Adhyaya 125

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल रवितीर्थमनुत्तमम् । यत्र देवः सहस्रांशुस्तपस्तप्त्वा दिवं गतः

ພຣະສີມາຣກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ພຣະຣາຊາ ພຶງໄປຫາ ຣະວິ-ຕີຣະຖະ ອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້; ທີ່ນັ້ນ ເທວະ ສະຫັດສະຣາອັມຊຸ (ພຣະອາທິດ) ໄດ້ບຳເພັນຕະປະ ແລ້ວເຖິງແດນສະຫວັນ.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । कथं देवो जगद्धाता सर्वदेवनमस्कृतः । तपस्तपति देवेशस्तापसो भास्करो रविः

ຢຸທິສຖິຣ ກ່າວວ່າ: ພຣະເຈົ້າຜູ້ສ້າງໂລກ ຜູ້ທີ່ເທວະທັງປວງນົບນ້ອມ—ພຣະຣະວິ ພາສກະຣ ເທວະເຫນືອເທວະ—ຈຶ່ງບໍາເພັນຕະປະເປັນຕາບະສີໄດ້ແນວໃດ?

Verse 3

आराध्यः सर्वभूतानां सर्वदेवैश्च पूजितः । प्रत्यक्षो दृश्यते लोके सृष्टिसंहारकारकः

ພຣະອົງເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການບູຊາຂອງສັດທັງປວງ ແລະໄດ້ຮັບການສັກກາລະຈາກເທວະທັງຫມົດ; ພຣະອົງປາກົດໃຫ້ເຫັນໃນໂລກໂດຍກົງ ເປັນຜູ້ກໍ່ເກີດສ້າງ ແລະທໍາລາຍສິ້ນສຸດ.

Verse 4

आदित्यत्वं कथं प्राप्तः कथं भास्कर उच्यते । सर्वमेतत्समासेन कथयस्व ममानघ

ພຣະອົງໄດ້ຮັບສະຖານະເປັນ ອາທິຕະຍະ (Āditya) ແນວໃດ ແລະເປັນຫຍັງຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ ພາສກະຣ? ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ, ຂໍໃຫ້ເຈົ້າເລົ່າໃຫ້ຂ້ອຍຟັງໂດຍຫຍໍ້.

Verse 5

मार्कण्डेय उवाच । महाप्रश्नो महाराज यस्त्वया परिपृच्छितः । तत्सर्वं सम्प्रवक्ष्यामि नमस्कृत्य स्वयम्भुवम्

ມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: ໂອ ມະຫາຣາຊ, ຄໍາຖາມທີ່ເຈົ້າຖາມນັ້ນເປັນຄໍາຖາມໃຫຍ່ແລະລຶກຊຶ້ງ. ຂ້ອຍຈະອະທິບາຍທັງໝົດ ຫຼັງຈາກນົບນ້ອມຕໍ່ ສະວະຍັມພູ (ພຣະຜູ້ເກີດດ້ວຍພຣະອົງເອງ).

Verse 6

आसीदिदं तमोभूतमप्रज्ञातमलक्षणम् । अप्रतर्क्यमविज्ञेयं प्रसुप्तमिव सर्वतः

ໃນປະຖົມການ ສິ່ງທັງປວງນີ້ເປັນຄວາມມືດ—ບໍ່ປາກົດ, ບໍ່ຮູ້ຈັກ, ບໍ່ມີເຄື່ອງໝາຍ; ເກີນກວ່າເຫດຜົນ, ບໍ່ອາດຮູ້ໄດ້, ດຸດດັ່ງຫຼັບຢູ່ທຸກທິດ.

