Adhyaya 131

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले नागतीर्थमनुत्तमम् । यत्र सिद्धा महानागा भये जाते ततो नृप

ພຣະສີມາຣກັນເຑຍ ກ່າວວ່າ: ທາງຝັ່ງໃຕ້ແຫ່ງແມ່ນ້ຳນຣມະດາ ມີນາຄະຕີຣຖະອັນສູງສຸດ; ທີ່ນັ້ນ ມະຫານາຄະຜູ້ສຳເລັດສິດທິທັງຫຼາຍ, ໂອ ພຣະຣາຊາ, ເມື່ອຄວາມຢ້ານກົວເກີດຂຶ້ນ ກໍໄດ້ເຂົ້າພຶ່ງພາຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । महाभयानां लोकस्य नागानां द्विजसत्तम । कथं जातं भयं तीव्रं येन ते तपसि स्थिताः

ຢຸທິສຖິຣາ ກ່າວວ່າ: ໂອ ທະວິຊະຜູ້ປະເສີດ! ຄວາມຢ້ານກົວອັນຮ້າຍແຮງນັ້ນເກີດຂຶ້ນແກ່ພວກນາກາ—ຜູ້ເຮັດໃຫ້ໂລກສະທ້ານ—ແນວໃດ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເຂົາຢືນຢັນໃນຕະປະ?

Verse 3

भूतं भव्यं भविष्यच्च यत्सुरासुरमानवे । तात ते विदितं सर्वं तेन मे कौतुकं महत्

ອະດີດ ປັດຈຸບັນ ແລະ ອະນາຄົດ—ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເກີ່ຍວກັບເທວະ ອະສຸຣະ ແລະ ມະນຸດ—ໂອ ທ່ານຜູ້ເຄົາລົບ, ທ່ານຮູ້ທັງໝົດ; ດັ່ງນັ້ນຄວາມຢາກຮູ້ຂອງຂ້າຈຶ່ງໃຫຍ່ຫຼາຍ

Verse 4

मम संतापजं दुःखं दुर्योधनसमुद्भवम् । तव वक्त्राम्बुजौघेन प्लावितं निर्वृतिं गतम्

ຄວາມທຸກທີ່ເກີດຈາກຄວາມເຜົາໄໝ້ໃນໃຈຂອງຂ້າ ອັນເກີດເນື່ອງຈາກທຸຣະໂຢທະນະ ໄດ້ຖືກສາຍທາລາຈາກປາກດຸຈດອກບົວຂອງທ່ານທ່ວມທັບ ແລະບັດນີ້ໄດ້ເຂົ້າສູ່ຄວາມສະຫງົບຜ່ອນຄາຍ

Verse 5

श्रुत्वा तव मुखोद्गीतां कथां पापप्रणाशनीम् । भूयो भूयः स्मृतिर्जाता श्रवणे मम सुव्रत

ເມື່ອໄດ້ຟັງເລື່ອງລາວທີ່ທ່ານຂັບຂານອອກຈາກປາກຂອງທ່ານເອງ ອັນເປັນຜູ້ທຳລາຍບາບ, ໂອ ຜູ້ມີວຣະຕະອັນງາມ, ຄວາມລະລຶກຂອງຂ້າກໍເກີດຂຶ້ນຊ້ຳໆໃນຂະນະທີ່ຟັງ

Verse 6

न क्लेशत्वं द्विजे युक्तं न चान्यो जानते फलम् । विद्यादानस्य महतः श्रावितस्य सुतस्य च

ໂອ ທະວິຊະ, ບໍ່ຄວນມີຄວາມລຳບາກ ຫຼື ຄວາມລັງເລໃນການຕອບ; ເພາະບໍ່ມີຜູ້ອື່ນໃດຮູ້ແທ້ເຖິງຜົນແຫ່ງທານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຄືການໃຫ້ວິຊາ ແລະຜົນແຫ່ງບຸດຜູ້ໄດ້ຮັບການອົບຮົມດີດ້ວຍການຟັງ

Verse 7

एवं ज्ञात्वा यथान्यायं यः प्रश्नः पृच्छितो मया । कथा तु कथ्यतां विप्र दयां कृत्वा ममोपरि

