शिवस्य परापरब्रह्मस्वरूपनिर्णयः / Determination of Śiva as Higher and Lower Brahman

Verse 1

उपमन्युरुवाच । विग्रहं देवदेवस्य विश्वमेतच्चराचरम् । तदेवं न विजानंति पशवः पाशगौरवात्

ອຸປະມັນຍຸກ່າວວ່າ: «ຈັກກະວານທັງໝົດນີ້—ທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວ ແລະບໍ່ເຄື່ອນ—ແມ່ນຮູບປະກົດຂອງເທວະເທວະ, ພຣະສິວະ. ແຕ່ດວງວິນຍານທີ່ຖືກຜູກມັດ (ປະສຸ) ບໍ່ຮູ້ເຫັນດັ່ງນັ້ນ ເນື່ອງຈາກນ້ຳໜັກແລະອຳນາດຂອງພາຊະ (pāśa) ກົດທັບເຂົາເຈົ້າ».

Verse 2

तमेकमेव बहुधा वदंति यदुनंदन । अजानन्तः परं भावमविकल्पं महर्षयः

ໂອ ຜູ້ສືບສາຍຢະດຸ, ມະຫາລິສີທັງຫຼາຍກ່າວເຖິງພຣະອົງຜູ້ດຽວນັ້ນໃນຫຼາຍວິທີ. ເນື່ອງຈາກບໍ່ຮູ້ເຫັນພາວະສູງສຸດອັນບໍ່ແບ່ງສອງ (avikalpa) ທີ່ເກີນການຄິດແຍກ, ຈຶ່ງພາກັນພັນລະນາດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຫຼາຍຢ່າງ.

Verse 3

अपरं ब्रह्मरूपं च परं ब्रह्मात्मकं तथा । केचिदाहुर्महादेवमनादिनिधनं परम्

ບາງຄົນກ່າວວ່າ ພຣະມະຫາເທວະເປັນທັງພຣະພຣະຫມັນຂັ້ນຕ່ຳ (apara Brahman) ແລະເປັນພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ (para Brahman) ໂດຍແທ້—ເປັນຄວາມຈິງສູງສຸດ ບໍ່ມີຕົ້ນ ແລະບໍ່ມີທ້າຍ.

Verse 4

भूतेंद्रियांतःकरणप्रधानविषयात्मकम् । अपरं ब्रह्म निर्दिष्टं परं ब्रह्म चिदात्मकम्

ພຣະພຣະມັນທີ່ປະກອບດ້ວຍທາດທັງຫຼາຍ, ອິນທຣີ, ອັນຕະກະຣະນະ (ໃຈ–ປັນຍາ–ອະຫັງກາຣ), ປຣະທານ ແລະ ວັດຖຸແຫ່ງປະສົບການ ຖືກສອນວ່າເປັນ «ອະປະຣະ ພຣະພຣະມັນ». ແຕ່ «ປະຣະ ພຣະພຣະມັນ» ແມ່ນມີສະພາບເປັນຈິດບໍລິສຸດໂດຍແທ້.

Verse 5

बृहत्त्वाद्बृहणत्वाद्वा ब्रह्म चेत्यभिधीयते । उभे ते ब्रह्मणो रूपे ब्रह्मणो ऽधिपतेः प्रभोः

ເນື່ອງຈາກຄວາມໃຫຍ່ກວ້າງ (bṛhattva) ຫຼືເນື່ອງຈາກພະລັງທີ່ຂະຫຍາຍແລະເຮັດໃຫ້ສັບພະສິ່ງເຕີບໃຫຍ່ (bṛhaṇatva) ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ «ພຣະພຣະມັນ». ທັງສອງນີ້ແມ່ນຮູບພາບຂອງພຣະພຣະມັນ—ຂອງພຣະອົງຜູ້ເປັນອະທິປະຕີ (Prabhu) ຜູ້ປົກຄອງເຖິງແມ່ນພຣະພຣະມັນເອງ.