Verse 7

ततस्तेजश्च दिव्यं च तप्तपिण्डमनुत्तमम् । आकाशात्तु यथैवोल्का सृष्टिहेतोरधोमुखी

ແລ້ວຈຶ່ງປາກົດເປັນກ້ອນແສງທິບອັນລຸກໄໝ້ ສູງສຸດຫາທຽບບໍ່ໄດ້; ດັ່ງອຸລະກາຈາກຟ້າ ຫັນໜ້າລົງລຸ່ມເພື່ອເປັນເຫດແຫ່ງການກໍ່ກຳເນີດສັບພະສິ່ງ

Verse 8

तत्तेजसोऽन्तः पुरुषः संजातः सर्वभूषितः । स शिवोऽपाणिपादश्च येन सर्वमिदं ततम्

ໃນພາຍໃນແສງນັ້ນ ມີບຸຣຸດຜູ້ໜຶ່ງເກີດຂຶ້ນ ປະດັບດ້ວຍສິຣິອັນງາມສົດທັງປວງ; ທ່ານນັ້ນແມ່ນພຣະສິວະ—ບໍ່ມີມືແລະຕີນ—ຜູ້ທີ່ໂດຍພຣະອົງນີ້ ທຸກສິ່ງທັງປວງຖືກແຜ່ຊຶມຄອບຄຸມ

Verse 9

तस्योत्पन्नस्य भूतस्य तेजो रूपस्य भारत । पश्चात्प्रजापतिर्भूयः कालः कालान्तरेण वै

ໂອ ພາຣະຕະ, ຫຼັງຈາກສັດຜູ້ມີຮູບເປັນແສງນັ້ນປາກົດແລ້ວ, ພຣະປຣະຊາປະຕິໄດ້ກໍ່ກຳເນີດ “ກາລະ” (ເວລາ) ຂຶ້ນອີກຄັ້ງ—ແທ້ຈິງຕາມຊ່ວງເວລາ ແລະຕາມການສົມຄວນແຫ່ງການມາຮອດ

Verse 10

अग्निर्जातः स भूतानां मनुष्यासुररक्षसाम् । सर्वदेवाधिदेवश्च आदित्यस्तेन चोच्यते

ພຣະອົງເປັນ “ອັກນິ” ແກ່ສັດທັງປວງ—ທັງໃນຫມູ່ມະນຸດ, ອະສຸຣະ ແລະ ຣາກສະສ; ແລະເນື່ອງຈາກພຣະອົງເປັນອະທິເທບເໜືອເທບທັງຫມົດ ຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ “ອາທິຕະຍະ” (ພຣະສຸຣິຍະ)

Verse 11

आदौ तस्य नमस्कारोऽन्येषां च तदनन्तरम् । क्रियते दैवतैः सर्वैस्तेन सर्वैर्महर्षिभिः

ກ່ອນອື່ນ ຈຶ່ງຖວາຍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ, ແລ້ວຈຶ່ງຕໍ່ມາແດ່ອື່ນໆ. ພິທີນີ້ຖືກປະຕິບັດໂດຍເທບທັງປວງ ແລະໂດຍມະຫາຣິສີທັງປວງເຊັ່ນກັນ

Verse 12

तिस्रः सन्ध्यास्त्रयो देवाः सांनिध्याः सूर्यमण्डले । नमस्कृतेन सूर्येण सर्वे देवा नमस्कृताः

ສັນທະຍາທັງສາມ ແລະ ເທວະທັງສາມ ມີສານນິທິຢູ່ໃນສຸຣິຍະມົນດົນ; ເມື່ອນົບນ້ອມພຣະອາທິດ ກໍເທົ່າກັບນົບນ້ອມເທວະທັງປວງ.

Verse 13

न दिवा न भवेद्रात्रिः षण्मासा दक्षिणायनम् । अयनं चोत्तरं चापि भास्करेण विना नृप

ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຖ້າບໍ່ມີພາສະກະຣະ (ພຣະອາທິດ) ກໍຈະບໍ່ມີທັງກາງວັນແລະກາງຄືນ; ບໍ່ມີຫົກເດືອນແຫ່ງທັກສິນາຍນ ແລະ ອຸດຕະຣາຍນກໍບໍ່ອາດມີໄດ້.

Verse 14

स्नानं दानं जपो होमः स्वाध्यायो देवतार्चनम् । न वर्तते विना सूर्यं तेन पूज्यतमो रविः

ການອາບນ້ຳຊຳລະ, ການໃຫ້ທານ, ຈະປະ, ໂຫມະ, ສະວາທະຍາຍ ແລະ ການບູຊາເທວະທັງຫຼາຍ ບໍ່ອາດດຳເນີນໄດ້ສົມບູນຖ້າບໍ່ມີພຣະອາທິດ; ດັ່ງນັ້ນ ຣະວິ (ພຣະອາທິດ) ຈຶ່ງເປັນຜູ້ຄວນບູຊາຍິ່ງທີ່ສຸດ.

