ध्यानप्रकारनिर्णयः / Determination of the Modes of Meditation (on Śrīkaṇṭha-Śiva)

Verse 1

उपमन्युरुवाच । श्रीकंठनाथं स्मरतां सद्यः सर्वार्थसिद्धयः । प्रसिध्यंतीति मत्वैके तं वै ध्यायंति योगिनः

ອຸປະມັນຍຸກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດລະລຶກເຖິງ ພຣະສຣີກັນຖະນາຖ (ພຣະສິວະ) ຄວາມປາດຖະໜາທັງປວງຈະສໍາເລັດທັນທີ. ເມື່ອຮູ້ວ່າເປັນຄວາມຈິງ ບັນດາໂຍຄີຈຶ່ງພາກັນພິຈາລະນາສະມາທິແຕ່ພຣະອົງພຽງຜູ້ດຽວ»។

Verse 2

स्थित्यर्थं मनसः केचित्स्थूलध्यानं प्रकुर्वते । स्थूलं तु निश्चलं चेतो भवेत्सूक्ष्मे तु तत्स्थिरम्

ເພື່ອໃຫ້ໃຈມັ່ນຄົງ ບາງຄົນຈຶ່ງເຮັດການພິຈາລະນາແບບຮູບທີ່ຈັບຕ້ອງໄດ້ (ສະຖູນະທຽນ). ໃນຮູບຫຍາບ ໃຈຈະນິ່ງ; ແລະເມື່ອໄປສູ່ຄວາມລະອຽດ ມັນຈະຕັ້ງມັ່ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 3

शिवे तु चिंतिते साक्षात्सर्वाः सिध्यन्ति सिद्धयः । मूर्त्यंतरेषु ध्यातेषु शिवरूपं विचिंतयेत्

ເມື່ອພຣະສິວະຖືກພິຈາລະນາໂດຍກົງ ສິດທິທັງປວງຍ່ອມສໍາເລັດ. ແມ່ນແຕ່ເມື່ອພິຈາລະນາຮູບເທວະອື່ນໆ ກໍຄວນຄິດເຫັນວ່າ ນັ້ນແມ່ນຮູບຂອງພຣະສິວະເອງ.

Verse 4

लक्षयेन्मनसः स्थैर्यं तत्तद्ध्यायेत्पुनः पुनः । ध्यानमादौ सविषयं ततो निर्विषयं जगुः

ຄວນສັງເກດຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງຈິດ ແລະພິຈາລະນາ-ພາວະນາຢູ່ຈຸດນັ້ນຊ້ຳໆ. ທ່ານທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ ການພາວະນາໃນເບື້ອງຕົ້ນເປັນແບບມີອາລົມ/ວັດຖຸ (saviṣaya) ແລ້ວຈຶ່ງເປັນແບບບໍ່ມີອາລົມ/ວັດຖຸ (nirviṣaya).

Verse 5

तत्र निर्विषयं ध्यानं नास्तीत्येव सतां मतम् । बुद्धेर्हि सन्ततिः काचिद्ध्यानमित्यभिधीयते

ໃນເລື່ອງນີ້ ຄວາມເຫັນຂອງຜູ້ຮູ້ທັງຫຼາຍແມ່ນວ່າ ການພາວະນາທີ່ບໍ່ມີອາລົມ/ວັດຖຸເລີຍ ບໍ່ມີຢູ່. ເພາະການພາວະນາຖືກເອີ້ນວ່າ ການໄຫຼຕໍ່ເນື່ອງຢ່າງໜຶ່ງຂອງປັນຍາ (buddhi).

Verse 6

तेन निर्विषया बुद्धिः केवलेह प्रवर्तते । तस्मात्सविषयं ध्यानं बालार्ककिरणाश्रयम्

ໂດຍວິນັຍອັນລະອຽດນັ້ນ ປັນຍາ/ຈິດ ພົ້ນຈາກອາລົມວັດຖຸ ແລະໃນທີ່ນີ້ເອງ ດຳເນີນໄປໃນຄວາມຮູ້ອັນບໍລິສຸດລ້ວນໆ. ດັ່ງນັ້ນຄວນຝຶກພາວະນາແບບມີອາລົມ/ວັດຖຸ ໂດຍອາໄສສິ່ງທີ່ຮັບຮູ້ໄດ້ ເຊັ່ນ ລຳແສງຕາເວັນຍາມພຶ້ງຂຶ້ນ.

Verse 7

सूक्ष्माश्रयं निर्विषयं नापरं परमार्थतः । यद्वा सविषयं ध्यानं तत्साकारसमाश्रयम्

ສະມາທິທີ່ອາໄສຄວາມລະອຽດ ແລະບໍ່ມີອາຣົມວັດຖຸ ແທ້ຈິງແລ້ວບໍ່ແມ່ນອື່ນໃດ ແຕ່ເປັນພຣະສັດຈະສູງສຸດເອງ. ແຕ່ຖ້າສະມາທິມີວັດຖຸເປັນອາຣົມ ກໍອາໄສຮູບພາບເປັນຖານຮອງຮັບ.

