प्रणवविभागः—वेदस्वरूपत्वं लिङ्गे च प्रतिष्ठा (The Division of Oṃ, Its Vedic Forms, and Its Placement in the Liṅga)

Verse 1

उपमन्युरुवाच । अथाविरभवत्तत्र सनादं शब्दलक्षणम् । ओमित्येकाक्षरं ब्रह्म ब्रह्मणः प्रतिपादकम्

ອຸປະມັນຍຸກ່າວວ່າ: ແລ້ວໃນບ່ອນນັ້ນ ປາກົດຂຶ້ນເປັນສຽງກັງວານ ມີລັກສະນະເປັນການສັ່ນສະເທືອນອັນສັກສິດ. ນັ້ນແມ່ນພຣະພຣະຫມັນອັກສອນດຽວ «ໂອມ» ຜູ້ປະກາດແລະເຜີຍແຈ້ງພຣະພຣະຫມັນອັນສູງສຸດ।

Verse 2

तदप्यविदितं तावद्ब्रह्मणा विष्णुना तथा । रजसा तमसा चित्तं तयोर्यस्मात्तिरस्कृतम्

ຄວາມເປັນຈິງນັ້ນ ຍັງບໍ່ຖືກຮູ້ແມ່ນແຕ່ໂດຍພຣະພຣະຫມາ ແລະພຣະວິສນຸ ເນື່ອງຈາກຈິດໃຈຂອງທັງສອງຖືກປົກຄຸມ ໂດຍຣາຈັສ ແລະ ຕະມັສ।

Verse 3

तदा विभक्तमभवच्चतुर्धैकं तदक्षरम् । अ उ मेति त्रिमात्राभिः परस्ताच्चार्धमात्रया

ໃນເວລານັ້ນ ພະຍາງອັກສອນອັນອະມະຕະອັນດຽວນັ້ນ ໄດ້ແບ່ງອອກເປັນສີ່ສ່ວນ: ເປັນ «A, U, M» ໃນສາມມາດຣາ (mātrā) ແລະເຫນືອຈາກນັ້ນແມ່ນອາດະມາດຣາ (ardhamātrā) ຄືຄຶ່ງມາດຣາ ທີ່ຂ້າມພົ້ນສຽງ. ມັນຊີ້ໄປຫາພຣະສິວະ ພະປະຕິອັນສູງສຸດ ຜູ້ຖືກຮູ້ໃນຄວາມສະງົບຫຼັງ «Oṁ».

Verse 4

तत्राकारः श्रितो भागे ज्वलल्लिंगस्य दक्षिणे । उकारश्चोत्तरे तद्वन्मकारस्तस्य मध्यतः

ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ພະຍາງ «ອ» ສະຖິດຢູ່ດ້ານໃຕ້ຂອງລິງຄະທີ່ລຸກໄຟສະຫວ່າງ; ພະຍາງ «ອຸ» ຢູ່ດ້ານເໜືອ ແລະ «ມ» ສະຖິດຢູ່ກາງຂອງມັນ។

Verse 5

अर्धमात्रात्मको नादः श्रूयते लिंगमूर्धनि । विभक्ते ऽपि तदा तस्मिन्प्रणवे परमाक्षरे

ທີ່ຍອດຂອງລິງຄະ ມີສຽງກ້ອງກັງ (ນາດ) ທີ່ມີສະພາບເປັນອຶ່ງຄື່ງມາດຣາ ຖືກໄດ້ຍິນ. ແມ່ນແຕ່ເມື່ອແຍກພຣະນະວະ «ໂອມ» ເປັນສ່ວນໆ ສຽງລະອຽດນັ້ນກໍຍັງຄົງຢູ່ເປັນສານະອັນເຫນືອກວ່າ.

Verse 6

विभावार्थं च तौ देवौ न किंचिदवजग्मतुः । वेदात्मना तदाव्यक्तः प्रणवो विकृतिं गतः

ແມ່ນແຕ່ເທວະສອງພະອົງນັ້ນ ຜູ້ສະແຫວງຫາເພື່ອເຂົ້າໃຈແລະຢືນຢັນຄວາມເປັນຈິງ ກໍບໍ່ອາດຈັບຕ້ອງສິ່ງໃດໄດ້ເລີຍ. ແລ້ວພຣະນະວະອັນບໍ່ປາກົດ—ຜູ້ມີເວດາເປັນແກ່ນ—ໄດ້ເຂົ້າສູ່ຮູບປາກົດ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາເຂົ້າໃຈ.

Verse 7

तत्राकारो ऋगभवदुकारो यजुरव्ययः । मकारस्साम संजातो नादस्त्वाथर्वणी श्रुतिः

ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ພະຍາງ «ອ» ກາຍເປັນ ຣິກເວດ; ພະຍາງ «ອຸ» ກາຍເປັນ ຢະຊຸຣເວດ ອັນບໍ່ເສື່ອມ. ພະຍາງ «ມ» ເກີດເປັນ ສາມະເວດ ແລະ ນາດ—ສຽງພາຍໃນ—ເປັນ ອະຖັຣວະ-ສຣຸຕິ. ດັ່ງນັ້ນ «ໂອມ» ຖືກສອນວ່າເປັນເມັດພັນແຫ່ງການເປີດເຜີຍຂອງເວດາ ຊີ້ໄປຫາພຣະສິວະ ເປັນຈອມແຫ່ງສຽງ (ສັບດະ) ແລະຜູ້ປະທານປັນຍາແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນ.

Verse 8

ऋगयं स्थापयामास समासात्त्वर्थमात्मनः । रजोगुणेषु ब्रह्माणं मूर्तिष्वाद्यं क्रियास्वपि

ພຣະອົງໄດ້ສະຖາປະນາ ຣິກເວດ (Ṛg-veda) ໃຫ້ເປັນຖ້ອຍຄໍາສັ້ນໆ ທີ່ສະຫຼຸບອັດຖະທຳອັນແທ້ຂອງພຣະອົງເອງ; ແລະໃນບັນດາສະພາບແຫ່ງຣະໂຈຄຸນ ພຣະອົງໄດ້ຕັ້ງພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ເປັນອົງທໍາອິດ ໃນບັນດາຮູບມູຣຕິ ແລະເປັນອົງທໍາອິດໃນກິດຈະກໍາແຫ່ງການສ້າງດ້ວຍ.

Verse 9

सृष्टिं लोकेषु पृथिवीं तत्त्वेष्वात्मानमव्ययम् । कलाध्वनि निवृत्तिं च सद्यं ब्रह्मसु पञ्चसु

ໃນບັນດາໂລກທັງຫຼາຍ ພຣະອົງແມ່ນການປະກົດແຫ່ງການສ້າງ; ໃນບັນດາທາດ ພຣະອົງແມ່ນທາດດິນ; ໃນບັນດາຕັດຕະວະ ພຣະອົງແມ່ນອາດຕະມັນອັນບໍ່ເສື່ອມ. ໃນເສັ້ນທາງກະລາ ແລະ ອັດວັນ ພຣະອົງແມ່ນນິວຣິດຕິ—ການຫວນກັບ; ແທ້ຈິງ ໃນພຣະພຣະຫມັນຫ້າປະການ ພຣະອົງສະຖິດຢູ່ທັນທີ.

Verse 10

लिंगभागेष्वधोभागं बीजाख्यं कारणत्रये । चतुःषष्टिगुणैश्वर्यं बौद्धं यदणिमादिषु

ໃນບັນດາສ່ວນແບ່ງຂອງລິງຄະ ສ່ວນລຸ່ມເອີ້ນວ່າ «ເມັດ» ແລະສຳພັນກັບສາເຫດສາມປະການ. ຫຼັກນັ້ນຄວນເຂົ້າໃຈວ່າເປັນພະລັງພາຍໃນອັນຮູ້ຕື່ນ ມີອິດທິລິດອັນເປັນເຈົ້າດ້ວຍຄຸນ 64 ປະການ ເຊັ່ນ ອະນິມາ ແລະອື່ນໆ.