Verse 15

शब्दगाः श्रुतिमुख्याश्च ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । प्रत्यक्षो भगवान्देवो दृश्यते लोकपावनः

ພຣະພຣະຫມາ, ພຣະວິສະນຸ ແລະ ພຣະມະເຫສະວະຣະ ຮູ້ໄດ້ດ້ວຍສຽງສັກສິດແຫ່ງສຣຸຕິ ແລະ ຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນປະທານໃນເວດ; ແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ເທວະຜູ້ປາກົດໃຫ້ເຫັນ—ປະຈັກຕໍ່ສາຍຕາ ເປັນຜູ້ຊຳລະໂລກທັງປວງ.

Verse 16

उत्पत्तिः प्रलयस्थानं निधानं बीजमव्ययम् । हेतुरेको जगन्नाथो नान्यो विद्येत भास्करात्

ພຣະອົງເປັນແຫຼ່ງກຳເນີດ, ເປັນທີ່ສະຖິດແຫ່ງປຣະລະຍະ, ເປັນນິທານ, ເປັນເມັດພັນອັນບໍ່ເສື່ອມ; ເປັນເຫດອັນດຽວ, ເປັນຈັກກະວານນາຖ—ນອກຈາກພາສະກະຣະ (ພຣະອາທິດ) ບໍ່ມີອື່ນໃຫ້ຮູ້ຈັກ.

Verse 17

एवमात्मभवं कृत्वा जगत्स्थावरजङ्गमम् । लोकानां तु हितार्थाय स्थापयेद्धर्मपद्धतिम्

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ບັງເກີດໂລກທັງທີ່ນິ່ງແລະທີ່ເຄື່ອນໄຫວຈາກພຣະອົງເອງ ແລ້ວສະຖາປະນາມັກຄາແລະລະບຽບແຫ່ງທຳມະເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງປວງ

Verse 18

नर्मदातटमाश्रित्य स्थापयित्वात्मनस्तनुम् । सहस्रांशुं निधिं धाम्नां जगामाकाशमव्ययम्

ໂດຍອາໄສຝັ່ງແມ່ນ້ຳນະຣະມະດາ ພຣະອົງໄດ້ສະຖາປະນາພຣະວິຫານແຫ່ງກາຍຂອງພຣະອົງໄວ້ທີ່ນັ້ນ; ແລ້ວ ສະຫັດສຣາງສຸ ຄັງແຫ່ງສະຫວ່າງສະໄຫວ ໄດ້ເດີນທາງເຂົ້າສູ່ຟ້າອັນບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ

Verse 19

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । सहस्रकिरणं देवं नाममन्त्रविधानतः

ຜູ້ໃດອາບນ້ຳໃນຕີຣຖະນັ້ນ ແລ້ວບູຊາພຣະປະເມສະວະຣ ຄື ເທວະສະຫັດສະກິຣະນະ ຕາມພິທີແຫ່ງນາມອັນສັກສິດແລະມົນຕຣາ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມບຳເນີນການອາຣາທະນາຢ່າງຄົບຖ້ວນຕາມບັນຍັດ

Verse 20

तेन तप्तं हुतं तेन तेन सर्वमनुष्ठितम् । तेन सम्यग्विधानेन सम्प्राप्तं परमं पदम्

ດ້ວຍ (ການບູຊາອັນຖືກຕ້ອງ) ນັ້ນ ປານດັ່ງໄດ້ບຳເນີນຕະປະ, ດ້ວຍນັ້ນປານດັ່ງໄດ້ທຳໂຫມະ, ແລະດ້ວຍນັ້ນປານດັ່ງໄດ້ສຳເລັດອນຸສະຖານທັງປວງ; ໂດຍວິທີອັນຖືກຕ້ອງນັ້ນ ຈຶ່ງບັນລຸບະຣະມະປະທະ

Verse 21

ते धन्यास्ते महात्मानस्तेषां जन्म सुजीवितम् । स्नात्वा ये नर्मदातोये देवं पश्यन्ति भास्करम्