Verse 8

निराकारात्मसंवित्तिर्ध्यानं निर्विषयं मतम् । निर्बीजं च सबीजं च तदेव ध्यानमुच्यते

ສະມາທິແມ່ນການຮູ້ຕົນພາຍໃນອັນບໍ່ມີຮູບຮ່າງ ແລະປອດຈາກອາຣົມພາຍນອກ. ສະມາທິນັ້ນເອງຖືກກ່າວວ່າມີສອງຢ່າງ: ນິຣບີຊະ (nirbīja) ແລະ ສະບີຊະ (sabīja).

Verse 9

निराकारश्रयत्वेन साकाराश्रयतस्तथा । तस्मात्सविषयं ध्यानमादौ कृत्वा सबीजकम्

ເນື່ອງຈາກພຣະສູງສຸດຖືກເຂົ້າເຖິງໄດ້ທັງໂດຍອາໄສອະຮູບ ແລະໂດຍອາໄສຮູບ, ດັ່ງນັ້ນຄວນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການພິຈາລະນາທີ່ມີອາລົມເປັນທີ່ພຶງ—ການພິຈາລະນາທີ່ມີ “ເມັດ” (bīja) ເຊັ່ນ ມັນຕຣາ ຫຼື ຮູບອັນສັກສິດ.

Verse 10

अंते निर्विषयं कुर्यान्निर्बीजं सर्वसिद्धये । प्राणायामेन सिध्यंति देव्याः शांत्यादयः क्रमात्

ໃນທ້າຍສຸດ ຄວນນໍາໃຈໃຫ້ເຖິງພາວະບໍ່ມີອາຣົມວັດຖຸ ແລະຝຶກສະມາທິ “ນິຣບີຊ” ເພື່ອບັນລຸສິດທິວິນຍານທັງປວງ. ໂດຍພຣານາຍາມ ຄຸນສົມບັດອັນເທວະ—ເລີ່ມຈາກຄວາມສະງົບພາຍໃນ—ຈະສໍາເລັດຕາມລໍາດັບຢ່າງຄ່ອຍໆ.

Verse 11

शांतिः प्रशांतिर्दीप्तिश्च प्रसादश्च ततः परम् । शमः सर्वापदां चैव शांतिरित्यभिधीयते

ຄວາມສະງົບ, ຄວາມສະງົບລຶກຊຶ້ງ, ແສງສະຫວ່າງພາຍໃນ, ແລະຄວາມແຈ້ງໃສອັນສະຫງົບ—ຍັງເກີນກວ່ານັ້ນ—ພ້ອມທັງການຂົມໃຈ/ຄວບຄຸມຕົນໃນທຸກຄວາມທຸກຍາກ: ທັງໝົດນີ້ເອີ້ນວ່າ “ສານຕິ” ຄວາມສະງົບແທ້.

Verse 12

तमसो ऽन्तबहिर्नाशः प्रशान्तिः परिगीयते । बहिरन्तःप्रकाशो यो दीप्तिरित्यभिधीयते

ການດັບສິ້ນຂອງຄວາມມືດ ທັງພາຍໃນແລະພາຍນອກ ຖືກສັນລະເສີນວ່າເປັນ “ປຣະຊານຕິ” ຄວາມສະງົບແທ້. ສິ່ງໃດທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງເປັນແສງ ເປີດເຜີຍທັງໂລກພາຍນອກແລະອັດຕາພາຍໃນ ນັ້ນເອີ້ນວ່າ “ດີປຕິ” (dīpti).

Verse 13

स्वस्थता या तु सा बुद्धः प्रसादः परिकीर्तितः । कारणानि च सर्वाणि सबाह्याभ्यंतराणि च

ພາວະທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນທາດແທ້ຂອງຕົນ (ຄວາມໝັ້ນຄົງພາຍໃນ) ນັ້ນ ນັກປັນຍາກ່າວວ່າເປັນ “ປຣະສາດ” (prasāda) ຄວາມແຈ້ງໃສອັນສະຫງົບ. ມັນຄອບຄຸມເຫດປັດໃຈທັງໝົດ ທັງພາຍນອກແລະພາຍໃນ.

Verse 14

एतच्चतुष्टयं ज्ञात्वा ध्याता ध्यानं समाचरेत् । ज्ञानवैराग्यसंपन्नो नित्यमव्यग्रमानसः

ເມື່ອຮູ້ແຈ້ງຄຳສອນສີ່ປະການນີ້ແລ້ວ, ຜູ້ພິຈາລະນາພຶງປະພຶດສະມາທິຢ່າງໝັ້ນຄົງ—ພ້ອມດ້ວຍປັນຍາອັນແທ້ ແລະວິຣາຄະ (ຄວາມຄາຍຄວາມຍຶດຕິດ), ແລະມີໃຈບໍ່ຟຸ້ງຊ່ານເປັນນິດ।

Verse 15

श्रद्दधानः प्रसन्नात्मा ध्याता सद्भिरुदाहृतः । ध्यै चिंतायां स्मृतो धातुः शिवचिंता मुहुर्मुहुः

ຜູ້ມີສັດທາ ແລະ ໃຈສະຫງົບຜ່ອງໃສ ຖືກຜູ້ດີງາມເອີ້ນວ່າ “ຜູ້ເຮັດທະຍານ”. ຮາກຄໍາ dhyai ຖືກຈໍາໄວ້ໃນຄວາມໝາຍ “ການພິຈາລະນາ”; ດັ່ງນັ້ນ ທະຍານແມ່ນການພິຈາລະນາພຣະສິວະ ຊໍ້າໆ ບໍ່ຂາດສາຍ.