Verse 6

विद्या ऽविद्यात्मकं चैव विश्वं विश्वगुरोर्विभोः । रूपमेव न संदेहो विश्वं तस्य वशे यतः

ຈັກກະວານນີ້ທັງໝົດ ທີ່ປະກອບດ້ວຍທັງວິດຍາ ແລະ ອະວິດຍາ ແມ່ນຮູບອັນແທ້ຂອງອົງພຣະເຈົ້າຜູ້ຄອບຄຸມທົ່ວໄປ ຜູ້ເປັນຄູຂອງຈັກກະວານ. ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ ເພາະສັບພະສິ່ງທັງປວງຢູ່ໃນອຳນາດອັນສູງສຸດຂອງພຣະອົງ.

Verse 7

भ्रांतिर्विद्या परा चेति शार्वं रूपं परं विदुः । अयथाबुद्धिरर्थेषु बहुधा भ्रांतिरुच्यते

ເຂົາທັງຫຼາຍຮູ້ວ່າ ຄວາມເປັນຈິງແຫ່ງໄສວະອັນສູງສຸດ ມີສະພາບເປັນ (1) ຄວາມຫຼົງຜິດ (bhrānti), (2) ຄວາມຮູ້ (vidyā), ແລະ (3) ຄວາມເຫນືອກວ່າ (parā). ເມື່ອຄວາມເຂົ້າໃຈຕໍ່ສິ່ງຕ່າງໆ ຂັດກັບຄວາມເປັນຈິງ ການຮັບຮູ້ຜິດນັ້ນເອີ້ນວ່າ “bhrānti” ໃນຫຼາຍຮູບແບບ.

Verse 8

यथार्थाकारसंवित्तिर्विद्येति परिकीर्त्यते । विकल्परहितं तत्त्वं परमित्यभिधीयते

ວິດຍາ (vidyā) ແມ່ນຖືກປະກາດວ່າ ເປັນການຮັບຮູ້ທີ່ມີຮູບສອດຄ່ອງກັບຄວາມເປັນຈິງ. ຕັດຕະວະ (tattva) ທີ່ປາດສະຈາກວິກັນປະ (vikalpa) ຄືການປຸງແຕ່ງແລະທາງເລືອກຂອງໃຈ ນັ້ນເອີ້ນວ່າ ປະຣະມ (Param) ອັນສູງສຸດ.

Verse 9

वैपरीत्यादसच्छब्दः कथ्यते वेदवादिभिः । तयोः पतित्वात्तु शिवः सदसत्पतिरुच्यते

ເນື່ອງຈາກຄວາມກົງກັນຂ້າມ ນັກອະທິບາຍພຣະເວດາຈຶ່ງເອີ້ນຄຳວ່າ “asat”. ແຕ່ເນື່ອງຈາກພຣະສິວະເປັນອົງພຣະເຈົ້າເຫນືອທັງ “sat” ແລະ “asat” ພຣະອົງຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ “sadasat-pati” ຄື ອົງພຣະເຈົ້າແຫ່ງທັງຄວາມຈິງແລະຄວາມບໍ່ຈິງ.

Verse 10

क्षराक्षरात्मकं प्राहुः क्षराक्षरपरं परे । क्षरस्सर्वाणि भूतानि कूटस्थो ऽक्षर उच्यते

ບາງພວກກ່າວວ່າ ອົງສູງສຸດມີສະພາບເປັນທັງສິ່ງທີ່ເສື່ອມສະລາຍ (ກະຊະຣະ) ແລະ ສິ່ງທີ່ບໍ່ເສື່ອມ (ອະກະຊະຣະ)؛ ອີກບາງພວກກ່າວວ່າ ພຣະອົງເຫນືອກວ່າທັງສອງ. ສັດທັງປວງເອີ້ນວ່າ ‘ກະຊະຣະ’ ແລະ ຄວາມຈິງອັນບໍ່ຫວັ່ນໄຫວທີ່ສະຖິດພາຍໃນ ເອີ້ນວ່າ ‘ອະກະຊະຣະ’.