Verse 11

तदित्थमर्थैर्दशभिर्व्याप्तं विश्वमृचा जगत् । अथोपस्थापयामास स्वार्थं दशविधं यजुः

ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມໝາຍສິບປະການ ພຣະວັດຈະນະ Ṛk (ຣິກ) ໄດ້ແຜ່ຊຶມໄປທົ່ວຈັກກະວານ ແລະໂລກອັນເຄື່ອນໄຫວ. ຕໍ່ມາ ພຣະວັດຈະນະ Yajus (ຢະຈຸສ) ອັນມີເຈດຈຳນົງສິບປະການໃນຕົນ ໄດ້ປະກາດເປົ້າໝາຍຈຳເພາະຂອງຕົນ—ສະຖາປະນາເສັ້ນທາງແຫ່ງກຳມະບູຊາ ແລະພິທີບູຊາ.

Verse 12

सत्त्वं गुणेषु विष्णुं च मूर्तिष्वाद्यं क्रियास्वपि । स्थितिं लोकेष्वंतरिक्षं विद्यां तत्त्वेषु च त्रिषु

ໃນບັນດາຄຸນ (guṇa) ພຣະອົງແມ່ນສັດຕະວະ (Sattva); ໃນບັນດາເທວະແຫ່ງການຄຸ້ມຄອງ ພຣະອົງແມ່ນວິສນຸ (Viṣṇu); ໃນບັນດາຮູບມູຣຕິ ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ດັ່ງເດີມ. ແມ່ນແຕ່ໃນການກະທຳ ພຣະອົງແມ່ນພະລັງແຫ່ງການກະທຳ. ໃນບັນດາໂລກ ພຣະອົງແມ່ນສະຖິຕິ—ການຄົງຢູ່; ໃນບັນດາພູມິພາກ ພຣະອົງແມ່ນອັນຕະຣີກະ—ອາກາດກາງ. ແລະໃນຕັດຕະວະພື້ນຖານສາມ ພຣະອົງແມ່ນວິດຍາ—ຄວາມຮູ້ສ່ອງແສງ ນຳວິນຍານໄປຫາພຣະສິວະ.

Verse 13

कलाध्वसु प्रतिष्ठां च वामं ब्रह्मसु पञ्चसु । मध्यं तु लिंगभागेषु योनिं च त्रिषु हेतुषु

ໃນເສັ້ນທາງ (adhvans) ຂອງ ກະລາ (kalās) ພຶງພິຈາລະນາພະລັງແຫ່ງການສະຖາປະນາ (Pratiṣṭhā). ໃນພຣະພຣະຫມັນທັງຫ້າ ພຶງພິຈາລະນາພາກຊ້າຍ ວາມ (Vāma). ໃນສ່ວນແບ່ງຂອງ ລິງຄະ (Liṅga) ພຶງພິຈາລະນາພາກກາງ ມັດຍະ (Madhya). ແລະໃນຫຼັກເຫດສາມປະການ ພຶງພິຈາລະນາ ໂຢນີ (Yoni) ອັນເປັນແຫຼ່ງກຳເນີດ.

Verse 14

प्राकृतं च यथैश्वर्यं तस्माद्विश्वं यजुर्मयम् । ततोपस्थापयामास सामार्थं दशधात्मनः

ຕາມອຳນາດອັນເປັນເຈົ້າຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງໄດ້ວາງລະບຽບດັ້ງເດີມແຫ່ງວັດຖຸທາດ. ຈາກນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຈັກກະວານປາກົດ ໃຫ້ຊຶມຊາບດ້ວຍຫຼັກຍະຊຸສ (Yajus) ແຫ່ງພິທີຍັດຍະ; ແລ້ວຈຶ່ງສະຖາປະນາພະລັງງານການເຮັດວຽກຂອງລະບົບຈັກກະວານຜູ້ມີວິນຍານສິບປະການ.

Verse 15

तमोगुणेष्वथो रुद्रं मूर्तिष्वाद्यं क्रियासु च । संहृतिं त्रिषु लोकेषु तत्त्वेषु शिवमुत्तमम्

ໃນຄຸນຕະມັສ (tamas) ພຣະອົງຖືກຮູ້ນາມວ່າ «ຣຸດຣະ». ໃນບັນດາຮູບກາຍ ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ດັ້ງເດີມ. ໃນການກະທຳ ພຣະອົງແມ່ນພະລັງງານແຫ່ງການລະລາຍ. ໃນສາມໂລກ ພຣະອົງແມ່ນການກັບຄືນຮວບຮວມຈັກກະວານເອງ; ແລະໃນຕັດຕະວະທັງປວງ ພຣະອົງແມ່ນ «ສິວະ» ອັນສູງສຸດ—ຄວາມຈິງສູງສຸດ ແລະ ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນນາຍ.

Verse 16

विद्याकलास्वघोरं च तथा ब्रह्मसु पञ्चसु । लिंगभागेषु पीठोर्ध्वं बीजिनं कारणत्रये

ໃນວິດຍາ ແລະ ກະລາ (ສິນລະປະອັນທິບ) ພຣະອົງແມ່ນ «ອະໂຄຣະ» (Aghora); ເຊັ່ນດຽວກັນໃນບັນດາພຣະພຣາຫມັນຫ້າ (ຫຼັກສັກສິດຫ້າ). ໃນສ່ວນຕ່າງໆຂອງລິງຄະ ເທິງພີຖະ (pīṭha) ພຣະອົງຄວນຖືກພິຈາລະນາເປັນ «ບີຈິນ» ຜູ້ຖືເມັດພັນ; ແລະພຣະອົງປົກຄອງສາມຊັ້ນແຫ່ງເຫດປັດໃຈ (kāraṇa-traya).

Verse 17

पौरुषं च तथैश्वर्यमित्थं साम्ना ततं जगत् । अथाथर्वाह नैर्गुण्यमर्थं प्रथममात्मनः

ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍສາມັນ (Sāman) ອັນສັກສິດ ຈັກກະວານທັງປວງຖືກຊຶມຊາບ—ທັງດ້ວຍການປະທັບຢູ່ສ່ວນບຸກຄົນ (pauruṣa) ຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະດ້ວຍອຳນາດອັນເປັນເຈົ້າ (aiśvarya) ຂອງພຣະອົງ. ແລ້ວ Atharvan ໄດ້ປະກາດກ່ອນສຸດ ຄວາມໝາຍແຫ່ງອາຕະມັນ ໃນຄວາມຈິງນິຣຄຸນ (nirguṇa) ອັນບໍ່ມີຄຸນລັກສະນະ.

Verse 18

ततो महेश्वरं साक्षान्मूर्तिष्वपि सदाशिवम् । क्रियासु निष्क्रियस्यापि शिवस्य परमात्मनः

ແລ້ວຈາກນັ້ນ (ຜູ້ປະຕິບັດ) ຮູ້ເຫັນພຣະມະເຫສະວະຣະໂດຍກົງ—ພຣະສະດາຊິວະຜູ້ສະຖິດຢູ່ແມ່ນແຕ່ໃນຮູບກາຍທັງຫຼາຍ—ພຣະອາດຕະມັນສູງສຸດ ຄື ພຣະຊິວະ; ຜູ້ຢູ່ໃນການກະທຳ ແຕ່ກໍຍັງເປັນຜູ້ບໍ່ຖືກກະທຳ (ເຫນືອກຳ).

