शक्तितत्त्ववर्णनम् / Exposition of the Principle of Śakti

Verse 1

उपमन्युरुवाच । शक्तिस्स्वाभविकी तस्य विद्या विश्वविलक्षणा । एकानेकस्य रूपेण भाति भानोरिव प्रभा

ອຸປະມັນຍຸກ່າວວ່າ: ພະລັງ (śakti) ຂອງພຣະອົງເປັນທຳມະຊາດຕິດຕົວ; ວິທະຍາ (vidyā) ຂອງພຣະອົງເລີດລ້ຳເກີນທົ່ວຈັກກະວານ. ຄວາມເປັນຈິງອົງດຽວນັ້ນສ່ອງປາກົດເປັນຫຼາຍຮູບ—ເຫມືອນປະກາຍແສງຂອງຕາເວັນທີ່ປາກົດຫຼາຍຫຼັກ.

Verse 2

अनंताः शक्तयो यस्या इच्छाज्ञानक्रियादयः । मायाद्याश्चाभवन्वह्नोर्विस्फुलिंगा यथा तथा

ພະລັງອຳນາດ (ສັກຕິ) ຂອງນາງແມ່ນອະນັນຕະ—ເຊັ່ນ ອຳນາດແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາ, ຄວາມຮູ້, ແລະການກະທຳ. ຈາກນາງ ມາຍາ ແລະອື່ນໆ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ເຫມືອນປະກາຍໄຟທີ່ກະເດັ່ນອອກຈາກໄຟ.

Verse 3

सदाशिवेश्वराद्या हि विद्या ऽविद्येश्वरादयः । अभवन्पुरुषाश्चास्याः प्रकृतिश्च परात्परा

ຈາກສະພາວະສູງສຸດນັ້ນ ອຳນາດທິບພະເຈົ້າເລີ່ມຈາກ ສະດາຊິວະ ໄດ້ປາກົດ—ເອີ້ນວ່າ ອົງພຣະເຈົ້າແຫ່ງວິທະຍາ (ຄວາມຮູ້ບໍລິສຸດ)। ຈາກນັ້ນອີກ ອົງພຣະເຈົ້າແຫ່ງອະວິທະຍາ (ຄວາມຮູ້ຈຳກັດ) ກໍເກີດຂຶ້ນ। ພ້ອມກັນນັ້ນ ປຸຣຸສະ (ວິນຍານປະຈຳຕົວ) ແລະ ປຣະກຣິຕິ ມູນທຳມະຊາດ—ຜູ້ເກີນກວ່າຜູ້ເກີນ—ກໍປາກົດອອກມາ।

Verse 4

महदादिविशेषांतास्त्वजाद्याश्चापि मूर्तयः । यच्चान्यदस्ति तत्सर्वं तस्याः कार्यं न संशयः

ຈາກ ມະຫັດ (ຫຼັກການໃຫຍ່) ລົງມາຈົນເຖິງອົງປະກອບທີ່ແຍກລະອຽດ, ແລະຮູບກາຍທີ່ເລີ່ມຈາກຜິວໜັງແລະອື່ນໆ—ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ມີຢູ່ ທັງໝົດນັ້ນແມ່ນຜົນງານຂອງນາງ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສເລີຍ।

Verse 5

सा शक्तिस्सर्वगा सूक्ष्मा प्रबोधानंदरूपिणी । शक्तिमानुच्यते देवश्शिवश्शीतांशुभूषणः

ຊັກຕິນັ້ນ ຄອບຄຸມທົ່ວສັບພະສິ່ງ ແລະລະອຽດລຶກ, ເປັນຮູບແຫ່ງອານັນທີ່ຕື່ນຮູ້. ແລະພຣະສິວະ—ຜູ້ປະດັບດ້ວຍຈັນທຣາລຳແສງເຢັນ—ຖືກເອີ້ນວ່າ «ຊັກຕິມານ», ຜູ້ຄອບຄອງຊັກຕິນັ້ນ.