Verse 11

उभे ते परमेशस्य रूपे तस्य वशे यतः । तयोः परः शिवः शांतः क्षराक्षरापरस्स्मृतः

ທັງສອງນັ້ນແທ້ໆແມ່ນຮູບຂອງພຣະປະເມສະວະຣະ ເພາະຢູ່ໃນອໍານາດຂອງພຣະອົງ. ແຕ່ເຫນືອກວ່າທັງສອງນັ້ນ ມີພຣະສິວະຜູ້ສະງົບ ຜູ້ຖືກຈື່ຈໍາວ່າ ເຫນືອກວ່າທັງກະຊະຣະ ແລະ ອະກະຊະຣະ.

Verse 12

समष्टिव्यष्ठिरूपं च समष्टिव्यष्टिकारणम् । वदंति मुनयः केचिच्छिवं परमकारणम्

ມຸນີບາງພວກກ່າວວ່າ ພຣະສິວະເປັນທັງຮູບແຫ່ງຄວາມລວມ (ສະມັດຕິ) ແລະ ຄວາມເປັນສ່ວນບຸກຄົນ (ວະຍັດຕິ), ແລະເປັນເຫດຂອງທັງສອງ—ທັງຈັກກະວານແລະສັດແຕ່ລະຕົວ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະສິວະເທົ່ານັ້ນແມ່ນເຫດສູງສຸດ.

Verse 13

समष्टिमाहुरव्यक्तं व्यष्टिं व्यक्तं तथैव च । ते रूपे परमेशस्य तदिच्छायाः प्रवर्तनात्

ຜູ້ຮູ້ກ່າວວ່າ ‘ຄວາມລວມ’ ແມ່ນອະວະຍັກຕະ (ບໍ່ປາກົດ) ແລະ ‘ຄວາມເປັນສ່ວນ’ ແມ່ນວະຍັກຕະ (ປາກົດ). ທັງສອງນີ້ແມ່ນຮູບຂອງພຣະປະເມສະວະຣະ ເກີດການເຄື່ອນໄຫວຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງເອງ.

Verse 14

तयोः कारणभावेन शिवं परमकारणम् । कारणार्थविदः प्राहुः समष्टिव्यष्टिकारणम्

ໃນຖານະເປັນພື້ນຖານແຫ່ງເຫດຂອງທັງສອງນັ້ນ ພຣະສິວະຖືກປະກາດວ່າເປັນເຫດສູງສຸດ. ຜູ້ຮູ້ຫຼັກເຫດປັດໃຈກ່າວວ່າ ພຣະອົງເປັນເຫດທັງສ່ວນຮວມ (ສາກົນ) ແລະສ່ວນບຸກຄົນ (ສັດຕະວະແຕ່ລະຕົວ).

Verse 15

जातिव्यक्तिस्वरूपीति कथ्यते कैश्चिदीश्वरः । या पिंडेप्यनुवर्तेत सा जातिरिति कथ्यते

ບາງຄົນກ່າວວ່າ ພຣະອີສະວະຣະມີສະພາບເປັນທັງ “ຊາຕິ” (ສາກົນ) ແລະ “ວະຍັກຕິ” (ສ່ວນບຸກຄົນ). ສິ່ງໃດທີ່ຍັງຄົງສືບຕໍ່ຢູ່ໃນກອງຮ່າງ (ປິນດະ) ນັ້ນ ເອີ້ນວ່າ “ຊາຕິ”.

Verse 16

व्यक्तिर्व्यावृत्तिरूपं तं पिण्डजातेः समाश्रयम् । जातयो व्यक्तयश्चैव तदाज्ञापरिपालिताः

“ວະຍັກຕິ” ແມ່ນການປະກົດແບບບຸກຄົນ ມີຮູບແບບເປັນການແຍກຈໍາແນກຊັດເຈນ ແລະອາໄສຢູ່ໃນກອງຮ່າງ (ປິນດະ) ແລະຊາຕິ. ທັງຊາຕິ ແລະວະຍັກຕິ ລ້ວນຖືກຄຸ້ມຄອງແລະຮັກສາໂດຍພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ.

