अवभृथस्नान-तीर्थयात्रा-तेजोदर्शनम् | Avabhṛtha Bath, Tīrtha-Pilgrimage, and the Vision of Divine Radiance

Verse 1

श्रीसूत उवाच । इति स विजितमन्योर्यादवेनोपमन्योरधिगतमभिधाय ज्ञानयोगं मुनिभ्यः । प्रणतिमुपगतेभ्यस्तेभ्य उद्भावितात्मा सपदि वियति वायुः सायमन्तर्हितो ऽभूत्

ພຣະສູຕະກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນ ຫຼັງຈາກໄດ້ປະກາດແກ່ບັນດາມຸນີເຖິງຍົກຍ້ອງແຫ່ງຍານະ-ໂຍກະອັນນໍາໄປສູ່ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ ທີ່ອຸປະມັນຍຸໄດ້ບັນລຸ ແລະທີ່ຍາດະວະ (ພຣະກຣິດສະນະ) ໄດ້ຮຽນຈາກທ່ານ, ວາຍຸ—ຜູ້ມີຈິດພາຍໃນຖືກຍົກຂຶ້ນໂດຍມຸນີທີ່ເຂົ້າມາກົ້ມກາບ—ໄດ້ລອຍຂຶ້ນສູ່ຟ້າທັນທີ ແລະເມື່ອຍາມແລງກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ।

Verse 2

ततः प्रभातसमये नैमिषीयास्तपोधनाः । सत्रान्ते ऽवभृथं कर्तुं सर्व एव समुद्ययुः

ຕໍ່ມາ ໃນຍາມຮຸ່ງອອກ ບັນດານັກບໍາເພັນຕະປະສະໃນໄນມິສາຣັນຍະ ຜູ້ອຸດົມດ້ວຍຕະປະ ທັງໝົດໄດ້ອອກເດີນທາງພ້ອມກັນ ເພື່ອປະກອບພິທີອາວະພຣຶຖະ (avabhṛtha) ອາບນໍ້າປິດທ້າຍ ເມື່ອສິ້ນສຸດສະຕຣະ (ການບູຊາຍັດ).

Verse 3

तदा ब्रह्मसमादेशाद्देवी साक्षात्सरस्वती । प्रसन्ना स्वादुसलिला प्रावर्तत नदीशुभा

ແລ້ວຕໍ່ມາ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະພຣະຫມາ ເທວີ—ພຣະສະຣັສວະຕີຜູ້ປາກົດດ້ວຍພຣະອົງເອງ—ໄດ້ເກີດຄວາມເມດຕາປຣານີ. ແລະແມ່ນ້ໍາອັນເປັນມົງຄຸນນັ້ນກໍເລີ່ມໄຫຼ ດ້ວຍນ້ໍາຫວານຊື່ນໃຈ.

Verse 4

सरस्वतीं नदीं दृष्ट्वा मुनयो हृष्टमानसाः । समाप्य सत्रं प्रारब्धं चक्रुस्तत्रावगाहनम्

ເມື່ອເຫັນແມ່ນ້ໍາສະຣັສວະຕີ ບັນດາມຸນີກໍມີໃຈຍິນດີຊື່ນບານ. ຫຼັງຈາກສໍາເລັດພິທີສັດຕຣະ (ຍັດຍະ) ທີ່ເລີ່ມໄວ້ ພວກເຂົາກໍລົງອາບນ້ໍາພິທີກຳຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 5

अथ संतर्प्य देवादींस्तदीयैः सलिलैः शिवैः । स्मरन्तः पूर्ववृत्तान्तं ययुर्वाराणसीं प्रति

ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ບຳລຸງໃຫ້ເທວະດາແລະຜູ້ອື່ນໆ ອິ່ມໃຈດ້ວຍນ້ຳສັກສິດອັນເປັນຂອງພຣະສິວະ ແລະລະລຶກເຫດການເກົ່າ ຈຶ່ງອອກເດີນທາງໄປຫາວາຣານະສີ.

