काम्यकर्मविभागः — Taxonomy of Kāmya (Desire-Motivated) Śaiva Rites
ອັດທະຍາຍ 29 ເລີ່ມດ້ວຍ ພຣະສີກຣິດສະນາ ຖາມ ອຸປະມັນຍຸ ວ່າ ຜູ້ປະຕິບັດ ທຳມະພຣະສິວະ (śivadharma) ມີ ກຳມະກາມຍະ (ພິທີກຳຕາມຄວາມປາດຖະໜາ) ນອກເໜືອຈາກ ນິຕະ/ໄນມິຕຕິກ ທີ່ສອນແລ້ວ ຫຼືບໍ່. ອຸປະມັນຍຸ ຕອບໂດຍແບ່ງຜົນເປັນ ອາຍິຫິກ (ໂລກນີ້), ອາມູສມິກ (ໂລກໜ້າ) ແລະ ຜົນຮ່ວມ; ພ້ອມອະທິບາຍຮູບແບບການປະຕິບັດ 5 ຢ່າງ: ກຣິຍາມະຍະ (ພິທີກຳ), ຕະປະຫະມະຍະ (ຕະປະ), ຊະປະ–ທຽນະມະຍະ (ສວດມົນ–ສະມາທິ), ແລະ ສັຣວະມະຍະ (ປະສົມປະສານ), ໂດຍກຣິຍາແບ່ງເປັນລຳດັບເຊັ່ນ ໂຮມ, ທານ, ອາຣຈະນາ. ທ່ານເນັ້ນວ່າ ພິທີກຳໃຫ້ຜົນເຕັມສຳລັບຜູ້ມີ śakti (ຄວາມສາມາດ/ການອະນຸຍາດ) ເພາະ śakti ເທົ່າກັບ ājñā ຄຳສັ່ງຂອງພຣະສິວະ ພຣະປະຣະມາດມັນ; ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກພຣະສິວະ ຄວນປະຕິບັດ ກຳມະກາມຍະ. ຕໍ່ມາ ທ່ານແນະນຳພິທີທີ່ໃຫ້ຜົນທັງໂລກນີ້ແລະໂລກໜ້າ ໂດຍ Śaiva ແລະ Māheśvara ປະຕິບັດຕາມລຳດັບພາຍໃນ/ພາຍນອກ. ທ່ານອະທິບາຍວ່າ “Śiva” ແລະ “Maheśvara” ບໍ່ແຕກຕ່າງໃນທີ່ສຸດ; ດັ່ງນັ້ນ Śaiva ແລະ Māheśvara ກໍບໍ່ແບ່ງຂາດ: Śaiva ເນັ້ນ jñāna-yajña (ຍັດຍະແຫ່ງປັນຍາ) ແລະ Māheśvara ເນັ້ນ karma-yajña (ຍັດຍະແຫ່ງການກະທຳ). ດັ່ງນັ້ນ ຝ່າຍໜຶ່ງເນັ້ນພາຍໃນ ອີກຝ່າຍເນັ້ນພາຍນອກ ແຕ່ຫຼັກການພິທີບໍ່ຕ່າງ ຕ່າງກັນພຽງການເນັ້ນ (antar/bahiḥ) ເທົ່ານັ້ນ.
Shlokas
Verse 1
श्रीकृष्ण उवाच । भगवंस्त्वन्मुखादेव श्रुतं श्रुतिसमं मया । स्वाश्रितानां शिवप्रोक्तं नित्यनैमित्तिकं तथा
ພຣະສີກຣິດສະນາກ່າວວ່າ: «ໂອ ທ່ານຜູ້ນ່າເຄົາລົບ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຟັງຈາກປາກຂອງທ່ານໂດຍກົງ ຄໍາສອນທີ່ມີອໍານາດເທົ່າກັບເວດ—ສິ່ງທີ່ພຣະສິວະບັນຍັດໃຫ້ແກ່ຜູ້ພຶ່ງພາພຣະອົງ: ວິນັຍປະຈໍາວັນ ແລະ ພິທີຕາມການກໍານົດເວລາດ້ວຍ»។
Verse 2
इदानीं श्रोतुमिच्छामि शिवधर्माधिकारिणाम् । काम्यमप्यस्ति चेत्कर्म वक्तुमर्हसि साम्प्रतम्
ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະຟັງເຖິງຜູ້ທີ່ມີສິດເຂົ້າຮັບທຳຂອງພຣະສິວະ. ຖ້າຍັງມີກຳມະການບູຊາແບບກາມຍະ (ເພື່ອປາຖະໜາຜົນ) ກໍຂໍໃຫ້ທ່ານອະທິບາຍໃນບັດນີ້ເທີດ.