Verse 6

वेद्यश्शिवश्शिवा विद्या प्रज्ञा चैव श्रुतिः स्मृतिः । धृतिरेषा स्थितिर्निष्ठा ज्ञानेच्छाकर्मशक्तयः

ສິ່ງທີ່ຄວນຮູ້ແມ່ນ ພຣະສິວະ; ຄວາມຮູ້ທີ່ເປີດເຜີຍພຣະອົງແມ່ນ ສິວາ (ພະລັງອັນມົງຄຸນຂອງພຣະອົງ). ອີກທັງ ປັນຍາສູງ, ພຣະເວດ (ຊຣຸຕິ) ແລະ ຈາຣີດປະເພນີ (ສມຣິຕິ), ຄວາມອົດທົນ, ຄວາມມັ່ນຄົງ, ຄວາມຕັ້ງໝັ້ນ, ແລະພະລັງແຫ່ງຄວາມຮູ້-ຈິດປາຖະໜາ-ການກະທຳ—ທັງໝົດນີ້ລ້ວນເປັນສະພາວະແຫ່ງສິວະນັ້ນເອງ.

Verse 7

आज्ञा चैव परं ब्रह्म द्वे विद्ये च परापरे । शुद्धविद्या शुद्धकला सर्वं शक्तिकृतं यतः

«ອາຊະຍາ» (ພຣະບັນຊາອັນເປັນເທວະ) ແທ້ໆແມ່ນ ພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ. ມີວິທະຍາສອງຢ່າງ—ສູງ ແລະ ຕ່ຳ. ວິທະຍາບໍລິສຸດ ແລະ ກະລາບໍລິສຸດ (ພະລັງບໍລິສຸດ) ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ, ເພາະທຸກສິ່ງຖືກກະທຳໂດຍ Śakti.

Verse 8

माया च प्रकृतिर्जीवो विकारो विकृतिस्तथा । असच्च सच्च यत्किंचित्तया सर्वमिदं ततम्

ມາຍາ ແລະ ປະກຣິຕິ (Prakṛti) ຈີວະ, ການປ່ຽນແປງ ແລະ ສະພາບທີ່ຖືກປ່ຽນ—ບໍ່ວ່າຈະເອີ້ນວ່າບໍ່ຈິງ ຫຼື ຈິງ—ຈັກກະວານນີ້ທັງໝົດຖືກອຳນາດນັ້ນແຜ່ຊຶມຄອບຄຸມ.

Verse 9

सा देवी मायया सर्वं ब्रह्मांडं सचराचरम् । मोहयत्यप्रयत्नेन मोचयत्यपि लीलया

ເທວີນັ້ນ ໂດຍມາຍາຂອງນາງ ຊັກນຳໃຫ້ຈັກກະວານທັງໝົດ—ທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວ ແລະ ບໍ່ເຄື່ອນ—ຕົກໃນຄວາມຫຼົງໂດຍບໍ່ຕ້ອງພະຍາຍາມ; ແລະໂດຍລີລາ (ການຫຼິ້ນອັນທິບ) ນາງຍັງປົດປ່ອຍສັດທັງຫຼາຍຈາກພັນທະ.

Verse 10

अनया सह सर्वेशः सप्तविंशप्रकारया । विश्वं व्याप्य स्थितस्तस्मान्मुक्तिरत्र प्रवर्तते

ພ້ອມກັບອຳນາດນີ້ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັບພະສິ່ງ (ສະເວສະ) ສະຖິດຢູ່ໂດຍແຜ່ຄອບຄຸມຈັກກະວານທັງໝົດ ໃນ 27 ຮູບແບບ; ດັ່ງນັ້ນ ມຸກຕິ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ) ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນນີ້.

Verse 11

मुमुक्षवः पुरा केचिन्मुनयो ब्रह्मवादिनः । संशयाविष्टमनसो विस्मृशंति यथातथम्

ໃນການກ່ອນ ມີມຸນີບາງພວກ ຜູ້ປາຖະໜາມຸກຕິ ແລະ ຜູ້ກ່າວສອນພຣະພຣະມັນ; ແຕ່ໃຈຖືກຄວາມສົງໄສຄອບງຳ ແລະເມື່ອໃຈພັນພົວ ພວກເຂົາຈຶ່ງເວົ້າ ແລະທົບທວນໄປມາ ຢ່າງສັບສົນບໍ່ເປັນລຳດັບ.

