Adhyaya 119

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र कह्लोडीतीर्थमुत्तमम् । रेवायाश्चोत्तरे कूले सर्वपापविनाशनम्

ສີມາຣກັນເຑຍກ່າວວ່າ: “ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ຄວນໄປຫາກະຫຼໂລດີຕີຣຖະອັນປະເສີດ ຢູ່ຝັ່ງເໜືອແຫ່ງແມ່ນ້ຳເຣວາ (ນະຣະມະດາ) ຜູ້ທຳລາຍບາບທັງປວງ”

Verse 2

हितार्थं सर्वभूतानामृषिभिः स्थापितं पुरा । तपसा तु समुद्धृत्य नर्मदायां महाम्भसि

ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງປວງ ບັນດາຣິສີໄດ້ສ້າງຕັ້ງໄວ້ແຕ່ການກ່ອນ; ແລະດ້ວຍພະລັງຕະປະສະຍາ ໄດ້ຍົກຂຶ້ນແລ້ວປະດິດສະຖານໄວ້ໃນນ້ຳອັນມະຫາໃຫຍ່ແຫ່ງນະຣະມະດາ.

Verse 3

स्नात्वा तु कपिलातीर्थे कपिलां यः प्रयच्छति । श्रुत्वा चाख्यानकं दिव्यं ब्राह्मणाञ्छृणु यत्फलम्

ຜູ້ໃດອາບນ້ຳທີ່ກະປິລາຕີຣຖະ ແລ້ວຖວາຍທານໂຄ “ກະປິລາ” (ສີນ້ຳຕານອອກທອງ) ແລະຍັງໄດ້ຟັງອາຂະຍານອັນທິບນີ້ດ້ວຍ—ໂອ ພຣາຫມະນທັງຫຼາຍ ຈົ່ງຟັງຜົນບຸນທີ່ເກີດຈາກນັ້ນ.

Verse 4

सर्वेषामेव दानानां कपिलादानमुत्तमम् । ब्राह्मणान्वेषितं पूर्वमृषिदेवसमागमे

ໃນບັນດາທານທັງປວງ ກະປິລາ-ທານ (ຖວາຍໂຄກະປິລາ) ເປັນທານອັນສູງສຸດ. ໃນການກ່ອນ ໃນທີ່ຊຸມນຸມແຫ່ງຣິສີແລະເທວະ ພຣາຫມະນທັງຫຼາຍໄດ້ສືບສອບແລະຢືນຢັນໄວ້ແລ້ວ.

Verse 5

सद्यः प्रसूतां कपिलां शोभनां यः प्रयच्छति । सोपवासो जितक्रोधस्तस्य पुण्यफलं शृणु

ຜູ້ໃດຖວາຍທານໂຄກະປິລາອັນງາມ ທີ່ພຶ່ງຄອດໃໝ່—ດ້ວຍການຖືອຸປະວາສ ແລະຊະນະຄວາມໂກດ—ຈົ່ງຟັງຜົນບຸນຂອງຜູ້ນັ້ນເຖີດ।

Verse 6

ससमुद्रगुहा तेन सशैलवनकानना । दत्ता चैव महाबाहो पृथिवी नात्र संशयः

ໂອ ຜູ້ມີແຂນອັນກ້າແຂງ! ໂດຍຜູ້ນັ້ນ ແຜ່ນດິນນີ້ພ້ອມທັງທະເລ ແລະຖ້ຳພູ ພ້ອມທັງພູເຂົາ ປ່າໄມ້ ແລະພົນພະນາ ໄດ້ຖືກຖວາຍທານແທ້ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ।

Verse 7

वाचिकं मानसं पापं कर्मणा यत्पुरा कृतम् । नश्यते कपिलां दत्त्वा सप्तजन्मार्जितं नृप