Verse 17

योगाभ्यासस्तथाल्पे ऽपि यथा पापं विनाशयेत् । ध्यायतः क्षणमात्रं वा श्रद्धया परमेश्वरम्

ການຝຶກຢູກະ ແມ່ນແມ່ນແຕ່ນ້ອຍໆ ກໍທໍາລາຍບາບໄດ້. ເຊັ່ນດຽວກັນ ຖ້າຜູ້ໃດມີສັດທາ ແມ່ນແຕ່ພຽງຊົ່ວຂະນະ ກໍທະຍານຕໍ່ພຣະປະເມສະວະຣະ (Parameśvara) ຄວາມມົນທິນກໍລະລາຍໄປ.

Verse 18

अव्याक्षिप्तेन मनसा ध्यानमित्यभिधीयते । बुद्धिप्रवाहरूपस्य ध्यानस्यास्यावलंबनम्

ເມື່ອໃຈບໍ່ຟຸ້ງຊ່ານ ບໍ່ກະຈາຍ ສະພາບນັ້ນເອີ້ນວ່າ “ທະຍານ”. ສໍາລັບທະຍານນີ້ ທີ່ມີລັກສະນະເປັນກະແສບໍ່ຂາດຂອງປັນຍາ (buddhi) ຈໍາເປັນຕ້ອງຍຶດອາລັມບະນະ (ālambana) ເປັນທີ່ພຶ່ງອັນໝັ້ນຄົງ.

Verse 19

ध्येयमित्युच्यते सद्भिस्तच्च सांबः स्वयं शिवः । विमुक्तिप्रत्ययं पूर्णमैश्वर्यं चाणिमादिकम्

ນັກປັນຍາກ່າວວ່າ ສິ່ງທີ່ຄວນເປັນອາລົມໃນການພິຈາລະນາ (ທຽນ) ຢ່າງແທ້ຈິງ ບໍ່ແມ່ນອື່ນໃດນອກຈາກ ສາມບະ—ພຣະສິວະເອງ. ຈາກການພິຈາລະນານັ້ນ ເກີດຄວາມໝັ້ນໃຈແນ່ນອນໃນວິມຸກຕິ ແລະອໍານາດອັນສົມບູນ ພ້ອມດ້ວຍສິດທິອັນລະອຽດເຊັ່ນ ອະນິມາ ແລະອື່ນໆ.

Verse 20

शिवध्यानस्य पूर्णस्य साक्षादुक्तं प्रयोजनम् । यस्मात्सौख्यं च मोक्षं च ध्यानादभयमाप्नुयात्

ຈຸດປະສົງຂອງການພິຈາລະນາພຣະສິວະຢ່າງສົມບູນ ໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ໂດຍກົງ: ດ້ວຍການພິຈາລະນານັ້ນ ຜູ້ປະຕິບັດຈະໄດ້ທັງຄວາມສຸກ ແລະ ໂມກສະ; ແລະດ້ວຍການພິຈາລະນານັ້ນເອງ ຍັງໄດ້ຄວາມບໍ່ຢ້ານກົວ.

Verse 21

तस्मात्सर्वं परित्यज्य ध्यानयुक्तो भवेन्नरः । नास्ति ध्यानं विना ज्ञानं नास्ति ध्यानमयोगिनः

ດັ່ງນັ້ນ ມະນຸດຄວນລະທິ້ງທຸກຢ່າງ ແລ້ວຕັ້ງຢູ່ໃນການພິຈາລະນາ. ເພາະບໍ່ມີການພິຈາລະນາ ກໍບໍ່ມີປັນຍາອັນແທ້; ແລະການພິຈາລະນາບໍ່ເກີດໃນຜູ້ທີ່ບໍ່ຝຶກຝົນໃນໂຍຄະ.

Verse 22

ध्यानं ज्ञानं च यस्यास्ति तीर्णस्तेन भवार्णवः । ज्ञानं प्रसन्नमेकाग्रमशेषोपाधिवर्जितम्

ຜູ້ໃດມີທັງສະມາທິ ແລະ ປັນຍາປົດປ່ອຍ—ຜູ້ນັ້ນຂ້າມທະເລແຫ່ງສັງສານໄດ້. ປັນຍານັ້ນສະຫງົບ ສະຫວ່າງໄສ ຈິດຈົດຈໍ່ຈຸດດຽວ ແລະ ປາດຈາກອຸປາທິທັງປວງ.

Verse 23

योगाभ्यासेन युक्तस्य योगिनस्त्वेव सिध्यति । प्रक्षीणाशेषपापानां ज्ञाने ध्याने भवेन्मतिः

ສໍາລັບຍົກຄີຜູ້ມັ່ນຄົງໃນການຝຶກຍົກະຢ່າງມີວິໄນ ຄວາມສໍາເລັດຍ່ອມເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ. ເມື່ອບາບທັງປວງຖືກຊໍາລະຈົນໝົດ ຈິດໃຈຈະເບນໄປຫາປັນຍາແທ້ ແລະ ການດໍາລົງໃນສະມາທິ—ນໍາໄປສູ່ການຮູ້ຈັກພຣະສິວະ.