Verse 12

किं कारणं कुतो जाता जीवामः केन वा वयम् । कुत्रास्माकं संप्रतिष्ठा केन वाधिष्ठिता वयम्

ສາເຫດຂອງການມີຢູ່ນີ້ແມ່ນຫຍັງ ແລະພວກເຮົາເກີດມາຈາກໃສ? ພວກເຮົາດຳລົງຊີວິດໂດຍໃຜ? ຖານທີ່ແທ້ຂອງພວກເຮົາຢູ່ໃສ ແລະພວກເຮົາຖືກຄ້ຳຈຸນ ແລະຄອບຄອງໂດຍໃຜ?

Verse 13

केन वर्तामहे शश्वत्सुखेष्वन्येषु चानिशम् । अविलंघ्या च विश्वस्य व्यवस्था केन वा कृता

ໂດຍໃຜ ພວກເຮົາຈຶ່ງດຳລົງຢູ່ເປັນນິດ—ບໍ່ຂາດສາຍ—ໃນຄວາມສຸກອັນຍືນຍົງ ແລະໃນປະສົບການອື່ນໆ? ແລະໂດຍໃຜ ລະບຽບອັນບໍ່ອາດລະເມີດໄດ້ຂອງຈັກກະວານ ຈຶ່ງຖືກສ້າງຕັ້ງ?

Verse 14

कालस्य भावो नियतिर्यदृच्छा नात्र युज्यते । भूतानि योनिः पुरुषो योगी चैषां परो ऽथ वा

ໃນນີ້ ບໍ່ອາດຖືວ່າ «ຜົນຂອງການເວລາ» ຫຼື ຊະຕາກຳ ຫຼື ຄວາມບັງເອີນ ເປັນເຫດສຸດທ້າຍໄດ້. ສັດທັງຫຼາຍທີ່ປາກົດ, ປຣະກຣິຕິ (ຍອນີແຫ່ງຮູບຮ່າງ), ປຸຣຸຊະ (ວິນຍານປະຈຳຕົວ) ແລະແມ່ນແຕ່ໂຢກີຜູ້ຖືກກ່າວວ່າຢູ່ເຫນືອສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ—ທັງໝົດບໍ່ແມ່ນທີ່ສຸດທ້າຍໂດຍຕົນເອງ (ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດ—ພຣະສິວະ—ເທົ່ານັ້ນແມ່ນຄວາມຈິງອັນເຫນືອລ້ຳ)។

Verse 15

अचेतनत्वात्कालादेश्चेतनत्वेपि चात्मनः । सुखदुःखानि भूतत्वादनीशत्वाद्विचार्यते

ແມ່ນແຕ່ວ່າ ອາດມັນ (ātman) ເປັນຈິດຮູ້, ການປະສົບສຸກແລະທຸກ ຖືກພິຈາລະນາວ່າເກີດຈາກການເກືອບກຽວກັບສິ່ງບໍ່ມີຈິດຮູ້ ເຊັ່ນ ເວລາ ແລະອື່ນໆ, ແລະເນື່ອງຈາກເປັນຜູ້ມີກາຍ (bhūta) ຈຶ່ງບໍ່ເປັນເຈົ້າເອງຢ່າງເຕັມທີ່ (anīśa)។

Verse 16

तद्ध्यानयोगानुगतां प्रपश्यञ्छक्तिमैश्वरीम् । पाशविच्छेदिकां साक्षान्निगूढां स्वगुणैर्भृशम्

ເມື່ອເຂົ້າສູ່ການພິຈາລະນານັ້ນດ້ວຍວິທີໂຢກະແຫ່ງສະມາທິ, ລາວໄດ້ເຫັນພະລັງອັນເປັນເຈົ້າອັນສູງສຸດ—ປະຈັກຕໍ່ໜ້າ—ຜູ້ຕັດຂາດພັນທະຂອງປາຊຸ (ວິນຍານຜູ້ຖືກຜູກ). ແຕ່ນາງກໍຍັງຖືກປິດບັງຢ່າງເລິກລ້ຳ ໂດຍຄຸນລັກສະນະຂອງນາງເອງ.