Verse 3
उपमन्युरुवाच । अस्त्यैहिकफलं किञ्चिदामुष्मिकफलं तथा । ऐहिकामुष्मिकञ्चापि तच्च पञ्चविधं पुनः
ອຸປະມັນຍຸກ່າວວ່າ: “ມີຜົນຢ່າງໜຶ່ງເປັນຜົນໃນໂລກນີ້ ແລະອີກຢ່າງໜຶ່ງເປັນຜົນໃນໂລກໜ້າ. ຍັງມີຜົນທີ່ເປັນທັງໂລກນີ້ແລະໂລກໜ້າ; ແລະຜົນນັ້ນອີກທີ ແບ່ງເປັນຫ້າປະເພດ.”
Verse 4
किंचित्क्रियामयं कर्म किंचित्कर्म तपो मयम् । जपध्यानमयं किंचित्किंचित्सर्वमयं तथा
ກຳບາງຢ່າງເນັ້ນການປະຕິບັດພິທີກຳ; ກຳບາງຢ່າງເນັ້ນຕະປະ (ຄວາມພາກພຽນອົດທົນ). ບາງຢ່າງເປັນຈະປະແລະສະມາທິ; ແລະບາງຢ່າງກໍເປັນສິ່ງຄົບຖ້ວນ ຮວມທຸກແນວທາງແຫ່ງສາທະນາ.
Verse 5
क्रियामयं तथा भिन्नं होमदानार्चनक्रमात् । सर्वशक्तिमतामेव नान्येषां सफलं भवेत्
ການບູຊາທີ່ອີງໃສ່ການກະທຳ—ແຍກເປັນລຳດັບຂອງ ໂຮມະ (ບູຊາໄຟ), ທານະ (ການໃຫ້ທານ), ແລະ ອາຣຈະນາ (ການສັກກາລະພິທີ)—ໃຫ້ຜົນແກ່ຜູ້ມີພະລັງອຳນາດທາງຈິດວິນຍານຢ່າງເຕັມທີ່ເທົ່ານັ້ນ; ສຳລັບຜູ້ອື່ນ ມັນບໍ່ກາຍເປັນຜົນທີ່ແທ້ຈິງ.
Verse 6
शक्तिश्चाज्ञा मदेशस्य शिवस्य परमात्मनः । तस्मात्काम्यानि कर्माणि कुर्यादाज्ञाधरोद्विजः
ພະລັງ (Śakti) ແລະ ພະບັນຊາ (ājñā) ແມ່ນກົດບັນຍັດຂອງຂ້າ—ພຣະສິວະ ອັດຕະມັນສູງສຸດ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ດວິຊະ, ຜູ້ຖືພະບັນຊານັ້ນ ຄວນປະກອບພິທີກຳກາມຍະຕາມພະບັນຊາ.
Verse 7
अथ वक्ष्यामि काम्यं हि चेहामुत्र फलप्रदम् । शैवैर्माहेश्वरैश्चैव कार्यमंतर्बहिः क्रमात्
ບັດນີ້ ຂ້າຈະອະທິບາຍວິທີປະຕິບັດກາມຍະ ທີ່ໃຫ້ຜົນທັງໃນໂລກນີ້ ແລະ ໂລກໜ້າ. ຊາວະ (Śaiva) ແລະ ມາເຮສະວະຣະ (Māheśvara) ພຶງປະຕິບັດຕາມລຳດັບ ທັງພາຍໃນແລະພາຍນອກ.