Verse 6

तदा ते हिमवत्पादात्पंततीं दक्षिणामुखीम् । दृष्ट्वा भागीरथी तत्र स्नात्वा तत्तीरतो ययुः

ແລ້ວພວກເຂົາເຫັນພຣະນ້ຳພາກີຣະທີ (ຄື ຄົງຄາ) ໄຫຼລົງຈາກຕີນພູຫິມະວັດ ແລະໄຫຼໄປທາງໃຕ້; ພວກເຂົາອາບນ້ຳຢູ່ນັ້ນ ແລ້ວຈາກຝັ່ງອັນສັກສິດນັ້ນໄປ.

Verse 7

ततो वाराणसीं प्राप्य मुदितास्सर्व एव ते । तदोत्तरप्रवाहायां गंगायामवगाह्य च

ຕໍ່ມາເມື່ອເຖິງວາຣານະສີ ພວກເຂົາທັງໝົດກໍຍິນດີປິຕິ; ແລ້ວລົງອາບໃນແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ຕອນທີ່ກະແສໄຫຼໄປທາງເໜືອ ເພື່ອຊຳລະບາບເປັນພິທີສັກສິດ.

Verse 8

अविमुक्तेश्वरं लिंगं दृष्ट्वाभ्यर्च्य विधानतः । प्रयातुमुद्यतास्तत्र ददृशुर्दिवि भास्वरम्

ເມື່ອໄດ້ເຫັນລິງຄະອະວິມຸກເຕສະວະຣະ ແລະບູຊາຕາມພິທີທີ່ກຳນົດແລ້ວ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງຈະອອກເດີນທາງ ກໍໄດ້ເຫັນສິ່ງໜຶ່ງສະຫວ່າງໄສໃນຟ້າ।

Verse 9

सूर्यकोटिप्रतीकाशं तेजोदिव्यं महाद्भुतम् । आत्मप्रभावितानेन व्याप्तसर्वदिगन्तरम्

ມັນສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງດວງອາທິດນັບສິບລ້ານ—ເປັນເທຊະທິບອັນອັດສະຈັນຢ່າງຍິ່ງ—ດ້ວຍຄວາມສະຫວ່າງທີ່ເກີດຈາກຕົນເອງ ແຜ່ຊຶມໄປທົ່ວຊ່ອງວ່າງແຫ່ງທິດທັງປວງ।

Verse 10

अथ पाशुपताः सिद्धाः भस्मसञ्छन्नविग्रहाः । मुनयो ऽभ्येत्य शतशो लीनाः स्युस्तत्र तेजसि

ຕໍ່ມາ ບັນດາສິດທະປາຊຸປະຕະຜູ້ສຳເລັດ—ຜູ້ມີກາຍຖືກປົກຄຸມດ້ວຍຂີ້ເທົ່າສັກສິດ—ພາກັນມາເປັນຮ້ອຍໆ; ແລະບັນດາມຸນີເຫຼົ່ານັ້ນ ເມື່ອເຂົ້າໄປໃກ້ ກໍຖືກກົມກືນລະລາຍເຂົ້າໃນເທຊະນັ້ນເອງ ຂອງພຣະເຈົ້າ।

Verse 11

तथा विलीयमानेषु तपस्विषु महात्मसु । सद्यस्तिरोदधे तेजस्तदद्भुतमिवाभवत्

ເມື່ອບັນດາຕະປະສະວີຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ເຫຼົ່ານັ້ນ ກຳລັງລະລາຍຫາຍໄປດັ່ງນັ້ນ ເທຊະອັນອັດສະຈັນນັ້ນກໍຫາຍໄປທັນທີ ດັ່ງເຫດການອັນນ່າພິສົດ।

Verse 12

तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं नैमिषीया महर्षयः । किमेतदित्यजानन्तो ययुर्ब्रह्मवनं प्रति

ເມື່ອເຫັນອັດສະຈັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ບັນດາມະຫາລິສີແຫ່ງໄນມິສາຣັນຍະ ບໍ່ຮູ້ວ່າແມ່ນຫຍັງ ຈຶ່ງໄປຫາປ່າຂອງພຣະພຣະຫມາ ເພື່ອຂໍຄຳອະທິບາຍ។