ເມື່ອຮູ້ດັ່ງນີ້ ແລະຕາມທຳນຽມອັນຄວນ ຄຳຖາມທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖາມ—ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ ຂໍໃຫ້ເມດຕາຂ້າພະເຈົ້າ ແລະເລົ່າກະຖາອັນສັກສິດນັ້ນເຖີດ

Verse 8

मार्कण्डेय उवाच । यथा यथा त्वं नृप भाषसे च तथा तथा मे सुखमेति भारती । शैथिल्यभावाज्जरयान्वितस्य त्वत्सौहृदं नश्यति नैव तात

ມາຣະກັນເດຍະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ພະຣາຊາ ເຈົ້າເວົ້າເທົ່າໃດ ວາຈາຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍຍິ່ງເກີດຄວາມສຸກເທົ່ານັ້ນ ແມ່ນວ່າຂ້າພະເຈົ້າແກ່ຊະລາ ແລະອ່ອນແຮງດ້ວຍວັຍ ແຕ່ໄມຕຣີຂອງເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຈາງເລີຍ ລູກເອີຍ

Verse 9

कथयामि यथावृत्तमितिहासं पुरातनम् । कथितं पूर्वतो वृद्धैः पारम्पर्येण भारत

ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າອິຕິຫາສະໂບຮານນີ້ ຕາມທີ່ເກີດຂຶ້ນຈິງ ໂອ ພາຣະຕະ ເລື່ອງນີ້ເຄີຍຖືກຜູ້ເຖົ້າແກ່ເລົ່າໄວ້ ແລະສືບຕໍ່ກັນມາຕາມປະເພນີ

Verse 10

द्वे भार्ये कश्यपस्यास्तां सर्वलोकेष्वनुत्तमे । गरुत्मतो वै विनता सर्पाणां कद्रुरेव च

ກັສຍະປະມີພຣະຍາສອງນາງ ຜູ້ປະເສີດຫາຜູ້ເທົ່າບໍ່ໄດ້ໃນທຸກໂລກ—ວິນາຕາ ມານດາແຫ່ງຄຣຸດ ແລະ ກັດຣູ ມານດາແຫ່ງພະຍານາກ/ງູທັງຫຼາຍ

Verse 11

अश्वसंदर्शनात्ताभ्यां कलिरूपं व्यवस्थितम् । प्रभातकाले राजेन्द्र भास्कराकारवर्चसम्

ດ້ວຍການເຫັນມ້າຂອງນາງທັງສອງ ຄວາມຂັດແຍ້ງດຸດຄລິຍຸກຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ ໂອ ຣາເຊນທຣະ ໃນຍາມອຸສາ ມັນສ່ອງປະກາຍດັ່ງພຣະອາທິດ

Verse 12

तं दृष्ट्वा विनता रूपमश्वं सर्वत्र पाण्डुरम् । अथ तां कद्रूमवोचत्सा पश्य पश्य वरानने

ເມື່ອວິນະຕາເຫັນມ້ານັ້ນ—ທີ່ຂາວຈາງທົ່ວທັງກາຍ—ນາງກໍເບິ່ງຮູບຮ່າງຂອງມັນ. ແລ້ວກັດຣູກ່າວວ່າ “ເບິ່ງເດີ, ເບິ່ງເດີ, ໂອ້ ຜູ້ໜ້າງາມ!”

Verse 13

उच्चैःश्रवसः सादृश्यं पश्य सर्वत्र पाण्डुरम् । धावमानमविश्रान्तं जवेन पवनोपमम्

“ເບິ່ງເດີ—ມັນຄ້າຍອຸຈໄສສຣະວັສ—ຂາວຈາງທົ່ວທັງກາຍ ວິ່ງບໍ່ຢຸດພັກ ໄວດັ່ງລົມ”

Verse 14

तं दृष्ट्वा सहसा यान्तमीर्ष्याभावेन मोहिता । कृष्णं मत्वा तथाजल्पत्तया सह नृपोत्तम

ເມື່ອເຫັນມັນເຂົ້າມາໃກ້ຢ່າງກະທັນຫັນ ນາງຖືກອິດສາຄອບງຳຈົນຫຼົງ ແລ້ວເວົ້າອອກ ໂດຍເຂົ້າໃຈວ່າເປັນສີດຳ; ດັ່ງນັ້ນພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດຈຶ່ງສົນທະນາກັບນາງ