Verse 8
शिवो महेश्वरश्चेति नात्यंतमिह भिद्यते । यथा तथा न भिद्यंते शैवा माहेश्वरा अपि
ໃນນີ້ ນາມ “ສິວະ” ແລະ “ມະເຫສະວະຣະ” ບໍ່ແມ່ນແຕກຕ່າງກັນໂດຍແທ້ໃນສານະ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ພວກສາຍວະ ແລະ ພວກມາເຫສະວະຣະ ກໍບໍ່ຄວນຖືວ່າແຍກຕ່າງກັນ.
Verse 9
शिवाश्रिता हि ते शैवा ज्ञानयज्ञरता नराः । माहेश्वरास्समाख्याता कर्मयज्ञरता भुवि
ຜູ້ເປັນສາຍວະທີ່ພຶ່ງພາອາໄສພຣະສິວະ ແລະມຸ່ງໝັ້ນໃນຍັດຍະແຫ່ງປັນຍາ (jñāna-yajña) ແມ່ນຜູ້ມີພອນແທ້. ໃນໂລກນີ້ ຜູ້ທີ່ມຸ່ງໝັ້ນໃນຍັດຍະແຫ່ງກຳ (karma-yajña) ຖືກເອີ້ນວ່າ ມາເຫສະວະຣະ.
Verse 10
तस्मादाभ्यन्तरे कुर्युः शैवा माहेश्वरा वहिः । न तु प्रयोगो भिद्येत वक्ष्यमाणस्य कर्मणः
ດັ່ງນັ້ນ ໃຫ້ເປັນສາຍວະຢູ່ພາຍໃນ ແລະເປັນມາເຫສະວະຣະຢູ່ພາຍນອກ; ແຕ່ຢ່າໃຫ້ຂັ້ນຕອນທີ່ກຳນົດໄວ້ຂອງພິທີກຳລັງຈະຖືກສອນນີ້ ຖືກປ່ຽນແປງ ຫຼືຖືກທຳລາຍ.
Verse 11
परीक्ष्य भूमिं विधिवद्गंधवर्णरसादिभिः । मनोभिलषिते तत्र वितानविततांबरे
ເມື່ອໄດ້ກວດສອບພື້ນດິນຢ່າງຖືກພິທີ ດ້ວຍກິ່ນ ສີ ລົດ ແລະອື່ນໆ ແລ້ວ ໃນບ່ອນທີ່ໃຈພໍໃຈ ຄວນກາງວິຕານ ແລະຈັດຜ້າຄຸ້ມຂ້າງເທິງໃຫ້ກວ້າງຂວາງເພື່ອພິທີ.
Verse 12
सुप्रलिप्ते महीपृष्ठे दर्पणोदरसंनिभे । प्राचीमुत्पादयेत्पूर्वं शास्त्रदृष्टेन वर्त्मना
ເທິງຜິວດິນທີ່ທາໃຫ້ດີ ແລະຈັດໃຫ້ເທົ່າກັນ ລຽບເຫມືອນດ້ານໃນຂອງກະຈົກ ຄວນກຳນົດທິດຕາເວັນອອກກ່ອນ ຕາມທາງທີ່ຄຳພີກຳນົດໄວ້.
Verse 13
एकहस्तं द्विहस्तं वा मण्डलं परिकल्पयेत् । आलिखेद्विमलं पद्ममष्टपत्रं सकर्णिकम्
ພຶງຈັດວາງມັນດະລະ (maṇḍala) ພິທີ ໃຫ້ມີຂະໜາດໜຶ່ງຝາມື ຫຼືສອງຝາມື. ພາຍໃນນັ້ນ ພຶງແຕ້ມດອກບົວອັນບໍລິສຸດ ມີແປດກີບ ແລະມີໃຈກາງ (karnikā).