Verse 17

तया विच्छिन्नपाशास्ते सर्वकारणकारणम् । शक्तिमंतं महादेवमपश्यन्दिव्यचक्षुषा

ໂດຍນາງ ພາຊະ (ພັນທະ) ຂອງພວກເຂົາຖືກຕັດຂາດ ແລະພວກເຂົາໄດ້ເຫັນດ້ວຍດວງຕາທິບ ພຣະມະຫາເທວະຜູ້ມີພະລັງ ຜູ້ເປັນເຫດແຫ່ງເຫດທັງປວງ.

Verse 18

यः कारणान्यशेषाणि कालात्मसहितानि च । अप्रमेयो ऽनया शक्त्या सकलं यो ऽधितिष्ठति

ພຣະເຈົ້າຜູ້ບັນຈຸເຫດປັດໃຈທັງປວງໄວ້ໃນພຣະອົງໂດຍບໍ່ເຫຼືອ ພ້ອມກັບເວລາເປັນແກ່ນສານ—ພຣະສິວະຜູ້ຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ ໂດຍພຣະສັກຕິນີ້ ຊົງຄ້ຳຈຸນ ແລະປົກຄອງຈັກກະວານທັງມວນ।

Verse 19

ततः प्रसादयोगेन योगेन परमेण च । दृष्टेन भक्तियोगेन दिव्यः गतिमवाप्नुयुः

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂດຍໂຍຄະແຫ່ງພຣະກະລຸນາ (ພຣະສິວະປະທານພອນ) ແລະໂດຍໂຍຄະອັນສູງສຸດ ພ້ອມທັງທາງບັກຕິ-ໂຍຄະທີ່ປາກົດຊັດ ພວກເຂົາຈະໄດ້ບັນລຸສະພາບອັນທິບ—ເປົ້າໝາຍອັນເຫນືອໂລກຂອງພຣະສິວະ।

Verse 20

तस्मात्सह तथा शक्त्या हृदि पश्यंति ये शिवम् । तेषां शाश्वतिकी शांतिर्नैतरेषामिति श्रुतिः

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ໃດທີ່ເຫັນພຣະສິວະໃນດວງໃຈ ພ້ອມກັບພຣະສັກຕິ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບສັນຕິອັນນິລັນດອນ; ສ່ວນຜູ້ອື່ນບໍ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ—ນີ້ແມ່ນຄໍາປະກາດຂອງສຣຸຕິ।

Verse 21

न हि शक्तिमतश्शक्त्या विप्रयोगो ऽस्ति जातुचित् । तस्माच्छक्तेः शक्तिमतस्तादात्म्यान्निर्वृतिर्द्वयोः

ບໍ່ມີເວລາໃດເລີຍທີ່ຜູ້ມີພະລັງ (ສັກຕິມານ—ພຣະສິວະ) ຈະແຍກຈາກພຣະສັກຕິຂອງພຣະອົງ. ດັ່ງນັ້ນ ເນື່ອງຈາກສັກຕິ ແລະຜູ້ມີສັກຕິເປັນແກ່ນສານດຽວກັນ ຄວາມສະຫງົບສົມບູນ ແລະການຫຼຸດພົ້ນຂອງທັງສອງ ຈຶ່ງຕັ້ງຢູ່ໃນຄວາມບໍ່ແຕກຕ່າງນັ້ນເອງ।

Verse 22

क्रमो विवक्षितो नूनं विमुक्तौ ज्ञानकर्मणोः । प्रसादे सति सा मूर्तिर्यस्मात्करतले स्थिता

ແນ່ນອນ ໃນການກ່າວເຖິງຄວາມຫຼຸດພົ້ນ (mukti) ໄດ້ມີການຕັ້ງໃຈໃຫ້ມີລຳດັບຂອງປັນຍາ (jñāna) ແລະການກະທຳ (karma). ເພາະເມື່ອພຣະກະລຸນາ (prasāda) ປາກົດ ຮູບພຣະອົງນັ້ນກໍເຫມືອນຖືກວາງໄວ້ໃນຝາມື—ເຂົ້າເຖິງໄດ້ໂດຍກົງ ແລະຍຶດໄດ້ໝັ້ນຄົງ.