ພວກເຂົາແມ່ນຜູ້ມີບຸນ ແມ່ນມະຫາອາດມາ; ການເກີດຂອງພວກເຂົາເປັນຊີວິດອັນດີງາມ—ຄືຜູ້ທີ່ອາບນ້ຳໃນນ້ຳນະຣະມະດາ ແລ້ວໄດ້ເຫັນເທວະພາສະກະຣ (ພຣະອາທິດ)

Verse 22

तथा देवस्य राजेन्द्र ये कुर्वन्ति प्रदक्षिणम् । अनन्यभक्त्या सततं त्रिरक्षरसमन्विताः

ດັ່ງນັ້ນແຫຼະ ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ ຜູ້ໃດກະທຳປະທັກສິນາວຽນຮອບພຣະເທວະເປັນນິດ ດ້ວຍພັກຕິອັນເອກະຈິດ ພ້ອມມົນຕຣາສາມພະຍາງ ຍ່ອມຕັ້ງມັ່ນໃນການປະພຶດອັນຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ

Verse 23

तेन पूतशरीरास्ते मन्त्रेण गतपातकाः । यत्पुण्यं च भवेत्तेषां तदिहैकमनाः शृणु

ດ້ວຍການປະພຶດນັ້ນ ກາຍຂອງເຂົາຍ່ອມບໍລິສຸດ; ດ້ວຍມົນຕຣານັ້ນ ບາບກຳຂອງເຂົາຍ່ອມຫາຍໄປ ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈອັນເອກະຈິດ ເຖິງບຸນທີ່ເກີດຂຶ້ນແກ່ເຂົາໃນທີ່ນີ້

Verse 24

ससमुद्रगुहा तेन सशैलवनकानना । प्रदक्षिणीकृता सर्वा पृथिवी नात्र संशयः

ດ້ວຍການກະທຳນັ້ນ ແຜ່ນດິນທັງໝົດ—ພ້ອມທັງທະເລແລະຖ້ຳ ພ້ອມທັງພູເຂົາ ປ່າໄມ້ ແລະດົງດອນ—ປານດັ່ງຖືກປະທັກສິນາແລ້ວ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ

Verse 25

मन्त्रमूलमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् । तेन मन्त्रविहीनं तु कार्यं लोके न सिध्यति

ທຸກສິ່ງທັງປວງນີ້—ໄຕໂລກພ້ອມທັງສິ່ງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ—ມີມົນຕຣາເປັນຮາກ ດັ່ງນັ້ນ ການງານທີ່ຂາດມົນຕຣາ ຍ່ອມບໍ່ສຳເລັດໃນໂລກ

Verse 26

यथा काष्ठमयो हस्ती यथा चर्ममयो मृगः । कार्यार्थं नैव सिध्येत तथा कर्म ह्यमन्त्रकम्

ເຫມືອນຊ້າງທີ່ເຮັດດ້ວຍໄມ້ ຫຼືກວາງທີ່ເຮັດດ້ວຍໜັງ ບໍ່ອາດສຳເລັດປະໂຫຍດແຫ່ງການງານໄດ້ ກຳທີ່ຂາດມົນຕຣາກໍດັ່ງນັ້ນ ບໍ່ສຳເລັດໂດຍແທ້

Verse 27

भस्महुतं पार्थ यथा तोयविवर्जितम् । निष्फलं जायते दानं तथा मन्त्रविवर्जितम्

ໂອ ປາຣຖະ! ເຫມືອນກັບການຖວາຍບູຊາດ້ວຍຂີ້ເຖົ່າໂດຍບໍ່ມີນ້ຳ ຍ່ອມໄຮ້ຜົນ ທານທີ່ບໍ່ມີມັນຕຣາກໍໄຮ້ຜົນເຊັ່ນກັນ.

Verse 28

काष्ठपाषाणलोष्टेषु मृन्मयेषु विशेषतः । मन्त्रेण लोके पूजां तु कुर्वन्ति न ह्यमन्त्रतः

ໂດຍສະເພາະໃນຮູບທີ່ເຮັດດ້ວຍໄມ້ ຫີນ ກ້ອນດິນ ຫຼືດິນເຜົາ ຊາວໂລກຍ່ອມບູຊາດ້ວຍມັນຕຣາ ບໍ່ເຄີຍບູຊາໂດຍບໍ່ມີມັນຕຣາເລີຍ.

