Sadācāra–Varṇa-lakṣaṇa and Prātaḥkṛtya (Right Conduct, Social Typologies, and Morning Purification)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सदाचारं श्रावयाशु येन लोकाञ्जयेद्बुधः । धर्माधर्ममयान्ब्रूहि स्वर्गनारकदांस्तथा

ພວກລິສີກ່າວວ່າ: “ຂໍຈົ່ງສອນໃຫ້ພວກເຮົາໂດຍໄວ ກ່ຽວກັບສະດາຈາຣະ (sadācāra) ຄືລະບຽບຄວາມປະພຶດຖືກຕ້ອງ ທີ່ຜູ້ມີປັນຍາຈະຊະນະໂລກໄດ້. ແລະຈົ່ງອະທິບາຍກຳທີ່ເປັນທັມມະ (dharma) ແລະອະທັມມະ (adharma) ພ້ອມທັງສິ່ງທີ່ໃຫ້ສະຫວັນ ແລະນະລົກ”។

Verse 2

सूत उवाच । सदाचारयुतो विद्वान्ब्राह्मणो नाम नामतः । वेदाचारयुतो विप्रो ह्येतैरेकैकवान्द्विजः

ສູຕະກ່າວວ່າ: “ຜູ້ຮູ້ຜູ້ສຶກສາທີ່ປະກອບດ້ວຍສະດາຈາຣະ ຖືກເອີ້ນວ່າ ‘ພຣາຫມະນະ’—ນັ້ນແມ່ນນາມຂອງລາວ. ແລະຜູ້ທີ່ມີຄວາມປະພຶດຕາມວິເທດ (Veda) ຖືກເອີ້ນວ່າ ‘ວິປຣະ’ (Vipra). ໂດຍມີຄຸນລັກສະນະເຫຼົ່ານີ້—ແຕ່ລະຢ່າງຕາມທາງຂອງມັນ—ດວິຈະ (dvija) ຈຶ່ງສົມຄວນກັບນາມຢ່າງແທ້.”

Verse 3

अल्पाचारोल्पवेदश्च क्षत्रियो राजसेवकः । किंचिदाचारवान्वैश्यः कृषिवाणिज्यकृत्तया

ກະສັດຕຣິຍະ (kṣatriya) ຖືກກ່າວວ່າມີວິໄນພິທີກຳແລະການຮຽນວິເທດນ້ອຍ, ອຸທິດຕົນໃນການຮັບໃຊ້ພຣະຣາຊາ. ວະຍະ (vaiśya) ຖືກກ່າວວ່າມີສະດາຈາຣະບາງສ່ວນ, ໂດຍດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍກະສິກຳແລະການຄ້າ.

Verse 4

शूद्र ब्राह्मण इत्युक्तः स्वयमेव हि कर्षकः । असूयालुः परद्रो ही चंडालद्विज उच्यते

ພຣາມທີ່ອາໄສຢູ່ຄືກັບສູດ ຕາມຈິງແລ້ວເປັນພຽງຜູ້ໄຖນາເທົັ້ນ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ເກີດສອງຄັ້ງທີ່ມີຄວາມອິດສາ ແລະເປັນສັດຕູຕໍ່ຜູ້ອື່ນ ເອີ້ນວ່າ ຈັນທານ ໃນບັນດາທວິຊະ.

Verse 5

पृथिवीपालको राजा इतरेक्षत्रिया मताः । धान्यादिक्रयवान्वैश्य इतरो वणिगुच्यते

ພຣະຣາຊາຄືຜູ້ປົກປ້ອງແຜ່ນດິນ ສ່ວນຄົນອື່ນໆຖືວ່າເປັນກະສັດ. ຜູ້ທີ່ຄ້າຂາຍເມັດພືດ ແລະສິ່ງທີ່ຄ້າຍຄືກັນເອີ້ນວ່າ ໄວສຍະ ສ່ວນຄົນອື່ນໆເອີ້ນວ່າ ວະນິກ.

Verse 6

ब्रह्मक्षत्रियवैश्यानां शुश्रूषुः शूद्र उच्यते । कर्षको वृषलो ज्ञेय इतरे चैव दस्यवः

ຜູ້ໃດມີໃຈອຸທິດໃນການຮັບໃຊ້ (śuśrūṣā) ແກ່ພຣາຫມະນ, ກະສັດຕຣິຍ, ແລະ ໄວຊະ ຜູ້ນັ້ນເອີ້ນວ່າ “ຊູດຣ”. ຜູ້ໄຖນາຄວນຮູ້ວ່າເປັນ “ວຶຣະຊະລະ” ແລະຄົນອື່ນໆ ກໍເອີ້ນວ່າ “ດັສຍຸ”.

Verse 7

सर्वो ह्युषःप्राचीमुखश्चिन्तयेद्देवपूर्वकान् । धर्मानर्थांश्च तत्क्लेशानायं च व्ययमेव च

ໃນຍາມອຸສາ ຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ ທຸກຄົນຄວນພິຈາລະນາ ໂດຍວາງພຣະເທວະເປັນອັນດັບທຳອິດ ກ່ຽວກັບທັມມະ ແລະເປົ້າໝາຍອັນຖືກຕ້ອງ, ກ່ຽວກັບຄວາມທຸກທົນທີ່ຕາມມາຈາກສິ່ງຕົກກັນ, ແລະກ່ຽວກັບກຳໄລແລະລາຍຈ່າຍຂອງຕົນດ້ວຍ.

Verse 8

आयुर्द्वेषश्च मरणं पापं भाग्यं तथैव च । व्याधिः पुष्टिस्तथा शक्तिः प्रातरुत्थानदिक्फलम्

ອາຍຸຍືນ, ຄວາມຊັງ, ຄວາມຕາຍ, ບາບ, ແລະໂຊກດີ; ພະຍາດ, ຄວາມອຸດົມສົມບູນ (ສຸຂະພາບ) ແລະພະລັງ—ທັງໝົດນີ້ຖືກກ່າວວ່າເປັນຜົນທີ່ເກີດຈາກການຕື່ນເຊົ້າ ແລະທິດທາງທີ່ຫັນໜ້າໄປ.

Verse 9

निशांत्यायामोषा ज्ञेया यामार्धं संधिरुच्यते । तत्काले तु समुत्थाय विण्मूत्रे विसृजेद्द्विजः

ໃນຍາມທ້າຍຂອງຄືນ ເອີ້ນວ່າ ອຸສາ (uṣā) ແຫ່ງອາລຸນ; ເປັນ «ສັນທິ» (sandhi) ຍາວຄື່ງຢາມ. ໃນເວລານັ້ນ ດວິຊະຄວນຕື່ນຂຶ້ນ ແລະຂັບຖ່າຍອຸຈາລະ-ປັດສາວະ ເພື່ອຊໍາລະຕາມທໍາມະຊາດ.

Verse 10

गृहाद्दूरं ततो गत्वा बाह्यतः प्रवृतस्तथा । उदण्मुखः समाविश्य प्रतिबंधेऽन्यदिण्मुखः

ແລ້ວຈຶ່ງໄປໃຫ້ໄກຈາກເຮືອນ ແລະອອກໄປພາຍນອກ. ໃຫ້ນັ່ງຫັນໜ້າໄປທາງເໜືອ; ຖ້າມີອຸປະສັກ ກໍໃຫ້ຫັນໄປທິດອື່ນໄດ້.

Verse 11

जलाग्निब्राह्मणादीनां देवानां नाभिमुख्यतः । लिंगं पिधाय वामेन मुखमन्येन पाणिना

ໃນເວລາບູຊາພຣະສິວະ ບໍ່ຄວນຫັນໜ້າໄປຫານ້ຳ, ໄຟ, ພຣາຫມັນ ແລະ ເທວະດາທັງຫຼາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ໃຫ້ໃຊ້ມືຊ້າຍປິດລິງຄະ ແລ້ວໃຊ້ມືອື່ນປິດໜ້າຕົນເອງ.

