາ ຈຶ່ງພາກັນເດີນຫາບິນທະບາດເພື່ອຕົນເອງ.

Verse 35

अस्थिचर्मावशेषाङ्गाः कपालोद्धृतपाणयः । अलब्धग्रासमर्द्धार्धं निर्ययुर्नगराद्बहिः

ດ້ວຍຮ່າງກາຍທີ່ເຫຼືອແຕ່ກະດູກແລະໜັງ ຖືບາດບິນທະບາດທີ່ເຮັດຈາກກະໂຫຼກໄວ້ໃນມື ແລະບໍ່ໄດ້ແມ່ນແຕ່ຄື່ງຄໍາອາຫານ ພວກເຂົາຈຶ່ງອອກໄປນອກເມືອງ.

Verse 36

शापं दत्त्वा तदा क्रोधाद्ब्राह्मणाय युधिष्ठिर । दरिद्राः सततं मूर्खा भवेयुश्च ययुर्गृहान्

ໃນເວລານັ້ນ ເນື່ອງຈາກຄວາມໂກດ, ໂອ ຢຸທິສຖິຣ, ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ຄຳສາບແກ່ພຣາຫມັນນັ້ນວ່າ “ຂໍໃຫ້ເຈົ້າຈົນຕະຫຼອດ ແລະ ໂງ່ຕະຫຼອດ” ແລ້ວຈຶ່ງກັບໄປບ້ານຂອງຕົນ।

Verse 37

तदाप्रभृति ते सर्वे ब्राह्मणा धनवर्जिताः । शापदोषेण कौबेर्यां संजाता दुःखभाजनाः

ນັບແຕ່ນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນທັງໝົດກໍຂາດທຣັບ; ເນື່ອງຈາກໂທດແຫ່ງຄຳສາບ ໃນແດນຂອງກຸເບຣ ພວກເຂົາກາຍເປັນຜູ້ຮັບທຸກຂ໌।

Verse 38

न धनं पैतृकं पुत्रैर्न पिता पुत्रपौत्रिकम् । भुञ्जते सकलं कालमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

“ລູກຊາຍບໍ່ໄດ້ເສວຍທຣັບມໍຣະດົກຂອງບັນພະບຸຣຸດ ແລະ ພໍ່ກໍບໍ່ໄດ້ເສວຍທຣັບຂອງລູກແລະຫຼານ ຕະຫຼອດການ”—ດັ່ງນີ້ ພຣະສັງກະຣ (ພຣະສິວະ) ຕັດໄວ້।

Verse 39

कुबेरेशे नरः स्नात्वा यस्तु पूजयते शिवम् । गन्धधूपनमस्कारैः सोऽश्वमेधफलं लभेत्

ທີ່ກຸເບເຣສາ ຜູ້ໃດອາບນ້ຳແລ້ວບູຊາພຣະສິວະດ້ວຍຂອງຫອມ ທູບ ແລະ ນະມັດສະການດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຜົນບຸນເທົ່າອັດສະວະເມດະຍັກ।

Verse 40

यमतीर्थे तु यः स्नात्वा सम्पश्यति यमेश्वरम् । सर्वपापैः प्रमुच्येत सप्तजन्मान्तरार्जितैः

ແຕ່ທີ່ຍະມະຕີຣະຖະ ຜູ້ໃດອາບນ້ຳແລ້ວໄດ້ເຫັນພຣະຍະເມສະວະຣ ຜູ້ນັ້ນຈະພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ແມ່ນແຕ່ບາບທີ່ສະສົມມາໃນເຈັດຊາດກໍຕາມ।

Verse 41

पूर्णमास्याममावास्यां स्नात्वा तु पितृतर्पणम् । यः करोति तिलैः स्नानं तस्य पुण्यफलं शृणु

ໃນວັນເພັງແລະວັນອະມາວະສີ ເມື່ອອາບນ້ຳແລ້ວ ຜູ້ໃດທຳຕັຣປະນະຖວາຍແກ່ປິຕຣຶ ແລະອາບນ້ຳດ້ວຍງາ—ຈົ່ງຟັງຜົນບຸນຂອງກຳນັ້ນເຖີດ।

Verse 42

सुतृप्तास्तेन तोयेन पितरश्च पितामहाः । स्वर्गस्था द्वादशाब्दानि क्रीडन्ति प्रपितामहाः