Verse 17

यतस्ततो महादेवो जातिव्यक्तिवपुः स्मृतः । प्रधानपुरुषव्यक्तकालात्मा कथ्यते शिवः

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະມະຫາເທວະຈຶ່ງຖືກລະລຶກວ່າ ມີກາຍປະກອບດ້ວຍຊາຕິ ແລະວະຍັກຕິ. ພຣະສິວະຖືກກ່າວວ່າເປັນອາດຕະມະແທ້ ຂອງປຣະທານະ (ທໍາມະຊາດດັ່ງເດີມ), ປຸຣຸສະ (ຈິດຮູ້), ໂລກທີ່ປະກົດ ແລະການເວລາ (ກາລະ).

Verse 18

प्रधानं प्रकृतिं प्राहुःक्षेत्रज्ञं पुरुषं तथा । त्रयोविंशतितत्त्वानि व्यक्तमाहुर्मनीषिणः

ນັກປັນຍາກ່າວວ່າ ປຣະທານະແມ່ນປຣະກຣິຕິ ແລະຜູ້ຮູ້ແຫ່ງສະໜາມ (ເຂດຣະຍະ) ແມ່ນປຸຣຸສະ. ພວກເຂົາຍັງກ່າວອີກວ່າ ໂລກທີ່ປະກົດປະກອບດ້ວຍຕັດຕະວະ 23 ປະການ.

Verse 19

कालः कार्यप्रपञ्चस्य परिणामैककारणम् । एषामीशो ऽधिपो धाता प्रवर्तकनिवर्तकः

ເວລາແມ່ນເຫດປັດໃຈອັນດຽວທີ່ນຳໃຫ້ການປ່ຽນແປງເກີດຂຶ້ນໃນພະລັງຜົນທີ່ປາກົດທັງປວງ. ພຣະອົງເປັນອົງພຣະເຈົ້າ ແລະຜູ້ປົກຄອງເຫນືອທຸກສິ່ງ ເປັນຜູ້ຈັດລະບຽບ ຜູ້ເລີ່ມແລະຜູ້ຢຸດການເຄື່ອນໄຫວນັ້ນ.

Verse 20

आविर्भावतिरोभावहेतुरेकः स्वराडजः । तस्मात्प्रधानपुरुषव्यक्तकालस्वरूपवान्

ພຣະອົງຜູ້ດຽວ—ເປັນອົງອະທິປະໄຕດ້ວຍຕົນເອງ ແລະບໍ່ເກີດ—ເປັນເຫດປັດໃຈດຽວຂອງການປາກົດ ແລະການຫາຍໄປ. ຈາກພຣະອົງເກີດຮູບພາບທີ່ເອີ້ນວ່າ ປຣະທານ, ປຸຣຸສະ, ວະຍັກຕະ, ແລະ ກາລະ (ເວລາ).

Verse 21

हेतुर्नेताधिपस्तेषां धाता चोक्ता महेश्वरः । विराड्ढिरण्यगर्भात्मा कैश्चिदीशो निगद्यते

ພຣະມະເຫດະວະ (ມະຫາເທວະ) ຖືກປະກາດວ່າເປັນເຫດ, ເປັນຜູ້ນໍາທາງ ແລະເປັນອົງອະທິປະໄຕເຫນືອທຸກສິ່ງ, ພ້ອມທັງເປັນຜູ້ຄ້ຳຈຸນ (ທາຕາ). ບາງທ່ານຍັງກ່າວວ່າ ພຣະອົງເປັນອາດຕະພາຍໃນຂອງ ວິຣາດ ແລະ ຫິຣັນຍະຄັຣພະ ອີກດ້ວຍ.

