लिङ्गप्रतिष्ठा-माहात्म्यम् / The Greatness of Liṅga Installation

Verse 1

उपमन्युरुवाच । नित्यनैमित्तिकात्काम्याद्या सिद्धिरिह कीर्तिता । सा सर्वा लभ्येत सद्यो लिंगबेरप्रतिष्ठया

ອຸປະມັນຍຸກ່າວວ່າ: «ໃນນີ້ ຜົນສຳເລັດທີ່ເກີດຈາກພິທີປະຈຳວັນ, ພິທີເປັນຄັ້ງຄາວ, ແລະພິທີທີ່ເຮັດດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາ ໄດ້ຖືກປະກາດແລ້ວ. ທັງໝົດນີ້ສາມາດໄດ້ຮັບໃນທັນທີ ໂດຍການປະຕິສະຖາ (pratiṣṭhā) ອຸທິດສັກສິດແກ່ລິງຄະພຣະສິວະ ແລະພຣະຮູບເບຣາ (bera) ອັນສັກສິດຂອງພຣະອົງ»

Verse 2

सर्वो लिंगमयो लोकस्सर्वं लिंगे प्रतिष्ठितम् । तस्मात्प्रतिष्ठिते लिंगे भवेत्सर्वं पतिष्ठितम्

ໂລກທັງໝົດແຜ່ຊຶມໄປດ້ວຍລິງຄະ ແລະທຸກສິ່ງຖືກສະຖາປະນາໃນລິງຄະ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອລິງຄະໄດ້ຮັບການປະຕິສະຖາຢ່າງຖືກຕ້ອງ ກໍເຫມືອນວ່າທຸກສິ່ງຖືກຕັ້ງໄວ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງ—ອາໄສຢູ່ໃນພຣະປະຕິ (Pati) ຜູ້ເປັນພື້ນຖານແຫ່ງສັບພະສິ່ງ.

Verse 3

ब्रह्मणा विष्णुना वापि रुद्रेणान्येन केन वा । लिंगप्रतिष्ठामुत्सृज्य क्रियते स्वपदस्थितिः

ຈະເປັນພຣະພຣະຫມາ ຫຼືພຣະວິສນຸ ຫຼືພຣະຣຸດຣະ ຫຼືຜູ້ໃດກໍຕາມ—ຖ້າລະເວັ້ນການປະດິດສະຖາປະນາພຣະສິວະລິງຄະ ການຕັ້ງມັ່ນໃນສະພາບແທ້ຂອງຕົນ (ສະຖານະສູງສຸດ) ຍ່ອມບໍ່ສຳເລັດ.

Verse 4

किमन्यदिह वक्तव्यं प्रतिष्ठां प्रति कारणम् । पर्तिष्ठितं शिवेनापि लिंगं वैश्वेश्वरं यतः

ໃນນີ້ຍັງຈະກ່າວອັນໃດອີກເກືອບກັບເຫດ ແລະ ອໍານາດແຫ່ງການປະຕິສະຖາ? ເພາະເຫດນີ້ແທ້ ແມ່ນແຕ່ພຣະສິວະເອງກໍໄດ້ປະຕິສະຖາ ລິງຄະ «ໄວເສວະສະວະຣະ» ໄວ້។

Verse 5

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन परत्रेह च शर्मणे । स्थापयेत्परमेशस्य लिंगं बेरमथापि वा

ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມທັງປວງ ເພື່ອຄວາມສຸກສະຫງົບທັງໃນໂລກນີ້ ແລະ ໂລກໜ້າ ຄວນປະຕິສະຖາລິງຄະຂອງພຣະປະເມສະວະຣະ ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນກໍຕັ້ງຮູບບີຣະ (bera) ດ້ວຍໄດ້.

Verse 6

श्रीकृष्ण उवाच । किमिदं लिंगमाख्यातं कथं लिंगी महेश्वरः । कथं च लिंगभावो ऽस्य कस्मादस्मिञ्छिवो ऽर्च्यते

ພຣະສີກຣິດສະນະກ່າວວ່າ: “ສິ່ງນີ້ທີ່ເວົ້າວ່າເປັນ ‘ລິງຄະ’ ແມ່ນຫຍັງ? ເປັນຢ່າງໃດມະເຫສະວະຣະຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ ‘ລິງຄີ’ (ຜູ້ຊົງລິງຄະ)? ແລະພຣະອົງມີສະພາບ ‘ຄວາມເປັນລິງຄະ’ ແນວໃດ? ເພາະເຫດໃດຈຶ່ງບູຊາພຣະສິວະໃນລິງຄະນີ້?”