Verse 15

विनते त्वं मृषा लोके नृशंसे कुलपांसनि । कृष्णं चैनं वद श्वेतं नरकं यास्यसे परम्

“ວິນະຕາ, ເຈົ້າເວົ້າມຸສາຕໍ່ໜ້າໂລກ—ໂອ້ຜູ້ໂຫດຮ້າຍ ຜູ້ເຮັດໃຫ້ວົງຕະກູນເສຍກຽດ! ຈົ່ງກ່າວວ່າມັນດຳ ບໍ່ແມ່ນຂາວ; ບໍ່ຊັ້ນເຈົ້າຈະໄປສູ່ນະຣົກອັນນ່າຢ້ານ”

Verse 16

विनतोवाच । सत्यानृते तु वचने पणोऽयं ते ममैव तु । सहस्रं वत्सरान्दासी भवेयं तव वेश्मनि

ວິນະຕາກ່າວວ່າ: “ເລື່ອງຄຳເວົ້າຈິງຫຼືມຸສາ ການພະນັນນີ້ຕັ້ງຢູ່ລະຫວ່າງເຈົ້າແລະຂ້ອຍ. ຖ້າຂ້ອຍແພ້ ຂ້ອຍຈະເປັນທາສີໃນເຮືອນເຈົ້າເປັນເວລາໜຶ່ງພັນປີ”

Verse 17

तथेति ते प्रतिज्ञाय रात्रौ गत्वा स्वकं गृहम् । परित्यज्य उभे ते तु क्रोधमूर्छितमूर्छिते

ເຂົາທັງສອງເວົ້າວ່າ “ດັ່ງນັ້ນເຖີດ” ແລ້ວປະຕິຍານ; ຍາມຄ່ຳຄືນກໍໄປຫາເຮືອນຂອງຕົນ. ທັງຄູ່ຖືກໂທສະຄອບງຳຈົນເຫມືອນຈະສະຫຼົບ.

Verse 18

बन्धुगर्वस्य गत्वा तु कथयामास तं पणम् । कद्रूर्विनतया सार्द्धं यद्वृत्तं प्रमदालये

ຕໍ່ມາ ກັດຣູ ໄປຫາ ບັນທຸກະຣະວະ ແລະເລົ່າເລື່ອງການພະນັນນັ້ນ—ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບ ວິນະຕາ ໃນເຮືອນຝ່າຍນາງ.

Verse 19

तच्छ्रुत्वा बान्धवाः सर्वे कद्रूपुत्रास्तथैव च । न मन्यन्ते हितं कार्यं कृतं मात्रा विगर्हितम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນແລ້ວ ບັນດາຍາດພີ່ນ້ອງທັງໝົດ ຮວມທັງລູກຊາຍຂອງກັດຣູ ກໍບໍ່ເຫັນວ່າເປັນການກະທຳອັນເປັນປະໂຫຍດ; ເພາະສິ່ງທີ່ແມ່ໄດ້ເຮັດນັ້ນນ່າຕຳນິ.

Verse 20

अकृष्णः कृष्णतामम्ब कथं गच्छेद्धयोत्तमः । दासत्वं प्राप्स्यसे त्वं हि पणेनानेन सुव्रते

“ແມ່ເອີຍ ມ້າອັນປະເສີດນັ້ນບໍ່ແມ່ນສີດຳ ແລ້ວຈະໄປເປັນສີດຳໄດ້ແນວໃດ? ເນື່ອງດ້ວຍການພະນັນນີ້ ໂອ ຜູ້ມີວັດດີ ແມ່ຈະຕົກສູ່ຄວາມເປັນທາດແນ່ນອນ.”

Verse 21

कद्रूरुवाच । भवेयं न यथादासी तत्कुरुध्वं हि सत्वरम् । विशध्वं रोमकूपेषु तस्याश्वस्य मतिर्मम

ກັດຣູ ກ່າວວ່າ: “ເພື່ອໃຫ້ເຮົາບໍ່ກາຍເປັນທາດຕາມທີ່ກຳນົດ ຈົ່ງເຮັດເລື່ອງນີ້ໃຫ້ໄວ: ເຂົ້າໄປໃນຮູຂຸມຂົນຂອງມ້ານັ້ນ—ນີ້ແມ່ນແຜນຂອງເຮົາ.”

