नैमित्तिकविधिक्रमः (Occasional Rites and Their Procedure)

Verse 1

उपमन्युरुवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि शिवाश्रमनिषेविणाम् । शिवशास्त्रोक्तमार्गेण नैमित्तिकविधिक्रमम्

ອຸປະມັນຍຸກ່າວວ່າ: “ນັບແຕ່ນີ້ໄປ ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍ ຕາມເສັ້ນທາງທີ່ກ່າວໄວ້ໃນຄຳພີຊິວະສາດ ກ່ຽວກັບລຳດັບພິທີນາຍມິດຕິກະ (ພິທີເປັນຄັ້ງຄາວ) ສຳລັບຜູ້ທີ່ດຳລົງຊີວິດໃນອາສຣົມແຫ່ງພຣະສິວະ.”

Verse 2

सर्वेष्वपि च मासेषु पक्षयोरुभयोरपि । अष्टाभ्यां च चतुर्दश्यां तथा पर्वाणि च क्रमात्

ໃນທຸກໆເດືອນ ໃນທັງສອງປັກ (ຂຶ້ນແລະແຮມ) ໃນວັນທີ 8 ແລະ ວັນທີ 14 ຕາມຈັນທະຄະຕິ ແລະຍັງໃນວັນພາຣະວັນ (ວັນສັກສິດຈຸດຕໍ່) ຕາມລຳດັບ ຄວນປະກອບການບູຊາພຣະສິວະ।

Verse 3

अयने विषुवे चैव ग्रहणेषु विशेषतः । कर्तव्या महती पूजा ह्यधिका वापि शक्तितः

ໃນເວລາອະຍະນະ (solstice) ແລະວິສຸວະ (equinox) ທັງຫຼາຍ ໂດຍສະເພາະໃນຄາວຄຣາສ (eclipse) ຄວນກະທຳພິທີບູຊາອັນໃຫຍ່ແກ່ພຣະສິວະ; ຫຼືຕາມກຳລັງ ຈະກະທຳບູຊາທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່ານັ້ນກໍໄດ້।

Verse 4

मासिमासि यथान्यायं ब्रह्मकूर्चं प्रसाध्य तु । स्नापयित्वा शिवं तेन पिबेच्छेषमुपोषितः

ເດືອນແລ້ວເດືອນເລົ່າ ຕາມກົດລະບຽບ ຄວນຈັດກຽມ «ພຣະຫມະກູຣຈະ» (brahmakūrca) ອັນເປັນນ້ຳປະສົມຊຳລະໃຫ້ຖືກຕ້ອງ. ເມື່ອອາບສະນານພຣະສິວະດ້ວຍນັ້ນ ແລະຖືອຸໂປສະຖະ (fast) ແລ້ວ ຈຶ່ງດື່ມສ່ວນທີ່ເຫຼືອເປັນພຣະປຣະສາດ (śeṣa) ອັນສັກສິດ।

Verse 5

ब्रह्महत्यादिदोषाणामतीव महतामपि । निष्कृतिर्ब्रह्मकूर्चस्य पानान्नान्या विशिष्यते

ແມ່ນແຕ່ບາບອັນໜັກຫນ່ວງຢ່າງຍິ່ງ ເຊັ່ນ ພຣະຫມະຫັດຕະຍາ (brahmahatyā) ແລະອື່ນໆ ກໍບໍ່ມີການແກ້ບາບໃດຈະຍິ່ງກວ່າ ການດື່ມຕາມພິທີບຣາຫມະກູຣຈະ (Brahmakūrca) ເລີຍ।

Verse 6

पौषे पुष्यनक्षत्रे कुर्यान्नीराजनं विभोः । माघे मघाख्ये नक्षत्रे प्रदद्याद्घृतकंबलम्

ໃນເດືອນເປົາສະ (Pauṣa) ເມື່ອນັກສັດ ປຸສະຍະ (Puṣya) ຄອບງຳ ພຶງກະທຳນີຣາຊະນະ (ārati) ອັນເປັນມົງຄຸນ ແດ່ພຣະສິວະຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວສັບພະສິ່ງ. ໃນເດືອນມາຄະ (Māgha) ເມື່ອນັກສັດ ມະຄາ (Maghā) ປາກົດ ພຶງຖວາຍຜ້າຂົນແກະຊຸບນ້ຳມັນເນີຍ (ghee) ເປັນທານບູຊາ.