Verse 19

भूतानुग्रहणं चैव मुच्यंते येन जंतवः । लोकेष्वपि यतो वाचो निवृत्ता मनसा सह

ໂດຍພຣະກະລຸນາອັນເມດຕາຂອງພຣະອົງຕໍ່ສັດທັງປວງ ສັດທັງຫຼາຍຈຶ່ງໄດ້ພົ້ນ. ແລະພຣະອົງນັ້ນແຫຼະ ທີ່ໃນທຸກໂລກ ຄໍາເວົ້າພ້ອມຈິດ ກໍຖອນກັບ ບໍ່ອາດເຖິງພຣະອົງໄດ້.

Verse 20

तदूर्ध्वमुन्मना लोकात्सोमलोकमलौकिकम् । सोमस्सहोमया यत्र नित्यं निवसतीश्वरः

ເຫນືອຂຶ້ນໄປຈາກໂລກອຸນມານາ ແມ່ນໂລກໂສມະອັນເຫນືອໂລກ. ທີ່ນັ້ນ ໂສມະພ້ອມດ້ວຍ ໂຮມາ ສະຖິດຢູ່ເປັນນິດ—ບ່ອນທີ່ພຣະອີສະວະຣະ ປະທັບຢູ່ຕະຫຼອດການ.

Verse 21

तदूर्ध्वमुन्मना लोकाद्यं प्राप्तो न निवर्तते । शांतिं च शांत्यतीतां च व्यापिकां चै कलास्वपि

ເຫນືອຂຶ້ນໄປຈາກນັ້ນ ຈິດທີ່ຕັ້ງມັ່ນໃນອຸນມານາ ບັນລຸໂລກດັ້ງເດີມ ແລະບໍ່ຫວນກັບ. ທີ່ນັ້ນມັນຮູ້ຊັດສັນຕິ—ແລະສັນຕິທີ່ເຫນືອສັນຕິ—ອັນແຜ່ຊຶມທົ່ວທຸກສິ່ງ ແລະມີຢູ່ໃນກະລາ (ຂັ້ນຂອງການປະກົດ) ທຸກຂັ້ນດ້ວຍ.

Verse 22

तत्पूरुषं तथेशानं ब्रह्म ब्रह्मसु पञ्चसु । मूर्धानमपि लिंगस्य नादभागेष्वनुत्तमम्

ໃນບັນດາພຣະພຣະຫມັນທັງຫ້າ (ຫຼັກທິບພະອັນຫ້າ) ຕັດປຸຣຸສະ ແລະ ອີສານະ ແມ່ນພຣະຫມັນແທ້. ທັງສອງຖືກປະກາດເປັນ «ສິຣະ» ອັນສູງສຸດຂອງລິງຄະ—ອັນປະເສີດຍິ່ງໃນຂອບເຂດນາດ (ສຽງສັກສິດພາຍໃນ).

Verse 23

यत्रावाह्य समाराध्यः केवलो निष्कलः शिवः । तत्तेष्वपि तदा बिंदोर्नादाच्छक्तेस्ततः परात्

ທີ່ໃດທີ່ໄດ້ອັນເຊີນ ແລະ ບູຊາດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ພຣະສິວະອົງດຽວ ຜູ້ບໍ່ມີສ່ວນ (ນິສກະລະ)—ໃນເວລານັ້ນ ແມ່ນຄວນຮູ້ຈັກພຣະອົງວ່າ ເຫນືອບິນດຸ ເຫນືອນາດ ແລະ ສູງກວ່າສັກຕິອີກ.

Verse 24

तत्त्वादपि परं तत्त्वमतत्त्वं परमार्थतः । कारणेषु त्रयातीतान्मायाविक्षोभकारणात्

ຕາມສັດຈະສູງສຸດ ພຣະອົງແມ່ນຄວາມເປັນຈິງທີ່ເຫນືອກວ່າຕັດຕະວະທັງປວງ—ເປັນ ‘ອະຕັດຕະວະ’ ອັນເຫນືອການຈັດປະເພດ. ພຣະອົງຢູ່ເຫນືອເຫດປັດໃຈສາມປະການ ແລະ ເປັນເຫດທີ່ກະທົບໃຫ້ມາຍາກະເພື່ອນ (vikṣobha) ເປີດທາງໃຫ້ການປາກົດ.

Verse 25

अनंताच्छुद्धविद्यायाः परस्ताच्च महेश्वरात् । सर्वविद्येश्वराधीशान्न पराच्च सदाशिवात्

ເຫນືອອະນັນຕະ ເຫນືອວິດຍາອັນບໍລິສຸດ ແລະ ເຫນືອແມ່ນກະທັ້ງມະເຫສະວະຣະ—ບໍ່ມີໃຜສູງກວ່າສະດາສິວະ ອົງສູງສຸດ ຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າເຫນືອເຈົ້າແຫ່ງວິດຍາທັງປວງ.

Verse 26

सर्वमंत्रतनोर्देवाच्छक्तित्रयसमन्वितात् । पञ्चवक्त्राद्दशभुजात्साक्षात्सकलनिष्कलात्

ຈາກພຣະເຈົ້າອົງນັ້ນ ຜູ້ເປັນກາຍແຫ່ງແກ່ນສານຂອງມັນຕຣາທັງປວງ ແລະ ປະກອບດ້ວຍພະລັງສາມປະການ—ປາກົດເປັນຜູ້ມີຫ້າໜ້າ ສິບແຂນ ເປັນຄວາມຈິງໂດຍກົງ ທັງແບບມີຮູບລັກ (Sakala) ແລະ ແບບເຫນືອຮູບລັກ (Niṣkala).

Verse 27

तस्मादपि पराद्बिंदोरर्धेदोश्च ततः परात् । ततः परान्निशाधीशान्नादाख्याच्च ततः परात्

ເຫນືອຈາກນັ້ນຍັງມີບິນດຸ; ແລະ ເຫນືອແມ່ນກະທັ້ງອາດທະມາຕຣາ (ຄ່າຄື່ງ) ກໍຍັງມີສິ່ງທີ່ສູງກວ່ານັ້ນ. ເຫນືອຈາກຈອມແຫ່ງຄືນ (ດວງຈັນ) ແມ່ນຫຼັກນາດ; ແລະ ເຫນືອນາດອີກ ແມ່ນອົງສູງສຸດ—ພຣະສິວະ ພະຕິຜູ້ເຫນືອການແບ່ງຂັ້ນຂອງສຽງ ແລະ ສັນຍາລັກທັງປວງ.

Verse 28

ततः परात्सुषुम्नेशाद्ब्रह्मरंध्रेश्वरादपि । ततः परस्माच्छक्तेश्च परस्ताच्छिवतत्त्वतः

ເຫນືອກວ່າຈອມເຈົ້າແຫ່ງສຸສຸມນາ, ແລະເຫນືອກວ່າຈອມເຈົ້າຜູ້ປົກຄອງພຣະພຣະຫມັນຣັນທຣະ, ຍັງມີສິ່ງທີ່ສູງກວ່ານັ້ນອີກ; ເຫນືອກວ່າແມ່ພະສັກຕິ ຄືຄວາມຈິງສູງສຸດ—ສິວະຕັດຕະວະ.

Verse 29

परमं कारणं साक्षात्स्वयं निष्कारणं शिवम् । कारणानां च धातारं ध्यातारां ध्येयमव्ययम्

ພຣະສິວະແມ່ນເຫດປັດໃຈສູງສຸດໂດຍກົງ ແຕ່ພຣະອົງເອງບໍ່ມີເຫດປັດໃຈ. ພຣະອົງເປັນຜູ້ຄ້ຳຈຸນເຫດທັງປວງ ແລະສໍາລັບຜູ້ເພ່ງສະມາທິ ພຣະອົງແມ່ນອາລົມສະມາທິອັນອະມະຕະ ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ.