Verse 22

क्षणमात्रं कृते कार्ये सा दासी च भवेन्मम । ततः स्वस्थोरगाः सर्वे भविष्यथ यथासुखम्

ເມື່ອກິດນັ້ນສຳເລັດ ແຕ່ພຽງຊົ່ວຂະນະ ນາງຈະເປັນທາສີຂອງເຮົາ; ຫຼັງຈາກນັ້ນ ພວກເຈົ້ານາກທັງປວງຈະປອດໄພ ແລະຢູ່ຢ່າງສຸກສະບາຍ.

Verse 23

सर्पा ऊचुः । यथा त्वं जननी देवि पन्नगानां मता भुवि । तथापि सा विशेषेण वञ्चितव्या न कर्हिचित्

ພວກງູນາກກ່າວວ່າ: “ໂອ ເທວີຜູ້ເປັນແມ່, ໃນໂລກນີ້ພຣະອົງຖືກນັບຖືເປັນແມ່ຂອງພວກພະນະກາ; ແຕ່ກໍຢ່າໄດ້ຫລອກລວງນາງນັ້ນເລີຍ ໂດຍສະເພາະ ບໍ່ວ່າເວລາໃດກໍຕາມ.”

Verse 24

कद्रूरुवाच । मम वाक्यमकुर्वाणा ये केचिद्भुवि पन्नगाः । हव्यवाहमुखं सर्वे ते यास्यन्त्यविचारिताः

ກັດຣູກ່າວວ່າ: “ພວກພະນະກາໃດໆໃນໂລກທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຄຳຂອງເຮົາ, ທັງໝົດນັ້ນຈະຖືກໂຍນເຂົ້າໄປໃນປາກຂອງຮະວຽວາຫະ—ເທວະອັກນີ (ໄຟຍັດຍະ) ໂດຍບໍ່ຕ້ອງພິຈາລະນາ.”

Verse 25

एतच्छ्रुत्वा तु वचनं घोरं मातृमुखोद्भवम् । केचित्प्रविष्टा रोमाणि तथान्ये गिरिसंस्थिताः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳອັນນ່າສະພຶງທີ່ອອກຈາກປາກແມ່, ງູບາງພວກເຂົ້າໄປຊ່ອນໃນເສັ້ນຜົມ; ອີກບາງພວກກໍໄປອາໄສຢູ່ຕາມພູເຂົາ.

Verse 26

केचित्प्रविष्टा जाह्नव्यामन्ये च तपसि स्थिताः

ງູບາງພວກເຂົ້າໄປໃນຊາຫນະວີ (ແມ່ນ້ຳຄົງຄາ), ແລະອີກບາງພວກກໍຕັ້ງມັ່ນຢູ່ໃນຕະບະ (tapas).

Verse 27

ततो वर्षसहस्रान्ते तुतोष परमेश्वरः । महादेवो जगद्धाता ह्युवाच परया गिरा

ຕໍ່ມາ ເມື່ອຄົບພັນປີ ພຣະປະເມສວອນຊົງພໍພຣະໄທ. ພຣະມະຫາເທວະ ຜູ້ຄ້ຳຈຸນໂລກ ຈຶ່ງຕຣັດດ້ວຍວາຈາອັນສູງສົ່ງ.

Verse 28

भो भोः सर्पा निवर्तध्वं तपसोऽस्य महत्फलम् । यमिच्छथ ददाम्यद्य नात्र कार्या विचारणा

“ໂຮ ໂຮ ໂອ ພວກນາກ! ຈົ່ງຢຸດຕະປະເຖີດ; ຕະປະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້ໄດ້ຜົນອັນໃຫຍ່ແລ້ວ. ສິ່ງໃດທີ່ພວກເຈົ້າປາຖະໜາ ມື້ນີ້ເຮົາຈະປະທານ; ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງລັງເລ ຫຼືຄິດຄໍານຶງ.”

Verse 29

सर्पा ऊचुः । कद्रूशापभयाद्भीता देवदेव महेश्वर । तव पार्श्वे वसिष्यामो यावदाभूतसम्प्लवम्

ນາກທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: “ຂ້າແຕ່ເທວະເຫນືອເທວະ, ໂອ ມະເຫສວອນ! ພວກເຮົາຫວາດກົວຄໍາສາບຂອງກັດຣູ. ພວກເຮົາຈະຢູ່ຂ້າງພຣະອົງ ຈົນຮອດທ້າຍແຫ່ງປຣະລະຍະ.”