Verse 24

पापोपहतबुद्धीनां तद्वार्तापि सुदुर्लभा । यथावह्निर्महादीप्तः शुष्कमार्द्रं च निर्दहेत्

ສຳລັບຜູ້ທີ່ປັນຍາຖືກບາບທຳຮ້າຍແລະປົກຄຸມ ແມ່ນແຕ່ຂ່າວຄາວເກືອບກ່ຽວກັບພຣະອົງ (ພຣະສິວະ) ກໍຫາໄດ້ຍາກຢ່າງຍິ່ງ. ແຕ່ເມື່ອໄຟໃຫຍ່ອັນສະຫວ່າງໄສ (ແຫ່ງຄວາມຮູ້ແລະພຣະອະນຸຄຣະຫະຂອງພຣະສິວະ) ຖືກຈຸດຂຶ້ນ ມັນເຜົາທັງຂອງແຫ້ງແລະຂອງຊຸ່ມ—ທັງມົນທິນທີ່ເຫັນຊັດ ແລະທີ່ຝັງລຶກ।

Verse 25

तथा शुभाशुभं कर्म ध्यानाग्निर्दहते क्षणात् । अत्यल्पो ऽपि यथा दीपः सुमहन्नाशयेत्तमः

ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ໄຟແຫ່ງການພິຈາລະນາສະມາທິ ເຜົາຜານກຳດີແລະກຳຊົ່ວໃນພຽງຊົ່ວພິບຕາ; ເຫມືອນດວງໄຟນ້ອຍໆກໍລົບລ້າງຄວາມມືດອັນໃຫຍ່ໄດ້។

Verse 26

योगाभ्यासस्तथाल्पो ऽपि महापापं विनाशयेत् । ध्यायतः क्षणमात्रं वा श्रद्धया परमेश्वरम्

ແມ່ນແຕ່ການຝຶກຢູໂກະຢ່າງມີວິໄນເພີຍນ້ອຍໆ ກໍທຳລາຍບາບໃຫຍ່ໄດ້; ເຊັ່ນດຽວກັນ ຜູ້ໃດພິຈາລະນາພຣະປະເມສະວະຣະ (ພຣະສິວະ) ແມ່ນແຕ່ພຽງຊົ່ວພິບຕາ ດ້ວຍສັດທາ ກໍເປັນຄວາມບໍລິສຸດທີ່ຕັດລ້າງອະປຸນຍະອັນຫຼາຍ.

Verse 27

यद्भवेत्सुमहच्छ्रेयस्तस्यांतो नैव विद्यते । नास्ति ध्यानसमं तीर्थं नास्ति ध्यानसमं तपः

ຄວາມດີອັນສູງສຸດ (ເສຣຍະ) ທີ່ເກີດຈາກສະມາທິ ບໍ່ມີຂອບເຂດເລີຍ. ບໍ່ມີທີ່ຈາລິກທາງທຳ (ຕີຣຖະ) ໃດເທົ່າກັບສະມາທິ ແລະບໍ່ມີຕະປະ (ການບຳເນັດ) ໃດເທົ່າກັບສະມາທິ.

Verse 28

नास्ति ध्यानसमो यज्ञस्तस्माद्ध्यानं समाचरेत् । तीर्थानि तोयपूर्णानि देवान्पाषाणमृन्मयान्

ບໍ່ມີຍັດຍະ (ພິທີບູຊາ) ໃດເທົ່າກັບສະມາທິ; ດັ່ງນັ້ນຄວນຝຶກສະມາທິຢ່າງພາກພຽນ. ສະຖານທີ່ຈາລິກທາງທຳທັງຫຼາຍ ເປັນແຕ່ນ້ຳເຕັມອ່າງ; ແລະເທວະທີ່ຄົນທົ່ວໄປເຂົ້າໄປບູຊາ ເປັນແຕ່ຮູບປັ້ນຫີນແລະດິນ.

Verse 29

योगिनो न प्रपद्यंते स्वात्मप्रत्ययकारणात् । योगिनां च वपुः सूक्ष्मं भवेत्प्रत्यक्षमैश्वरम्

ເນື່ອງຈາກຍຶດໝັ້ນໃນຄວາມແນ່ໃຈໂດຍກົງໃນອາດຕະຕົນ ບັນດາໂຍຄີຈຶ່ງບໍ່ຕົກໄປພຶ່ງພາສິ່ງພາຍນອກ. ແລະກາຍຂອງໂຍຄີຈະກາຍເປັນລະອຽດ ປາກົດອຳນາດແຫ່ງອິດທິ (aiśvarya) ທີ່ເຫັນໄດ້ໂດຍກົງ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສິວະ ພຣະປະຕິສູງສຸດ.

Verse 30

यथा स्थूलमयुक्तानां मृत्काष्ठाद्यैः प्रकल्पितम् । यथेहांतश्चरा राज्ञः प्रियाः स्युर्न बहिश्चराः

ເຫມືອນດັ່ງຄົນບໍ່ຝຶກຝົນ ຍັງປັ້ນຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຫຍາບຈາກດິນ ໄມ້ ແລະອື່ນໆ; ດັ່ງນັ້ນໃນໂລກນີ້ ຜູ້ທີ່ເຄື່ອນໄຫວຢູ່ພາຍໃນ (ພະລາຊວັງ) ຈຶ່ງເປັນທີ່ຮັກຂອງກະສັດ ບໍ່ແມ່ນຜູ້ທີ່ພາກພຽນຢູ່ພາຍນອກ.