Verse 7

फाल्गुने चोत्तरान्ते वै प्रारभेत महोत्सवम् । चैत्रे चित्रापौर्णमास्यां दोलां कुर्याद्यथाविधि

ໃນທ້າຍເດືອນພາລຄຸນະ (Phālguna) ພຶງເລີ່ມມະໂຫດສົບອັນໃຫຍ່. ຕໍ່ມາໃນເດືອນໄຈຕຣະ (Caitra) ໃນວັນເພັງພາຍໃຕ້ນັກສັດ ຈິຕຣາ (Citrā) ພຶງກະທຳພິທີໂດລາ (dolā) ຕາມຂໍ້ກຳນົດ ເພື່ອບູຊາພຣະສິວະໃຫ້ຖືກການເວລາ.

Verse 8

वैशाख्यां तु विशाखायां कुर्यात्पुष्पमहालयम् । ज्येष्ठे मूलाख्यनक्षत्रे शीतकुम्भं प्रदापयेत्

ໃນເດືອນໄວສາຂະ (Vaiśākha) ເມື່ອນັກສັດ Viśākhā ຄອບງໍາ ພຶງຈັດ “ມະຫາອາໄລດອກໄມ້” ເປັນສະຖານບູຊາດອກໄມ້ອັນໃຫຍ່ແດ່ພະສິວະ. ໃນເດືອນເຈຍສະຖະ (Jyeṣṭha) ເມື່ອນັກສັດ Mūlā ປາກົດ ພຶງຖວາຍຄຸມພະນ້ໍາເຢັນ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງຫຼາຍ ແລະໃຫ້ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພໍໃຈ.

Verse 9

आषाढे चोत्तराषाढे पवित्रारोपणं तथा । श्रावणे प्राकृतान्यापि मण्डलानि प्रकल्पयेत्

ໃນເດືອນອາສາດະ (Āṣāḍha) ແລະໃນວັນທີ່ຢູ່ໃຕ້ອິດທິພົນຂອງ Uttarāṣāḍhā ພຶງປະກອບພິທີຕິດຕັ້ງ pavitra ອັນສັກສິດ (ເສັ້ນດ້າຍ/ພວງມາລາປົກປ້ອງ) ແດ່ພະສິວະໂດຍຖືກຕ້ອງ. ແລະໃນເດືອນສຣາວະນະ (Śrāvaṇa) ພຶງຈັດທໍາມັນດະລາ (maṇḍala) ຕາມປະເພນີເພື່ອບູຊາດ້ວຍ.

Verse 10

श्रविष्ठाख्ये तु नक्षत्रे प्रौष्ठपद्यां ततः परम् । प्रोक्षयेच्च जलक्रीडां पूर्वाषाढाश्रये दिने

ເມື່ອນັກສັດທີ່ເອີ້ນວ່າ Śraviṣṭhā (Dhaniṣṭhā) ຄອບງໍາ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນໃນວັນ Prōṣṭhapadā ພຶງປະກອບພິທີພອກຊະນະ (ການພອຍນ້ໍາສັກສິດ) ແລະການຫຼິ້ນນ້ໍາອັນສັກສິດໂດຍຖືກຕ້ອງ; ເຊັ່ນດຽວກັນ ພຶງເຮັດໃນວັນທີ່ຢູ່ໃຕ້ການຄຸ້ມຄອງຂອງ Pūrvāṣāḍhā ດ້ວຍ.

Verse 11

आश्वयुज्यां ततो दद्यात्पायसं च नवोदनम् । अग्निकार्यं च तेनैव कुर्याच्छतभिषग्दिने

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໃນເດືອນ ອາສວະຍຸຊະ ຄວນຖວາຍຂ້າວຫວານ (ປາຍະສະ) ແລະ ເຂົ້າໃໝ່ທີ່ຫຸງສົດ. ດ້ວຍເຄື່ອງຖວາຍນັ້ນເອງ ຄວນປະກອບພິທີໄຟ (ອັກນິກາຣະຍະ) ໃນວັນ ສະຕະພິສັດ ດ້ວຍ.