Verse 29

द्वादशाब्दान्नमस्काराद्भक्त्या यल्लभते फलम् । मन्त्रयुक्तनमस्कारात्सकृत्तल्लभते फलम्

ຜົນທີ່ໄດ້ຈາກການນົບນ້ອມກຣາບໄຫວ້ດ້ວຍພັກຕິຕະຫຼອດສິບສອງປີ ກໍໄດ້ຜົນນັ້ນເທົ່າກັນ ດ້ວຍການນົບນ້ອມພຽງຄັ້ງດຽວທີ່ມີມັນຕຣາກຳກັບ.

Verse 30

संक्रान्तौ च व्यतीपाते अयने विषुवे तथा । नर्मदाया जले स्नात्वा यस्तु पूजयते रविम्

ໃນວັນສັງກຣານຕິ ໃນຄາວວະຕີປາຕະ ໃນການອະຍະນະ ແລະໃນວັນວິສຸວະດ້ວຍ—ຜູ້ໃດອາບນ້ຳໃນນ້ຳແຫ່ງນະຣະມະດາ ແລ້ວບູຊາພຣະຣະວິ…

Verse 31

द्वादशाब्देन यत्पापमज्ञानज्ञानसंचितम् । तत्क्षणान्नश्यते सर्वं वह्निना तु तुषं यथा

ບາບທີ່ສະສົມມາຕະຫຼອດສິບສອງປີ ບໍ່ວ່າເກີດຈາກຄວາມບໍ່ຮູ້ ຫຼືຮູ້ແລ້ວກໍຕາມ ຍ່ອມສູນຫາຍໃນພິບຕາ ເຫມືອນແກບຖືກໄຟເຜົາ.

Verse 32

चन्द्रसूर्यग्रहे स्नात्वा सोपवासो जितेन्द्रियः । तत्रादित्यमुखं दृष्ट्वा मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

ໃນເວລາຈັນທຣະຄາດ ຫຼື ສຸຣິຍະຄາດ ໄດ້ອາບນ້ຳ ຖືອົບົດ ແລະ ຄວບຄຸມອິນທຣີ ແລ້ວເບິ່ງພະພັກຂອງອາທິຕະຍະ (ພະສຸຣິຍະເທວ) ທີ່ນັ້ນ ຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ।

Verse 33

माघमासे तु सम्प्राप्ते सप्तम्यां नृपसत्तम । सोपवासो जितक्रोध उषित्वा सूर्यमन्दिरे

ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ! ເມື່ອເດືອນມາຆະມາຮອດ ໃນວັນທິທີ 7—ຖືອົບົດ ຊະນະຄວາມໂກດ ແລະ ພັກອາໄສໃນວິຫານພະສຸຣິຍະ…

Verse 34

प्रातः स्नात्वा विधानेन ददात्यर्घं दिवाकरे । विधिना मन्त्रयुक्तेन स लभेत्पुण्यमुत्तमम्

ໃນຍາມເຊົ້າຕອນຮຸ່ງ ອາບນ້ຳຕາມພິທີ ແລ້ວຖວາຍອັຣຄະຍະແດ່ທິວາກະຣະ (ພະອາທິດ) ດ້ວຍພິທີຖືກຕ້ອງປະກອບມັນຕຣາ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ບຸນອັນສູງສຸດ।

Verse 35

पितृदेवमनुष्याणां कृत्वा ह्युदकतर्पणम् । मन्दिरे देवदेवस्य ततः पूजां समाचरेत्

ເມື່ອໄດ້ກະທຳອຸທະກະຕັຣປະນະ (ຖວາຍນ້ຳ) ແດ່ບັນພະບຸຣຸດ ເທວະ ແລະ ມະນຸດແລ້ວ ຈຶ່ງຄວນປະກອບພິທີບູຊາຕາມຄວາມຖືກຕ້ອງໃນວິຫານຂອງເທວະເທວ (ເທບເຫນືອເທບທັງປວງ)។

Verse 36

गन्धैः पुष्पैस्तथा धूपैर्दीपनैवेद्यशोभनैः । पूजयित्वा जगन्नाथं ततो मन्त्रमुदीरयेत्