Verse 13

प्रागेवैषां तु गमनात्पवनो लोकपावनः । दर्शनं नैमिषीयाणां संवादस्तैर्महात्मनः

ກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະອອກເດີນທາງ ພຣະວາຍຸ—ເທວະແຫ່ງລົມ ຜູ້ຊຳລະໂລກ—ໄດ້ໄປກ່ອນ. ທີ່ນັ້ນພຣະອົງໄດ້ພົບພວກຣິສີແຫ່ງໄນມິສາຣັນຍະ ແລະການສົນທະນາອັນສັກສິດໄດ້ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງມະຫາອາດຕະນັ້ນກັບພວກເຂົາ।

Verse 14

शद्धां बुद्धिं ततस्तेषां सांबे सानुचरे शिवे । समाप्तिं चापि सत्रस्य दीर्घपूर्वस्य सत्रिणाम्

ຕໍ່ມາ ດ້ວຍສັດທາແລະປັນຍາອັນແຈ້ງໃສ ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງມັ່ນໃນພຣະສິວະ—ພ້ອມດ້ວຍອຳບາ (ພາຣະວະຕີ) ແລະບໍລິວານຂອງພຣະອົງ—ແລະພິທີສັດຕຣະຍັດອັນຍາວນານຂອງຜູ້ປະກອບຍັດກໍສຳເລັດສົມບູນຕາມຄວນ।

Verse 15

विज्ञाप्य जगतां धात्रे ब्रह्मणे ब्रह्मयोनये । स्वकार्ये तदनुज्ञातो जगाम स्वपुरं प्रति

ເມື່ອໄດ້ກາບທູນແຈ້ງແກ່ພຣະພຣະຫມາ—ຜູ້ສ້າງ ແລະເປັນບໍ່ເກີດແຫ່ງສັບພະໂລກ—ຢ່າງຖືກຄວນແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ຮັບອະນຸຍາດກ່ຽວກັບພາລະກິດຂອງຕົນ ແລະຈາກນັ້ນກໍເດີນທາງໄປສູ່ວິມານຂອງຕົນ।

Verse 16

अथ स्थानगतो ब्रह्मा तुम्बुरोर्नारदस्य च । परस्पर स्पर्धितयोर्गाने विवदमानयोः

ຕໍ່ມາ ພຣະພຣະຫມາໄດ້ເຖິງສະຖານທີ່ນັ້ນ ທີ່ຕຸມບຸຣຸ ແລະນາຣະດະ—ແຂ່ງຂັນກັນ—ກຳລັງໂຕ້ຖຽງກັນເລື່ອງການຂັບຮ້ອງຂອງຕົນ।

Verse 17

तदुद्भावितगानोत्थरसैर्माध्यस्थमाचरन् । गन्धर्वैरप्सरोभिश्च सुखमास्ते निषेवितः

ຍິນດີໃນລົດຊາດອັນລະອຽດທີ່ເກີດຈາກບົດຮ້ອງທີ່ຖືກບັນດານຂຶ້ນນັ້ນ ທ່ານສະຖິດຢູ່ໃນຄວາມສະຫງົບສົມດຸນ; ມີຄົນດົນຕີສະຫວັນ (Gandharva) ແລະ Apsara ຄອຍຮັບໃຊ້ ທ່ານຢູ່ຢ່າງສຸກສະບາຍ।

Verse 18

तदानवसरादेव द्वाःस्थैर्द्वारि निवारिताः । मुनयो ब्रह्मभवनाद्बहिः पार्श्वमुपाविशन्

ໃນເວລານັ້ນ ເນື່ອງຈາກບໍ່ແມ່ນໂອກາດອັນຄວນເຂົ້າເຝົ້າ ພວກຍາມປະຕູໄດ້ຫ້າມບັນດາມຸນີໄວ້ທີ່ປະຕູ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກມຸນີຈຶ່ງນັ່ງຢູ່ຂ້າງນອກ ຂ້າງຂ່າງເຮືອນພຣະບຣະຫມາ ດ້ວຍຄວາມສຳລວມແລະຄວາມສຸພາບ.