Verse 12

मलमुत्सृज्य चोत्थाय न पश्येच्चैव तन्मलम् । उद्धृतेन जलेनैव शौचं कुर्याज्जलाद्बहिः

ເມື່ອຂັບຖ່າຍແລ້ວລຸກຂຶ້ນ ບໍ່ຄວນເບິ່ງອະຈົມນັ້ນ. ໃຫ້ໃຊ້ນ້ຳທີ່ຕັກຂຶ້ນມາ (ໃນມືຫຼືພາຊະນະ) ເພື່ອຊຳລະຄວາມບໍລິສຸດຢູ່ນອກນ້ຳ ບໍ່ໃຫ້ຢືນຢູ່ໃນແຫຼ່ງນ້ຳແລ້ວຊຳລະ.

Verse 13

अथवा देवपित्रार्षतीर्थावतरणं विना । सप्त वा पंच वा त्रीन्वा गुदं संशोधयेन्मृदा

ຫຼືອີກຢ່າງໜຶ່ງ ແມ່ນແມ່ນບໍ່ໄດ້ລົງໄປຫານ້ຳສັກສິດຂອງເທວະດາ, ປິຕຣະ ຫຼື ຣິສີ ກໍຕາມ ຄວນຊຳລະບ່ອນທະວານດ້ວຍດິນ: ເຈັດເທື່ອ ຫຼື ຫ້າເທື່ອ ຫຼື ສາມເທື່ອ.

Verse 14

लिंगे कर्कोटमात्रं तु गुदे प्रसृतिरिष्यते । तत उत्थाय पद्धस्तशौचं गण्डूषमष्टकम्

ໃນການຊຳລະ ສຳລັບອະໄວຍະວະເພດ ກ່າວວ່າໃຫ້ພຽງແຕ່ຂະໜາດປາຍນິ້ວ; ແຕ່ສຳລັບທະວານ ໃຫ້ເຖິງຂະໜາດຝາມືເຕັມ. ແລ້ວຈຶ່ງລຸກຂຶ້ນ ລ້າງຕີນແລະມື ແລະເຮັດການກວດປາກ (gandūṣa) ແປດເທື່ອເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດ.

Verse 15

येन केन च पत्रेण काष्ठेन च जलाद्बहिः । कार्यं संत्यज्य तर्ज्जनीं दंतधावनमीरितम्

ເພື່ອຊຳລະຟັນ ຖືກກຳນົດໃຫ້ອອກໄປນອກແຫຼ່ງນ້ຳ ແລະວາງວຽກອື່ນໆໄວ້ກ່ອນ ໃຊ້ໃບໄມ້ທີ່ເໝາະສົມ ຫຼືທ່ອນໄມ້ນ້ອຍໆຂັດຟັນ; ບໍ່ຄວນໃຊ້ນິ້ວຊີ້ (ຕັຣຈະນີ) ໃນການນີ້।

Verse 16

जलदेवान्नमस्कृत्य मंत्रेण स्नानमाचरेत् । अशक्तः कंठदघ्नं वा कटिदघ्नमथापि वा

ກ່ອນອື່ນ ຈົ່ງນົບນ້ອມແດ່ເທວະທັງຫຼາຍຜູ້ປົກຄອງນ້ຳ ແລ້ວຈຶ່ງອາບນ້ຳພ້ອມກັບການສະດຸດມັນຕຣາ. ຜູ້ບໍ່ສາມາດອາບເຕັມທີ່ ອາດອາບເຖິງຄໍ ຫຼືແມ່ນເຖິງແອວກໍໄດ້।

Verse 17

आजानु जलमाविश्य मंत्रस्नानं समाचरेत् । देवादींस्तर्पयेद्विद्वांस्तत्र तीर्थजलेन च

ເຂົ້າໄປໃນນ້ຳເຖິງຫົວເຂົ່າ ແລ້ວປະຕິບັດການອາບນ້ຳດ້ວຍມັນຕຣາ. ຈາກນັ້ນ ຜູ້ຮູ້ທັນຄວນໃຊ້ນ້ຳຕີຣຖະອັນສັກສິດນັ້ນ ເພື່ອຖວາຍຕັຣປະນະ (tarpaṇa) ແດ່ເທວະ ແລະຜູ້ຮັບພິທີອັນທິບອື່ນໆດ້ວຍ।

Verse 18

धौतवस्त्रं समादाय पंचकच्छेन धारयेत् । उत्तरीयं च किं चैव धार्यं सर्वेषु कर्मसु

ເມື່ອໄດ້ນໍາເອົາເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມທີ່ສະອາດ ແລະຊັກລ້າງແລ້ວ ຄວນນຸ່ງໃນຮູບແບບພັບຫ້າຊັ້ນ (pañcakaccha)។ ຄວນຫົ່ມຜ້າຄຸມບ່າ (uttarīya) ດ້ວຍ ເພາະເຄື່ອງແຕ່ງກາຍອັນຖືກຕ້ອງນີ້ ຄວນຮັກສາໃນພິທີກຳອັນສັກສິດທັງປວງ។

Verse 19

नद्यादितीर्थस्नाने तु स्नानवस्त्रं न शोधयेत् । वापीकूपगृहादौ तु स्नानादूर्ध्वं नयेद्बुधः

ເມື່ອອາບນ້ຳຢູ່ຕີຣຖະອັນສັກສິດ ເຊັ່ນ ແມ່ນ້ຳ ແລະອື່ນໆ ບໍ່ຄວນຊັກຜ້າອາບນ້ຳຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ແຕ່ເມື່ອອາບຢູ່ບ່ອນເຊັ່ນ ບໍ່ນ້ຳຂັ້ນບັນໄດ (ວາປີ), ບໍ່ນ້ຳ, ຫຼືເຮືອນອາບນ້ຳ ຫຼັງອາບແລ້ວ ຜູ້ຮູ້ຄວນນໍາຜ້ານັ້ນອອກໄປຈັດການທີ່ອື່ນ.

Verse 20

शिलादार्वादिके वापि जले वापि स्थलेपि वा । संशोध्य पीडयेद्वस्त्रं पितृणां तृप्तये द्विजाः

ບໍ່ວ່າຈະເປັນເທິງຫີນ ເທິງໄມ້ ຫຼືສິ່ງອື່ນໆ, ຫຼືໃນນ້ຳ, ຫຼືເທິງດິນແຫ້ງ—ເມື່ອຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດແລ້ວ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (ດວິຊະ) ພຶງບີບຜ້າໃຫ້ນ້ຳໄຫຼອອກ ເພື່ອໃຫ້ປິຕຣິ (ວິນຍານບັນພະບຸລຸດ) ອິ່ມໃຈ.

Verse 21

जाबालकोक्तमंत्रेण भस्मना च त्रिपुंड्रकम् । अन्यथा चेज्जले पात इतस्तन्नरकमृच्छति

ຄວນທາ ຕຣິປຸນຑຣະ (ເສັ້ນນອນສາມເສັ້ນ) ດ້ວຍບະສະມະ (ຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ) ໂດຍໃຊ້ມັນຕຣະທີ່ສອນໃນປະເພນີຊາບາລະ. ຖ້າເຮັດຜິດຈາກນີ້ ຫຼັງຕາຍຈະຕົກລົງໃນນ້ຳນະຣົກ; ໂດຍຄວາມຜິດນີ້ເອງຈຶ່ງໄປສູ່ນະຣົກ.

Verse 22

आपोहिष्ठेति शिरसि प्रोक्षयेत्पापशांतये । यस्येति मंत्रं पादे तु संधिप्रोक्षणमुच्यते

ເພື່ອສະງົບບາບ ຄວນພອຍນ້ຳບໍລິສຸດໃສ່ສີສະ ພ້ອມສວດມັນຕຣະທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ «Āpo hi ṣṭhā…». ແລະມັນຕຣະທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ «Yasya…» ໃຫ້ນໍາໄປໃຊ້ທີ່ຕີນ—ນີ້ເອີ້ນວ່າ ການພອຍນ້ຳຕາມຂໍ້ຕໍ່ (sandhi-prokṣaṇa) ໃນພິທີ.