Verse 30

परमाकाशमध्यस्थं परमात्मोपरि स्थितं । सर्वैश्वर्येण संपन्नं सर्वेश्वरमनीश्वरम्

ພຣະອົງສະຖິດຢູ່ກາງອາກາດອັນສູງສຸດ ແລະຕັ້ງຢູ່ເຫນືອກວ່າພຣະອາຕະມັນອັນສູງສຸດ. ພຣະອົງພ້ອມດ້ວຍອໍານາດອະທິປະໄຕທັງປວງ ເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ ແຕ່ບໍ່ຢູ່ໃຕ້ອໍານາດຜູ້ໃດ.

Verse 31

ऐश्वर्याच्चापि मायेयादशुद्धान्मानुषादिकात् । अपराच्च परात्त्याज्यादधिशुद्धाध्वगोचरात्

ຄວນລະທິ້ງສະພາບອັນບໍ່ບໍລິສຸດ ເລີ່ມຈາກສະພາບມະນຸດແລະອື່ນໆ ອັນເກີດຈາກມາຍາ ແລະຢູ່ໃນຂອບເຂດແຫ່ງໄອສະວະຣະຍະ (ອໍານາດຄອງໂລກ). ແລະຄວນປະຖິ້ມທັງຫຼັກການຕ່ໍາແລະສູງ ເພາະຄວາມສູງສຸດບັນລຸໄດ້ດ້ວຍສິ່ງທີ່ຢູ່ເຫນືອເສັ້ນທາງອັນບໍລິສຸດຍິ່ງ (adhiśuddha-adhvan) ແລະເກີນຂອບເຂດຂອງມັນ.

Verse 32

तत्पराच्छुद्धविद्याद्यादुन्मनांतात्परात्परात् । परमं परमैश्वर्यमुन्मनाद्यमनादि च

ເຫນືອຈາກນັ້ນຂຶ້ນໄປ ແມ່ນວິດຍາອັນບໍລິສຸດເອງ; ແລະເຫນືອຈາກວິດຍານັ້ນອີກ ແມ່ນອຸນມະນາ (Unmanā)—ການຂ້າມພົ້ນຈາກໃຈ—ສູງສຸດເຫນືອສູງສຸດ. ນັ້ນແມ່ນໄອສະວະຣະຍະອັນສູງສຸດ, ຄວາມເປັນຈອມເຈົ້າອັນສົມບູນ: ເລີ່ມດ້ວຍອຸນມະນາ ແຕ່ພຣະອົງເອງໄຮ້ການເລີ່ມຕົ້ນ.

Verse 33

अपारमपराधीनं निरस्तातिशयं स्थिरम् । इत्थमर्थैर्दशविधैरियमाथर्वणी श्रुतिः

ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍນັຍທາງຄໍາສອນສິບປະການ ພຣະສຣຸຕິອາຖັຣວະນີນີ້ ປະກາດພຣະສິວະວ່າ ອະນັນຕະ, ບໍ່ພຶ່ງພາຜູ້ໃດນອກພຣະອົງ, ບໍ່ມີຜູ້ເຫນືອກວ່າ, ແລະມັ່ນຄົງຕະຫຼອດການ—ພະປະຕິ, ອົງພຣະເຈົ້າຜູ້ບໍ່ແປປ່ຽນ ຜູ້ປົດປ່ອຍວິນຍານທີ່ຖືກຜູກມັດໃຫ້ພົ້ນຈາກພັນທະ.

Verse 34

यस्माद्गरीयसी तस्माद्विश्वं व्याप्तमथर्वणात् । ऋग्वेदः पुनराहेदं जाग्रद्रूपं मयोच्यते

ເນື່ອງຈາກມັນໜັກແນ່ນ ແລະສູງສົ່ງທີ່ສຸດ ດັ່ງນັ້ນ ອະຖະວະເວດ ຈຶ່ງແຜ່ຊຶມທົ່ວສັກກະວານ. ອີກຄັ້ງ ຣິກເວດ ປະກາດວ່າ: ນີ້ແມ່ນຮູບແຫ່ງການຕື່ນຮູ້ (ຈາກຣັດ) ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວໄວ້.

Verse 35

येनाहमात्मतत्त्वस्य नित्यमस्म्यभिधायकः । यजुर्वेदो ऽवदत्तद्वत्स्वप्नावस्था मयोच्यते

ໂດຍຫຼັກການພາຍໃນນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ເປີດເຜີຍສັດຈະແຫ່ງອາດຕະມາ ຢູ່ເປັນນິດ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ຢະຈຸຣເວດ ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວວ່າ ເປັນທຳມະຊາດແຫ່ງສະພາບຝັນ (ສະວັບນະ).

Verse 36

भोग्यात्मना परिणता विद्यावेद्या यतो मयि । साम चाह सुषुप्त्याख्यमेवं सर्वं मयोच्यते

ພະລັງແຫ່ງຄວາມຮູ້ ເມື່ອກາຍເປັນສິ່ງທີ່ຖືກເສບສົມ (ພໍກະຍະ) ຈຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ຄວນຮູ້ (ເວດຍະ) ເພາະມັນພັກຢູ່ໃນຂ້າພະເຈົ້າ. ແລະສະພາບນັ້ນກໍຖືກເອີ້ນວ່າ “ສຸສຸບຕິ” ຄືການຫຼັບເລິກ. ດັ່ງນັ້ນ ທັງໝົດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະກາດໄວ້.

Verse 37

ममार्थेन शिवेनेदं तामसेनाभिधीयते । अथर्वाह तुरायाख्यं तुरीयातीतमेव च

ຕາມຄວາມໝາຍທີ່ຂ້າພະເຈົ້າປະສົງ ຄຳສອນນີ້ຖືກປະກາດໂດຍ ຕາມະສະ—ພຣະສິວະເຈົ້າເອງ. ມັນຍັງຖືກເອີ້ນວ່າ “ອະຖະວາຫາ” ທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ “ຕູຣາ” ແລະແທ້ຈິງແມ່ນຜູ້ຂ້າມພົ້ນແມ່ນແຕ່ສະພາບທີ່ສີ່ (ຕູຣີຍາຕີຕ).

Verse 38

मयाभिधीयते तस्मादध्वातीतपदोस्म्यहम् । अध्वात्मकं तु त्रितयं शिवविद्यात्मसंज्ञितम्

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຖືກປະກາດວ່າຕັ້ງຢູ່ໃນສະຖານະທີ່ເກີນພົ້ນອັດວັນ (ເສັ້ນທາງຈັກກະວານແຫ່ງການປາກົດ). ແລະຕຣິຕະຍະທີ່ເປັນອັດວັນນັ້ນ ຖືກຮູ້ຈັກວ່າເປັນແກ່ນແທ້ຂອງ «ສິວະ-ວິທະຍາ» ຄວາມຮູ້ປົດປ່ອຍຂອງພຣະສິວະ।

Verse 39

तत्त्रैगुण्यं त्रयीसाध्यं संशोध्यं च पदैषिणा । अध्वातीतं तुरीयाख्यं निर्वाणं परमं पदम्

ຜູ້ແສວຫາພະຖານສູງສຸດ ຄວນຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດຢ່າງລຶກຊຶ້ງ ສິ່ງທີ່ປະກອບດ້ວຍຄຸນະສາມ ແລະຮູ້ໄດ້ດ້ວຍຕຣີເວດ. ເມື່ອຂ້າມພົ້ນທາງທັງປວງ ຈຶ່ງເຖິງຕຸຣີຍະ—ນິຣວານ ອັນເປັນສະຖານສູງສຸດ.