ໂອ ພະຣາຊາ! ບາບໃດທີ່ເຄີຍກະທຳໄວ້ກ່ອນດ້ວຍການກະທຳ—ທັງທາງວາຈາ ຫຼືທາງໃຈ—ຍ່ອມສູນໄປເມື່ອຖວາຍທານໂຄກະປິລາ ແມ່ນແຕ່ບາບທີ່ສະສົມມາເຈັດຊາດກໍດີ।

Verse 8

भूमिदानं धनं धान्यं हस्त्यश्वकनकादिकम् । कपिलादानस्यैकस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम्

ການຖວາຍທານທີ່ດິນ ຊັບສິນ ຂ້າວເຂົ້າ ຊ້າງ ມ້າ ຄຳ ແລະອື່ນໆ—ບໍ່ມີສິ່ງໃດສົມຄວນເທົ່າແມ່ນແຕ່ໜຶ່ງໃນສິບຫົກສ່ວນແຫ່ງບຸນຂອງກະປິລາ-ທານພຽງຄັ້ງດຽວ।

Verse 9

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा कपिलां यः प्रयच्छति । मृतो विष्णुपुरं याति गीयमानोऽप्सरोगणैः

ໃນຕີຣຖະນັ້ນ ຜູ້ໃດອາບນ້ຳຊຳລະແລ້ວຖວາຍທານໂຄກະປິລາ ເມື່ອຕາຍແລ້ວຈະໄປສູ່ວິສະນຸປຸຣະ ໂດຍມີຝູງອັບສະຣາຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນ।

Verse 10

यावन्ति तस्या रोमाणि सवत्सायास्तु भारत । तावद्वर्षसहस्राणि स स्वर्गे क्रीडते चिरम्

ໂອ ພາຣະຕະ! ຂົນຂອງງົວນັ້ນ—ພ້ອມລູກງົວ—ມີຈຳນວນເທົ່າໃດ ຜູ້ນັ້ນກໍສະໜຸກສຳລານໃນສະຫວັນດົນນານ ເທົ່ານັ້ນເປັນພັນໆປີ।

Verse 11

ततोऽवकीर्णकालेन त्विह मानुष्यतां गतः । धनधान्यसमोपेतो जायते विपुले कुले

ຕໍ່ມາ ເມື່ອເວລາທີ່ກຳນົດນັ້ນໝົດລົງ ຜູ້ນັ້ນກໍກັບມາທີ່ນີ້ໄດ້ເກີດເປັນມະນຸດ; ພ້ອມດ້ວຍຊັບສິນແລະທັນຍາຫານ ເກີດໃນຕະກູນໃຫຍ່ອຸດົມສົມບູນ।

Verse 12

वेदविद्या व्रतस्नातः सर्वशास्त्रविशारदः । व्याधिशोकविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्

ເມື່ອອາບນ້ຳພິທີພ້ອມວັດຕະປະຕິບັດຕາມວິຊາເວດ ເປັນຜູ້ຊຳນານໃນຊາສະຕຣາທັງປວງ ແລະພົ້ນຈາກໂລກພະຍາດກັບຄວາມໂສກ ຜູ້ນັ້ນຈະມີອາຍຸຮອດຮ້ອຍລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ—ອາຍຸອັນເປັນສິຣິມົງຄຸນ।

Verse 13

एतत्ते सर्वमाख्यातं कल्होडीतीर्थमुत्तमम् । यत्कृत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

ດັ່ງນີ້ ຂ້າໄດ້ອະທິບາຍໃຫ້ເຈົ້າຟັງທັງໝົດເຖິງຕີຣະຖະກັນດານ ກະໂຫຼດີ ອັນສູງສຸດ; ຜູ້ໃດປະຕິບັດພິທີແລະໄປນະມັດສະການ ຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສເລີຍ।

Verse 119

। अध्याय

“ອັດທະຍາຍ”—ໝາຍເຖິງ “ບົດ/ບົດທີ” ເປັນເຄື່ອງໝາຍຫົວຂໍ້ ຫຼືທ້າຍຕອນ।