Verse 23

देवो वा दानवो वापि पशुर्वा विहगो ऽपि वा । कीरो वाथ कृमिर्वापि मुच्यते तत्प्रसादतः

ຈະເປັນເທວະ ຫຼືອະສຸຣະ ເປັນສັດ ຫຼືນົກ—ຈະເປັນນົກແກ້ວ ຫຼືແມ່ນແມ່ນແມງ—ດ້ວຍພຣະກະຣຸນາຂອງພຣະສິວະເທົ່ານັ້ນ ກໍພົ້ນທຸກຂ໌ໄດ້।

Verse 24

गर्भस्थो जायमानो वा बालो वा तरुणोपि वा । वृद्धो वा म्रियमाणो वा स्वर्गस्थो वाथ नारकी

ຈະເປັນຜູ້ຢູ່ໃນຄັນ ຫຼືກຳລັງເກີດ ເປັນເດັກ ຫຼືໜຸ່ມ; ຈະເປັນຄົນເຖົ້າ ຫຼືຢູ່ປາກປະຕູແຫ່ງຄວາມຕາຍ—ຈະຢູ່ສະຫວັນ ຫຼືຕົກນະລົກ—ກໍຢູ່ໃນຂອບເຂດແຫ່ງພຣະກະຣຸນາຊ່ວຍພົ້ນຂອງພຣະສິວະ ແລະອານຸພາບແຫ່ງພັກຕິໄສວະ.

Verse 25

पतितो वापि धर्मात्मा पंडितो मूढ एव वा । प्रसादे तत्क्षणादेव मुच्यते नात्र संशयः

ຈະເປັນຜູ້ຕົກຕ່ຳ ຫຼືຜູ້ມີທຳ ຈະເປັນບັນດິດ ຫຼືຜູ້ຫຼົງ—ໂດຍພຣະກະຣຸນາຂອງພຣະສິວະ ກໍພົ້ນໃນທັນທີ; ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສເລີຍ.

Verse 26

अयोग्यानां च कारुण्याद्भक्तानां परमेश्वरः । प्रसीदति न संदेहो विगृह्य विविधान्मलान्

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ບໍ່ສົມຄວນ ດ້ວຍພຣະກະຣຸນາ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດ (ປະຣະເມສະວະຣະ) ກໍປະທານຄວາມໂປຣດແກ່ຜູ້ພັກຕິຂອງພຣະອົງ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ—ໂດຍຊຶກຊອນແລະກຳຈັດມົນທິນຫຼາຍປະການຂອງເຂົາເຈົ້າ.

Verse 27

प्रसदादेव सा भक्तिः प्रसादो भक्तिसंभवः । अवस्थाभेदमुत्प्रेक्ष्य विद्वांस्तत्र न मुह्यति

ພັກຕິ (bhakti) ນັ້ນ ເກີດຂຶ້ນແຕ່ດ້ວຍພຣະປະສາດ (prasāda) ເທົ່ານັ້ນ; ແລະພຣະປະສາດກໍເກີດຈາກພັກຕິເຊັ່ນກັນ. ຜູ້ຮູ້ເຫັນວ່ານີ້ເປັນຄວາມແຕກຕ່າງຂອງຂັ້ນສະພາບທາງຈິດວິນຍານ ຈຶ່ງບໍ່ຫຼົງຜິດໃນເລື່ອງນີ້.

Verse 28

प्रसादपूर्विका येयं भुक्तिमुक्तिविधायिनी । नैव सा शक्यते प्राप्तुं नरैरेकेन जन्मना

ການບັນລຸນີ້ ອັນມີພຣະກະລຸນາຂອງພຣະເຈົ້ານໍາໜ້າ ໃຫ້ທັງຄວາມສຸກໃນໂລກ ແລະ ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ; ແຕ່ມະນຸດບໍ່ອາດໄດ້ມາໃນຊາດດຽວ.