Verse 23

पादे मूर्ध्नि हृदि चैव मूर्ध्नि हृत्पाद एव च । हृत्पादमूर्ध्नि संप्रोक्ष्य मंत्रस्नानं विदुर्बुधाः

ເມື່ອພອຍນ້ຳບໍລິສຸດລົງໃສ່ຕີນ, ຫົວ, ແລະຫົວໃຈ; ແລ້ວອີກຄັ້ງພອຍໃສ່ຫົວ, ຫົວໃຈ, ແລະຕີນ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງອຸທິດບໍລິສຸດຫົວໃຈ–ຕີນ–ຫົວຕາມລຳດັບ. ນັກປັນຍາເອີ້ນພິທີນີ້ວ່າ «ອາບນ້ຳດ້ວຍມັນຕຣາ» ໃນການນະມັດສະການພຣະສິວະ.

Verse 24

ईषत्स्पर्शे च दौः स्वास्थ्ये राजराष्ट्रभयेऽपि च । अत्यागतिकाले च मंत्रस्नानं समाचरेत्

ເມື່ອມີການສຳຜັດບໍ່ບໍລິສຸດເພີຍນ້ອຍ, ເມື່ອສຸຂະພາບຖືກລົບກວນ, ເມື່ອມີຄວາມຢ້ານກົວຈາກກະສັດຫຼືອານາຈັກ, ແລະໃນຍາມອັນຕະລາຍໃກ້ເຂົ້າມາ—ຄວນປະຕິບັດ «ອາບນ້ຳດ້ວຍມັນຕຣາ» ຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

Verse 25

प्रातः सूर्यानुवाकेन सायमग्न्यनुवाकतः । अपः पीत्वा तथामध्ये पुनः प्रोक्षणमाचरेत्

ຕອນເຊົ້າ ຄວນປະກອບການຊໍາລະດ້ວຍ ສູຣຍະ-ອນຸວາກ (Sūrya-anuvāka) ແລະຕອນແລງ ດ້ວຍ ອັກນິ-ອນຸວາກ (Agni-anuvāka)។ ເມື່ອຈິບນ້ຳອັນບໍລິສຸດແລ້ວ ແລະໃນຕອນທ່ຽງດ້ວຍ ຄວນປະກອບພິທີພອຍນ້ຳຊໍາລະ (prokṣaṇa) ອີກຄັ້ງ।

Verse 26

गायत्र् या जपमंत्रांते त्रिरूर्ध्वं प्राग्विनिक्षिपेत् । मंत्रेण सह चैकं वै मध्येऽर्घ्यं तु रवेर्द्विजा

ເມື່ອຈົບການສະດຸດມົນ (japa) ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (dvija) ຄວນຖວາຍນ້ຳດ້ວຍ ຄາຍະຕຣີ (Gāyatrī) ສາມຄັ້ງ ຍົກຂຶ້ນໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ. ແລ້ວພ້ອມມົນ ຈຶ່ງຖວາຍອາຣຄະຍະ (arghya) ໜຶ່ງຄັ້ງຢູ່ກາງ ແດ່ພຣະອາທິດ, ໂອ ພຣາຫມະນທັງຫຼາຍ।

Verse 27

अथ जाते च सायाह्ने भुवि पश्चिमदिण्मुखः । उद्धृत्य दद्यात्प्रातस्तु मध्याह्नेंगुलिभिस्तथा

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ເມື່ອເວລາແລງມາຮອດ ໃຫ້ຫັນໜ້າໄປທາງທິດຕາເວັນຕົກ ຢູ່ເທິງພື້ນດິນ ແລ້ວຍົກເອົາ (ສິ່ງອັນສັກສິດ) ແລະຖວາຍ/ທາລົງ. ຕອນເຊົ້າກໍເຮັດເຊັ່ນດຽວກັນ ແລະຕອນທ່ຽງກໍເຮັດອີກ ໂດຍໃຊ້ນິ້ວມືຕາມວິທີທີ່ກໍານົດໄວ້।

Verse 28

अंगुलीनां च रंध्रेण लंबं पश्येद्दिवाकरम् । आत्मप्रदक्षिणं कृत्वा शुद्धाचमनमाचरेत्

ເບິ່ງພຣະອາທິດຜ່ານຊ່ອງລະຫວ່າງນິ້ວມື ແລ້ວເຮັດປຣະດັກຊິນາແກ່ຕົນເອງ (ວົງວຽນພາຍໃນ) ຈາກນັ້ນຈຶ່ງປະຕິບັດອາຈະມະນະອັນບໍລິສຸດ ດ້ວຍນ້ຳສັກສິດ.

Verse 29

सायं मुहूर्तादर्वाक्तु कृता संध्या वृथा भवेत् । अकालात्काल इत्युक्तो दिनेऽतीते यथाक्रमम्

ຖ້າເຮັດສັນທະຍາຕອນແລງກ່ອນມຸຮູຣຕາຕອນແລງ ກໍຈະເປັນການເຮັດໄຮ້ຜົນ. ແຕ່ຖ້າເຮັດຫຼັງຈາກເວລາທີ່ຄວນໄດ້ຜ່ານໄປ ຈະເອີ້ນວ່າ “ເຮັດຜິດການ” ຕາມລຳດັບທີ່ວັນເຄື່ອນໄປ.

Verse 30

दिवाऽतीते च गायत्रीं शतं नित्ये क्रमाज्जपेत् । आदर्शाहात्पराऽतीते गायत्रीं लक्षमभ्यसेत्

ເມື່ອວັນໄດ້ຜ່ານໄປ ຕາມເວລາອັນຄວນຫຼັງພາລະກິດກາງວັນ ພຶງສວດ «ຄາຍະຕຣີ» ເປັນປະຈໍາ 100 ຈົບ ຕາມລໍາດັບ. ແລະເມື່ອເວລາທີ່ກໍານົດຜ່ານໄປອີກ ພຶງຝຶກສວດ «ຄາຍະຕຣີ» ດ້ວຍວິໄນ ຈົນຮອດ 100,000 ຈົບ.

Verse 31

मासातीते तु नित्ये हि पुनश्चोपनयं चरेत् । ईशो गौरीगुहो विष्णुर्ब्रह्मा चेंद्र श्च वै यमः

ເມື່ອຄົບເດືອນໜຶ່ງແລ້ວ ພຶງປະຕິບັດພິທີອຸປະນະຍະນະ (ພິທີຮັບສາຍສັກສິດ) ອີກຄັ້ງໃຫ້ເປັນປະຈໍາຕາມທີ່ກໍານົດ. ໃນການຖືປະຕິບັດນີ້ ເທວະຜູ້ຄຸ້ມຄອງຄື ອີສະ (ພຣະສິວະ), ເກົາຣີ, ກຸຫະ (ກາຣຕຕິເກຍ), ວິສນຸ, ພຣະພຣະຫມາ, ອິນທຣະ ແລະ ຍະມະ.

Verse 32

एवं रूपांश्च वै देवांस्तर्पयेदर्थसिद्धये । ब्रह्मार्पणं ततः कृत्वा शुद्धाचमनमाचरेत्

ດັ່ງນັ້ນ ຕາມຮູບແບບທີ່ກໍານົດ ພຶງຖວາຍຕັຣປະນະ (ການຖວາຍນ້ໍາເພື່ອໃຫ້ເທວະພໍໃຈ) ແກ່ເທວະທັງຫຼາຍ ເພື່ອໃຫ້ສໍາເລັດຈຸດປະສົງ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ກະທໍາໃຫ້ເປັນການຖວາຍແດ່ພຣະພຣະຫມັນ (ອົງສູງສຸດ) ແລ້ວ ພຶງປະຕິບັດອາຈະມະນະອັນບໍລິສຸດ (ຈິບນ້ໍາພິທີເພື່ອຊໍາລະກາຍໃຈ).