Verse 40

तदतीतं च नैर्गुण्यादध्वनोस्य विशोधकम् । द्वयोः प्रमापको नादो नदांतश्च मदात्मकः

ເມື່ອຂ້າມພົ້ນທາງນັ້ນທັງໝົດ ມັນເປັນສະພາບນິຣຄຸນະ (ບໍ່ມີຄຸນະ) ແລະຊໍາລະເສັ້ນທາງແຫ່ງການປະກົດ. ນາດ (Nāda) ເປັນຜູ້ວັດແລະຄວບຄຸມທັງສອງ (ປະກົດ/ບໍ່ປະກົດ); ແລະນະດານຕະ (nadānta) ຄືທ້າຍສຽງ ມີສະພາບເປັນ «ຂ້ອຍ» ຄືຄວາມຮູ້ຕົນພາຍໃນ.

Verse 41

तस्मान्ममार्थस्वातंत्र्यात्प्रधानः परमेश्वरः । यदस्ति वस्तु तत्सर्वं गुणप्रधान्ययोगतः

ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍອິດສະລະອໍານາດຂອງຂ້ອຍເອງໃນເລື່ອງຈຸດປະສົງ (artha) ຂ້ອຍ—ພຣະປະເມສວຣ—ເປັນເຫດປັດໃຈຫຼັກ. ສິ່ງໃດໆທີ່ມີຢູ່ ລ້ວນປະກົດຕາມຄວາມເດັ່ນຂອງຄຸນະ ແລະການປະສົມປະສານຂອງມັນ.

Verse 42

समस्तं व्यस्तमपि च प्रणवार्थं प्रचक्षते । सवार्थवाचकं तस्मादेकं ब्रह्मैतदक्षरम्

ເຂົາທັງຫຼາຍປະກາດວ່າ ຄວາມໝາຍຂອງປຣະນະວະ (Oṁ) ຮູ້ໄດ້ທັງໃນຮູບຮວມ ແລະໃນການແຍກວິເຄາະ. ດັ່ງນັ້ນ ພະຍັນຊະນະອັນອະມະຕະນີ້ ແມ່ນພຣະພຣະຫມັນອັນດຽວ ເພາະມັນສື່ຄວາມໝາຍທັງປວງ.

Verse 43

तेनोमिति जगत्कृत्स्नं कुरुते प्रथमं शिवः । शिवो हि प्रणवो ह्येष प्रणवो हि शिवः स्मृतः

ແລ້ວນັ້ນ ພຣະສິວະເປົ່າສຽງ “ໂອມ” ແລະບັນດານໃຫ້ເກີດຈັກກະວານທັງປວງເປັນປະຖົມ. ເພາະພຣະສິວະນັ້ນແມ່ນພຣະນະວະ (Praṇava) ແລະພຣະນະວະກໍຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນພຣະສິວະເອງ.

Verse 44

वाच्यवाचकयोर्भेदो नात्यंतं विद्यते यतः । चिंतया रहितो रुद्रो वाचोयन्मनसा सह

ເນື່ອງຈາກຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສິ່ງທີ່ຖືກໝາຍ (ຄວາມໝາຍ) ແລະສິ່ງທີ່ໃຊ້ສະແດງມັນ (ຄຳເວົ້າ) ບໍ່ແມ່ນສິ້ນເຊີງ, ຣຸດຣະຜູ້ປາສຈາກຄວາມຄິດປຸງແຕ່ງ ຈຶ່ງຢູ່ເຫນືອຄຳເວົ້າ ພ້ອມທັງໃຈ.

Verse 45

अप्राप्य तन्निवर्तंते वाच्यस्त्वेकाक्षरेण सः । एकाक्षरादकाराख्यादात्मा ब्रह्माभिधीयते

ຄຳເວົ້າບໍ່ອາດເຂົ້າເຖິງພຣະສະພາວະນັ້ນ ແລະຈຶ່ງຖອນກັບ. ແຕ່ພຣະອົງຖືກຊີ້ບອກໄດ້ດ້ວຍພະຍາງດຽວ. ຈາກພະຍາງດຽວນັ້ນ—ທີ່ເອີ້ນວ່າ “A”—ອາຕະມາ (ຕົນແທ້) ຖືກເອີ້ນວ່າ ພຣະພຣະຫມັນ (Brahman).

Verse 46

एकाक्षरादुकाराख्याद्द्विधा विष्णुरुदीर्यते । एकाक्षरान्मकाराख्याच्छिवो रुद्र उदाहृतः

ຈາກພະຍາງດຽວທີ່ເອີ້ນວ່າ “U” ພຣະວິສະນຸຖືກປະກາດໃນສອງລັກສະນະ. ຈາກພະຍາງດຽວທີ່ເອີ້ນວ່າ “M” ພຣະສິວະຖືກປະກາດວ່າເປັນ ຣຸດຣະ.

Verse 47

दक्षिणांगान्महेशस्य जातो ब्रह्मात्मसंज्ञिकः । वामांगादभवद्विष्णुस्ततो विद्येति संज्ञितः

ຈາກຂ້າງຂວາຂອງພຣະມະເຫສະວະຣະ ເກີດພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ມີນາມວ່າ “ຫຼັກພຣະຫມາ”. ຈາກຂ້າງຊ້າຍເກີດພຣະວິສະນຸ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ນາມວ່າ “ວິດຍາ” (ພະລັງອຳນາດແຫ່ງການຄ້ຳຈຸນ ແລະຈັດລະບຽບ). ດັ່ງນີ້ ປຸຣານະປະກາດພຣະອົງເປັນປະຕິສູງສຸດ ຜູ້ທີ່ກິດການແຫ່ງຈັກກະວານທັງປວງໄຫຼອອກຈາກພຣະອົງ.

Verse 48

हृदयान्नीलरुद्रो भूच्छिवस्य शिवसंज्ञिकः । सृष्टेः प्रवर्तको ब्रह्मा स्थितेर्विष्णुर्विमोहकः

ຈາກພຣະຫົວໃຈຂອງພຣະສິວະ ໄດ້ປະກົດ “ນີລະຣຸດຣະ” ຜູ້ໂດງດັງດ້ວຍນາມ “ສິວະ” ເອງ. ພຣະພຣະຫມາເປັນຜູ້ຂັບເຄື່ອນການສ້າງ; ພຣະວິສນຸຜູ້ຄຸ້ມຄອງການດໍາລົງ ກໍ່ໃຫ້ເກີດມາຍາທີ່ບັງຄວາມຈິງສູງສຸດ.

Verse 49

संहारस्य तथा रुद्रस्तयोर्नित्यं नियामकः । तस्मात्त्रयस्ते कथ्यंते जगतः कारणानि च

ຣຸດຣະແມ່ນຜູ້ກະທໍາການທໍາລາຍ (ສັງຫານ) ແທ້ໆ ແລະພຣະອົງເປັນຜູ້ຄວບຄຸມອໍານາດສອງນັ້ນ (ການສ້າງ ແລະການດໍາລົງ) ຢູ່ເສມອ. ດັ່ງນັ້ນ ທັງສາມຈຶ່ງຖືກກ່າວວ່າເປັນເຫດແຫ່ງຈັກກະວານ.

Verse 50

कारणत्रयहेतुश्च शिवः परमकारणम् । अर्थमेतमविज्ञाय रजसा बद्धवैरयोः

ພຣະສິວະແມ່ນເຫດຢູ່ເບື້ອງຫຼັງຂອງເຫດທັງສາມ ແລະພຣະອົງເອງແມ່ນເຫດສູງສຸດ. ບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມໝາຍນີ້ ສັດທັງຫຼາຍທີ່ຖືກມັດດ້ວຍຣະຈັສ (rajas) ຈຶ່ງຕົກຢູ່ໃນຄວາມເປັນສັດຕູຕໍ່ກັນ.

Verse 51

युवयोः प्रतिबोधाय मध्ये लिंगमुपस्थितम् । एवमोमिति मां प्राहुर्यदिहोक्तमथर्वणा

ເພື່ອປຸກໃຫ້ເຈົ້າທັງສອງເຂົ້າໃຈ ພຣະລິງຄະໄດ້ປະກົດຂຶ້ນກາງພວກເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ເອີ້ນຂ້ອຍດ້ວຍພະຍາງ “ໂອມ” ດັ່ງທີ່ອະຖະຣະວັນ (Atharvan) ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນນີ້.