Verse 29

अनेकजन्मसिद्धानां श्रौतस्मार्तानुवर्तिनाम् । विरक्तानां प्रबुद्धानां प्रसीदति महेश्वरः

ພຣະມະເຫສວຣ (ມະຫາເທວ) ຈະປະທານພຣະເມດຕາແກ່ຜູ້ສໍາເລັດຜົນດ້ວຍຫຼາຍຊາດ—ຜູ້ຮັກສາວິໄນຕາມເວດ ແລະ ສະມາຣຕະ, ຜູ້ບໍ່ຍຶດຕິດ, ແລະຜູ້ຕື່ນຮູ້ທາງຈິດ.

Verse 30

प्रसन्ने सति देवेश पशौ तस्मिन्प्रवर्तते । अस्ति नाथो ममेत्यल्पा भक्तिर्बुद्धिपुरस्सरा

ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ, ເມື່ອພຣະອົງປະທານພຣະເມດຕາ ແມ່ນແຕ່ວິນຍານທີ່ຖືກຜູກມັດ (paśu) ກໍເກີດການຕື່ນຮູ້ວ່າ “ຂ້ອຍມີຜູ້ຄຸ້ມຄອງ.” ດັ່ງນັ້ນ ພັກຕິນ້ອຍໆ ແຕ່ນໍາໂດຍປັນຍາ ຈຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນ ເປັນການຫັນຄືນຄັ້ງທໍາອິດຂອງວິນຍານສູ່ພຣະອົງ.

Verse 31

तपसा विविधैश्शैवैर्धर्मैस्संयुज्यते नरः । तत्र योगे तदभ्यासस्ततो भक्तिः परा भवेत्

ມະນຸດຖືກປະດັບດ້ວຍຕະປະ (ການບໍາເພັນພຽນ) ແລະທໍາມະ-ວິໄນແຫ່ງໄສວະຫຼາຍປະການ. ຈາກນັ້ນເກີດໂຢຄະ ແລະການຝຶກປະຕິບັດຢ່າງສະໝໍ້ເສມ; ແລະຈາກການຝຶກນັ້ນ ພັກຕິອັນສູງສຸດ (parā-bhakti) ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ.

Verse 32

परया च तया भक्त्या प्रसादो लभ्यते परः । प्रसादात्सर्वपाशेभ्यो मुक्तिर्मुक्तस्य निर्वृतिः

ດ້ວຍພັກຕິອັນສູງສຸດນັ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບພຣະກະລຸນາອັນເກີນກວ່າຂອງພຣະສິວະ. ຈາກພຣະກະລຸນານັ້ນ ເກີດການຫຼຸດພົ້ນຈາກພາຊະທັງປວງ; ແລະຜູ້ຫຼຸດພົ້ນຍ່ອມໄດ້ຮັບຄວາມສະຫງົບສຸດທ້າຍ ແລະຄວາມປິຕິສຸກ.

Verse 33

अल्पभावो ऽपि यो मर्त्यस्सो ऽपि जन्मत्रयात्परम् । नयोनियंत्रपीडायै भवेन्नैवात्र संशयः

ແມ່ນແຕ່ມະນຸດຜູ້ມີໃຈທາງທຳເພີຍນ້ອຍ ເມື່ອຂ້າມພົ້ນສາມການເກີດແລ້ວ ກໍຈະບໍ່ຖືກທຸກທໍລະມານໂດຍຄວາມເຈັບປວດໃນຄັນມານດາ ແລະກົນໄກອັນໂຫດຮ້າຍຂອງການເກີດຊ້ຳ. ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສໃນນີ້.

Verse 34

सांगा ऽनंगा च या सेवा सा भक्तिरिति कथ्यते । सा पुनर्भिद्यते त्रेधा मनोवाक्कायसाधनैः

ການຮັບໃຊ້ພຣະສິວະ ຈະເປັນດ້ວຍພິທີພາຍນອກ (ມີ “ອົງປະກອບ”) ຫຼືດ້ວຍການນົບນ້ອມພາຍໃນອັນໄຮ້ຮູບ (ບໍ່ມີ “ອົງປະກອບ”) ກໍເອີ້ນວ່າ ພັກຕິ (bhakti). ພັກຕິນັ້ນຍັງແບ່ງເປັນສາມຢ່າງ ຕາມການປະຕິບັດດ້ວຍໃຈ ວາຈາ ແລະກາຍ.