Verse 19

अथ तुम्बुरुणा गाने समतां प्राप्य नारदः । साहचर्येष्वनुज्ञातो ब्रह्मणा परमेष्ठिना

ແລ້ວນາຣະດະ ໄດ້ບັນລຸຄວາມເທົ່າທຽມກັບ ຕຸມບຸຣຸ ໃນສິລະປະແຫ່ງບົດຮ້ອງອັນສັກສິດ ແລະໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກ ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງສັດທັງປວງ ໃຫ້ໄປມາຮ່ວມຄົນຄູ່ຄຽງກັບບັນດາຜູ້ຕິດຕາມສະຫວັນ।

Verse 20

त्यक्त्वा परस्परस्पर्धां मैत्रीं च परमां गतः । सह तेनाप्सरोभिश्च गन्धर्वैश्च समावृतः

ເຂົາໄດ້ລະທິ້ງການແຂ່ງຂັນກັນໄປມາ ແລະບັນລຸມິດຕະພາບອັນສູງສຸດ; ແລ້ວພ້ອມກັບເຂົາ ນາຣະດະ ຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍອັບສະຣາ ແລະຄັນທະວະທັງຫຼາຍ।

Verse 21

उपवीणयितुं देवं नकुलीश्वरमीश्वरम् । भवनान्निर्ययौ धातुर्जलदादंशुमानिव

ເພື່ອບັນເລງວີນາ ຖວາຍຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບແດ່ພຣະເຈົ້າ—ນະກຸລີສະວະຣະ ຈອມເຈົ້າສູງສຸດ—ທາຕາ (ພຣະພຣະຫມາ) ໄດ້ອອກຈາກວິຫານຂອງພຣະອົງ ດັ່ງດວງອາທິດຜຸດອອກຈາກເມກ।

Verse 22

तं दृष्ट्वा षट्कुलीयास्ते नारदं मुनिगोवृषम् । प्रणम्यावसरं शंभोः पप्रच्छुः परमादरात्

ເມື່ອເຫັນນາຣະດະ—ຜູ້ເປັນດັ່ງງົວຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາມຸນີ—ຜູ້ສັດທາແຫ່ງຫົກສາຍສະກຸນນັ້ນ ໄດ້ກົ້ມກາບນົບນ້ອມ. ແລ້ວດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຢ່າງຍິ່ງ ພວກເຂົາໄດ້ຖາມເຖິງໂອກາດແລະພິທີອັນຖືກຕ້ອງໃນການບູຊາພຣະສັມພູ (ພຣະສິວະ).

Verse 23

स चावसर एवायमितोंतर्गम्यतामिति । वदन्ययावन्यपरस्त्वरया परया युतः

ແລ້ວລາວເວົ້າວ່າ “ນີ້ແມ່ນເວລາອັນຄວນແທ້—ຈາກນີ້ໃຫ້ເຮົາເຂົ້າໄປຂ້າງໃນ.” ເວົ້າແລ້ວ ດ້ວຍໃຈມຸ່ງໄປຫາກິດອື່ນ ລາວກໍກ້າວຕໍ່ໄປດ້ວຍຄວາມຮີບຮ້ອນຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 24

ततो द्वारि स्थिता ये वै ब्रह्मणे तान्न्यवेदयन् । तेन ते विविशुर्वेश्म पिंडीभूयांडजन्मनः

ຕໍ່ມາ ຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູໄດ້ແຈ້ງໃຫ້ພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ຮູ້ເຖິງພວກເຂົາ. ເມື່ອນັ້ນ ບັນດາຜູ້ເກີດຈາກໄຂ່ໂລກ (ອັນດະ) ກໍເຂົ້າໄປໃນເຮືອນ ໂດຍຮວບຮວມເປັນກຸ່ມແນ່ນຫນາອັນດຽວ.