Verse 7

उपमन्युरुवाच । अव्यक्तं लिंगमाख्यातं त्रिगुणप्रभवाप्ययम् । अनाद्यनंतं विश्वस्य यदुपादानकारणम्

ອຸປະມັນຍຸກ່າວວ່າ: “ລິງຄະຖືກປະກາດວ່າເປັນອະວະຍັກ (ບໍ່ປາກົດ). ຈາກນັ້ນສາມຄຸນ (ຕຣິຄຸນ) ເກີດຂຶ້ນ ແລະ ລະລາຍກັບເຂົ້າໄປໃນນັ້ນ. ມັນບໍ່ມີຕົ້ນ ແລະ ບໍ່ມີທ້າຍ ແລະເປັນເຫດວັດຖຸ (ອຸປາດານ) ຂອງຈັກກະວານ.”

Verse 8

तदेव मूलप्रकृतिर्माया च गगनात्मिका । तत एव समुत्पन्नं जगदेतच्चराचरम्

ຄວາມເປັນຈິງນັ້ນເອງແມ່ນມູນປຣະກຣິຕິ ເອີ້ນອີກວ່າ ມາຍາ ມີສະພາບດັ່ງອາກາດ—ລະອຽດ ແຜ່ຊຶມທົ່ວ. ຈາກນັ້ນພຽງຢ່າງດຽວ ຈັກກະວານນີ້ທັງສິ່ງເຄື່ອນແລະບໍ່ເຄື່ອນ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ។

Verse 9

अशुद्धं चैव शुद्धं यच्छुद्धाशुद्धं च तत्त्रिधा । ततः शिवो महेशश्च रुद्रो विष्णुः पितामहः

ຫຼັກຕັດຕະວະສູງສຸດນັ້ນແທ້ໆແມ່ນມີສາມພາກ: ບໍ່ບໍລິສຸດ, ບໍລິສຸດ, ແລະ ປົນກັນບໍລິສຸດ-ບໍ່ບໍລິສຸດ. ຈາກນັ້ນເກີດຂຶ້ນພຣະເທວະຜູ້ຄຸ້ມຄອງກິດຈະກຳຈັກກະວານ: ພຣະສິວະ, ມະເຫສະ, ຣຸດຣະ, ວິສນຸ, ແລະ ພິຕາມະຫະ (ພຣະພຣະຫມາ).

Verse 10

भूतानि चेन्द्रियैर्जाता लीयन्ते ऽत्र शिवाज्ञया । अत एव शिवो लिंगो लिंगमाज्ञापयेद्यतः

ສັດທັງຫຼາຍ ພ້ອມດ້ວຍອິນທຣີຍະທີ່ເກີດຄຽງກັນ ລະລາຍຢູ່ນີ້ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະສິວະ. ເພາະສະນັ້ນ ພຣະສິວະຈຶ່ງໄດ້ຊື່ວ່າ «ລິງຄະ» ເນື່ອງຈາກໂລກທັງປວງຖືກໝາຍແລະຖືກຄຸ້ມຄອງດ້ວຍພຣະອາຊະຍາອັນເປັນເຈົ້າອຳນາດຂອງພຣະອົງ.

Verse 11

यतो न तदनाज्ञातं कार्याय प्रभवेत्स्वतः । ततो जातस्य विश्वस्य तत्रैव विलयो यतः

ເນື່ອງຈາກບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ພຣະອົງບໍ່ຮູ້ ຈະເກີດຂຶ້ນເອງເປັນຜົນໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ຈັກກະວານທີ່ເກີດຈາກພຣະອົງ ກໍລະລາຍກັບເຂົ້າສູ່ພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວ—ເພາະພຣະອົງແມ່ນພື້ນຖານແລະເຫດປັດໃຈຂອງມັນ.

Verse 12

अनेन लिंगतां तस्य भवेन्नान्येन केनचित् । लिंगं च शिवयोर्देहस्ताभ्यां यस्मादधिष्ठितम्

ດ້ວຍເຫດນີ້ແຕ່ຢ່າງດຽວ ມັນຈຶ່ງໄດ້ສະພາບເປັນ «ລິງຄະ» ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍວິທີອື່ນໃດເລີຍ. ເພາະລິງຄະແມ່ນພຣະກາຍຂອງພຣະສິວະ (ແລະ ພຣະສັກຕິ) ເນື່ອງຈາກທັງສອງພຣະອົງສະຖາປະນາແລະສະຖິດຢູ່ໃນນັ້ນ.