ດ້ວຍເຄື່ອງຫອມ ດອກໄມ້ ທູບ ປະທີບ ແລະ ໄນເວທະອັນງາມ ບູຊາພຣະຈັກກັນນາຖແລ້ວ ຈຶ່ງຄວນສະທາຍມັນຕຣາ។

Verse 37

विष्णुः शक्रो यमो धाता मित्रोऽथ वरुणस्तथा । विवस्वान्सविता पूषा चण्डांशुर्भर्ग एव च

“ວິດສະນຸ, ສັກຣະ(ອິນທຣາ), ຍະມະ, ທາຕຣິ, ມິດຣະ ແລະ ວະຣຸນ; ວິວັສວານ, ສະວິຕຣິ, ປູສັນ, ຈັນຑາງຊຸ ແລະ ພະຣຄະ”—

Verse 38

इति द्वादशनामानि जपन्कृत्वा प्रदक्षिणाम् । यत्फलं लभते पार्थ तदिहैकमनाः शृणु

ດັ່ງນີ້ ເມື່ອສວດຈົບນາມທັງສິບສອງ ແລະ ເຮັດປະທັກສິນາ—ໂອ ປາຣຖະ ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈເອກາກຣະ ຖຶງຜົນທີ່ໄດ້ຮັບຈາກນີ້

Verse 39

दरिद्रो व्याधितो मूको बधिरो जड एव च । न भवेत्सप्त जन्मानि इत्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

ສັງກະຣະໄດ້ປະກາດວ່າ: “ຕະຫຼອດເຈັດຊາດ ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ເປັນຄົນທຸກຍາກ ບໍ່ເຈັບໄຂ້ ບໍ່ເປັນໃບ້ ບໍ່ຫູໜວກ ແລະບໍ່ທຶບປັນຍາ”

Verse 40

एवं ज्ञात्वा विधानेन जपन्मन्त्रं विचक्षणः । आराधयेद्रविं भक्त्या य इच्छेत्पुण्यमुत्तमम्

ເມື່ອຮູ້ດັ່ງນີ້ ແລະປະຕິບັດຕາມພິທີ ຜູ້ຮູ້ທັນຄວນສວດມັນຕຣະ ແລະບູຊາ ຣະວິ (ພຣະສຸຣິຍະ) ດ້ວຍພັກຕິ ຫາກປາຖະນາບຸນອັນສູງສຸດ

Verse 41

मन्त्रहीनां तु यः कुर्याद्भक्तिं देवस्य भारत । स विडम्बति चात्मानं पशुकीटपतङ्गवत्

ແຕ່ໂອ ພາຣະຕະ ຜູ້ໃດບູຊາດ້ວຍພັກຕິແກ່ເທວະໂດຍບໍ່ມີມັນຕຣະ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມເຮັດໃຫ້ຕົນເອງເປັນຂຳ—ດຸດສັດ ໜອນ ຫຼືແມງໄມ້

Verse 42

तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्त्यजते देहमुत्तमम् । स गतस्तत्र देवैस्तु पूज्यमानो महर्षिभिः

ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ສະລະກາຍອັນປະເສີດຢູ່ທີ່ທ່ານ້ຳສັກສິດນັ້ນ ຈະໄດ້ໄປສູ່ໂລກທິບ ໄດ້ຮັບການບູຊາຈາກເທວະ ແລະເປັນທີ່ເຄົາລົບຂອງມະຫາ຤ິສີທັງຫຼາຍ।

Verse 43

स्वेच्छया सुचिरं कालमिह लोके नृपो भवेत्

ດ້ວຍຄວາມປາຖະນາຂອງຕົນເອງ ໃນໂລກນີ້ເປັນເວລາຍາວນານຫຼາຍ ລາວຈະເປັນກະສັດ।

Verse 44

पुत्रपौत्रसमायुक्तो हस्त्यश्वरथसङ्कुलः । दासीदासशतोपेतो जायते विपुले कुले

ລາວເກີດໃນຕະກູນໃຫຍ່ອຸດົມ—ມີລູກແລະຫຼານພ້ອມ, ຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍຊ້າງ ມ້າ ແລະລົດຮົບ, ມີທາສີແລະທາດນັບຮ້ອຍຄອຍປະຄອງຮັບໃຊ້।

Verse 125

। अध्याय

ຈົບອັດທະຍາຍ—ສິ້ນສຸດບົດນີ້।