Verse 25

प्रविश्य दूरतो देवं प्रणम्य भुवि दंडवत् । समीपे तदनुज्ञाताः परिवृत्योपतस्थिरे

ເຂົ້າໄປແລ້ວ ພວກເຂົານົບນ້ອມພຣະເຈົ້າຈາກໄກ ໂດຍກົ້ມລົງແນບດິນແບບດັນດະວັດ. ຕໍ່ມາ ເມື່ອໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກພຣະອົງ ພວກເຂົາຈຶ່ງເຂົ້າໄປໃກ້ ຢືນລ້ອມຮອບ ແລະປະຄອງຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 26

तांस्तत्रावस्थितान् पृष्ट्वा कुशलं कमलासनः । वृत्तांतं वो मया ज्ञातं वायुरेवाह नो यतः

ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ນັ່ງເທິງດອກບົວ ເຫັນພວກເຂົາຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຈຶ່ງຖາມສຸກທຸກ ແລະກ່າວວ່າ: «ເລື່ອງລາວທັງໝົດຂອງພວກເຈົ້າ ຂ້າໄດ້ຮູ້ແລ້ວ ເພາະພຣະວາຍຸໄດ້ລາຍງານໃຫ້ພວກເຮົາ»។

Verse 27

भवद्भिः किं कृतं पश्चान्मारुतेंतर्हिते सति । इत्युक्तवति देवेशे मुनयो ऽवभृथात्परम्

ເມື່ອຈອມເທວະດາຖາມວ່າ: «ຫຼັງຈາກພຣະວາຍຸຫາຍໄປແລ້ວ ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດຫຍັງ?» ບັນດາມຸນີ ຫຼັງຈາກສຳເລັດການອາບນ້ຳປິດພິທີ (ອະວະພຣຶຖະ) ກໍໄດ້ກ້າວຕໍ່ໄປ ເພື່ອສືບຕໍ່ວັດຕະປະຕິບັດອັນສັກສິດ।

Verse 28

गंगातीर्थेस्य गमनं यात्रां वाराणसीं प्रति । दर्शनं तत्र लिंगानां स्थापितानां सुरेश्वरैः

ການໄປຍັງທ່ານ້ຳສັກສິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ, ການເດີນທາງຈາລິກໄປຫາວາຣານາສີ, ແລະການໄດ້ເຫັນລິງຄະພຣະສິວະທີ່ຖືກສະຖາປະນາໂດຍເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງຫຼາຍ—ນີ້ຖືກປະກາດເປັນວິຖີບູຊາອັນສັກສິດ ນຳດວງວິນຍານໄປສູ່ພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສິວະ.

Verse 29

अविमुक्तेश्वरस्यापि लिंगस्याभ्यर्चनं सकृत् । आकाशे महतस्तस्य तेजोराशेश्च दर्शनम्

ແມ່ນແຕ່ການບູຊາລິງຄະຂອງອະວິມຸກເຕສະວະຣະ (Avimukteśvara) ເພີງຄັ້ງດຽວ ກໍໃຫ້ໄດ້ນິມິດເຫັນ—ປາກົດໃນຟ້າ—ກອງແສງທິບອັນມະຫາກວ້າງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ.

Verse 30

मुनीनां विलयं तत्र निरोधं तेजसस्ततः । याथात्म्यवेदनं तस्य चिंतितस्यापि चात्मभिः

ທີ່ນັ້ນ ບັນດາມຸນີໄດ້ເຂົ້າສູ່ການລະລາຍຂອງອັດຕາອັນຈໍາກັດ ແລະຕໍ່ມາ ພະລັງງານແສງສະຫວ່າງຂອງຈິດແລະອິນທຣີຍຖືກຄວບຄຸມ. ແມ່ນແຕ່ອາດຕາທີ່ພິຈາລະນາພຣະອົງ ກໍເກີດຄວາມຮູ້ຕົງຕໍ່ຄວາມເປັນຈິງຂອງພຣະອົງຕາມທີ່ເປັນ.