Verse 14
रत्नहेमादिभिश्चूर्णैर्यथासंभवसंभृतैः । पञ्चावरणसंयुक्तं बहुशोभासमन्वितम्
ໃຊ້ຜົງຈາກເພັດນິລະມະນີ, ຄຳ ແລະອື່ນໆ ທີ່ຮວບຮວມໄດ້ຕາມກຳລັງ, ພຶງຈັດໃຫ້ພ້ອມດ້ວຍອາວະຣະນະ (āvaraṇa) ຫ້າຊັ້ນ ແລະງາມສະຫງ່າຫຼາຍປະການ.
Verse 15
दलेषु सिद्धयः कल्प्याः केसरेषु सशक्तिकाः । रुद्रा वामादयस्त्वष्टौ पूर्वादिदलतः क्रमात्
ໃນກີບດອກ ພຶງນຶກພິຈາລະນາສິດທິ (siddhi) ທັງຫຼາຍ; ໃນເສັ້ນເກສອນ (kesara) ພຶງນຶກເຖິງພຣະອຳນາດແຫ່ງສັກຕິ (Śakti) ຄຽງຄູ່ກັນ. ຣຸດຣະ (Rudra) ແປດພຣະອົງ ເລີ່ມຈາກ ວາມະ (Vāma) ພຶງພິຈາລະນາຕາມລຳດັບ ເລີ່ມຈາກກີບທາງທິດຕາເວັນອອກ ແລ້ວດຳເນີນຕໍ່ໄປ.
Verse 16
कर्णिकायां च वैराग्यं बीजेषु नव शक्तयः । स्कन्दे शिवात्मको धर्मो नाले ज्ञानं शिवाश्रयम्
ໃນກະໂປງກາງ (ຄັນນິກາ) ມີຄວາມວາງຈິດບໍ່ຍຶດຕິດ. ໃນພະຍາງຄໍາເມັດ (ບີຈະ) ມີພະລັງ 9 ປະການ. ໃນກ້ານມີທຳມະອັນມີສິວະເປັນແກ່ນ, ແລະໃນຊ່ອງນາດີມີປັນຍາທີ່ອາໄສພຣະສິວະແຕ່ຜູ້ດຽວ.
Verse 17
कर्णिकोपरि चाग्नेयं मंडलं सौरमैन्दवम् । शिवविद्यात्मतत्त्वाख्यं तत्त्वत्रयमतः परम्
ເທິງຄັນນິກາມີມົນດົນໄຟ (ອັກນິ-ມັນດະລະ) ພ້ອມດ້ວຍວົງຕາເວັນ ແລະ ວົງຈັນ. ເຫນືອກວ່ານັ້ນແມ່ນຕັດຕະວະສາມ: ຕັດຕະວະຂອງສິວະ, ຕັດຕະວະຂອງວິທະຍາ, ແລະ ຕັດຕະວະຂອງອາດມັນ—ສູງສຸດເຫນືອຊັ້ນຕ່ໍາທັງປວງ.
Verse 18
सर्वासनोपरि सुखं विचित्रकुसुमान्वितम् । पञ्चावरणसंयुक्तं पूजयेदंबया सह
ເທິງອາສນະອັນດີທີ່ສຸດໃນບັນດາອາສນະທັງປວງ ທີ່ນຸ່ມນວນ ແລະປະດັບດ້ວຍດອກໄມ້ຫຼາກສີ ຄວນບູຊາ(ພຣະສິວະ) ພ້ອມກັບພຣະແມ່ອັມບາ ໂດຍຈັດພິທີດ້ວຍອາວະຣະນະຫ້າປະການ।
Verse 19
शुद्धस्फटिकसंकाशं प्रसन्नं शीतलद्युतिम् । विद्युद्वलयसंकाशजटामुकुटभूषितम्
ພຣະອົງປາກົດດັ່ງແກ້ວຜະລຶກບໍລິສຸດ ສະຫງົບຜ່ອນ ແຈ້ງໃສ ແລະສ່ອງປະກາຍດ້ວຍລັດສະຫມີເຢັນຊື່ນ; ປະດັບດ້ວຍມຸກຸດຊົງຊະຕາທີ່ສະຫວ່າງດັ່ງວົງຟ້າຜ່າ।