Verse 33

तीर्थदक्षिणतः शस्ते मठे मंत्रालये बुधः । तत्र देवालये वापि गृहे वा नियतस्थले

ນັກປັນຍາກ່າວວ່າ ການປະຕິບັດຢູ່ດ້ານໃຕ້ຂອງຕີຣຖະ (ສະຖານທີ່ສັກສິດ), ໃນມະຖະ (ວັດ/ອາສຣົມ), ຫຼືໃນຫໍທີ່ອຸທິດເພື່ອມັນຕຣະ ເປັນສິ່ງຄວນສັນລະເສີນ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ຈະເປັນເທວາລັຍ ຫຼືແມ່ນໃນເຮືອນ—ພຶງປະຕິບັດໃນບ່ອນທີ່ກໍານົດແນ່ນອນ ດ້ວຍວິໄນ.

Verse 34

सर्वान्देवान्नमस्कृत्य स्थिरबुद्धिः स्थिरासनः । प्रणवं पूर्वमभ्यस्य गायत्रीमभ्यसेत्ततः

ເມື່ອໄດ້ນົບນ້ອມແດ່ເທວະທັງປວງກ່ອນແລ້ວ ຜູ້ປະຕິບັດ—ມີໃຈໝັ້ນຄົງ ແລະນັ່ງຢູ່ໃນອາສະນະອັນໝັ້ນຄົງ—ພຶງຝຶກ «ປຣະນະວະ» (ໂອມ) ກ່ອນ; ແລ້ວຈຶ່ງຝຶກ «ຄາຍະຕຣີ».

Verse 35

जीवब्रह्मैक्यविषयं बुद्ध्वा प्रणवमभ्यसेत् । त्रैलोक्यसृष्टिकर्त्तारं स्थितिकर्तारमच्युतम्

ເມື່ອເຂົ້າໃຈເນື້ອໃນແຫ່ງຄວາມເປັນໜຶ່ງຂອງຈີວາດມະ ແລະ ພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ ແລ້ວ, ຄວນຝຶກປຣະນະວະ (ໂອມ) ໂດຍພິຈາລະນາອົງອະຈຸຕະຜູ້ບໍ່ເສື່ອມ, ຜູ້ສ້າງສາມໂລກ ແລະຜູ້ທຳໃຫ້ດຳລົງຢູ່.

Verse 36

संहर्तारं तथा रुद्रं स्वप्रकाशमुपास्महे । ज्ञानकर्मेंद्रि याणां च मनोवृत्तीर्धियस्तथा

ພວກເຮົານະມັດສະການບູຊາ ພຣະຣຸດຣະ—ຜູ້ທຳລາຍສິ່ງທັງປວງ—ຜູ້ສ່ອງແສງດ້ວຍຕົນເອງ. ຈາກພຣະອົງ ອະວັຍະວະແຫ່ງຄວາມຮູ້ ແລະ ອະວັຍະວະແຫ່ງການກະທຳ, ພ້ອມທັງຄວາມເຄື່ອນໄຫວຂອງໃຈ ແລະ ໜ້າທີ່ຂອງປັນຍາ ເກີດຂຶ້ນແລະຖືກຄຸ້ມຄອງ.

Verse 37

भोगमोक्षप्रदे धर्मे ज्ञाने च प्रेरयेत्सदा । इत्थमर्थं धियाध्यायन्ब्रह्मप्राप्नोति निश्चयः

ຄວນຊັກນຳຜູ້ອື່ນເສມອໃຫ້ເຂົ້າສູ່ທຳມະ ແລະ ປັນຍາແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນ—ທັງສອງປະທານຄວາມສຸກໃນໂລກ ແລະ ໂມກສະສຸດທ້າຍ. ເມື່ອພິຈາລະນາຄວາມໝາຍນີ້ດ້ວຍປັນຍາອັນແຈ້ງຊັດ ຍ່ອມບັນລຸພຣະພຣະຫມັນ (ພຣະສິວະ) ແນ່ນອນ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.

Verse 38

केवलं वा जपेन्नित्यं ब्राह्मण्यस्य च पूर्तये । सहस्रमभ्यसेन्नित्यं प्रातर्ब्राह्मणपुंगवः

ຫຼືອື່ນໆ ເພື່ອໃຫ້ຄວາມເປັນພຣາຫມັນຢ່າງແທ້ຈິງສົມບູນ, ຄວນເຮັດຈະປະ (japa) ທຸກມື້ແຕ່ຜູ້ດຽວ ດ້ວຍໃຈອັນເອກະ. ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດຄວນສວດຊ້ຳມັນ ໜຶ່ງພັນຄັ້ງ ທຸກເຊົ້າເປັນປະຈຳ.

Verse 39

अन्येषां च यथा शक्तिमध्याह्ने च शतं जपेत् । सायं द्विदशकं ज्ञेयं शिखाष्टकसमन्वितम्

ຄົນອື່ນໆ ຕາມກຳລັງຂອງຕົນ ຄວນເຮັດຈະປະ (japa) ໃນເວລາທ່ຽງ ໃຫ້ຄົບ 100 ຄັ້ງ. ຕອນແລງ ກຳນົດໃຫ້ 12 ຄັ້ງ ພ້ອມດ້ວຍ «ສິຂາ» ແປດປະການ (ມັນຕຣາປະກອບ) ໃນພິທີ.

Verse 40

मूलाधारं समारभ्य द्वादशांतस्थितांस्तथा । विद्येशब्रह्मविष्ण्वीशजीवात्मपरमेश्वरान्

ເລີ່ມຈາກ ມູລາທາຣ ແລະຜູ້ທີ່ສະຖິດຢູ່ທີ່ ດວາດະສານຕາ ເຊັ່ນດຽວກັນ, ຄວນພິຈາລະນາ ວິດເຍຊາ, ພຣະພຣະຫມາ, ພຣະວິສນຸ, ອີຊາ, ຈີວາຕະມັນ ແລະ ພຣະປະຣະເມຊະວະຣາ।

Verse 41

ब्रह्मबुद्ध्या तदैक्यं च सोहं भावनया जपेत् । तानेव ब्रह्मरंध्रादौ कायाद्बाह्ये च भावयेत्

ດ້ວຍປັນຍາທີ່ເຫັນວ່າ (ພຣະສິວະ) ແມ່ນພຣະພຣະຫມັນ, ຄວນພິຈາລະນາຄວາມເປັນໜຶ່ງກັບນັ້ນ ແລະ ຈະປະດ້ວຍຈິດໃນຄວາມຮູ້ສຶກ ‘ໂສຮັມ’. ຄວນເຫັນຄວາມຈິງນັ້ນທີ່ ພຣະຫມະຣັນທຣະ (ຮູກະໂຫຼກຍອດ) ແລະ ພາຍໃນກາຍ ພ້ອມທັງ ພາຍນອກກາຍ।

Verse 42

महत्तत्त्वं समारभ्य शरीरं तु सहस्रकम् । एकैकस्माज्जपादेकमतिक्रम्य शनैः शनैः

ເລີ່ມຈາກ ມະຫັດຕັດຕະວະ (ຫຼັກການປັນຍາສາກົນ), ຄວນເດີນຜ່ານ ‘ກາຍພັນປະການ’ ດ້ວຍຈິດ ທີລະຂັ້ນ—ຂ້າມພົ້ນແຕ່ລະຂັ້ນດ້ວຍຈະປະໜຶ່ງຄັ້ງ, ຄ່ອຍໆ ແລະ ດ້ວຍຄວາມອົດທົນມັ່ນຄົງ।

Verse 43

परस्मिन्योजयेज्जीवं जपतत्त्वमुदाहृतम् । शतद्विदशकं देहं शिखाष्टकसमन्वितम्

ການນໍາ ຈີວະ (ຈີວາຕະມັນ) ໄປປະສານກັບ ພຣະປະຣະ (ສູງສຸດ) — ນີ້ແມ່ນຖືກປະກາດວ່າເປັນຫຼັກທີ່ແທ້ຂອງຈະປະ. ກາຍຖືກສອນວ່າມີ 120 ອົງປະກອບ ແລະ ປະດັບດ້ວຍ ສິຂາ 8 ປະການ (ຍອດ 8).

