Adhyaya 100
ບົດນີ້ເລົ່າວ່າ ພຣະມຸນີ ມາຣະກັນເດຍ ໄດ້ສອນກະສັດ (ເອີ້ນວ່າ “mahīpāla” ແລະ “Pāṇḍunandana”) ໃຫ້ໄປຈາລິກບຸນທີ່ຕີຣຖະອັນມີຊື່ສຽງ “ມາຣະກັນເດເສະ” ຢູ່ຝັ່ງໃຕ້ຂອງແມ່ນ້ຳ ນະຣະມະດາ. ສະຖານທີ່ນີ້ຖືກຍົກຍ້ອງວ່າ ເປັນທີ່ບູຊາອັນສູງສຸດ ແມ່ນແຕ່ເທວະດາກໍຍັງເຄົາລົບ ແລະເປັນສະຖານທີ່ລັບລຶກຂອງການນະມັດສະການແບບໄສວະ. ມາຣະກັນເດຍຍັງກ່າວວ່າ ຕົນເຄີຍສ້າງຕັ້ງຈຸດສັກສິດໄວ້ທີ່ນັ້ນ ແລະໄດ້ຮັບປັນຍາແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງ ສັງກະຣະ (Śaṅkara)។ ຕໍ່ມາ ບົດນີ້ກຳນົດພິທີກຳ ແລະຜົນບຸນ: ການສວດຈະປະ (japa) ໃນຂະນະເຂົ້ານ້ຳ ຊ່ວຍປົດປ່ອຍຈາກບາບກຳທີ່ສະສົມ ແລະຊຳລະຄວາມຜິດທີ່ເກີດຈາກໃຈ ຄຳເວົ້າ ແລະກາຍ. ມີການຊີ້ນຳໃຫ້ຢືນຫັນໜ້າໄປທາງທິດໃຕ້ ຖື piṇḍikā ແລ້ວເຮັດ “ໂຍຄະ” ຫຼືການບູຊາດ້ວຍຈິດຈົດຈໍ່ຕໍ່ Śūlin (Śiva) ໃນຫຼາຍປາງ ໂດຍກ່າວຢ່າງຊັດວ່າ ເມື່ອຕາຍແລ້ວຈະໄປຮອດພຣະສິວະ. ພິທີອື່ນໆຄື ຈຸດຕະກຽງນ້ຳມັນກີ (ghee) ໃນຄືນວັນທີ 8 ເພື່ອໄດ້ສະຫວັນ, ແລະເຮັດ śrāddha ທີ່ນັ້ນເພື່ອໃຫ້ບັນພະບຸລຸດພໍໃຈຈົນກວ່າຈັກກະວານຈະສະລາຍ. ທ້າຍສຸດ tarpaṇa ດ້ວຍຂອງຖວາຍງ່າຍໆ (iṅguda, badara, bilva, akṣata ຫຼືນ້ຳ) ຖືກກ່າວວ່າ ໃຫ້ “ຜົນແຫ່ງການເກີດ” ແກ່ວົງຕະກູນ।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल तीर्थं परमरोचनम् । मार्कण्डेशमिति ख्यातं नर्मदादक्षिणे तटे
ພຣະສີມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ພຣະຣາຊາ ຈົ່ງໄປຫາຕີຣະຖະອັນສະຫວ່າງໄສຢ່າງຍິ່ງ ທີ່ເອີ້ນວ່າ ‘ມາຣະກັນເດເສ’ ຢູ່ຝັ່ງໃຕ້ແຫ່ງແມ່ນ້ຳນັຣມະດາ.
Verse 2
उत्तमं सर्वतीर्थानां गीर्वाणैर्वन्दितं शिवम् । गुह्याद्गुह्यतरं पुत्र नाख्यातं कस्यचिन्मया
ໂອ ລູກເອີຍ ນີ້ແມ່ນຕີຣະຖະອັນສູງສຸດໃນບັນດາຕີຣະຖະທັງປວງ ເປັນມົງຄຸນແຫ່ງພຣະສິວະ ແລະເທວະທັງຫຼາຍກໍຍັງນົບນ້ອມບູຊາ. ນີ້ແມ່ນຄວາມລັບຍິ່ງກວ່າຄວາມລັບ; ຈົນບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍເຜີຍແກ່ໃຜເລີຍ.