Verse 13

अतस्तत्र शिवः साम्बो नित्यमेव समर्चयेत् । लिंगवेदी महादेवी लिंगं साक्षान्महेश्वरः

ດັ່ງນັ້ນ ໃນສະຖານທີ່ສັກສິດນັ້ນ ຄວນບູຊາພຣະສິວະພ້ອມພຣະອຸມາ (ສາມບະ) ຢ່າງສະເໝີ. ຖານລິງຄະແມ່ນພຣະມະຫາເທວີເອງ ແລະ ລິງຄະແມ່ນພຣະມະເຫສະວະຣະໂດຍກົງ ປາກົດຕໍ່ສາຍຕາ.

Verse 14

तयोः संपूजनादेव स च सा च समर्चितौ । न तयोर्लिंगदेहत्वं विद्यते परमार्थतः

ດ້ວຍການບູຊາທັງສອງນັ້ນເອງ ພຣະອົງແລະພຣະນາງກໍໄດ້ຮັບການນະມັດສະການຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ແຕ່ໃນສັດຈະສູງສຸດ ບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນທັງສອງເປັນກາຍຂອງລິງຄະໂດຍແທ້.

Verse 15

यतस्त्वेतौ विशुद्धौ तौ देहस्तदुपचारतः । तदेव परमा शक्तिः शिवस्य परमात्मनः

ເພາະວ່າທັງສອງນີ້ບໍລິສຸດແທ້ ຄໍາວ່າ “ກາຍ” ຈຶ່ງເປັນແຕ່ການເວົ້າຕາມປະເພນີ. ຄວາມບໍລິສຸດນັ້ນເອງແມ່ນພຣະສັກຕິສູງສຸດ ຂອງພຣະສິວະ ຜູ້ເປັນອາດຕະມັນສູງສຸດ.

Verse 16

शक्तिराज्ञां यदादत्ते प्रसूते तच्चराचरम् । न तस्य महिमा शक्यो वक्तुं वर्षशतैरपि

ເມື່ອພຣະສັກຕິຜູ້ເປັນອຳນາດສູງສຸດ ໄດ້ຮັບຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຖືກປະທານລົງ ນາງກໍໃຫ້ກຳເນີດແກ່ຈັກກະວານທັງໝົດ ທັງສິ່ງເຄື່ອນໄຫວແລະສິ່ງຢຸດນິ່ງ. ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງນັ້ນ (ແລະພຣະອົງ) ບໍ່ອາດກ່າວໄດ້ໝົດ ແມ່ນແຕ່ຜ່ານໄປຮ້ອຍປີກໍຕາມ.

Verse 17

येनादौ मोहितौ स्यातां ब्रह्मनारायणावपि । पुरा त्रिभुवनस्यास्य प्रलये समुपस्थिते

ໂດຍພຣະອົງນັ້ນເອງ ແມ່ນແຕ່ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ພຣະນາຣາຍະນະ ກໍຖືກໃຫ້ຫຼົງມົວໃນຕອນແລກ—ເມື່ອກ່ອນ ໃນຍາມທີ່ການລະລາຍ (ປຣະລະຍະ) ຂອງໂລກສາມນີ້ເຂົ້າໃກ້ມາ.

Verse 18

यदृच्छया गतस्तत्र ब्रह्मा लोकपितामहः

ໂດຍບັງເອີນອັນເປັນພຣະປະສົງ ພຣະພຣະຫມາ—ປິຕາມະຫາ ແລະ ຜູ້ເກີດກໍ່ໂລກທັງປວງ—ໄດ້ໄປຮອດບ່ອນນັ້ນ।

Verse 19

ददर्श पुण्डरीकाक्षं स्वपन्तं तमनाकुलम् । मायया मोहितः शम्भोर्विष्णुमाह पितामहः

ທ່ານໄດ້ເຫັນພຣະວິສນຸ ຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວ ກຳລັງນອນຫຼັບຢ່າງສະຫງົບ ບໍ່ວຸ່ນວາຍເລີຍ। ແລ້ວພຣະພິຕາມະຫາ (ພຣະພຣະຫມາ) ຜູ້ຖືກມາຍາຂອງພຣະສັມພູ (ພຣະສິວະ) ລວງໃຫ້ຫຼົງ ໄດ້ເວົ້າກັບພຣະວິສນຸ।