Verse 31

तथांतर्ध्याननिरताः प्रियाश्शंभोर्न कर्मिणः । बहिस्करा यथा लोके नातीव फलभोगिनः

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ທີ່ມຸ່ງໝັ້ນໃນການພິຈາລະນາພາຍໃນ ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະສຳພູ (Śambhu) ບໍ່ແມ່ນຜູ້ທີ່ຫມົກມຸ່ນແຕ່ການກະທຳພິທີ. ເພາະການໂຊວ໌ພາຍນອກ ເຫມືອນການປະດັບປະດາຜິວໜ້າໃນໂລກ ບໍ່ນຳໃຫ້ເສວຍຜົນອັນແທ້ຢ່າງເລິກຊຶ້ງ.

Verse 32

दृष्ट्वा नरेन्द्रभवने तद्वदत्रापि कर्मिणः । यद्यंतरा विपद्यंते ज्ञानयोगार्थमुद्यतः

ເຫັນແລ້ວວ່າໃນພະລາຊະວັງຂອງກະສັດເປັນແນວໃດ ທີ່ນີ້ກໍເຊັ່ນດຽວກັນ: ຜູ້ຖືກຜູກມັດດ້ວຍກຳ ແມ່ນແມ່ນອອກມຸ່ງໄປຫາເປົ້າໝາຍແຫ່ງຍົກະຂອງປັນຍາ ກໍອາດພົບອຸປະສັກລະຫວ່າງທາງໄດ້.

Verse 33

योगस्योद्योगमात्रेण रुद्रलोकं गमिष्यति । अनुभूय सुखं तत्र स जातो योगिनां कुले

ດ້ວຍການພາກພຽນຢ່າງຈິງໃຈໃນຍົກະແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປຮອດໂລກຂອງພຣະຣຸດຣະ. ໄດ້ສຳຜັດຄວາມສຸກຢູ່ທີ່ນັ້ນແລ້ວ ຈຶ່ງເກີດໃໝ່ໃນສາຍຕະກູນຂອງຍົກີ.

Verse 34

ज्ञानयोगं पुनर्लब्ध्वा संसारमतिवर्तते । जिज्ञासुरपि योगस्य यां गतिं लभते नरः

ເມື່ອໄດ້ຄືນມາຊຶ່ງ ໂຍຄະແຫ່ງປັນຍາອັນປົດປ່ອຍ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມຂ້າມພົ້ນວົງວຽນສັງສານ. ແມ່ນແຕ່ຄົນທີ່ພຽງແຕ່ປາຖະໜາຮູ້ໂຍຄະ ກໍໄດ້ຮັບສະພາບ ແລະເສັ້ນທາງດຽວກັນທີ່ໂຍຄະປະທານ.

Verse 35

न तां गतिमवाप्नोति सर्वैरपि महामखैः । द्विजानां वेदविदुषां कोटिं संपूज्य यत्फलम्

ສະພາບອັນສູງສຸດນັ້ນ ບໍ່ອາດບັນລຸໄດ້ ແມ່ນແຕ່ຈະປະກອບມະຫາຍັດທັງປວງ. ແລະກໍບໍ່ໄດ້ມາດ້ວຍຜົນບຸນຈາກການນະມັດສະການຢ່າງຟຸ່ມເຟືອຍແກ່ດວິຊະຜູ້ຮູ້ເວດາ ຈຳນວນສິບລ້ານ.

Verse 36

भिक्षामात्रप्रदानेन तत्फलं शिवयोगिने । यज्ञाग्निहोत्रदानेन तीर्थहोमेषु यत्फलम्

ການໃຫ້ທານແມ່ນແຕ່ພຽງສ່ວນນ້ອຍໜຶ່ງແກ່ໂຍຄີຜູ້ອຸທິດໃຈແດ່ພຣະສິວະ ຍ່ອມໄດ້ບຸນຜົນເທົ່າກັນກັບການໃຫ້ທານໃນພິທີຍັດ ແລະອັກນິໂຫຕຣະ ພ້ອມທັງການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາໄຟ (ໂຫມ) ຕາມສະຖານທີ່ຈາລິກບຸນອັນສັກສິດ.

Verse 37

योगिनामन्नदानेन तत्समस्तं फलं लभेत् । ये चापवादं कुर्वंति विमूढाश्शिवयोगिनाम्

ດ້ວຍການຖວາຍອາຫານແກ່ໂຍຄີແຫ່ງພຣະສິວະ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນບຸນທັງໝົດ. ແຕ່ຜູ້ຫຼົງງົດທີ່ກ່າວດູຖູກໂຍຄີຂອງພຣະສິວະ ຍ່ອມໄດ້ອະບຸນ ແລະຫຼຸດຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຖືກຕ້ອງ.

Verse 38

श्रोतृभिस्ते प्रपद्यन्ते नरकेष्वामहीक्षयात् । सति श्रोतरि वक्तास्यादपवादस्य योगिनाम्

ເນື່ອງຈາກບຸນຂອງເຂົາເສື່ອມຖອຍ ຜູ້ຟັງເຫຼົ່ານັ້ນຈຶ່ງຕົກໄປສູ່ນະລົກ. ແລະເມື່ອມີຜູ້ຟັງຢູ່ ຜູ້ເວົ້າກໍຕ້ອງຮັບຜິດຕໍ່ບາບແຫ່ງການໃສ່ຮ້າຍໂຍຄີ.