Verse 3
स्थापितं तु मया पूर्वं स्वर्गसोपानसंनिभम् । ज्ञानं तत्रैव मे जातं प्रसादाच्छङ्करस्य च
ໃນກ່ອນນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສະຖາປະນາມັນໄວ້ ດັ່ງບັນໄດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ໂດຍພຣະກະລຸນາແຫ່ງພຣະສັງກະຣະ ປັນຍາໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຂ້າພະເຈົ້າ.
Verse 4
अन्यस्तत्रैव यो गत्वा द्रुपदामन्तर्जले जपेत् । स पातकैरशेषश्च मुच्यते पाण्डुनन्दन
ໂອ ບຸດແຫ່ງປານດຸ ຜູ້ໃດກໍຕາມໄປທີ່ນັ້ນ ແລ້ວເຮັດຈະປະ (japa) ໃນນ້ຳຊັ້ນໃນຂອງດຣຸປະດາ ຜູ້ນັ້ນຈະພົ້ນຈາກບາບທັງປວງໂດຍສິ້ນເຊີງ.
Verse 5
वाचिकैर्मानसैश्च वा कर्मजैरपि पातकैः । पिण्डिकां चाप्यवष्टभ्य याम्यामाशां च संस्थितः
ແມ່ນແຕ່ຜູ້ໃດຈະເປື້ອນດ້ວຍບາບທີ່ເກີດຈາກວາຈາ ໃຈ ຫຼືການກະທຳ—ເມື່ອອາໄສປິນດິກາເປັນທີ່ພຶ່ງ ແລ້ວຢືນຫັນໜ້າໄປທາງທິດໃຕ້
Verse 6
योजयेच्छूलिनं भक्त्या द्वात्रिंशद्बहुरूपिणम् । देहपाते शिवं गच्छेदिति मे निश्चयो नृप
ດ້ວຍພັກຕິ ພຶງຜູກຈິດເຂົ້າກັບພຣະສູລິນ ຜູ້ຖືຕຣິສູນ ຜູ້ປາກົດເປັນ 32 ປາງ. ເມື່ອກາຍຕົກດັບ ຍ່ອມໄປຮອດພຣະສິວະ—ໂອ ພະຣາຊາ ນີ້ແມ່ນຄວາມໝັ້ນໃຈອັນແນ່ນອນຂອງຂ້າ
Verse 7
आज्येन बोधयेद्दीपमष्टम्यां निशि भारत । स्वर्गलोकमवाप्नोति इत्येवं शङ्करोऽब्रवीत्
ໂອ ພາຣະຕະ ໃນຄືນອັດຖະມີ ພຶງຈຸດປະທີບດ້ວຍນ້ຳມັນເນີຍໃສ (ghee). ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮອດໂລກສະຫວັນ—ດັ່ງນີ້ພຣະສັງກະຣະໄດ້ກ່າວ
Verse 8
श्राद्धं तत्रैव यो भक्त्या कुर्वीत नृपनन्दन । पितरस्तस्य तृप्यन्ति यावदाभूतसम्प्लवम्
ໂອ ລູກພະຣາຊາ ຜູ້ໃດເຮັດພິທີ ສຣາດທະ (śrāddha) ຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍພັກຕິ ບັນພະບຸລຸດຂອງຜູ້ນັ້ນຈະອິ່ມໃຈຈົນຮອດວາລະສິ້ນສຸດແຫ່ງປຣະລະຍະ
Verse 9
इङ्गुदैर्बदरैर्बिल्वैरक्षतेन जलेन वा । तर्पयेत्तत्र यो वंश्यानाप्नुयाज्जन्मनः फलम्
ຜູ້ໃດຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຖວາຍຕັຣປະນະ (tarpaṇa) ແກ່ບັນພະບຸລຸດຕາມສາຍວົງ ດ້ວຍຜົນອິງກຸດ ຜົນພຸດຣາ (jujube) ຜົນບິລະວະ (bilva) ຫຼືດ້ວຍເຂົ້າສານບໍ່ແຕກ (akṣata) ແລະນ້ຳ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຜົນແທ້ແຫ່ງການເກີດມາ
Verse 100
। अध्याय
ອັດທະຍາຍ — ໝາຍສິ້ນສຸດບົດ/ບົດທີ (ຄໍໂລຟອນ) ອັນສັກສິດ.