Verse 20

कस्त्वं वदेत्यमर्षेण प्रहृत्योत्थाप्य माधवम् । स तु हस्तप्रहारेण तीव्रेणाभिहतः क्षणात्

ດ້ວຍຄວາມໂກດ ທ່ານໄດ້ຕີພຣະມາທະວະ ດຶງໃຫ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະຮ້ອງວ່າ “ເຈົ້າແມ່ນໃຜ?” ແຕ່ໃນພິບຕາ ພຣະມາທະວະກໍຖືກຟາດດ້ວຍຝາມືອັນຮຸນແຮງນັ້ນຢ່າງໜັກ.

Verse 21

प्रबुद्धोत्थाय शयनाद्ददर्श परमेष्ठिनम् । तमाह चांतस्संक्रुद्धः स्वयमक्रुद्धवद्धरिः

ເມື່ອຕື່ນຂຶ້ນ ແລະລຸກຈາກທີ່ນອນ ພຣະຫຣິໄດ້ເຫັນພຣະປະຣະເມດຖິນ (ພຣະພຣະຫມາ)។ ແມ່ນແທ້ວ່າໃນໃຈມີໂກດ ແຕ່ພຣະອົງກໍຂົນຂວາງຕົນ ແລະເວົ້າດັ່ງຜູ້ບໍ່ໂກດ.

Verse 22

कुतस्त्वमागतो वत्स कस्मात्त्वं व्याकुलो वद । इति विष्णुवचः श्रुत्वा प्रभुत्वगुणसूचकम्

“ລູກເອີຍ ເຈົ້າມາຈາກໃສ? ເປັນຫຍັງຈຶ່ງວຸ່ນວາຍ? ຈົ່ງບອກເຮົາ” ດັ່ງນີ້. ເມື່ອໄດ້ຍິນພຣະວາຈາຂອງພຣະວິສນຸ ອັນຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄຸນແຫ່ງຄວາມເປັນຜູ້ປົກປ້ອງແລະຜູ້ເປັນເຈົ້າ (ອີກຝ່າຍຈຶ່ງຕອບຕາມຄວນ).

Verse 23

रजसा बद्धवैरस्तं ब्रह्मा पुनरभाषत । वत्सेति मां कुतो ब्रूषे गुरुः शिष्यमिवात्मनः

ແລ້ວພຣະພຣະຫມາໄດ້ກ່າວອີກຄັ້ງຕໍ່ຜູ້ທີ່ຄວາມປະທັດປະທານແຫ່ງຄວາມຮ້າຍຖືກຜູກໄວ້ໂດຍຣາຊະສະ: «ລູກເອີຍ ເຈົ້າເອີ້ນຂ້າວ່າ ‘ລູກຮັກ’ ມາຈາກໃສ? ເຈົ້າເວົ້າກັບຂ້າດັ່ງກັບເຈົ້າເປັນຄູ ແລະຂ້າເປັນສິດຂອງເຈົ້າ»।

Verse 24

मां न जानासि किं नाथं प्रपञ्चो यस्य मे कृतिः । त्रिधात्मानं विभज्येदं सृष्ट्वाथ परिपाल्यते

«ໂອ ພຣະນາຖາ, ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກຂ້າບໍ? ຈັກກະວານທີ່ປາກົດທັງໝົດນີ້ແມ່ນຜົນງານຂອງຂ້າ. ຂ້າແບ່ງພຣະອົງຂອງຂ້າເປັນສາມສ່ວນ ແລ້ວສ້າງໂລກນີ້ ແລະຕໍ່ມາກໍຄຸ້ມຄອງ ແລະປົກຄອງມັນ»।

Verse 25

संहरामि नमे कश्चित्स्रष्टा जगति विद्यते । इत्युक्ते सति सो ऽप्याह ब्रह्माणं विष्णुरव्ययः

ເມື່ອລາວກ່າວວ່າ «ຂ້າທຳລາຍ (ຈັກກະວານ) ແລະສຳລັບຂ້າ ບໍ່ມີຜູ້ສ້າງໃດໃນໂລກ» ແລ້ວ, ພຣະວິສນຸຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ ກໍໄດ້ກ່າວຕອບແກ່ພຣະພຣະຫມາ।