ດ້ວຍນ້ຳນັ້ນ ບິດາແລະປິຕາມະຫະຍ່ອມອິ່ມໃຈຢ່າງເຕັມທີ; ສ່ວນປຣະປິຕາມະຫະຜູ້ສະຖິດໃນສະຫວັນ ຍ່ອມຮື່ນເຮີງຢູ່ນັ້ນຕະຫຼອດສິບສອງປີ।

Verse 43

वरुणेशे नरः स्नात्वा ह्यर्चयित्वा महेश्वरम् । वाजपेयस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति पुष्कलम्

ເມື່ອອາບນ້ຳທີ່ວະຣຸເນສະວະຣະ ແລະບູຊາມະເຫສະວະຣະຕາມພິທີຢ່າງຖືກຕ້ອງ ບຸກຄົນຍ່ອມໄດ້ບຸນອັນອຸດົມ—ເທົ່າກັບຜົນແຫ່ງຍັຊະຍາວາຊະເປຍ

Verse 44

मृतां कालेन महता लोके यत्र जलेश्वरः । स गच्छेत्तत्र यानेन गीयमानोऽप्सरोगणैः

ເມື່ອເວລາຍາວນານຜ່ານໄປ ແລະຜູ້ນັ້ນຈາກໂລກນີ້ໄປ ຍ່ອມໄປສູ່ດິນແດນທີ່ຊະເລສະວະຣະສະຖິດ—ໂດຍຂຶ້ນພາຫະນະທິບ ແລະມີຫມູ່ອັບສະຣາຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນ

Verse 45

वातेश्वरे नरः स्नात्वा सम्पूज्य च महेश्वरम् । जायते कृतकृत्योऽसौ लोकपालानवेक्षयन्

ເມື່ອອາບນ້ຳທີ່ວາເຕສະວະຣະ ແລະບູຊາມະເຫສະວະຣະຢ່າງຄົບຖ້ວນ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມເປັນຜູ້ສຳເລັດກິດ (ກຣິຕະກຣິຕຍະ) ແລະໄດ້ເຫັນເຫຼົ່າໂລກະປາລາ ຜູ້ພິທັກໂລກ

Verse 46

किं तस्य बहुभिर्यज्ञैर्दानैर्वा बहुदक्षिणैः । स्नात्वा चतुष्टये लोके अवाप्तं जन्मनः फलम्

ລາວຈະຕ້ອງການຍັດຍາກຫຼາຍພິທີ ຫຼືທານທີ່ມີທັກສິນາຫຼາຍໄປເພື່ອຫຍັງ? ເມື່ອອາບນ້ຳຊຳລະໃນກຸ່ມຕີຣຖະອັນສັກສິດສີ່ປະການ ລາວກໍໄດ້ຮັບຜົນແທ້ແຫ່ງການເກີດເປັນມະນຸດໃນໂລກນີ້ເອງ।

Verse 47

ते धन्यास्ते महात्मानस्तेषां जन्म सुजीवितम् । नित्यं वसन्ति कौरिल्यां लोकपालान्निमन्त्र्य ये

ເຂົາເຈົ້ານັ້ນແທ້ຈິງແມ່ນຜູ້ມີບຸນ ແລະເປັນມະຫາອາດຕະມາ; ການເກີດຂອງເຂົາເຈົ້າແມ່ນສຸຈີວິດ—ຄືຜູ້ທີ່ເຊີນເຫຼົ່າໂລກປາລະ ຜູ້ພິທັກໂລກ ແລ້ວພັກອາໄສຢູ່ກາວຣິລາເປັນນິດ।

Verse 48

एतत्पुण्यं पापहरं धन्यमायुर्विवर्धनम् । पठतां शृण्वतां चैव सर्वपापक्षयो भवेत्

ຄຳເລົ່ານີ້ເປັນບຸນກຸສົນ ທຳລາຍບາບ ເປັນມົງຄຸນ ແລະເພີ່ມພູນອາຍຸ. ຜູ້ທີ່ສວດອ່ານ ແລະຜູ້ທີ່ຟັງ ຍ່ອມເກີດການສິ້ນໄປແຫ່ງບາບທັງປວງແນ່ນອນ।