Verse 20
शार्दूलचर्मवसनं किञ्चित्स्मितमुखांबुजम् । रक्तपद्मदलप्रख्यपादपाणितलाधरम्
ພຣະອົງນຸ່ງຫົ່ມດ້ວຍໜັງເສືອ; ໃບໜ້າດັ່ງດອກບົວມີຮອຍຍິ້ມອ່ອນ. ຝາຕີນ ຝາມື ແລະຮິມຝີປາກ ສ່ອງປະກາຍດັ່ງກີບດອກບົວແດງ।
Verse 21
सर्वलक्षणसंपन्नं सर्वाभरणभूषितम् । दिव्यायुधवरैर्युक्तं दिव्यगंधानुलेपनम्
ພຣະອົງພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນທຸກປະການ ແລະປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບທັງປວງ; ພ້ອມອາວຸດທິບອັນປະເສີດ ແລະຊະໂລມດ້ວຍນ້ຳຫອມທິບອັນຫອມຫວານ।
Verse 22
पञ्चवक्त्रं दशभुजं चन्द्रखण्डशिखामणिम् । अस्य पूर्वमुखं सौम्यं बालार्कसदृशप्रभम्
ພຣະສິວະມີຫ້າໜ້າ ສິບແຂນ ສວມມົງກຸດປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງມະນີຮູບຈັນທຣາຄື່ງເສັ້ນ. ໜ້າທາງຕາເວັນອອກຂອງພຣະອົງອ່ອນໂຍນ ແລະເປັນມົງຄຸນ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຕາເວັນພຶ່ງຂຶ້ນ.
Verse 23
त्रिलोचनारविंदाढ्यं कृतबालेंदुशेखरम् । दक्षिणं नीलजीमूतसमानरुचिरप्रभम्
ທາງດ້ານໃຕ້ຂອງຮູບອັນສັກສິດນັ້ນ ລາວໄດ້ເຫັນພຣະເຈົ້າຜູ້ມີສາມຕາດັ່ງດອກບົວ ທີ່ຊົງສວມຈັນທຣາເສັ້ນນ້ອຍເປັນມົງກຸດ. ພຣະສະຫວ່າງງາມດັ່ງເມກຝົນສີຟ້າເຂັ້ມ—ເປັນມົງຄຸນ ເຕັມໄປດ້ວຍເມດຕາ ແລະ ເໝາະແກ່ການພິຈາລະນາຂອງວິນຍານທີ່ຖືກຜູກມັດ ຜູ້ແສວງຫາພຣະກະລຸນາຂອງປະຕິ (Śiva).
Verse 24
भ्रुकुटीकुटिलं घोरं रक्तवृत्तेक्षणत्रयम् । दंष्ट्राकरालं दुर्धर्षं स्फुरिताधरपल्लवम्
ນ່າຢ້ານກົວໃນການເບິ່ງເຫັນ ຄິ້ວຂົມວຽງຄົດຄຽວເປັນຄວາມດຸ. ມີສາມຕາກົມສີແດງດັ່ງເລືອດ; ມີເຂົາຟັນນ່າສະພຶງກົວ ບໍ່ອາດຕ້ານທານ ບໍ່ອາດເຂົ້າໃກ້. ກີບປາກຂອງພຣະອົງສັ່ນໄຫວ ເພາະພະລັງອັນພຸ່ງພານ.