Verse 39

तस्माच्छ्रोता च पापीयान्दण्ड्यस्सुमहतां मतः । ये पुनः सततं भक्त्या भजंति शवयोगिनः

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຟັງທີ່ຍິ່ງກ່ອຍເປັນບາບ ຕາມທັດສະນະຂອງຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ຍ່ອມຄວນຖືກລົງໂທດຢ່າງໜັກ. ແຕ່ບັນດາຊິວະ-ຍົກຄີຜູ້ບູຊາພຣະສິວະດ້ວຍພັກຕິຢ່າງສະເໝີ ເປັນອີກຊັ້ນໜຶ່ງ—ມັ່ນຄົງໃນພັກຕິ ແລະ ຕັ້ງຢູ່ໃນທາງແຫ່ງການຮ່ວມກັບພຣະສິວະ.

Verse 40

ते विदंति महाभोगानंते योगं च शांकरम् । भोगार्थिभिर्नरैस्तस्मात्संपूज्याः शिवयोगिनः

ພວກເຂົາຮູ້ຈັກຄວາມສຸກອັນສູງສຸດ ແລະ ຮູ້ຈັກຍົກະຂອງຊັງກະຣະ (ທີ່ພຣະສິວະປະທານ) ອັນນໍາໃຫ້ພົ້ນເຫນືອການເສບສຸກທັງປວງ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ປາຖະໜາຄວາມສຸກໂລກີຍ ຄວນນົບນ້ອມບູຊາຊິວະ-ຍົກຄີຢ່າງສົມຄວນ.

Verse 41

प्रतिश्रयान्नपानाद्यैः शय्याप्रावरणादिभिः । योगधर्मः ससारत्वादभेद्यः पापमुद्गरैः

ດ້ວຍການຈັດຫາທີ່ພັກພິງ ອາຫານ ແລະ ນ້ໍາດື່ມ ພ້ອມທັງທີ່ນອນ ຜ້າຫົ່ມ ແລະ ສິ່ງອື່ນໆ ຍ່ອມສ້າງຕັ້ງວິໄນແຫ່ງຍົກະ. ເນື່ອງຈາກຍົກະ-ທັມນີ້ຜູກພັນກັບຊີວິດໃນສັງສານ ມັນຈຶ່ງແຂງແກ່ນບໍ່ອາດທໍາລາຍ—ດັ່ງປ້ອມປະການ—ຕໍ່ການທຸບຕີຂອງບາບ.

Verse 42

वज्रतंदुलवज्ज्ञेयं तथा पापेन योगिनः । न लिप्यंते च तापौघैः पद्मपत्रं यथांभसा

ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ໂຍຄີທັງຫຼາຍ ຕໍ່ບາບນັ້ນ ແຂງດັ່ງເມັດຂ້າວທີ່ແຂງດັ່ງວັດຊະຣະ; ບໍ່ຖືກມົນທິນໂດຍກອງທຸກຂ໌ ເຫມືອນໃບບົວບໍ່ຖືກນ້ຳເປັນຄວາມຊຸ່ມ.

Verse 43

यस्मिन्देशे वसेन्नित्यं शिवयोगरतो मुनिः । सो ऽपि देशो भवेत्पूतः सपूत इति किं पुनः

ໃນດິນແດນໃດກໍຕາມ ທີ່ມຸນີຜູ້ໝັ້ນຄົງໃນໂຍຄະແຫ່ງພຣະສິວະ ພັກອາໄສຢູ່ເປັນນິດ ດິນແດນນັ້ນກໍກາຍເປັນບໍລິສຸດ. ຖ້າແມ່ນແຕ່ສະຖານທີ່ຍັງຖືກຊຳລະໄດ້ ແລ້ວມຸນີເອງຈະບໍລິສຸດສັກປານໃດ!

Verse 44

तस्मात्सर्वं परित्यज्य कृत्यमन्यद्विचक्षणः । सर्वदुःखप्रहाणाय शिवयोगं समभ्यसेत्

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ແສວງຫາຜູ້ມີປັນຍາຄວນລະທິ້ງກິດອື່ນທັງໝົດ ແລະຝຶກ “ຊິວະ-ຍົກະ” ຢ່າງພາກພຽນ ເພື່ອການລະທິ້ງທຸກຂ໌ທັງປວງໃຫ້ສິ້ນເຊີງ—ໃຫ້ວິນຍານພົ້ນຈາກພັນທະ ແລະພັກຢູ່ໃນພຣະເຈົ້າ (ປະຕິ).

Verse 45

सिद्धयोगफलो योगी लोकानां हितकाम्यया । भोगान्भुक्त्वा यथाकामं विहरेद्वात्र वर्तताम्

ຍົກີຜູ້ມີຜົນແຫ່ງຍົກະທີ່ສຳເລັດແລ້ວ ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາໃຫ້ໂລກທັງປວງເກີດປະໂຫຍດ ອາດເສບສຸກຕາມປາດຖະໜາ ແຕ່ກໍຍັງຢູ່ນີ້—ເຄື່ອນໄຫວໄປມາຢ່າງເສຣີ ໃນຂະນະທີ່ດຳລົງຢູ່ໃນສະພາບທີ່ຕັ້ງມັ່ນແລ້ວ.