Verse 30

देवदेव उवाच । एकश्चायं महाबाहुर्वासुकिर्भुजगोत्तमः । मम पार्श्वे वसेन्नित्यं सर्वेषां भयरक्षकः

ເທວະເຫນືອເທວະຕຣັດວ່າ: “ໃຫ້ວາສຸກີ ຜູ້ມີແຂນອັນແຂງກ້າ ເປັນຍອດໃນຫມູ່ນາກ ຢູ່ຂ້າງເຮົາເປັນນິດ ເປັນຜູ້ປົກປ້ອງຈາກຄວາມຢ້ານກົວແກ່ທຸກຜູ້.”

Verse 31

अन्येषां चैव सर्पाणां भयं नास्ति ममाज्ञया । आप्लुत्य नर्मदातोये भुजगास्ते च रक्षिताः

“ສໍາລັບນາກອື່ນໆ ດ້ວຍຄໍາບັນຊາຂອງເຮົາ ບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວ. ເມື່ອດໍາລົງລົງໃນນ້ໍາແຫ່ງນະຣະມະດາ ນາກເຫຼົ່ານັ້ນກໍໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງ.”

Verse 32

नास्ति मृत्युभयं तेषां वसध्वं यत्र चेप्सितम् । कद्रूशापभयं नास्ति ह्येष मे विस्तरः परः

ພວກເຂົາບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ຄວາມຕາຍ. ຈົ່ງພັກອາໄສຢູ່ທີ່ໃດກໍໄດ້ຕາມປາຖະໜາ. ບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ຄຳສາບຂອງ ກັດຣູ—ນີ້ແມ່ນຄຳຮັບຮອງແລະການຄຸ້ມຄອງອັນສູງສຸດຂອງເຮົາ.

Verse 33

एवं दत्त्वा वरं तेषां देवदेवो महेश्वरः । जगामाकाशमाविश्य कैलासं धरणीधरम्

ເມື່ອປະທານພອນໃຫ້ພວກເຂົາແລ້ວ ມະເຫສະວະຣະ—ເທວະເຫນືອເທວະ—ໄດ້ເຂົ້າສູ່ອາກາດ ແລະເດີນທາງໄປຫາ ໄກລາສ ພູຜາຜູ້ຄ້ຳຈຸນແຜ່ນດິນ.

Verse 34

गते चादर्शनं देवे वासुकिप्रमुखा नृप । स्थापयित्वा तथा जग्मुर्देवदेवं महेश्वरम्

ໂອ ພະຣາຊາ ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ ວາສຸກີ ແລະນາກທັງຫຼາຍໄດ້ສະຖາປະນາສິ່ງສັກສິດໄວ້ທີ່ນັ້ນຕາມພິທີ ແລ້ວຈຶ່ງເດີນທາງໄປຫາ ມະຫາເທວະ ມະເຫສະວະຣະ—ເທວະເຫນືອເທວະ.

Verse 35

तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्पञ्चम्यामर्चयेच्छिवम् । तस्य नागकुलान्यष्टौ न हिंसन्ति कदाचन

ຜູ້ໃດກໍຕາມ ທີ່ຕີຣຖະນັ້ນ ບູຊາພຣະສິວະໃນວັນປັນຈະມີ ຕະກູນນາກທັງແປດຈະບໍ່ເຮັດອັນຕະລາຍເຂົາເລີຍ ບໍ່ວ່າເວລາໃດ.

Verse 36

मृतः कालेन महता तत्र तीर्थे नरेश्वर । शिवस्यानुचरो भूत्वा वसते कालमीप्सितम्

ໂອ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງມະນຸດ ເມື່ອຕໍ່ມາເຖິງການຕາຍຕາມການເວລາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ຢູ່ທີ່ຕີຣຖະນັ້ນ ເຂົາຈະເປັນຜູ້ຕິດຕາມພຣະສິວະ ແລະພັກອາໄສໃນແດນພຣະສິວະຕາມເວລາທີ່ຕົນປາຖະໜາ.

Verse 131

। अध्याय

ບົດ (ເຄື່ອງໝາຍສິ້ນສຸດ ຫຼື ປ່ຽນບົດ)