Verse 25
उत्तरं विद्रुमप्रख्यं नीलालकविभूषितम् । सविलासं त्रिनयनं चन्द्राभरणशेखरम्
ພາກເໜືອຂອງພຣະອົງສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງປະກາຍປະກອບຂອງປະກາລັງສີປະກາຍປະກອບດັ່ງປະກາຍປະກອບຂອງປະກາລັງສີປະກາຍປະກອບດັ່ງປະກາຍປະກອບຂອງປະກາລັງສີປະກາຍປະກອບດັ່ງປະກາຍປະກອບຂອງປະກາລັງສີປະກາຍປະກອບດັ່ງປະກາຍປະກອບຂອງປະກາລັງສີປະກາຍປະກອບດັ່ງປະກາຍປະກອບຂອງປະກາລັງສີປະກາຍປະກອບດັ່ງປະກາຍປະກອບຂອງປະກາລັງສີປະກາຍປະກອບດັ່ງປະກາຍປະກອບຂອງປະກາລັງສີປະກາຍປະກອບດັ່ງປະກາຍປະກອບຂອງປະກາລັງສີປະກາຍປະກອບດັ່ງປະກາຍປະກອບຂອງປະກາລັງສີປະກາຍປະກອບດັ່ງປະກາຍປະກອບຂອງປະກາລັງສີ
Verse 26
पश्चिमं पूर्णचन्द्राभं लोचनत्रितयोज्ज्वलम् । चन्द्ररेखाधरं सौम्यं मंदस्मितमनोहरम्
ພຣະອົງຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນຕົກ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຈັນເຕັມດວງ ຮຸ່ງໂຮງດ້ວຍດວງຕາສາມອັນຈ້າ. ຊົງຖືສັນຍາລັກຈັນເສີຍ ອ່ອນໂຍນແລະເປັນມົງຄຸນ ຊັກນໍາໃຈດ້ວຍຮອຍຍິ້ມອ່ອນຫວານອັນງາມສະຫງ່າ.
Verse 27
पञ्चमं स्फटिकप्रख्यमिंदुरेखासमुज्ज्वलम् । अतीव सौम्यमुत्फुल्ललोचनत्रितयोज्ज्वलम्
ຮູບທີ່ຫ້າສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງແກ້ວຜະລຶກ ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍຈັນເສີຍອັນສະຫວ່າງໄສ. ງາມອ່ອນໂຍນແລະເປັນມົງຄຸນຢ່າງຍິ່ງ ຮຸ່ງໂຮງດ້ວຍດວງຕາສາມທີ່ເປີດກວ້າງ.
Verse 28
दक्षिणे शूलपरशुवज्रखड्गानलोज्ज्वलम् । सव्ये च नागनाराचघण्टापाशांकुशोज्ज्वलम्
ໃນພຣະຫັດຂວາ ພຣະອົງຮຸ່ງໂຮງດ້ວຍຕຣິສູນ (ສາມງ່າ) ຂວານ ວັດຊຣະ ດາບ ແລະໄຟອັນລຸກໂຊນ. ໃນພຣະຫັດຊ້າຍ ພຣະອົງຮຸ່ງໂຮງດ້ວຍງູ ລູກສອນເຫຼັກ ກະດິ່ງ ບ່ວງບາດ (ບ່ວງຜູກ) ແລະອັງກຸສ (ຕະຂໍ).
Verse 29
निवृत्त्याजानुसंबद्धमानाभेश्च प्रतिष्ठया । आकंठं विद्यया तद्वदाललाटं तु शांतया
ຈາກຫົວເຂົ່າຂຶ້ນໄປຮອດສະດື ຄວນຕັ້ງວິບູຕິ (ຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ) ດ້ວຍຈິດໃຈແຫ່ງການຖອນຕົນຈາກໂລກີ. ຈາກສະດືຂຶ້ນໄປ ຄວນທາດ້ວຍຄວາມມັ່ນຄົງ; ຈົນເຖິງຄໍ ດ້ວຍວິດຍາ (ປັນຍາທາງວິນຍານ); ແລະທີ່ໜ້າຜາກ ດ້ວຍສັນຕິອັນສະຫງົບ.
Verse 30
तदूर्ध्वं शांत्यतीताख्यकलया परया तथा । पञ्चाध्वव्यापिनं साक्षात्कलापञ्चकविग्रहम्
ເຫນືອຈາກນັ້ນ ໂດຍພະລັງອັນສູງສຸດແລະເຫນືອກວ່າທັງປວງ ທີ່ເອີ້ນວ່າ «ຊານຕະຕີຕາ» (Śāntyatītā) ຜູ້ປະຕິບັດຈະຮູ້ແຈ້ງໂດຍກົງເຖິງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວຫ້າທາງແຫ່ງການປະກົດ—ຜູ້ທີ່ຮູບອົງເປັນກຸ່ມກະລາຫ້າປະການ.