Verse 44

मंत्राणां जप एवं हि जपमादिक्रमाद्विदुः । सहस्रं ब्राह्मदं विद्याच्छतमैंद्र प्रदं विदुः

ດັ່ງນັ້ນ ນັກປັນຍາທັງຫຼາຍຮູ້ລຳດັບອັນຖືກຕ້ອງຂອງການສວດຈະປະມັນຕຣາ (japa) ແລະຜົນຂອງມັນ: ສວດ 1,000 ຄັ້ງ ເຂົ້າໃຈວ່າໃຫ້ຜົນຂອງພຣະພຣະຫມາ, ແລະ ສວດ 100 ຄັ້ງ ຮູ້ວ່າໃຫ້ຜົນຂອງພຣະອິນທຣາ.

Verse 45

इतरत्त्वात्मरक्षार्थं ब्रह्मयोनिषु जायते । दिवाकरमुपस्थाय नित्यमित्थं समाचरेत्

ເພື່ອປົກປ້ອງຕົນຜູ້ມີກາຍ ບໍ່ໃຫ້ຕົກລົງສູ່ພົບພູມອັນຕ່ຳຕ້ອຍ ຄວນໄດ້ເກີດໃນສາຍພັນຜູ້ເກີດຈາກພຣະພຣະຫມາ (ຕະກູນອັນມີທຳ). ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ນະມັດສະການພຣະອາທິດ (ດິວາກະຣະ) ທຸກມື້ແລ້ວ ຄວນປະພຶດປະຕິບັດເຊັ່ນນີ້ເປັນນິດ।

Verse 46

लक्षद्वादशयुक्तस्तु पूर्णब्राह्मण ईरितः । गायत्र् या लक्षहीनं तु वेदकार्येन योजयेत्

ຜູ້ທີ່ປະກອບດ້ວຍສິບສອງລັກສະ (ຄົບຈຳນວນການສວດຕາມກຳນົດ) ຖືກເອີ້ນວ່າ “ພຣາຫມະນະຜູ້ສົມບູນ”. ແຕ່ຜູ້ທີ່ຂາດໄປໜຶ່ງລັກສະ ຄວນໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຜູກໂຍງກັບພິທີວິທີແຫ່ງເວທະ ໂດຍການສວດພຣະຄາຍະຕຣີ।

Verse 47

आसप्ततेस्तु नियमं पश्चात्प्रव्राजनं चरेत् । प्रातर्द्वादशसाहस्रं प्रव्राजीप्रणवं जपेत्

ຈົນຮອດອາຍຸເຈັດສິບປີ ຄວນຮັກສານິຍົມວິໄນໃຫ້ໝັ້ນຄົງ; ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຄວນເຂົ້າສູ່ຊີວິດສະຫຼະ (ສັນຍາສ). ທຸກເຊົ້າ ຜູ້ສະຫຼະຄວນສວດຈະປະພຣະນະວະ «ໂອມ» ສິບສອງພັນຄັ້ງ।

Verse 48

दिने दिने त्वतिक्रांते नित्यमेवं क्रमाज्जपेत् । मासादौ क्रमशोऽतीते सार्धलक्षजपेन हि

ເມື່ອແຕ່ລະມື້ຜ່ານໄປ ຄວນເຮັດຈະປະທຸກມື້ ຕາມວິທີນີ້ແບບເປັນລຳດັບ. ແລະເມື່ອເດືອນແລະກຳນົດເວລາອື່ນໆ ຜ່ານໄປຕາມລຳດັບ ການປະຕິບັດຈຶ່ງສຳເລັດດ້ວຍການຈະປະມັນຕຣາ ໜຶ່ງແສນຫ້າໝື່ນຄັ້ງ।

Verse 49

अत ऊर्ध्वमतिक्रांते पुनः प्रैषं समाचरेत् । एवं कृत्वा दोषशांतिरन्यथा रौरवं व्रजेत्

ຖ້າເວລາທີ່ກຳນົດໄດ້ຜ່ານໄປແລ້ວ ຄວນປະຕິບັດພິທີຊຳລະບາບ (prāyaścitta) ອີກຄັ້ງ ຕາມທີ່ບັນຍັດ. ເຮັດແບບນີ້ແລ້ວ ຄວາມຜິດຈະສົງົບ; ຖ້າບໍ່ເຮັດ ຈະໄປສູ່ Raurava ອັນເປັນພາວະນະລົກແຫ່ງທຸກຂ໌।

Verse 50

धर्मार्थयोस्ततो यत्नं कुर्यात्कामी न चेतरः । ब्राह्मणो मुक्तिकामः स्याद्ब्रह्मज्ञानं सदाभ्यसेत्

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ທີ່ຖືກຂັບເຄື່ອນໂດຍກາມະ ຄວນພາກພຽນເພື່ອ ທັມມະ ແລະ ອັດຖະ (artha) ເປັນຫຼັກ, ບໍ່ໃຫ້ຫຼົງໃນການເສບສຸກຢ່າງດຽວ. ແຕ່ພຣາຫມະນະຄວນມຸ່ງຫາໂມກສະ ແລະຝຶກຝົນຄວາມຮູ້ແຫ່ງພຣະພຣະຫມັນ (Brahman) ຢ່າງສະເໝີ, ຈົນຮູ້ແຈ້ງພຣະສິວະເປັນປະຕິ—ອົງຜູ້ປະທານໂມກສະ.

Verse 51

धर्मादर्थोऽर्थतो भोगो भोगाद्वैराग्यसंभवः । धर्मार्जितार्थभोगेन वैराग्यमुपजायते

ຈາກທຳມະ ເກີດຄວາມຮັ່ງມີອັນຖືກທາງ; ຈາກຄວາມຮັ່ງມີ ເກີດຄວາມສຸກແຫ່ງການເສບສົມ; ແລະຈາກການເສບສົມທີ່ສຸກງອມ ເກີດໄວຣາກຍະ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນຈາກຄວາມຕິດ). ໂດຍເສບສົມຊັບທີ່ໄດ້ມາຈາກທຳມະ ໄວຣາກຍະຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ.

Verse 52

विपरीतार्थभोगेन राग एव प्रजायते । धर्मश्च द्विविधः प्रोक्तो द्र व्यदेहद्वयेन च

ການເສບສົມສິ່ງທີ່ຜິດຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຖືກ ຍ່ອມເຮັດໃຫ້ເກີດແຕ່ຣາກະ (ຄວາມຕິດໃຈ) ເທົ່ານັ້ນ. ແລະທຳມະຖືກກ່າວວ່າມີສອງປະເພດ—ຜ່ານວັດຖຸພາຍນອກ ແລະຜ່ານວິໄນແຫ່ງກາຍ (ການປະຕິບັດພາຍໃນ).

Verse 53

द्र व्यमिज्यादिरूपं स्यात्तीर्थस्नानादि दैहिकम् । धनेन धनमाप्नोति तपसा दिव्यरूपताम्

ການຖວາຍວັດຖຸ ແລະການບູຊາຍັດຍະ ສຳເລັດໄດ້ໂດຍອາໄສວັດຖຸ; ພິທີທາງກາຍ ເຊັ່ນ ການອາບນ້ຳທີ່ຕີຣຖະ (ທ່ານ້ຳສັກສິດ) ສຳເລັດໂດຍກາຍເອງ. ໂດຍຊັບ ຍ່ອມໄດ້ຊັບ; ໂດຍຕະປະ (tapas) ຍ່ອມໄດ້ຮູບພາບອັນເທວະ—ລະອຽດ ແລະສະຫວ່າງໄສ—ຄວນແກ່ການຮູ້ສູງສຸດແຫ່ງພຣະສິວະ.