Verse 31

सर्वं सविस्तरं तस्मै प्रणम्याहुर्मुहुर्मुहुः । मुनिभिः कथितं श्रुत्वा विश्वकर्मा चतुर्मुखः

ພວກເຂົາໄດ້ກົດກົ້ມນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະອົງ ແລະເວົ້າບອກຊໍ້າໆ ທຸກສິ່ງຢ່າງຢ່າງລະອຽດ. ເມື່ອໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ມຸນີເລົ່າໄວ້ ວິສະວະກັມມາ ແລະພຣະພຣະຫມາສີ່ໜ້າ (ຈະຕຸຣມຸຂ) ກໍຟັງດ້ວຍຄວາມໃສ່ໃຈ.

Verse 32

कंपयित्वा शिरः किंचित्प्राह गंभीरया गिरा । प्रत्यासीदति युष्माकं सिद्धिरामुष्मिकी परा

ພຣະອົງສັ່ນສະເທືອນສີສະເບົາໆ ແລະກ່າວດ້ວຍສຽງລຶກຊຶ້ງວ່າ: “ສໍາລັບພວກເຈົ້າ ສິດທິອັນສູງສຸດແຫ່ງປາລະໂລກ ຢູ່ໃກ້ຈະມາຮອດແລ້ວ.”

Verse 33

भवद्भिर्दीर्घसत्रेण चिरमाराधितः प्रभुः । प्रसादाभिमुखो भूत इति भुतार्थसूचितम्

«ພວກເຈົ້າໄດ້ບູຊາພຣະເຈົ້າດ້ວຍພິທີຍັນຍາອັນຍາວນານ ມາເປັນເວລາດົນ. ບັດນີ້ພຣະອົງໄດ້ຫັນໜ້າສູ່ການປະທານພຣະກະລຸນາ»—ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມໝາຍແທ້ຂອງເຫດການຈຶ່ງຖືກແຈ້ງໃຫ້ຮູ້.

Verse 34

वाराणस्यां तु युष्माभिर्यद्दृष्टं दिवि दीप्तिमत् । तल्लिंगसंज्ञितं साक्षात्तेजो माहेश्वरं परम्

ຄວາມສະຫວ່າງອັນຮຸ່ງໂຮງ ດັ່ງສະຫວັນ ທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ເຫັນທີ່ວາຣານະສີ ນັ້ນແທ້ຈິງເອີ້ນວ່າ “ລິງຄະ”; ມັນແມ່ນພຣະມະຫາເທວະອັນສູງສຸດ—ແສງເທວະອັນເຫນືອລ້ຳຂອງພຣະອົງເອງ.

Verse 35

तत्र लीनाश्च मुनयः श्रौतपाशुपतव्रताः । मुक्ता बभूवुः स्वस्थाश्च नैष्ठिका दग्धकिल्बिषाः

ທີ່ນັ້ນ ບັນດາມຸນີ—ຈົມຢູ່ໃນສະພາວະນັ້ນ ແລະ ອຸທິດຕົນຕໍ່ວິນັຍພິທີຕາມພຣະເວດ ແລະ ວຣະຕະປາສຸປະຕະ—ໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ຫຼຸດພົ້ນ. ພວກເຂົາຕັ້ງມັ່ນໃນສະພາວະແທ້ຂອງຕົນ ໝັ້ນຄົງໃນວຣະຕະ ແລະ ບາບກຳຖືກເຜົາມອດ.

Verse 36

प्राप्यानेन यथा मुक्तिरचिराद्भवतामपि । स चायमर्थः सूच्येत युष्मद्दृष्टेन तेजसा

«ເມື່ອໄດ້ບັນລຸສິ່ງນີ້ ແມ່ນແຕ່ພວກເຈົ້າກໍຈະໄດ້ຮັບຄວາມຫຼຸດພົ້ນໃນໄມ່ຊ້າ. ແລະ ຄວາມຈິງນີ້ຄວນຖືກເຮັດໃຫ້ແຈ້ງ—ໂດຍແສງສະຫວ່າງຈາກການເຫັນດ້ວຍຕາຕົນເອງຂອງພວກເຈົ້າ»।

Verse 37

तत्र वः काल एवैष दैवादुपनतः स्वयम् । प्रयात दक्षिणं मेरोः शिखरं देवसेवितम्

ທີ່ນັ້ນ ສໍາລັບພວກເຈົ້າ ກາລະນີ້ເອງ—ດ້ວຍພຣະປະສົງແຫ່ງຊະຕາ—ໄດ້ມາຮອດດ້ວຍຕົນເອງ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງໄປຫາຍອດດ້ານໃຕ້ຂອງພູເມຣຸ ຍອດທີ່ເທວະດານັບຖືແລະຮັບໃຊ້.