Verse 46

अथवा क्षुद्रमित्येव मत्वा वैषयिकं सुखम् । त्यक्त्वा विरागयोगेन स्वेच्छया कर्म मुच्यताम्

ຫຼືອີກຢ່າງໜຶ່ງ ເມື່ອເຫັນວ່າຄວາມສຸກທີ່ເກີດຈາກອາລົມປະສາດນັ້ນແທ້ຈິງແມ່ນນ້ອຍນິດ ກໍຄວນລະທິ້ງມັນ; ໂດຍວິຣາກະ-ຍົກະ (ຍົກະແຫ່ງຄວາມບໍ່ຍຶດຕິດ) ແລະໂດຍຈິດຕັ້ງໃຈຂອງຕົນ ຈົ່ງໃຫ້ພົ້ນຈາກພັນທະແຫ່ງກຳ.

Verse 47

यस्त्वासन्नां मृतिं मर्त्यो दृष्टारिष्टं च भूयसा । स योगारम्भनिरतः शिवक्षेत्रं समाश्रयेत्

ຜູ້ໃດເປັນມະນຸດ ຮູ້ວ່າຄວາມຕາຍໃກ້ເຂົ້າມາ ແລະເຫັນນິມິດອັບມົງຄົນຊ້ຳໆ ຄວນມີໃຈມຸ່ງເລີ່ມວິນັຍໂຍຄະ ແລະເຂົ້າພຶ່ງພາໃນກະເສດພຣະສິວະອັນສັກສິດ।

Verse 48

स तत्र निवसन्नेव यदि धीरमना नरः । प्राणान्विनापि रोगाद्यैः स्वयमेव परित्यजेत्

ຖ້າຊາຍຜູ້ມີໃຈໝັ້ນຄົງ ພັກອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນຕໍ່ໄປ ແມ່ນແຕ່ບໍ່ມີໂລກໄພແລະອື່ນໆມາຮຸກຮານ ກໍອາດປ່ອຍລົມປານ (ປຣານ) ດ້ວຍຕົນເອງ ໃນຄວາມສະຫງົບ.

Verse 49

कृत्वाप्यनशनं चैव हुत्वा चांगं शिवानले । क्षिप्त्वा वा शिवतीर्थेषु स्वदेहमवगाहनात्

ແມ່ນແຕ່ການຖືອົດອາຫານຈົນຕາຍ, ຫຼື ນຳກາຍຕົນເອງໄປຖວາຍເປັນບູຊາໃນໄຟຂອງພຣະຊິວະ, ຫຼື ໂຍນຕົນເອງລົງໃນຕີຣຖະ (tīrtha) ອັນສັກສິດຂອງພຣະຊິວະ ແລະ ຈົມກາຍຢູ່ນັ້ນ—(ຜູ້ຄົນມຸ່ງຫາການສິ້ນສຸດແຫ່ງພັນທະໃນຮ່າງກາຍດ້ວຍການກະທຳເຊັ່ນນີ້)។

Verse 50

शिवशास्त्रोक्तविधिवत्प्राणान्यस्तु परित्यजेत् । सद्य एव विमुच्येत नात्र कार्या विचारणा २

ຜູ້ໃດກໍຕາມ ທີ່ລະທິ້ງລົມຫາຍໃຈ (prāṇa) ຕາມວິທີທີ່ພຣະຄຳພີຂອງພຣະຊິວະກຳນົດໄວ້ ຍ່ອມພົ້ນທັນທີ; ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຄິດໄຕ່ອີກ.

Verse 51

रोगाद्यैर्वाथ विवशः शिवक्षेत्रं समाश्रितः । म्रियते यदि सोप्येवं मुच्यते नात्र संशयः

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ຖືກໂລກໄພ ແລະ ຄວາມທຸກຍາກອື່ນໆບີບຄັ້ນ ແລ້ວໄປພຶ່ງພາຄະເສດຣະ (kṣetra) ອັນສັກສິດຂອງພຣະຊິວະ; ຖ້າເຂົາຕາຍຢູ່ນັ້ນໃນສະພາບນັ້ນ ເຂົາກໍພົ້ນໄດ້—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 52

यथा हि मरणं श्रेष्ठमुशंत्यनशनादिभिः । शास्त्रविश्रंभधीरेण मनसा क्रियते यतः

ດັ່ງທີ່ບາງຄົນກ່າວວ່າ “ຄວາມຕາຍ” ແມ່ນເປົ້າໝາຍສູງສຸດ ໂດຍການອົດອາຫານ (ອະນະຊະນະ) ແລະອື່ນໆ, ດັ່ງນັ້ນມັນກໍເກີດຂຶ້ນໂດຍໃຈທີ່ໝັ້ນຄົງ ດ້ວຍຄວາມໄວ້ວາງໃຈໃນຄຳພີ.

Verse 53

शिवनिन्दारतं हत्वा पीडितः स्वयमेव वा । यस्त्यजेद्दुस्त्यजान्प्राणान्न स भूयः प्रजायते

ບໍ່ວ່າຈະເປັນການຂ້າຜູ້ທີ່ຫມົດໃຈໃນການດ່າຫຍາບພຣະສິວະ ຫຼືວ່າຕົນເອງຖືກທໍລະມານແລ້ວຍອມປ່ອຍລົມຫາຍໃຈອັນຍາກຈະປ່ອຍ—ຜູ້ນັ້ນບໍ່ໄດ້ເກີດອີກເທື່ອ.