Verse 52

ऋचो यजूंषि सामानि शाखाश्चान्याः सहस्रशः । वेदेष्वेवं स्वयं वक्त्रैर्व्यक्तमित्यवदत्स्वपि

“ບົດຣິກ (Ṛk), ສູດຢະຈຸສ (Yajus), ທໍານອງສາມັນ (Sāman) ແລະສາຂາເວດອື່ນໆນັບພັນ—ທັງໝົດນີ້ໄດ້ປະກົດຢ່າງແຈ້ງໃນພຣະເວດ ດຸດດັ່ງຖືກເວົ້າອອກມາດ້ວຍປາກຂອງຕົນເອງ” ດັ່ງນີ້.

Verse 53

स्वप्नानुभूतमिव तत्ताभ्यां नाध्यवसीयते । तयोस्तत्र प्रबोधाय तमोपनयनाय च

ຄວາມເປັນຈິງນັ້ນ ພວກເຂົາບໍ່ອາດກຳນົດໃຫ້ແນ່ນອນໄດ້—ມັນປານດັ່ງປະສົບການໃນຄວາມຝັນ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນສະພາບນັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາຕື່ນຮູ້ ແລະເພື່ອນຳພວກເຂົາອອກຈາກຄວາມມືດ (ອະວິດຍາ) ຈຶ່ງມີການສອນສະແດງ.

Verse 54

लिंगेपि मुद्रितं सर्वं यथा वेदैरुदाहृतम् । तद्दृष्ट्वा मुद्रितं लिंगे प्रसादाल्लिंगिनस्तदा

ແມ່ນແຕ່ໃນລິງຄະ ທຸກສິ່ງກໍຖືກປະທັບໄວ້ ດັ່ງທີ່ພຣະເວດາໄດ້ປະກາດ. ເມື່ອເຫັນວ່າທຸກຢ່າງຖືກປະທັບໃນລິງຄະແລ້ວ ຜູ້ນະມັດສະການລິງຄະ (ຜູ້ບູຊາພຣະສິວະ) ໃນເວລານັ້ນໄດ້ຮັບພຣະປະສາດາ (ພຣະກະລຸນາ)។

Verse 55

प्रशांतमनसौ देवौ प्रबुद्धौ संबभूवतुः । उत्पत्तिं विलयं चैव यथात्म्यं च षडध्वनाम्

ເມື່ອຈິດໃຈສົງົບ ທັງສອງເທວະດາກໍຕື່ນຮູ້ຢ່າງສົມບູນ. ແລະໄດ້ເຂົ້າໃຈຢ່າງແຈ້ງຊັດ ທັງການເກີດແລະການດັບ ພ້ອມທັງສະພາບແທ້ຂອງຫົກເສັ້ນທາງ (ṣaḍ-adhvā) ທີ່ຈັດຮູບລະບຽບແຫ່ງການປະກົດ.

Verse 56

ततः परतरं धाम धामवंतं च पूरुषम् । निरुत्तरतरं ब्रह्म निष्कलं शिवमीश्वरम्

ເຫນືອກວ່າສິ່ງທີ່ສູງສຸດທັງປວງ ຍັງມີພຣະທີ່ຢູ່ອັນສູງສຸດ ແລະບຸລຸດຜູ້ມີລັດສະໝີນັ້ນ—ພຣະສິວະ ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນອິດສະຫຼະ: ພຣະພຣະຫມັນອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ບໍ່ມີສ່ວນ ແລະບໍ່ແບ່ງແຍກ (niṣkala).

Verse 57

पशुपाशमयस्यास्य प्रपञ्चस्य सदा पतिम् । अकुतोभयमत्यंतमवृद्धिक्षयमव्ययम्

ຂ້າພະເຈົ້ານະມັດສະການຢູ່ເສມອ ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນປະຕິ (Pati) ແຫ່ງຈັກກະວານທີ່ປະກົດນີ້ ອັນປະກອບດ້ວຍປາຊຸ (paśu) ແລະພາຊະ (pāśa). ພຣະສິວະນັ້ນ ປອດໄພຢ່າງສິ້ນເຊີງ ເຫນືອກວ່າການເພີ່ມແລະການຫຼຸດ ແລະບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ.

Verse 58

वाह्यमाभ्यंतरं व्याप्तं वाह्याभ्यंतरवर्जितम् । निरस्तातिशयं शश्वद्विश्वलोकविलक्षणम्

ພຣະອົງແຜ່ຊຶມທັງພາຍນອກແລະພາຍໃນ ແຕ່ພຣະອົງພົ້ນຈາກແນວຄິດວ່າ «ນອກ» ຫຼື «ໃນ». ພຣະອົງເຫນືອກວ່າຂອບເຂດແລະການປຽບທຽບທັງປວງ ແລະດໍາລົງຢູ່ແຍກຕ່າງຈາກໂລກທັງຫມົດຢ່າງນິລັນດອນ.

Verse 59

अलक्षणमनिर्देश्यमवाङ्मनसगोचरम् । प्रकाशैकरसं शांतं प्रसन्नं सततोदितम्

ພຣະອົງບໍ່ມີເຄື່ອງໝາຍກໍານົດ ບໍ່ອາດບັນຍາຍໄດ້ ແລະບໍ່ແມ່ນອາລົມຂອງຄໍາເວົ້າຫຼືໃຈ. ພຣະອົງເປັນສານະດຽວແຫ່ງແສງສະຫວ່າງບໍລິສຸດ (ຈິດຮູ້) ສະງົບສະຫງົບແລະສະຫວ່າງໄສເສມອ ອ່ອນໂຍນຜ່ອງໃສ ແລະປາກົດດ້ວຍພຣະອົງເອງຢ່າງນິລັນດອນ.

Verse 60

सर्वकल्याणनिलयं शक्त्या तादृशयान्वितम् । ज्ञात्वा देवं विरूपाक्षं ब्रह्मनारायणौ तदा

ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ພຣະນາຣາຍະນະ ໄດ້ຮູ້ແຈ້ງພຣະເທວະ Virūpākṣa—ຜູ້ເປັນທີ່ພັກພິງແຫ່ງມົງຄຸນທັງປວງ ແລະຜູ້ຮ່ວມເປັນໜຶ່ງກັບພຣະສັກຕິອັນທິບ—ແລ້ວເຂົາທັງສອງກໍເຂົ້າໃຈທິບພາບອັນແທ້ຂອງພຣະອົງ.

Verse 61

रचयित्वांजलिं मूर्ध्नि भीतौ तौ वाचमूचतुः । ब्रह्मोवाच । अज्ञो वाहमभिज्ञो वा त्वयादौ देव निर्मितः

ດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ ທັງສອງໄດ້ປະນົມມືວາງໄວ້ເທິງສີສະ ແລະເວົ້າຂຶ້ນ. ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ບໍ່ວ່າຂ້າພະອົງຈະໂງ່ເຂົາ ຫຼືຈະຮູ້ແຈ້ງ, ໂອ ພຣະເທວະ, ໃນປະຖົມການ ຂ້າພະອົງຖືກສ້າງໂດຍພຣະອົງ.”

Verse 62

ईदृशीं भ्रांतिमापन्न इति को ऽत्रापराध्यति । आस्तां ममेदमज्ञानं त्वयि सन्निहते प्रभो

ເມື່ອຂ້າພະອົງຕົກຢູ່ໃນຄວາມຫຼົງຜິດເຊັ່ນນີ້ ຜູ້ໃດໃນນີ້ຈຶ່ງຈະຖືກໂທດໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງ? ຂໍໃຫ້ອະວິຊາຂອງຂ້າພະອົງນີ້ຖືກວາງລົງ—ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເພາະພຣະອົງປະທັບຢູ່ຕໍ່ໜ້າຂ້າພະອົງ.