Verse 38

सनत्कुमारो यत्रास्ते मम पुत्रः परो मुनिः । प्रतीक्ष्यागमनं साक्षाद्भूतनाथस्य नंदिनः

“ທີ່ນັ້ນແທ້ໆ ສະນັດກຸມາຣະ—ລູກຂອງຂ້າ ມຸນີຜູ້ສູງສຸດ—ພໍານັກຢູ່ ເພື່ອຄອຍຖ້າການມາຮອດໂດຍກົງຂອງ ນັນດິນ (Nandin) ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງບໍລິວານ ຂອງ ພູຕະນາຖະ (Bhūtanātha) ພຣະສິວະ.”

Verse 39

पुरा सनत्कुमारोपि दृष्ट्वापि परमेश्वरम् । अज्ञानात्सर्वयोगीन्द्रमानी विनयदूषितः

ໃນການກ່ອນໆ ແມ່ນແຕ່ສະນັດກຸມາຣະ ເຖິງຈະໄດ້ເຫັນພຣະປະເມສະວະຣະ ກໍຍັງເນື່ອງຈາກອະວິດຍາ ເກີດຄວາມທະນົງຕົນ ຄິດວ່າຕົນເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງຢູກີທັງປວງ ແລະຄວາມຖ່ອມຕົນຈຶ່ງຖືກດ່າງພ້ອງ.

Verse 40

अभ्युत्थानादिकं युक्तमकुर्वन्नतिनिर्भयः । ततो ऽपराधात्क्रुद्धेन महोष्ट्रो नंदिना कृतः

ເພາະຄວາມກ້າຫານເກີນຄວນ ລາວບໍ່ໄດ້ປະພຶດການນົບນ້ອມອັນຄວນເຊັ່ນ ລຸກຂຶ້ນຕ້ອນຮັບ ແລະອື່ນໆ. ດ້ວຍຄວາມຜິດນັ້ນ ນັນດິນ (Nandin) ຜູ້ໂກດ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ລາວກາຍເປັນອູດໃຫຍ່.

Verse 41

अथ कालेन महता तदर्थे शोचता मया । उपास्य देवं देवीञ्च नंदिनं चानुनीय वै

ຕໍ່ມາເມື່ອເວລາຜ່ານໄປດົນ ແລະຂ້ອຍໂສກເສົ້າເພາະເລື່ອງນັ້ນ ຂ້ອຍໄດ້ນົບນ້ອມບູຊາພຣະເຈົ້າແລະເທວີ ພ້ອມທັງອ້ອນວອນໃຫ້ນັນດິນ (Nandin) ພໍໃຈດ້ວຍ.

Verse 42

कथंचिदुष्ट्रता तस्य प्रयत्नेन निवारिता । प्रापितो हि यथापूर्वं सनत्पूर्वां कुमारताम्

ດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມ ສະພາບຄືອູດຂອງລາວຖືກຫ້າມໄວ້ໄດ້ບາງຢ່າງ. ແລະລາວຖືກຟື້ນຄືນດັ່ງເກົ່າ ໄປສູ່ຄວາມໜຸ່ມອັນບໍລິສຸດດັ່ງສະນັດກຸມາຣ (Sanatkumāra).