Verse 22

हिरण्यगर्भो लोकानां हेतुर्विश्वात्मको विराट् । अंतर्यामी परश्चेति कथ्यते कविभिश्शिवः

ນັກປັນຍາກ່າວວ່າ ພຣະສິວະແມ່ນ ຫິຣັນຍະຄັຣພະ—ແຫຼ່ງເຫດຂອງໂລກທັງຫຼາຍ; ແມ່ນ ວິຣາດ—ຜູ້ມີຮູບເປັນຈັກກະວານ; ແມ່ນ ອັນຕະຣະຍາມີ—ຜູ້ປົກຄອງພາຍໃນທີ່ສະຖິດໃນທຸກສິ່ງ; ແລະແມ່ນ ພຣະປະຣະ—ຜູ້ເຫນືອກວ່າທຸກຢ່າງ.

Verse 23

प्राज्ञस्तैजसविश्वात्मेत्यपरे संप्रचक्षते । तुरीयमपरे प्राहुः सौम्यमेव परे विदुः

ບາງພວກເອີ້ນພຣະອົງວ່າ ປຣາຊະນະ (Prājña), ໄຕຊະສະ (Taijasa), ແລະ ວິສະວາດຕະມັນ (Viśvātman). ອື່ນໆກ່າວວ່າ ພຣະອົງແມ່ນ ຕຸຣີຍະ (Turīya) ສະພາບທີ່ສີ່. ແຕ່ບາງພວກຮູ້ພຣະອົງພຽງຜູ້ດຽວເປັນ ສໍມຍະ (Saumya)—ຄວາມສະງົບ ແລະມົງຄຸນອັນປະເສີດ.

Verse 24

माता मानं च मेयं च मतिं चाहुरथापरे । कर्ता क्रिया च कार्यं च करणं कारणं परे

ບາງພວກກ່າວວ່າ ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ຮູ້ (ປະທານ), ເປັນເຄື່ອງມືແຫ່ງຄວາມຮູ້, ເປັນສິ່ງທີ່ຖືກຮູ້, ແລະເປັນປັນຍາຮູ້. ອື່ນໆປະກາດວ່າ ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ກະທໍາ, ແມ່ນການກະທໍາ, ແມ່ນຜົນງານ, ແມ່ນເຄື່ອງມື, ແລະແມ່ນເຫດອັນແທ້. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະສິວະຈຶ່ງຖືກສອນວ່າເປັນ ປະຕິ (Pati) ຜູ້ຄອບຄຸມທົ່ວໄປ ເຫນືອຂໍ້ຈໍາກັດທັງປວງ.

Verse 25

जाग्रत्स्वप्नसुषुप्त्यात्मेत्यपरे संप्रचक्षते । तुरीयमपरे प्राहुस्तुर्यातीतमितीतरे

ບາງຄົນອະທິບາຍອາຕະມາວ່າ ສະຖິດຢູ່ໃນພາວະຕື່ນ, ຝັນ, ແລະນອນຫຼັບເລິກ. ບາງຄົນປະກາດພາວະທີ່ສີ່ (ຕູຣີຍະ). ອີກບາງຄົນກ່າວເຖິງສິ່ງທີ່ເກີນກວ່າພາວະທີ່ສີ່ (ຕູຣີຍາຕີຕະ) ເປັນສັດຈະສູງສຸດເກີນທຸກພາວະ.

Verse 26

तमाहुर्विगुणं केचिद्गुणवन्तं परे विदुः । केचित्संसारिणं प्राहुस्तमसंसारिणं परे

ບາງຄົນເອີ້ນພຣະອົງວ່າ ພົ້ນຈາກຄຸນລັກສະນະທັງປວງ (ນິຣຄຸນ). ອີກບາງຄົນຮູ້ພຣະອົງວ່າ ມີຄຸນລັກສະນະ (ສະຄຸນ). ບາງຄົນກ່າວວ່າພຣະອົງຜູກພັນກັບສັງສາຣະ; ແຕ່ອີກບາງຄົນປະກາດວ່າພຣະອົງເປັນໄທຈາກສັງສາຣະຕະຫຼອດການ.