Verse 26

अहमेवादिकर्तास्य हर्ता च परिपालकः । भवानपि ममैवांगादवतीर्णः पुराव्ययात्

«ຂ້າແຕ່ຜູ້ດຽວເປັນຜູ້ສ້າງແຕ່ເດີມຂອງຈັກກະວານນີ້, ເປັນຜູ້ຖອນຄືນໃນຍາມລະລາຍ, ແລະເປັນຜູ້ປົກປ້ອງ. ເຈົ້າເອງກໍເຄີຍລົງມາຈາກອະວະຂອງຂ້າ—ຈາກຂ້າ ຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ»।

Verse 27

मन्नियोगात्त्वमात्मानं त्रिधा कृत्वा जगत्त्रयम् । सृजस्यवसि चांते तत्पुनः प्रतिसृजस्यपि

«ໂດຍພຣະບັນຊາຂອງຂ້າ ເຈົ້າແບ່ງຕົນເອງເປັນສາມສ່ວນ ແລ້ວສ້າງໂລກທັງສາມ; ເຈົ້າຄຸ້ມຄອງມັນ ແລະໃນທ້າຍສຸດ ເຈົ້າກໍຖອນມັນກັບເຂົ້າສູ່ແຫຼ່ງກຳເນີດອີກຄັ້ງ»។

Verse 28

विस्मृतोसि जगन्नाथं नारायणमनामयम् । तवापि जनकं साक्षान्मामेवमवमन्यसे

ເຈົ້າໄດ້ລືມນາຣາຍະນະ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ແລະບໍ່ມີໂລກ. ແລະເຈົ້າຍັງດູໝິ່ນຂ້າເຊັ່ນນີ້—ຂ້າຜູ້ເປັນພໍ່ຂອງເຈົ້າແທ້ໆ ປາກົດຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ.

Verse 29

तवापराधो नास्त्यत्र भ्रांतोसि मम मायया । मत्प्रसादादियं भ्रांतिरपैष्यति तवाचिरात्

ໃນເລື່ອງນີ້ ເຈົ້າບໍ່ມີຄວາມຜິດດອກ; ເຈົ້າຖືກຫຼອກລວງໂດຍມາຍາຂອງຂ້າ. ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງຂ້າ ຄວາມຫຼົງນີ້ຈະຫາຍໄປໃນໄມ່ຊ້າ.

Verse 30

शृणु सत्यं चतुर्वक्त्र सर्वदेवेश्वरो ह्यहम् । कर्ता भर्ता च हर्ता च न मयास्ति समो विभुः

ຈົ່ງຟັງຄວາມຈິງ ໂອ ພຣະພຣະຫມາຜູ້ມີສີ່ໜ້າ: ຂ້ານີ້ແຫຼະແມ່ນຈອມເທວະເຫນືອເທວະທັງປວງ. ຂ້າເປັນຜູ້ກະທຳ ຜູ້ຄ້ຳຈຸນ ແລະຜູ້ຖອນຄືນ; ເປັນອົງອະທິປະໄຕຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວ ບໍ່ມີໃຜເທົ່າຂ້າ.

Verse 31

एवमेव विवादोभूद्ब्रह्मविष्ण्वोः परस्परम् । अभवच्च महायुद्धं भैरवं रोमहर्षणम्

ດັ່ງນັ້ນ ການໂຕ້ຖຽງຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງພຣະພຣະຫມາ ແລະ ພຣະວິສນຸ ຕໍ່ຕ້ານກັນ. ແລ້ວກໍເກີດສົງຄາມໃຫຍ່—ນ່າຢ້ານ ແລະເຮັດໃຫ້ຂົນລຸກ. ຕາມທັດສະນະໄສວະ ການປະທະນີ້ສະທ້ອນຂອບເຂດຂອງອຳນາດໂລກີ ເມື່ອບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະຜູ້ເປັນຈອມສູງສຸດ (ປະຕິ) ຄື ພຣະສິວະ; ພຣະອົງຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ຄລາຍຄວາມແຂ່ງຂັນນີ້ໂດຍເປີດເຜີຍຄວາມຈິງອັນສູງ.