Verse 54

निष्कामः शुद्धिमाप्नोति शुद्ध्या ज्ञानं न संशयः । कृतादौ हि तपःश्लोघ्यं द्र व्यधर्मः कलौ युगे

ຜູ້ບໍ່ມີຄວາມປາຖະໜາ ຍ່ອມໄດ້ຄວາມບໍລິສຸດ; ຈາກຄວາມບໍລິສຸດ ຍ່ອມເກີດປັນຍາອັນແທ້—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ໃນກຣິຕະຍຸກ ແລະຍຸກກ່ອນໆ ຕະປະ (tapas) ຖືກສັນລະເສີນເປັນທາງຫຼັກ; ແຕ່ໃນກະລິຍຸກ ທຳມະສຳເລັດເປັນຫຼັກໂດຍການຖວາຍ ແລະການໃຫ້ທານ (ອາໄສວັດຖຸທຶນ).

Verse 55

कृतेध्यानाज्ज्ञानसिद्धिस्त्रेतायां तपसा तथा । द्वापरे यजनाज्ज्ञानं प्रतिमापूजया कलौ

ໃນກຣິຕະຍຸກ ການບັນລຸປັນຍາທາງວິນຍານສຳເລັດໂດຍການພິຈາລະນາສະມາທິ; ໃນເຕຣຕາຍຸກ ສຳເລັດໂດຍຕະປະ (ຄວາມພາກເພັງ). ໃນດວາປະຣະຍຸກ ປັນຍາເກີດຈາກຍັດຍະ (ພິທີບູຊາ), ແລະໃນກະລິຍຸກ ເກີດຈາກການບູຊາປະຕິມາອັນສັກສິດຂອງພຣະເຈົ້າ.

Verse 56

यादृशं पुण्यं पापं वा तादृशं फलमेव हि । द्र व्यदेहांगभेदेन न्यूनवृद्धिक्षयादिकम्

ບຸນຫຼືບາບຈະເປັນແນວໃດ ຜົນກໍເປັນແນວນັ້ນແທ້. ແທ້ຈິງແລ້ວ ຕາມຄວາມແຕກຕ່າງໃນຊັບສິນ/ທຶນທີ່ມີ, ຮ່າງກາຍ ແລະອະໄວຍະວະ ຈຶ່ງເກີດສະພາບເຊັ່ນ ຂາດແຄນ, ເພີ່ມພູນ, ເສື່ອມຖອຍ ແລະອື່ນໆ—ຕາມລະບຽບກຳອັນຍຸດຕິທຳຂອງພຣະສິວະ.

Verse 57

अधर्मो हिंसिकारूपो धर्मस्तु सुखरूपकः । अधर्माद्दुःखमाप्नोति धर्माद्वै सुखमेधते

ອະທັມມະມີສະພາບເປັນການທຳຮ້າຍແລະຄວາມໂຫດຮ້າຍ; ທັມມະມີສະພາບເປັນຄວາມສຸກແລະຄວາມປິຕິ. ຈາກອະທັມມະຍ່ອມໄດ້ຮັບທຸກ; ຈາກທັມມະ ຄວາມສຸກຍ່ອມເພີ່ມພູນຢ່າງແທ້ຈິງ.

Verse 58

विद्यादुर्वृत्तितो दुःखं सुखं विद्यात्सुवृत्तितः । धर्मार्जनमतः कुर्याद्भोगमोक्षप्रसिद्धये

ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ຄວາມທຸກເກີດຈາກຄວາມປະພຶດຊົ່ວ, ແລະຄວາມສຸກເກີດຈາກຄວາມປະພຶດດີ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວນຕັ້ງໃຈສະສົມທັມມະ ເພື່ອໃຫ້ທັງການເສບສຸກຢ່າງຊອບທຳໃນໂລກ ແລະການບັນລຸໂມກສະ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ) ສຳເລັດພ້ອມກັນ.

Verse 59

सकुटुंबस्य विप्रस्य चतुर्जनयुतस्य च । शतवर्षस्य वृत्तिं तु दद्यात्तद्ब्रह्मलोकदम्

ຄວນໃຫ້ປັດໃຈດໍາລົງຊີວິດແກ່ພຣາຫມັນພ້ອມຄອບຄົວ—ລວມສີ່ຄົນ—ໃຫ້ຄົບຮ້ອຍປີ; ທານນັ້ນເປັນຜູ້ປະທານພຣະພຣະຫມະໂລກາ.

Verse 60

चांद्रा यणसहस्रं तु ब्रह्मलोकप्रदं विदुः । सहस्रस्य कुटुंबस्य प्रतिष्ठां क्षत्रियश्चरेत्

ເຂົາກ່າວວ່າ ການປະຕິບັດຈັນທຣາຍະນະ (Cāndrāyaṇa) ຄົບໜຶ່ງພັນຄັ້ງ ໃຫ້ຜົນເຖິງພຣະພຣົມໂລກ. ກະສັດຕຣິຍະຄວນປະຕິບັດເພື່ອສ້າງກຽດສັກສີ ແລະຄວາມມັ່ນຄົງໃຫ້ແກ່ວົງຕະກູນທີ່ມີພັນຄອບຄົວ.

Verse 61

इंद्र लोकप्रदं विद्यादयुतं ब्रह्मलोकदम् । यां देवतां पुरस्कृत्य दानमाचरते नरः

ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ທານທີ່ປະຕິບັດໂດຍຍົກອິນທຣະເປັນເທວະປະທານ ໃຫ້ຜົນເຖິງໂລກຂອງອິນທຣະ; ທານທີ່ຍົກພຣະເຈົ້າແຫ່ງປັນຍາເປັນປະທານ ໃຫ້ຜົນຫຼາຍຫາທີ່ສຸດບໍ່ໄດ້; ແລະທານທີ່ຍົກພຣະພຣົມາເປັນປະທານ ໃຫ້ຜົນເຖິງໂລກຂອງພຣະພຣົມາ. ເທວະອົງໃດທີ່ມະນຸດຍົກໄວ້ເປັນອົງປະທານໃນໃຈເມື່ອໃຫ້ທານ ຜົນຂອງທານນັ້ນຍ່ອມມຸ່ງໄປສູ່ໂລກຂອງເທວະນັ້ນ.

Verse 62

तत्तल्लोकमवाप्नोति इति वेदविदो विदुः । अर्थहीनः सदा कुर्यात्तपसा मार्जनं तथा

ນັກຮູ້ພຣະເວດກ່າວວ່າ: “ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ຮັບໂລກນັ້ນໆ ຕາມກຳຂອງຕົນ.” ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ທີ່ຂາດເປົ້າໝາຍທາງວິນຍານອັນແທ້ ຄວນກະທຳການຊຳລະດ້ວຍຕະປະ (tapas) ຢ່າງສະເໝີ.

Verse 63

तीर्थाच्च तपसा प्राप्यं सुखमक्षय्यमश्नुते । अर्थार्जनमथो वक्ष्ये न्यायतः सुसमाहितः

ດ້ວຍການໄປສະຖານທີ່ສັກສິດ (ຕີຣຖະ) ແລະດ້ວຍຕະປັສ (ການບໍລິພັດອົດທົນ) ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ຮັບຄວາມສຸກອັນບໍ່ເສື່ອມ. ບັດນີ້ ຂ້ອຍຈະອະທິບາຍວິທີຫາຊັບດ້ວຍຄວາມຊອບທຳ ດ້ວຍໃຈສະຫງົບແລະຕັ້ງໃຈ.