Verse 27

स्वतंत्रमपरे प्राहुरस्वतंत्रं परे विदुः । घोरमित्यपरे प्राहुः सौम्यमेव परे विदुः

ບາງຄົນປະກາດວ່າພຣະອົງເປັນອິດສະຫຼະຢ່າງສົມບູນ (ສະວະຕັນຕຣະ); ອີກບາງຄົນເຫັນວ່າພຣະອົງເປັນຜູ້ພຶ່ງພາ (ອະສະວະຕັນຕຣະ). ບາງຄົນເອີ້ນພຣະອົງວ່າ ນ່າຢ້ານ (ໂຄຣະ); ແຕ່ອີກບາງຄົນຮູ້ພຣະອົງວ່າ ອ່ອນໂຍນ ແລະເປັນມົງຄຸນ (ໂສມຍະ).

Verse 28

रागवंतं परे प्राहुर्वीतरागं तथा परे । निष्क्रियं च परे प्राहुः सक्रियं चेतरे जनाः

ບາງຄົນກ່າວວ່າພຣະອົງມີຣາຄະ (ຄວາມຫຼົງໃຫຼ) ແຕ່ອີກບາງຄົນກ່າວວ່າພຣະອົງປາສະຈາກຣາຄະ (ວີຕະຣາຄະ). ບາງຄົນວ່າພຣະອົງບໍ່ກະທຳ (ນິດສະກຣິຍະ) ແຕ່ຄົນອື່ນກ່າວວ່າພຣະອົງກະທຳການ (ສະກຣິຍະ).

Verse 29

निरिंद्रियं परे प्राहुः सेंद्रियं च तथापरे । ध्रुवमित्यपरे प्राहुस्तमध्रुवामितीरते

ບາງຄົນປະກາດວ່າພຣະອົງບໍ່ມີອິນທຣິຍະ; ອີກບາງຄົນກ່າວວ່າພຣະອົງມີອິນທຣິຍະ. ບາງຄົນປະກາດວ່າພຣະອົງແນ່ນອນບໍ່ແປປ່ຽນ (ທຣຸວະ); ແຕ່ອີກບາງຄົນອະທິບາຍວ່າບໍ່ແນ່ນອນ. ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງກ່າວເຖິງພຣະສູງສຸດໃນຫຼາຍຮູບແບບ.

Verse 30

अरूपं केचिदाहुर्वै रूपवंतं परे विदुः । अदृश्यमपरे प्राहुर्दृश्यमित्यपरे विदुः

ບາງຄົນກ່າວວ່າ ພຣະອົງເປັນອະຮູບ; ອື່ນໆກໍຮູ້ວ່າ ພຣະອົງມີຮູບ. ບາງຄົນກ່າວວ່າ ພຣະອົງບໍ່ປາກົດໃຫ້ເຫັນ; ອື່ນໆກໍຢືນຢັນວ່າ ພຣະອົງປາກົດໃຫ້ເຫັນ—ດັ່ງນີ້ແຫຼະ ຄວາມເຫັນຕໍ່ພຣະເຈົ້າສູງສຸດຈຶ່ງຫຼາກຫຼາຍ.

Verse 31

वाच्यमित्यपरे प्राहुरवाच्यमिति चापरे । शब्दात्मकं परे प्राहुश्शब्दातीतमथापरे

ບາງຄົນກ່າວວ່າ ພຣະອົງສາມາດຖືກກ່າວເຖິງໄດ້; ອີກບາງຄົນກ່າວວ່າ ບໍ່ອາດກ່າວໄດ້. ບາງຄົນວ່າ ພຣະອົງເປັນສະພາບແຫ່ງສຽງ (Śabda); ອີກບາງຄົນວ່າ ພຣະອົງເຫນືອກວ່າສຽງທັງປວງ.

Verse 32

केचिच्चिन्तामयं प्राहुश्चिन्तया रहितं परे । ज्ञानात्मकं परे प्राहुर्विज्ञानमिति चापरे

ບາງຄົນປະກາດວ່າ ສະພາບສູງສຸດເປັນທາດແຫ່ງຄວາມຄິດ; ອີກບາງຄົນວ່າ ພຣະອົງພົ້ນຈາກຄວາມຄິດ. ບາງຄົນເອີ້ນວ່າ ຄວາມຮູ້ບໍລິສຸດ; ອີກບາງຄົນເອີ້ນວ່າ ວິຊະຍານ (vijñāna) ຄວາມຮູ້ທີ່ຮູ້ແຈ້ງດ້ວຍການແຍກແຍະ.