Verse 32

मुष्टिभिर्न्निघ्नतोस्तीव्रं रजसा बद्धवैरयोः । तयोर्दर्पापहाराय प्रबोधाय च देवयोः

ເມື່ອເທວະທັງສອງນັ້ນ—ຖືກຜູກມັດດ້ວຍຄວາມພະຍາດຮ້າຍແຫ່ງຄວາມເປັນສັດຕູ—ຕີກັນດ້ວຍກຳປັ້ນ ແລະກໍ່ໃຫ້ຝຸ່ນໜາທຶບຟຸ້ງຂຶ້ນ, ນີ້ເກີດຂຶ້ນເພື່ອຖອນຄວາມຈອງຫອງຂອງພວກເຂົາ ແລະເພື່ອປຸກໃຫ້ເທວະທັງສອງຮູ້ແຈ້ງຄວາມຈິງ.

Verse 33

मध्ये समाविरभवल्लिंगमैश्वरमद्भुतम् । ज्वालामालासहस्राढ्यमप्रमेयमनौपमम्

ໃນກາງການປາກົດນັ້ນ ລິງຄະອັນອັດສະຈັນ ແຫ່ງພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນອົງອະທິປະໄຕ ໄດ້ປາກົດຂຶ້ນ—ປະດັບດ້ວຍພວງມາລາແຫ່ງໄຟນັບພັນ ບໍ່ອາດວັດໄດ້ ແລະບໍ່ມີສິ່ງໃດເທົ່າທຽມ।

Verse 34

क्षयवृद्धिविनिर्मुक्तमादिमध्यांतवर्जितम् । तस्य ज्वालासहस्रेण ब्रह्मविष्णू विमोहितौ

ລິງຄະນັ້ນ ພົ້ນຈາກຄວາມເສື່ອມແລະການເພີ່ມພູນ ບໍ່ມີຕົ້ນ ກາງ ແລະປາຍ; ໂດຍໄຟນັບພັນຂອງລັດສະຫມີນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ພຣະວິສະນຸ ຖືກເຮັດໃຫ້ຫຼົງງົດງົງ.

Verse 35

विसृज्य युद्धं किं त्वेतदित्यचिंतयतां तदा । न तयोस्तस्य याथात्म्यं प्रबुद्धमभवद्यदा

ໃນເວລານັ້ນ ພວກເຂົາວາງການຮົບໄວ້ ແລະຄິດພິຈາລະນາວ່າ “ນີ້ແທ້ໆແມ່ນຫຍັງ?” ແຕ່ໃນຂະນະນັ້ນ ຄວາມເປັນຈິງຂອງມັນ ບໍ່ໄດ້ແຈ້ງຊັດແກ່ທັງສອງ.

Verse 36

तदा समुद्यतौ स्यातां तस्याद्यंतं परीक्षितुम् । तत्र हंसाकृतिर्ब्रह्मा विश्वतः पक्षसंयुतः

ຕໍ່ມາ ທັງສອງໄດ້ອອກໄປເພື່ອກວດຄົ້ນຫາຕົ້ນແລະປາຍຂອງການປາກົດອັນໄຮ້ຂອບເຂດນັ້ນ. ທີ່ນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາໄດ້ແປງກາຍເປັນຫົງ ມີປີກແຜ່ອອກທົ່ວທິດ ເພື່ອສືບຄົ້ນ.

Verse 37

मनोनिलजवो भूत्वा गतस्तूर्ध्वं प्रयत्नतः । नारायणोपि विश्वात्मा लीलाञ्जनचयोपमम्

ພຣະພຣະຫມາເຮັດໃຫ້ຕົນໄວດັ່ງໃຈແລະລົມ ແລ້ວພາຍາຍາມບິນຂຶ້ນເທິງ. ແມ່ນແຕ່ນາຣາຍະນະ ຜູ້ເປັນອາດຕະມາແຫ່ງສາກົນ ກໍລຸກຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມ—ປາກົດດັ່ງກ້ອນຄວາມຮັດສະຫມີດຳດັ່ງຂີ້ຕາ (ອັນຈະນະ) ຢ່າງເລີ່ນລ້າ.

Verse 38

वाराहममितं रूपमस्थाय गतवानधः । एवं वर्षसहस्रं तु त्वरन् विष्णुरधोगतः

ພຣະວິສນຸໄດ້ຮັບຮູບອັນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ເປັນໝູປ່າ ແລ້ວເສັງລົງໄປຂ້າງລຸ່ມ. ດ້ວຍຄວາມເຮັ່ງຮ້ອນ ພຣະວິສນຸຈຶ່ງລົງຕໍ່ໄປອີກຈົນຄົບພັນປີ.