Verse 54

शिवनिन्दारतं हंतुमशक्तो यः स्वयं मृतः । सद्य एव प्रमुच्येत त्रिः सप्तकुलसंयुतः

ຖ້າຜູ້ໃດບໍ່ສາມາດຂ້າຜູ້ທີ່ຫມົດໃຈໃນການດ່າພຣະສິວະ ແຕ່ກັບຕາຍເອງໃນຄວາມພະຍາຍາມນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມຖືກປົດປ່ອຍທັນທີ; ແລະພ້ອມກັບເຂົາ ສາມຊຸດໆລະເຈັດຊົນລຸ້ນໃນຕະກູນກໍຖືກປົດປ່ອຍດ້ວຍ.

Verse 55

शिवार्थे यस्त्यजेत्प्राणाञ्छिवभक्तार्थमेव वा । न तेन सदृशः कश्चिन्मुक्तिमार्गस्थितो नरः

ບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນເສັ້ນທາງແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນ ຈະເທົ່າກັບຜູ້ທີ່ຍອມສະຫຼະຊີວິດເພື່ອພຣະສິວະ—ຫຼືແມ່ນເພື່ອຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະກໍຕາມ. ຜູ້ນັ້ນຫາຜູ້ເທົ່າບໍ່ໄດ້ໃນທາງແຫ່ງໂມກສະ.

Verse 56

तस्माच्छीघ्रतरा मुक्तिस्तस्य संसारमंडलात् । एतेष्वन्यतमोपायं कथमप्यवलम्ब्य वा

ດັ່ງນັ້ນ ການຫຼຸດພົ້ນຈາກວົງຈອນແຫ່ງສັງສານຈຶ່ງມາໄວກວ່າສຳລັບເຂົາ—ໂດຍການອາໄສ ຫຼືຍຶດເອົາວິທີໃດວິທີໜຶ່ງໃນບັນດາວິທີເຫຼົ່ານີ້ທີ່ໄດ້ສອນໄວ້.

Verse 57

षडध्वशुद्धिं विधिवत्प्राप्तो वा म्रियते यदि । पशूनामिव तस्येह न कुर्यादौर्ध्वदैहिकम्

ຖ້າຜູ້ໃດໄດ້ບັນລຸ «ການຊໍາລະທາງຫົກ» (ṣaḍadhva-śuddhi) ຢ່າງຖືກພິທີ ແລ້ວເສຍຊີວິດ ກໍບໍ່ຄວນເຮັດພິທີຫຼັງຄວາມຕາຍໃນໂລກນີ້ໃຫ້ເຂົາ ເຫມືອນທີ່ບໍ່ເຮັດໃຫ້ສັດ; ເພາະໂດຍວິໄນປົດປ່ອຍຂອງພຣະສິວະ ເຂົາໄດ້ຂ້າມພົ້ນສະພາບວິນຍານຖືກຜູກມັດແລ້ວ.

Verse 58

नैवाशौचं प्रपद्येत तत्पुत्रादिविशेषतः । शिवचारार्थमथवा शिवविद्यार्थमेव वा

ເຂົາບໍ່ຄວນຕົກຢູ່ໃນສະພາບ «ອາເສົາຈະ» (āśauca) ອັນເປັນຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດຕາມພິທີ, ໂດຍສະເພາະເນື່ອງຈາກລູກຊາຍ ແລະອື່ນໆ; ເມື່ອຈຸດປະສົງແມ່ນເພື່ອປະພຶດວິໄນຂອງພຣະສິວະ ຫຼືເພື່ອຮຽນຮູ້ປັນຍາຂອງພຣະສິວະໂດຍແທ້.

Verse 59

अथैनमपि चोद्दिश्य कर्म चेत्कर्तुमीप्सितम् । कल्याणमेव कुर्वीत शक्त्या भक्तांश्च तर्पयेत्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຖ້າຜູ້ໃດປາດຖະນາຈະປະກອບພິທີກຳໃດໆ ໂດຍມີພຣະສິວະໃນໃຈ ຄວນເຮັດແຕ່ກິດອັນເປັນມົງຄຸນເທົ່ານັ້ນ; ແລະຕາມກໍາລັງ ຄວນທໍາໃຫ້ຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະອິ່ມໃຈ ແລະເຄົາລົບບູຊາເຂົາເຈົ້າ।

Verse 60

धनं तस्य भजेच्छैवः शैवी चेतस्य सन्ततिः । नास्ति चेत्तच्छिवे दद्यान्नदद्यात्पशुसन्ततिः

ຊາຍວະ (Śaiva) ຄວນຮັບຊັບສິນຂອງຜູ້ທີ່ມີຈິດໃຈເປັນຊາຍວະ ແລະມີລູກຫຼານສືບຕໍ່ຄວາມພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະ. ແຕ່ຖ້າບໍ່ມີສາຍຕະກູນທີ່ມີຈິດຊາຍວະເຊັ່ນນັ້ນ ຄວນນໍາຊັບນັ້ນຖວາຍແດ່ພຣະສິວະ; ຢ່າໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ຍັງຖືກຜູກມັດເປັນປະສຸ (paśu).