Verse 33

केचिच्ज्ञेयमिति प्राहुरज्ञेयमिति केचन । परमेके तमेवाहुरपरं च तथा परे

ບາງຄົນກ່າວວ່າ ພຣະອົງສູງສຸດຮູ້ໄດ້; ອີກບາງຄົນກ່າວວ່າ ຮູ້ບໍ່ໄດ້. ບາງຄົນເວົ້າວ່າ ພຣະອົງເປັນຄວາມຈິງສູງສຸດພຽງອົງດຽວ; ອີກບາງຄົນກ່າວວ່າ ພຣະອົງຍັງເປັນຫຼັກການຕ່ຳ (ທີ່ປາກົດ) ດ້ວຍ.

Verse 34

एवं विकल्प्यमानं तु याथात्म्यं परमेष्ठिनः । नाध्यवस्यंति मुनयो नानाप्रत्ययकारणात्

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອສະພາບແທ້ຂອງ ປະຣະເມດຖິນ (ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ) ຖືກຄາດຄະເນແບບຫຼາຍຢ່າງ ບັນດາມຸນີກໍບໍ່ອາດກຳນົດໃຫ້ແນ່ນອນໄດ້; ເພາະຄວາມເຊື່ອ ແລະ ເຫດຜົນທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ກາຍເປັນເຫດໃຫ້ເກີດຄວາມລັງເລ.

Verse 35

ये पुनस्सर्वभावेन प्रपन्नाः परमेश्वरम् । ते हि जानंत्ययत्नेन शिवं परमकारणम्

ແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ມອບຕົນດ້ວຍສະພາບທັງໝົດແກ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດ ຜູ້ນັ້ນແຫຼະເປັນຜູ້ມີພັກຕິ ແລະຮູ້ໄດ້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງພະຍາຍາມວ່າ ພຣະສິວະແມ່ນເຫດປັດໃຈສູງສຸດ ແຫຼ່ງກຳເນີດທັງປວງ.

Verse 36

यावत्पशुर्नैव पश्यत्यनीशं १ पुराणं भुवनस्येशितारम् । तावद्दुःखे वर्तते बद्धपाशः संसारे ऽस्मिञ्चक्रनेमिक्रमेण

ຕາບໃດທີ່ປະສຸ (ວິນຍານທີ່ຖືກຜູກ) ຍັງບໍ່ເຫັນພຣະອົງຜູ້ບໍ່ມີຕົ້ນກໍາເນີດ—ພຣະເກົ່າແກ່ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງໂລກ—ຕາບນັ້ນມັນຍັງຢູ່ໃນຄວາມທຸກ ຖືກພັນທະຜູກມັດ ແລະຫມຸນວຽນໃນສັງສານ ດັ່ງຂອບລໍ້ທີ່ໝຸນຊໍ້າໆ।

Verse 37

यदा २ पश्यः पश्यते रुक्मवर्णं कर्तारमीशं पुरुषं ब्रह्मयोनिम् । तदाविद्वान्पुण्यपापे विधूय निरंजनः परममुपैति साम्यम्

ເມື່ອນັກເຫັນ (ຜູ້ດູ້ຮູ້) ໄດ້ເຫັນພຣະອົງສີຄໍາ—ພຣະເຈົ້າຜູ້ສ້າງ ຜູ້ເປັນອີສະວະຣະ, ພຣະບຸຣຸສະ ແຫຼ່ງກໍາເນີດຂອງພຣະພຣະຫມາ—ເມື່ອນັ້ນຜູ້ຮູ້ຈະສັດສະຫຼັດທັງບຸນແລະບາບ ກາຍເປັນຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ແລະເຂົ້າສູ່ຄວາມເປັນໜຶ່ງອັນສູງສຸດ (sāmyam) ກັບພຣະອົງ.