Verse 43

तदाह च महादेवः स्मयन्निव गणाधिपम् । अवज्ञाय हि मामेव तथाहंकृतवान्मुनिः

ແລ້ວພຣະມະຫາເທວະ ດັ່ງກຳລັງຍິ້ມ ໄດ້ກ່າວກັບຈອມເຈົ້າແຫ່ງຄະນະຂອງພຣະອົງວ່າ: «ມຸນີນັ້ນໄດ້ດູໝິ່ນຂ້າແຕ່ຜູ້ດຽວ ແລະປະພຶດຕາມອະຫັງກາຣ (ອັດຕາຕົນ)».

Verse 44

अतस्त्वमेव याथात्म्यं ममास्मै कथयानघ । ब्रह्मणः पूर्वजः पुत्रो मां मूढ इव संस्मरन्

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ, ເຈົ້າແຕ່ຜູ້ດຽວຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ເຂົາຟັງເຖິງສະພາບທີ່ແທ້ຂອງຂ້າ. ແມ່ນແຕ່ເຂົາເປັນບຸດຄົນທຳອິດຂອງພຣະພຣະຫມາ ແຕ່ກໍຍັງລະລຶກຂ້າດັ່ງຜູ້ຫຼົງ—ເຫມືອນຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈຜິດວ່າພຣະເຈົ້າສູງສຸດເປັນພຽງຄົນໂລກທົ່ວໄປ.

Verse 45

मयैव शिष्यते दत्तो मम ज्ञानप्रवर्तकः । धर्माध्यक्षाभिषेकं च तव निर्वर्तयिष्यति

ເຂົາໄດ້ຖືກຂ້າຮັບເອົາເປັນສິດສະຍານຸສິດໂດຍຂ້າແຕ່ຜູ້ດຽວ—ເປັນຜູ້ຈະສືບຕໍ່ການເຜີຍແຜ່ປັນຍາອັນນຳໄປສູ່ຄວາມຫຼຸດພົ້ນຂອງຂ້າ. ເຂົາຈະປະກອບພິທີອະພິເສກຂອງເຈົ້າ ໃນຖານະຜູ້ກຳກັບທຳມະ ຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

Verse 46

स एवं व्याहृतो भूयस्सर्वभूतगणाग्रणीः । यत्पराज्ञापनं मूर्ध्ना प्रातः प्रतिगृहीतवान्

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຖືກເອີ້ນກ່າວອີກ ຜູ້ນໍາແຫ່ງຫມູ່ສັດທັງປວງ ໄດ້ຮັບພຣະບັນຊາອັນສູງສຸດໃນຍາມອາຮຸນ ໂດຍກົ້ມສີສະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ।

Verse 47

तथा सनत्कुमारो ऽपि मेरौ मदनुशासनात् । प्रसादार्थं गणस्यास्य तपश्चरति दुश्चरम्

ເຊັ່ນດຽວກັນ ສນັດກຸມາຣະກໍ ຕາມຄໍາສັ່ງຂອງຂ້າ ປະພຶດຕະປະສະຍາອັນເຂັ້ມງວດ ແລະຍາກລໍາບາກ ຢູ່ເຂົາເມຣຸ ເພື່ອຂໍພຣະປະສາດແຫ່ງກະນະນີ້।

Verse 48

द्रष्टव्यश्चेति युष्माभिः प्राग्गणेशसमागमात् । तत्प्रसादार्थमचिरान्नंदी तत्रागमिष्यति

“ພວກເຈົ້າຄວນໄປເບິ່ງພຣະອົງແທ້ໆ—ກ່ອນຈະໄດ້ພົບກັບພຣະຄະເນຊາ. ເພື່ອຂໍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງ ນັນດີຈະມາຮອດທີ່ນັ້ນໃນໄມ່ຊ້າ.”

Verse 49

इति सत्वरमादिश्य प्रेषिता विश्वयोगिना । कुमारशिखरं मेरोर्दक्षिणं मुनयो ययुः

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງຢ່າງຮີບດ່ວນ ແລະຖືກສົ່ງໄປໂດຍຈອມໂຍຄີຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວສາກົນ ບັນດາມຸນີຈຶ່ງອອກເດີນທາງໄປຫາ ກຸມາຣະສິຂະຣະ ຍອດພູດ້ານໃຕ້ຂອງພູເມຣຸ.