Verse 64

कृतात्प्रतिग्रहाच्चैव याजनाच्च विशुद्धितः । अदैन्यादनतिक्लेशाद्ब्राह्मणो धनमर्जयेत्

ພຣາຫມັນຄວນຫາຊັບໂດຍວຽກງານສຸຈິດ, ໂດຍຮັບທານ (ປະຕິຄຣາຫ) ແລະໂດຍເປັນຜູ້ປະກອບພິທີຍັດ (ຢາຊະນ) ແຕ່ຕ້ອງເປັນວິທີບໍລິສຸດເທົ່ານັ້ນ; ແລະຄວນເຮັດໂດຍບໍ່ຕໍ່າຕ້ອຍ ແລະບໍ່ໃຫ້ທຸກທໍລະມານເກີນໄປ.

Verse 65

क्षत्रियो बाहुवीर्येण कृषिगोरक्षणाद्विशः । न्यायार्जितस्य वित्तस्य दानात्सिद्धिं समश्नुते

ກະສັດຊະຕຣິຍະ ບັນລຸສິດທິໂດຍພະລັງແຂນ—ຄືການປົກປ້ອງແລະປົກຄອງດ້ວຍທຳມະ. ວິໄສຍະ ບັນລຸໂດຍການເກດກະສິກຳ ແລະການປົກປ້ອງງົວ. ແລະໂດຍການໃຫ້ທານຊັບສິນທີ່ໄດ້ມາດ້ວຍຄວາມຍຸດຕິທຳ ແລະວິທີທີ່ຖືກຕ້ອງ ຄົນເຮົາຍ່ອມເຖິງສິດທິ—ຄວາມສຳເລັດທີ່ຄ້ຳຈຸນທຳມະ ແລະນຳວິນຍານໄປສູ່ພຣະກະຣຸນາຂອງພຣະສິວະ.

Verse 66

ज्ञानसिद्ध्या मोक्षसिद्धिः सर्वेषां गुर्वनुग्रहात् । मोक्षात्स्वरूपसिद्धिः स्यात्परानन्दं समश्नुते

ດ້ວຍການບັນລຸປັນຍາອັນແທ້ ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ (ໂມກະ) ເກີດຂຶ້ນແກ່ທຸກຄົນ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງຄູບາອາຈານ (ກຸຣຸ)។ ຈາກໂມກະ ເກີດການຮູ້ແຈ້ງສະພາບແທ້ຂອງຕົນ ແລະໄດ້ສຳຜັດບຣະມານັນດາອັນສູງສຸດ।

Verse 67

सत्संगात्सर्वमेतद्वै नराणां जायते द्विजाः । धनधान्यादिकं सर्वं देयं वै गृहमेधिना

ໂອ ທ່ານຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (ທະວິຊະ) ໂດຍສັດສັງຄະ—ການຄົບຄ່າກັບຜູ້ດີ—ຄຸນຄ່າອັນມົງຄຸນເຫຼົ່ານີ້ທັງໝົດເກີດຂຶ້ນແກ່ມະນຸດ. ດັ່ງນັ້ນ ຄົນຄອບຄົວຄວນໃຫ້ທານ—ຊັບສິນ ເຂົ້າຂອງ ແລະທຸກຢ່າງທີ່ຄວນໃຫ້—ແກ່ຜູ້ອື່ນ।

Verse 68

यद्यत्काले वस्तुजातं फलं वा धान्यमेव च । तत्तत्सर्वं ब्राह्मणेभ्यो देयं वै हितमिच्छता

ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເກີດຂຶ້ນຕາມການເວລາອັນຄວນ—ຂອງໃຊ້, ໝາກໄມ້, ຫຼືເຂົ້າເຂົ້າກົດ—ຜູ້ປາດຖະໜາປະໂຫຍດແທ້ຄວນໃຫ້ທັງໝົດນັ້ນແກ່ພຣາຫມະນະເປັນທານ।

Verse 69

जलं चैव सदा देयमन्नं क्षुद्व्याधिशांतये । क्षेत्रं धान्यं तथाऽऽमान्नमन्नमेवं चतुर्विधम्

ນ້ຳຄວນໃຫ້ເສມອ ແລະອາຫານຄວນໃຫ້ເພື່ອບັນເທົາຄວາມຫິວໂຫຍ ແລະຄວາມເຈັບໄຂ້. ອີກທັງ ທີ່ດິນ, ເຂົ້າເຂົ້າກົດ, ແລະອາຫານດິບກໍຄວນຖວາຍ—ດັ່ງນັ້ນ ‘ທານອາຫານ’ ມີສີ່ປະເພດ.

Verse 70

यावत्कालं यदन्नं वै भुक्त्वा श्रवणमेधते । तावत्कृतस्य पुण्यस्य त्वर्धं दातुर्न संशयः

ຕາມເວລາທີ່ອາຫານທີ່ໄດ້ກິນແລ້ວຍັງຫຼ້ຽງດູກຳລັງໃນການຟັງທຳອັນສັກສິດ ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈ ຕາມເວລານັ້ນ ບຸນທີ່ເກີດຂຶ້ນມີຄື່ງໜຶ່ງເປັນຂອງຜູ້ໃຫ້ອາຫານ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ।

Verse 71

ग्रहीताहिगृहीतस्य दानाद्वै तपसा तथा । पापसंशोधनं कुर्यादन्यथा रौरवं व्रजेत्

ຜູ້ທີ່ຍຶດເອົາສິ່ງຕ້ອງຫ້າມ ຫຼືຜູ້ທີ່ຖືກງູກັດຈັບ ຄວນຊຳລະບາບດ້ວຍການໃຫ້ທານ ແລະດ້ວຍຕະປະສະ (ການບຳເນັດ) ບໍ່ຊັ້ນຈະໄປສູ່ ຣາວຣະວະ ອັນເປັນນະລົກ।

Verse 72

आत्मवित्तं त्रिधा कुर्याद्धर्मवृद्ध्यात्मभोगतः । नित्यं नैमित्तकं काम्यं कर्म कुर्यात्तु धर्मतः

ຄວນແບ່ງຊັບສິນຂອງຕົນເປັນສາມສ່ວນ: ເພື່ອເພີ່ມພູນທຳ, ເພື່ອການດຳລົງຊີວິດແລະການເສບສຸກອັນຖືກທຳ, ແລະເພື່ອຄວາມຈຳເປັນສ່ວນຕົວ. ຕາມທຳ ຄວນປະກອບພິທີປະຈຳວັນ, ພິທີເປັນຄາວ, ແລະພິທີຕາມຄວາມປາຖະໜາດ້ວຍ।

Verse 73

वित्तस्य वर्धनं कुर्याद्वृद्ध्यंशेन हि साधकः । हितेन मितमे ध्येन भोगं भोगांशतश्चरेत्

ຜູ້ປະຕິບັດທາງຈິດ (ສາທະກະ) ຄວນເພີ່ມຊັບສິນດ້ວຍສ່ວນເພີ່ມທີ່ຖືກທຳ ແລະພອດປານກາງເທົ່ານັ້ນ. ດ້ວຍສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດແລະມີຂອບເຂດ ຈົ່ງດຳລົງຊີວິດ ແລະຈົ່ງເສບສຸກແຕ່ພອດສົມສ່ວນ।

Verse 74

कृष्यर्जिते दशांशं हि देयं पापस्य शुद्धये । शेषेण कुर्याद्धर्मादि अन्यथा रौरवं व्रजेत्

ຈາກຊັບທີ່ໄດ້ມາດ້ວຍການກະສິກຳ ຄວນໃຫ້ທານໜຶ່ງສ່ວນສິບເພື່ອຊຳລະບາບ. ດ້ວຍສ່ວນທີ່ເຫຼືອ ຈົ່ງປະກອບທຳ ແລະກິດອື່ນໆອັນເກືອບກຽວ; ບໍ່ຊັ້ນຈະໄປສູ່ ຣາວຣະວະ ອັນເປັນນະລົກ।

Verse 75

अथवा पापबुद्धिः स्यात्क्षयं वा सत्यमेष्यति । वृद्धिवाणिज्यके देयष्षडंशो हि विचक्षणैः

ບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ຈິດໃຈບາບອາດເກີດຂຶ້ນ ຫຼືຄວາມພິນາດຈະມາຮອດແນ່ນອນ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນການຄ້າແລະການໄດ້ກໍາໄລ ຜູ້ຮູ້ທັນຄວນມອບຫນຶ່ງສ່ວນຫົກ ເປັນສ່ວນທີ່ຖືກຕ້ອງ ເພື່ອໃຫ້ຊັບສິນຢູ່ກັບທຳ ບໍ່ເປັນເຫດໃຫ້ຕົກຕ່ໍາ.