Verse 31
ईशानमुकुटं देवं पुरुषाख्यं पुरातनम् । अघोरहृदयं तद्वद्वामगुह्यं महेश्वरम्
ພຣະມະເຫສະວະຣະ ມີມົກຸດເປັນ ອີສານະ ເປັນພຣະເກົ່າແກ່ ຮູ້ຈັກນາມວ່າ ປຸຣຸສະ. ດັ່ງນັ້ນ ຫົວໃຈແມ່ນ ອະໂຄຣະ ແລະຄວາມລັບຂ້າງຊ້າຍແມ່ນ ວາມະ.
Verse 32
सद्यपादं च तन्मूर्तिमष्टत्रिंशत्कलामयम् । मातृकामयमीशानं पञ्चब्रह्ममयं तथा
ພຣະອົງຍັງຖືກເອີ້ນວ່າ ສັດຍະປາດະ; ຮູບນັ້ນຂອງພຣະອົງ ປະກອບດ້ວຍ 38 ກະລາ (ພະລັງທິບ). ພຣະອົງແມ່ນ ອີສານະ ທີ່ແຜ່ຊຶມດ້ວຍ ມາຕຣິກາ ແລະຍັງເປັນພະອົງທີ່ປະກອບດ້ວຍ ປັນຈະພຣະຫມັນ ອີກດ້ວຍ.
Verse 33
ओंकाराख्यमयं चैव हंसशक्त्या समन्वितम् । तथेच्छात्मिकया शक्त्या समारूढांकमंडलम्
ພຣະອົງມີສະພາບເປັນ “ໂອມ” (Oṁ) ແລະປະສານກັບ ຫັງສະ-ຊັກຕິ (Haṁsa-Śakti)। ອີກທັງ ອິດຈາ-ຊັກຕິ (icchā-śakti) ພະລັງແຫ່ງພຣະປະສົງ ເປັນພາຫະ ແລະທຣົງມະນະດະລາ (maṇḍala) ອັນສ່ອງສະຫວ່າງໄວ້ໃນຕັກ।
Verse 34
ज्ञानाख्यया दक्षिणतो वामतश्च क्रियाख्यया । तत्त्वत्रयमयं साक्षाद्विद्यामूर्तिं सदाशिवम्
ທາງຂວາຂອງພຣະອົງແມ່ນ ຊັກຕິ ທີ່ເອີ້ນວ່າ ຍານ (jñāna) ແລະທາງຊ້າຍແມ່ນ ຊັກຕິ ທີ່ເອີ້ນວ່າ ກຣິຍາ (kriyā)។ ພຣະອົງແມ່ນ ສະດາຊິວະ (Sadāśiva) ໂດຍກົງ—ມີຮູບເປັນ ວິດຍາ (Vidyā) ອັນບໍລິສຸດ—ຮວບຮວມຕັດຕະວະສາມ (Pati, Paśu, Pāśa) ໄວ້ໃນພຣະອົງ।
Verse 35
मूर्तिमूलेन संकल्प्य सकलीकृत्य च क्रमात् । संपूज्य च यथान्यायमर्घान्तं मूलविद्यया
ເມື່ອໄດ້ອັນເຊີນ (ພຣະສິວະ) ດ້ວຍໃຈ ຜ່ານຮາກຖານແຫ່ງຮູບອັນສັກສິດ ແລະເຮັດໃຫ້ພາບສະມາທິນັ້ນສົມບູນຕາມລຳດັບ; ຄວນບູຊາພຣະອົງຕາມພິທີທີ່ຖືກຕ້ອງ ຈົນເຖິງການຖວາຍອັຣຄະ (arghya) ໂດຍອາໄສ ມູລະ-ວິດຍາ (mūla-vidyā) ຫຼືມູລະມັນຕຣາ।
Verse 36
मूर्तिमन्तं शिवं साक्षाच्छक्त्या परमया सह । तत्रावाह्य महादेवं सदसद्व्यक्तिवर्जितम्
ໃນນັ້ນ ຈົ່ງອັນເຊີນພຣະສິວະ—ຜູ້ປະຈັກຢູ່ແທ້ໃນຮູບອົງ—ພ້ອມກັບ ຊັກຕິ ອັນສູງສຸດຂອງພຣະອົງ; ແລ້ວບູຊາພຣະມະຫາເທວະ (Mahādeva) ຜູ້ເຫນືອກວ່າທັງທີ່ປະກົດ ແລະບໍ່ປະກົດ ແລະພົ້ນຈາກຂອບເຂດແຫ່ງການຈຳແນກອັນຈຳກັດທັງປວງ।
Verse 37