Verse 39

नापश्यदल्पमप्यस्य मूलं लिंगस्य सूकरः । तावत्कालं गतश्चोर्ध्वं तस्यांतं ज्ञातुमिच्छया

ແມ່ນແຕ່ຜ່ານໄປດົນນານ ໝູປ່າ (ພຣະວິສນຸ) ກໍບໍ່ເຫັນແມ່ນແຕ່ຮ່ອງຮອຍນ້ອຍໆຂອງຖານລິງຄະນັ້ນ. ແລ້ວພຣະອົງກໍຂຶ້ນໄປຂ້າງເທິງອີກເທົ່າເວລາກັນ ເພື່ອປາດຖະນາຮູ້ຂອບເຂດຂອງມັນ; ແຕ່ການຈະຮອດປາຍຂອງເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ກໍເກີນຈະເຖິງໄດ້.

Verse 40

तथैव भगवान् विष्णुः श्रांतः संविग्नलोचनः

ເຊັ່ນດຽວກັນ ພຣະວິສນຸຜູ້ເປັນພຣະຜູ້ມີພາກ ກໍເມື່ອຍລ້າ ແລະດວງຕາຂອງພຣະອົງສັ່ນໄຫວດ້ວຍຄວາມກັງວົນ.

Verse 41

क्लेशेन महता तूर्णमधस्तादुत्थितो ऽभवत् । समागतावथान्योन्यं विस्मयस्मेरवीक्षणौ

ດ້ວຍຄວາມລຳບາກຢ່າງໃຫຍ່ ພຣະອົງໄດ້ລຸກຂຶ້ນຈາກຂ້າງລຸ່ມຢ່າງໄວ. ແລ້ວທັງສອງກໍມາພົບກັນ ແລະມອງກັນໄປມາ ດ້ວຍດວງຕາເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມພິສົດອັດສະຈັນ ແລະຮອຍຍິ້ມອ່ອນໆ.

Verse 42

मायया मोहितौ शंभोः कृत्याकृत्यं न जग्मतुः । पृष्ठतः पार्श्वतस्तस्य चाग्रतश्च स्थितावुभौ

ຖືກມາຍາຂອງພຣະສັມພູ (Śambhu) ປົກຄຸມໃຈ ທັງສອງຈຶ່ງບໍ່ອາດແຍກໄດ້ວ່າ ສິ່ງໃດຄວນເຮັດ ແລະສິ່ງໃດບໍ່ຄວນເຮັດ. ພວກເຂົາທັງສອງຢືນຢູ່ໃກ້ພຣະອົງ—ຜູ້ໜຶ່ງຢູ່ດ້ານຫຼັງ ຜູ້ໜຶ່ງຢູ່ຂ້າງກາຍ ແລະອີກຜູ້ໜຶ່ງຢູ່ດ້ານໜ້າ—ດັ່ງຜູ້ບໍ່ອາດຫ່າງໄປໄດ້.

Verse 43

प्रणिपत्य किमात्मेदमित्यचिंतयतां तदा

ເມື່ອກ້ອມກາບນົບນ້ອມແລ້ວ ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ພວກເຂົາໄດ້ຄິດພິຈາລະນາວ່າ: «ອາດມັນ (Ātman) ນີ້ແທ້ໆແມ່ນຫຍັງ?»

Verse 89

वारिशय्यागतो विष्णुः सुष्वापानाकुलः सुखम् । ५

ພຣະວິສນຸໄດ້ໄປຮອດຕຽງນ້ຳຂອງພຣະອົງ ແລ້ວບັນທົມນອນຢ່າງສຸກສະບາຍ ບໍ່ມີສິ່ງໃດລົບກວນ।

Verse 90

श्रांतोत्यंतमदृष्ट्वांतं पापताधः पितामहः । ५

ພຣະປິຕາມະຫາ ພຣະພຣະຫມາ ເມື່ອເຫນື່ອຍລ້າຢ່າງຫນັກ ບໍ່ເຫັນທ້າຍສຸດຂອງສະພາວະນັ້ນ ແລະເຫັນການຕົກຕ່ຳລົງສູ່ບາບ ຈຶ່ງກະວົນກະວາຍຢ່າງລຶກຊຶ້ງ।