Verse 63

निर्भयः को ऽभिभाषेत कृत्यं स्वस्य परस्य वा । आवयोर्देवदेवस्य विवादो ऽपि हि शोभनः

ຜູ້ໃດຈຶ່ງກ້າເວົ້າຢ່າງບໍ່ຢ້ານກົວ ວ່າສິ່ງໃດຄວນເຮັດ ຈະເພື່ອຕົນເອງຫຼືເພື່ອຜູ້ອື່ນ? ແຕ່ແມ່ນແມ່ນ ການໂຕ້ຖຽງລະຫວ່າງພວກເຮົາ ໃນເລື່ອງພຣະເທວະເທວ ກໍງາມສົມຄວນ ເພື່ອຈຳແນກສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງແທ້.

Verse 64

पादप्रणामफलदो नाथस्य भवतो यतः । विष्णुरुवाच । स्तोतुं देव न वागस्ति महिम्नः सदृशी तव

ເນື່ອງຈາກພຣະອົງເປັນນາຖ ປະທານຜົນແຫ່ງການກົ້ມກາບທີ່ພຣະບາດ. ພຣະວິດສະນຸກ່າວວ່າ: “ໂອ ເທວະ, ບໍ່ມີວາຈາໃດພໍຈະສັນລະເສີນພຣະອົງ; ບໍ່ມີສິ່ງໃດເທົ່າທຽມພຣະມະຫິມາຂອງພຣະອົງ.”

Verse 65

प्रभोरग्रे विधेयानां तूष्णींभावो व्यतिक्रमः । किमत्र संघटेत्कृत्यमित्येवावसरोचितम्

ຕໍ່ໜ້າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ສຳລັບຜູ້ທີ່ຕ້ອງນອບນ້ອມຊື່ຟັງ ການນິ່ງງຽບເອງກໍກາຍເປັນການລ່ວງເກີນ. ດັ່ງນັ້ນ ສິ່ງທີ່ເໝາະກັບເວລານີ້ມີພຽງວ່າ: “ທີ່ນີ້ຄວນຮັບໃຊ້ການໃດ?”

Verse 66

अजानन्नपि यत्किंचित्प्रलप्य त्वां नतो ऽस्म्यहम् । कारणत्वं त्वया दत्तं विस्मृतं तव मायया

ແມ່ນແຕ່ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ແທ້ ແຕ່ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ຂ້ອຍເວົ້າພລ່າມ ບັດນີ້ຂ້ອຍຂໍກົ້ມກາບພຣະອົງ. ຄວາມເປັນ “ເຫດ” ທີ່ພຣະອົງເຄີຍປະທານໃຫ້ ຂ້ອຍກັບລືມໄປ ເພາະຖືກພຣະມາຍາຂອງພຣະອົງຫຼອກລວງ.

Verse 67

मोहितो ऽहंकृतश्चापि पुनरेवास्मि शासितः । विज्ञापितैः किं बहुभिर्भीतोस्मि भृशमीश्वर

ຂ້ອຍຖືກຫຼອກລວງ ແລະຖືກອະຫັງການຜັກດັນ ຈຶ່ງຖືກພຣະອົງຕັກເຕືອນອີກຄັ້ງ. ຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດຈາກຄຳອະທິບາຍຫຼາຍໆ? ໂອ ພຣະອີສະວະຣະ, ຂ້ອຍຢ້ານຢ່າງຫນັກໜ່ວງ.

Verse 68

यतो ऽहमपरिच्छेद्यं त्वां परिच्छेत्तुमुद्यतः । त्वामुशंति महादेवं भीतानामार्तिनाशनम्

ເນື່ອງຈາກຂ້າພະເຈົ້າພະຍາຍາມຈະກຳນົດແລະວັດຄຸນພຣະອົງ—ແທ້ຈິງພຣະອົງຫາອາດວັດໄດ້ບໍ່—ດັ່ງນັ້ນຊົນທັງຫຼາຍຈຶ່ງສັນລະເສີນພຣະອົງວ່າ «ມະຫາເທວະ» ພຣະເຈົ້າຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ຜູ້ທຳລາຍຄວາມທຸກຂອງຜູ້ຫວາດກົວ।

Verse 69

अतो व्यतिक्रमं मे ऽद्य क्षंतुमर्हसि शंकर । इति विज्ञापितस्ताभ्यामीश्वराभ्यां महेश्वरः

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຊັງກະຣະ ຂໍພຣະອົງໂປດອະໄພການລ່ວງເກີນຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃນມື້ນີ້ເຖີດ। ເມື່ອຖືກທູນຂໍໂດຍເທວະອົງທັງສອງນັ້ນ ມະເຫສະວະຣະ (ມະຫາເທວະ) ກໍຮັບຮູ້ແລະຈະຕອບສະໜອງ।

Verse 70

प्रीतो ऽनुगृह्य तौ देवौ स्मितपूर्वमभाषत । ईश्वर उवाच । वत्सवत्स विधे विष्णो मायया मम मोहितौ

ພຣະອົງຊົງປິຕິ ແລະຊົງໂປດປະທານພຣະກະລຸນາແກ່ເທວະທັງສອງ ແລ້ວຕັດດ້ວຍຮອຍຍິ້ມອ່ອນໂຍນ। ພຣະອົງສູງສຸດຕັດວ່າ: “ລູກເອີຍ—ໂອ ວິເທ (ພຣະພຣົມ) ແລະ ໂອ ວິສນຸ—ພວກເຈົ້າທັງສອງຖືກມາຍາຂອງເຮົາຫຼອກລວງແລ້ວ।”

Verse 71

युवां प्रभुत्वे ऽहंकृत्य बुद्धवैरो परस्परम् । विवादं युद्धपर्यंतं कृत्वा नोपरतौ किल

ເນື່ອງຈາກອະຫັງການໃນອຳນາດຄວາມເປັນເຈົ້າ ພວກເຈົ້າທັງສອງຈຶ່ງເກີດຄວາມປະທະກັນໃນໃຈ; ພາການໂຕ້ຖຽງໄປຈົນເກືອບເຖິງສົງຄາມ ແລ້ວກໍຍັງບໍ່ຢຸດເລີຍ।

Verse 72

ततश्च्छिन्ना प्रजासृष्टिर्जगत्कारणभूतयोः । अज्ञानमानप्रभवाद्वैमत्याद्युवयोरपि

ຕໍ່ມາ ການສ້າງສັດທັງຫຼາຍຂອງພວກເຈົ້າທັງສອງ—ຜູ້ເປັນເຫດປັດໃຈຂອງໂລກ—ກໍຖືກລົບກວນ; ເນື່ອງຈາກອະວິຊາ ແລະຄວາມຖືຕົນ ຄວາມແຕກແຍກແລະໂທດອື່ນໆ ກໍເກີດຂຶ້ນໃນພວກເຈົ້າທັງສອງເຊັ່ນກັນ।

Verse 73

तन्निवर्तयितुं युष्मद्दर्पमोहौ मयैव तु । एवं निवारितावद्यलिंगाविर्भावलीलया

ເພື່ອຢຸດຄວາມຫຍິ່ງຍະໂສ ແລະຄວາມຫຼົງຜິດຂອງເຈົ້າທັງສອງ ຂ້າແຕ່ຜູ້ດຽວໄດ້ກະທຳ; ດັ່ງນັ້ນ ມື້ນີ້ ເຈົ້າທັງສອງຖືກຫ້າມແລະຖືກຢັບຢັ້ງ ໂດຍລີລາແຫ່ງການປາກົດຂອງລິງຄະຂອງຂ້າ।