Verse 35

शिवरूपादिचिंता या सा सेवा मानसी स्मृता । जपादिर्वाचिकी सेवा कर्मपूजादि कायिकी

ການພິຈາລະນາພຣະສິວະ—ທັງພຣະຮູບແລະອື່ນໆ—ຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນການຮັບໃຊ້ດ້ວຍໃຈ (ມານະສີ-ເສວາ). ການຮັບໃຊ້ດ້ວຍວາຈາແມ່ນການຈະປະ (japa) ແລະການສວດອື່ນໆ; ການຮັບໃຊ້ດ້ວຍກາຍແມ່ນການກະທຳພິທີ ເຊັ່ນ ການບູຊາ ແລະການຖວາຍເຄື່ອງສັກກາລະ.

Verse 36

सेयं त्रिसाधना सेवा शिवधर्मश्च कथ्यते । स तु पञ्चविधः प्रोक्तः शिवेन परमात्मना

ການຮັບໃຊ້ນີ້ ທີ່ສຳເລັດດ້ວຍວິໄນສາມປະການ ເອີ້ນວ່າ ທຳຂອງພຣະສິວະ (ສິວະທັມ). ແລະສິວະທັມນັ້ນ ພຣະສິວະ—ອັດຕາສູງສຸດ—ໄດ້ປະກາດໄວ້ວ່າມີຫ້າປະເພດ.

Verse 37

तपः कर्म जपो ध्यानं ज्ञानं चेति समासतः । कर्मलिङ्गार्चनाद्यं च तपश्चान्द्रायणादिकम्

ໂດຍສະຫຼຸບ ວິໄນປະຕິບັດມີ: ຕະປະ (ຄວາມອົດທົນບຳເນັດ), ກັມມະ (ກິດຈະກຳພິທີ), ຊະປະ (ການສວດມັນຕຣາ), ທຽນ (ສະມາທິ), ແລະ ຍານ (ປັນຍາວິນຍານ). ກັມມະຮວມທັງການບູຊາສິວະລິງຄະ ແລະພິທີອື່ນໆ; ຕະປະຮວມທັງວຣະຕະເຊັ່ນ ຈັນດຣາຍະນະ (Cāndrāyaṇa) ແລະການບຳເນັດອື່ນໆ.

Verse 38

जपस्त्रिधा शिवाभ्यासश्चिन्ता ध्यानं शिवस्य तु । शिवागमोक्तं यज्ज्ञानं तदत्र ज्ञानमुच्यते

ຊະປະ (japa) ມີສາມປະເພດ; ແລະການຝຶກຝົນພຣະສິວະຊ້ຳໆ, ການຄິດຄຳນຶງ, ແລະການທຽນຕໍ່ພຣະສິວະ—ພ້ອມທັງຄວາມຮູ້ທີ່ກ່າວໄວ້ໃນສິວະອາຄະມະ—ນີ້ໃນບົດນີ້ເອີ້ນວ່າ “ຍານ” (jñāna).

Verse 39

श्रीकंठेन शिवेनोक्तं शिवायै च शिवागमः । शिवाश्रितानां कारुण्याच्छ्रेयसामेकसाधनम्

ສິວະອາຄະມະນີ້ ພຣະສິວະຜູ້ມີສະຫງ່າລາສີ ນີລະກັນຖະ (Neelakaṇṭha) ໄດ້ກ່າວແກ່ພຣະສິວາ (ປາຣະວະຕີ). ດ້ວຍຄວາມເມດຕາກະລຸນາຕໍ່ຜູ້ພຶ່ງພາໃນພຣະສິວະ, ມັນເປັນຫນທາງດຽວໄປສູ່ຄວາມດີສູງສຸດ.

Verse 40

तस्माद्विवर्धयेद्भक्तिं शिवे परमकारणे । त्यजेच्च विषयासंगं श्रेयो ऽर्थी मतिमान्नरः

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ມີປັນຍາຜູ້ປາດຖະນາຄວາມດີສູງສຸດ ຄວນເພີ່ມພັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະ—ເຫດປັດໃຈສູງສຸດ—ໃຫ້ມັ່ນຄົງ ແລະຄວນລະທິ້ງຄວາມຍຶດຕິດໃນອາລົມວັດຖຸ.