Verse 76

शुद्धप्रतिग्रहे देयश्चतुर्थांशो द्विजोत्तमैः । अकस्मादुत्थितेऽर्थे हि देयमर्धं द्विजोत्तमैः

ເມື່ອໄດ້ຮັບທານຢ່າງບໍລິສຸດແລະຖືກທຳ ຄວນມອບຫນຶ່ງສ່ວນສີ່ໃຫ້ແກ່ດວິຊະໂອດຕະມະ (ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ) ເປັນສ່ວນຄວນໄດ້. ແຕ່ຖ້າຊັບສິນເກີດຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນ ກໍຄວນມອບເຄິ່ງໜຶ່ງໃຫ້ແກ່ດວິຊະໂອດຕະມະເຫຼົ່ານັ້ນ.

Verse 77

असत्प्रतिग्रहसर्वं दुर्दानं सागरे क्षिपेत् । आहूय दानं कर्तव्यमात्मभोगसमृद्धये

ຂອງທານທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ ແລະຊັບທັງໝົດທີ່ໄດ້ມາຈາກການຮັບຢ່າງບໍ່ສົມຄວນ ຄວນໂຍນລົງສູ່ທະເລ. ການໃຫ້ທານຄວນເຮັດຫຼັງຈາກເຊີນຜູ້ຄວນຮັບໃຫ້ມາກ່ອນ ເພື່ອຄວາມອຸດົມສົມບູນໃນການດໍາລົງຊີວິດແລະສຸກພາບອັນຖືກທຳ.

Verse 78

पृष्टं सर्वं सदा देयमात्मशक्त्यनुसारतः । जन्मांतरे ऋणी हि स्याददत्ते पृष्टवस्तुनि

ສິ່ງໃດທີ່ຜູ້ອື່ນຂໍ ຄວນໃຫ້ເສມອ ຕາມກໍາລັງແຫ່ງອາດມະສັກຕິຂອງຕົນ. ຖ້າບໍ່ໃຫ້ຂອງທີ່ຖືກຂໍ ຈະເປັນຜູ້ຕິດໜີ້ໃນຊາດໜ້າ.

Verse 79

परेषां च तथा दोषं न प्रशंसेद्विचक्षणः । विशेषेण तथा ब्रह्मञ्छ्रुतं दृष्टं च नो वदेत्

ຜູ້ມີປັນຍາບໍ່ຄວນຍິນດີ ຫຼືໂຄສະນາຄວາມຜິດຂອງຜູ້ອື່ນ. ໂດຍພິເສດ ໂອ ພຣາຫມັນ ບໍ່ຄວນເວົ້າອອກສິ່ງທີ່ພຽງແຕ່ໄດ້ຍິນ ຫຼືແມ່ນແຕ່ເຫັນເອງ ເມື່ອມັນຈະແຜ່ຄໍາຕໍານິ.

Verse 80

न वदेत्सर्वजंतूनां हृदि रोषकरं बुधः । संध्ययोरग्निकार्यं च कुर्यादैश्वर्यसिद्धये

ຜູ້ມີປັນຍາບໍ່ຄວນເວົ້າຖ້ອຍຄໍາທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມໂກດໃນໃຈຂອງສັດທັງປວງ. ແລະໃນສອງເວລາສັນທະຍາ (ເຊົ້າ ແລະ ແລງ) ຄວນປະກອບພິທີບູຊາໄຟ ເພື່ອບັນລຸຄວາມຮຸ່ງເຮືອງອັນເທວະ ແລະສິດທິທາງວິນຍານ.

Verse 81

अशक्तस्त्वेककाले वा सूर्याग्नी च यथाविधि । तंडुलं धान्यमाज्यं वा फलं कंदं हविस्तथा

ແຕ່ຖ້າຜູ້ໃດບໍ່ສາມາດ (ປະຕິບັດໄດ້ຄົບຖ້ວນ) ກໍອາດເຮັດແຕ່ຄັ້ງດຽວໃນມື້ໜຶ່ງ. ຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ, ໂດຍມີພຣະອາທິດ ແລະໄຟສັກສິດເປັນພະຍານ, ຄວນຖວາຍເປັນຮະວິສ: ເຂົ້າສານ, ເມັດທັນຍາອື່ນໆ, ນ້ໍາມັນເນີຍ (ghee), ຫຼືຜົນໄມ້ ແລະຫົວຮາກທີ່ກິນໄດ້—ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ກໍເປັນຮະວິສທີ່ສົມຄວນ.

Verse 82

स्थालीपाकं तथा कुर्याद्यथान्यायं यथाविधि । प्रधानहोममात्रं वा हव्याभावे समाचरेत्

ຄວນຈັດເຮັດສະຖາລີປາກະ (sthālīpāka) ຕາມກົດແລະພິທີທີ່ກໍານົດ. ຫຼືຖ້າຂາດຮະວຽ (ເຄື່ອງບູຊາ) ກໍໃຫ້ປະຕິບັດແຕ່ໂຮມຫຼັກ (principal homa) ຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ຖວາຍຕາມທີ່ພໍຈະເຮັດໄດ້ດ້ວຍສັດທາ.

Verse 83

नित्यसंधानमित्युक्तं तमजस्रं विदुर्बुधाः । अथवा जपमात्रं वा सूर्यवंदनमेव च

ນັກປັນຍາຮູ້ວ່າ ການປະຕິບັດຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ບໍ່ຂາດສາຍ ນັ້ນເອີ້ນວ່າ “ວິນັຍປະຈໍາວັນ”。 ຫຼືອາດສໍາເລັດໄດ້ດ້ວຍການຈັບມັນຕຣາຢ່າງດຽວ ແລະການນົບນ້ອມບູຊາພຣະອາທິດໃນພິທີປະຈໍາວັນດ້ວຍ।

Verse 84

एवमात्मार्थिनः कुर्युरर्थार्थी च यथाविधि । ब्रह्मयज्ञरता नित्यं देवपूजारतास्तथा

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ປາຖະໜາຄຸນປະໂຫຍດແຫ່ງອາຕະມາ ແລະຜູ້ປາຖະໜາຄວາມຮັ່ງມີໃນໂລກ ຄວນປະຕິບັດຕາມພິທີທີ່ກໍານົດໄວ້. ຄວນຍຶດໝັ້ນໃນພຣະພຣະຫມະຍັດ (ການສຶກສາເວດ ແລະການສະດຸດສະດອງອັນສັກສິດ) ຢ່າງສະເໝີ ແລະພ້ອມກັນນັ້ນ ຈົ່ງຂະຫຍັນໃນການບູຊາພຣະເທວະ ຄື ພຣະສິວະ ຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ.

Verse 85

अग्निपूजापरा नित्यं गुरुपूजारतास्तथा । ब्राह्मणानां तृप्तिकराः सर्वे स्वर्गस्य भागिनः

ຜູ້ທີ່ອຸທິດຕົນຕໍ່ການບູຊາໄຟອັນສັກສິດຢູ່ສະເໝີ, ຜູ້ທີ່ຍິນດີໃນການເຄົາລົບບູຊາພະອາຈານ, ແລະ ຜູ້ທີ່ສ້າງຄວາມພໍໃຈໃຫ້ແກ່ພາມ—ຄົນທັງໝົດເຫຼົ່ານັ້ນຍ່ອມເປັນຜູ້ມີສ່ວນໃນບຸນກຸສົນແຫ່ງສະຫວັນ.