Verse 74

तस्माद्भूयो विवादं च व्रीडां चोत्सृज्य कृत्स्नशः । यथास्वं कर्म कुर्यातां भवंतौ वीतमत्सरौ

ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງລະທິ້ງການໂຕ້ຖຽງຕໍ່ໄປ ແລະຄວາມອາຍທັງປວງໃຫ້ໝົດ; ແລ້ວໂດຍປາສຈາກຄວາມອິດສາ ຈົ່ງໃຫ້ເຈົ້າທັງສອງເຮັດກຳຂອງຕົນຕາມຄວາມຄວນເປັນ।

Verse 75

पुरा ममाज्ञया सार्धं समस्तज्ञानसंहिताः । युवाभ्यां हि मया दत्ता कारणत्वप्रसिद्धये

ໃນກ່ອນນັ້ນ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງຂ້າ ຂ້າໄດ້ມອບບັນດາຄຳສັງລວມແຫ່ງຄວາມຮູ້ທັງປວງໃຫ້ເຈົ້າທັງສອງ ເພື່ອໃຫ້ຄວາມເປັນ “ເຫດປັດໃຈເປັນເຄື່ອງມື” ຂອງເຈົ້າທັງສອງ ປະຈັກແຈ້ງແລະມັ່ນຄົງ।

Verse 76

मंत्ररत्नं च सूत्राख्यं पञ्चाक्षरमयं परम् । मयोपदिष्टं सर्वं तद्युवयोरद्य विस्मृतम्

ມະນະຕະຣັດນະອັນສູງສຸດ—ທີ່ເອີ້ນວ່າ “ສູຕຣະ” ແລະປະກອບດ້ວຍຫ້າພະຍາງ—ທີ່ຂ້າໄດ້ສອນເອງຢ່າງຄົບຖ້ວນ; ທັງໝົດນັ້ນ ມື້ນີ້ ເຈົ້າທັງສອງກັບລືມໄປແລ້ວ।

Verse 77

ददामि च पुनः सर्वं यथापूर्वं ममाज्ञया । यतो विना युवां तेन न क्षमौ सृष्टिरक्षणे

ຕາມພຣະບັນຊາຂອງຂ້າ ຂ້າຈະມອບຄືນທຸກສິ່ງດັ່ງເກົ່າອີກຄັ້ງ; ເພາະຫາກຂາດເຈົ້າທັງສອງ ລາວບໍ່ສາມາດຄ້ຳຈຸນ ແລະປົກປ້ອງການສ້າງສັນໄດ້।

Verse 78

एवमुक्त्वा महादेवो नारायणपितामहौ । मंत्रराजं ददौ ताभ्यां ज्ञानसंहितया सह

ເມື່ອມະຫາເທວະກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ປະທານ «ມັນຕຣະຣາຊ» ອັນເປັນກະສັດແຫ່ງມັນຕຣາ ໃຫ້ແກ່ນາຣາຍະນະ ແລະພິຕາມະຫະ (ພຣະພຣະຫມາ) ພ້ອມດ້ວຍສັງຫິຕາແຫ່ງປັນຍາອັນນໍາໄປສູ່ການຫຼຸດພົ້ນ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ຈັກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ (Pati) ແລະນໍາສັດທີ່ຖືກຜູກມັດດ້ວຍ pāśa ໄປສູ່ໂມກສະ.

Verse 79

तौ लब्ध्वा महतीं दिव्यामाज्ञां माहेश्वरीं पराम् । महार्थं मंत्ररत्नं च तथैव सकलाः कलाः

ເມື່ອໄດ້ຮັບພຣະບັນຊາອັນໃຫຍ່ ອັນເປັນທິບ ແລະສູງສຸດຂອງພຣະມະເຫສະວະຣະ ພວກເຂົາຍັງໄດ້ຮັບມັນຕຣະອັນເປັນດັ່ງເພັດພອຍ ມີຄວາມໝາຍລຶກຊຶ້ງ ແລະໄດ້ຮັບກະລາອັນສັກສິດທັງປວງຢ່າງຄົບຖ້ວນ។

Verse 80

दंडवत्प्रणतिं कृत्वा देवदेवस्य पादयोः । अतिष्ठतां वीतभयावानंदास्तिमितौ तदा

ເມື່ອໄດ້ກະທຳການກົ້ມກາບແບບດັນດະວັດ (ນອນກາບທັງກາຍ) ທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະເທວະເທວະ ຄືພຣະສິວະ ແລ້ວ ທັງສອງກໍຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ປາດສະຈາກຄວາມຢ້ານ ໃຈນິ່ງສະຫງົບ ແລະຊຶມຊາບໃນອານັນທະ.

Verse 81

एतस्मिन्नंतरे चित्रमिंद्रजालवदैश्वरम् । लिंगं क्वापि तिरोभूतं न ताभ्यामुपलभ्यते

ໃນຂະນະນັ້ນ ອຳນາດອັນນ່າພິສົດ ແລະອັນເປັນເຈົ້າຂອງທຸກສິ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງມາຍາອິນທຣະຊານ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ລິງຄະຫາຍໄປບ່ອນໃດບ່ອນໜຶ່ງ ແລະທັງສອງກໍບໍ່ອາດຮັບຮູ້ເຫັນມັນອີກຕໍ່ໄປ.

Verse 82

ततो विलप्य हाहेति सद्यःप्रणयभंगतः । किमसत्यमिदं वृत्तमिति चोक्त्वा परस्परम्

ແລ້ວພວກເຂົາຮ້ອງໄຫ້ຄຳຮ້ອງ “ຮາຮາ!” ເນື່ອງຈາກສາຍສຳພັນແຫ່ງຄວາມຮັກຖືກຂາດສະບັ້ນທັນທີ ແລະເວົ້າກັນວ່າ “ເຫດການນີ້ຈະບໍ່ແທ້ໄດ້ແນວໃດ? ນີ້ແມ່ນຫຍັງທີ່ເກີດຂຶ້ນ?”

Verse 83

अचिंत्यवैभवं शंभोर्विचिंत्य च गतव्यथौ । अभ्युपेत्य परां मैत्रीमालिंग्य च परस्परम्

ເມື່ອພິຈາລະນາພຣະອານຸພາບອັນເຫັນບໍ່ຖຶງຂອງພຣະຊຳບູ (ພຣະສິວະ) ແລ້ວ, ທັງສອງກໍພົ້ນຈາກຄວາມທຸກ. ເຂົ້າສູ່ມິດຕະພາບອັນສູງສຸດ ແລະກອດກັນດ້ວຍຄວາມເມດຕາຕໍ່ກັນ.

Verse 84

जगद्व्यापारमुद्दिश्य जग्मतुर्देवपुंगवौ । ततः प्रभृति शक्राद्याः सर्व एव सुरासुराः

ເພື່ອປະໂຫຍດແລະການປົກຄອງຂອງໂລກ ທ່ານເທວະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ສອງອົງໄດ້ເດີນທາງອອກໄປ. ຈາກນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ເລີ່ມຈາກພຣະອິນທຣາ ທັງເທວະແລະອະສຸຣະທັງປວງກໍເຄື່ອນໄຫວຕາມນັ້ນ.

Verse 85

ऋषयश्च नरा नागा नार्यश्चापि विधानतः । लिंगप्रतिष्ठा कुर्वंति लिंगे तं पूजयंति च

ພຣະລິສີ, ມະນຸດ, ນາກາ ແລະ ຍິງທັງຫຼາຍ ຕາມພິທີທີ່ກຳນົດ ກໍຕັ້ງປະດິດຖານພຣະສິວະ-ລິງຄະ ແລະ ບູຊາພຣະອົງໃນລິງຄະນັ້ນດ້ວຍ.