पञ्चोपकरणं कृत्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । ब्रह्मभिश्च षडङ्गैश्च ततो मातृकया सह
ເມື່ອຈັດຕຽມອຸປະກອນພິທີທັງຫ້າ (pañcopakaraṇa) ແລ້ວ ຈົ່ງບູຊາພຣະປະຣະເມສະວະຣະ (Parameśvara)। ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ດ້ວຍ ພຣະມະ-ມັນຕຣາ (Brahma-mantras) ແລະ ສັດອັງຄະ (ṣaḍaṅga) ອົງປະກອບຫົກປະການ; ແລ້ວຕໍ່ໄປ ພ້ອມກັບ ມາຕຣິກາ (Mātṛkā) ແມ່ພິມແຫ່ງອັກສອນສັກສິດ ຈົ່ງປະກອບການບູຊາໃຫ້ສົມບູນ।
Verse 38
प्रणवेन शिवेनैव शक्तियुक्तेन च क्रमात् । शांतेन वा तथान्यैश्च वेदमन्त्रैश्च कृत्स्नशः
ຄວນປະກອບພິທີຕາມລຳດັບ ໂດຍອາໄສພຣະນະວະ «ໂອມ» ແລະມັນຕຣາ «ສິວະ» ອັນປະສານກັບ ສັກຕິ; ຫຼືອື່ນໆ ໂດຍມັນຕຣາ «ສານຕິ» ແລະມັນຕຣາເວດອື່ນໆ ຢ່າງຄົບຖ້ວນ।
Verse 39
पूजयेत्परमं देवं केवलेन शिवेन वा । पाद्यादिमुखवासांतं कृत्वा प्रस्थापनं विना
ຄວນນະມັດສະການບູຊາພຣະເຈົ້າສູງສຸດ—ຈະເປັນພຣະອົງສູງສຸດໂດຍຕົວພຣະອົງ ຫຼືບູຊາພຣະສິວະພຽງອົງດຽວກໍໄດ້—ໂດຍຖວາຍອຸປະຈາຣະເລີ່ມຈາກນ້ຳລ້າງພຣະບາດ (pādya) ຈົນເຖິງເຄື່ອງຫອມປາກ (mukhavāsa) ແຕ່ບໍ່ຕ້ອງທຳພິທີສົ່ງພຣະ (visarjana).
Verse 40
पञ्चावरणपूजां तु ह्यारभेत यथाक्रमम्
ແລ້ວຈຶ່ງຄວນເລີ່ມການບູຊາຫ້າຊັ້ນລ້ອມ (pañcāvaraṇa-pūjā) ຕາມລຳດັບທີ່ກຳນົດໄວ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ।
Frequently Asked Questions
No standalone mythic episode dominates the sampled passage; the chapter is framed as a didactic dialogue where Kṛṣṇa questions Upamanyu about kāmya rites within Śiva-dharma.
The chapter correlates ritual efficacy with śakti understood as Śiva’s ājñā (authorization), implying that correct empowerment/qualification is the hidden condition behind successful kāmya practice.
Śiva and Maheśvara are treated as non-different at the level of ultimate reality; the ‘Śaiva’ and ‘Māheśvara’ identities are presented as functional emphases (inner jñāna-yajña vs. outer karma-yajña) rather than separate manifestations.