Verse 12

कार्तिक्यां कृतिकायोगे दद्याद्दीपसहस्रकम् । मार्गशीर्षे तथार्द्रायां घृतेन स्नापयेच्छिवम्

ໃນເດືອນ ກາຣຕິກະ ເມື່ອນັກສັດ ກຣິຕຕິກາ ມາຮ່ວມກັນ ຄວນຖວາຍດວງໄຟພັນດວງ. ແລະໃນເດືອນ ມາຣກະສີຣສະ ເມື່ອ ອາຣດຣາ ເດັ່ນຊັດ ຄວນອາບພຣະສິວະດ້ວຍນ້ຳມັນເນີຍ (ghee).

Verse 13

अशक्तस्तेषु कालेषु कुर्यादुत्सवमेव वा । आस्थानं वा महापूजामधिकं वा समर्चनम्

ຖ້າບໍ່ສາມາດປະກອບພິທີຕາມເວລາເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ ກໍໃຫ້ຈັດງານອຸດສະວະ (ງານບຸນ) ແທນ; ຫຼືຈັດອາສະຖານະພິທີຢ່າງເປັນທາງການ; ຫຼືປະກອບມະຫາປູຊາ; ຫຼືບູຊາຢ່າງຫຼາຍຍິ່ງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບສັດທາ.

Verse 14

आवृत्ते ऽपि च कल्याणे प्रशस्तेष्वपि कर्मसु । दौर्मनस्ये दुराचारे दुःस्वप्ने दुष्टदर्शने

ແມ່ນແຕ່ເມື່ອວຽກງານອັນເປັນມົງຄຸນ ແລະນ່າສັນລະເສີນ ຖືກປະກອບຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ ຖ້າຄວາມຫົວໃຈຫມອງໝົດເກີດຂຶ້ນ, ຖ້າຫຼຸດໄປສູ່ຄວາມປະພຶດຊົ່ວ, ຖ້າຝັນຮ້າຍ, ຫຼືເຫັນນິມິດອັນອັບມົງຄຸນ—ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຄວນຮູ້ວ່າເປັນຄວາມຮົ່ມຮວຍພາຍໃນ ທີ່ເອີ້ນໃຫ້ກັບຄືນສູ່ປັນຍາແລະການຊໍາລະທີ່ຍຶດພຣະສິວະເປັນສູນກາງ.

Verse 15

उत्पाते वाशुभेन्यस्मिन्रोगे वा प्रबले ऽथ वा । स्नानपूजाजपध्यानहोमदानादिकाः क्रियः

ເມື່ອເກີດນິມິດອັນອັບມົງຄຸນ ຫຼືເມື່ອສະພາບຊົ່ວອື່ນໆປາກົດ ຫຼືເມື່ອໂລກໄພຮ້າຍແຮງຄອບງໍາ—ຄວນປະກອບວິນັຍອັນສັກສິດ ເຊັ່ນ ອາບນ້ໍາຊໍາລະ, ປູຊາ, ສວດມັນຕຣາ, ສະມາທິພາວະນາ, ຖວາຍໂຮມໄຟ, ໃຫ້ທານ ແລະພິທີອື່ນໆທຳນອງນີ້.

Verse 16

निर्मितानुगुणाः कार्याः पुरश्चरणपूर्विकाः । शिवानले च विहते पुनस्सन्धानमाचरेत्

ພິທີກຳອັນສັກສິດຄວນປະກອບໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບສິ່ງທີ່ໄດ້ຈັດຕຽມໄວ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະຄວນມີປູຣະຊະຈະຣະນະ (puraścaraṇa) ເປັນກ່ອນ—ການຝຶກມັນຕຣາຢ່າງມີວິນັຍ. ແລະຖ້າໄຟສິວະ—ໄຟພິທີທີ່ຖືກອຸທິດ—ຖືກລົບກວນ ຫຼືດັບລົງ ກໍໃຫ້ປະກອບພິທີສັນທານະ (sandhāna) ເພື່ອສ້າງຄືນອີກຄັ້ງ.

Verse 17

य एवं शर्वधर्मिष्ठो वर्तते नित्यमुद्यतः । तस्यैकजन्मना मुक्तिं प्रयच्छति महेश्वरः

ຜູ້ໃດດຳລົງຊີວິດຢ່າງໝັ້ນຄົງໃນທຳມະຂອງຊາຣະວະ (ພຣະສິວະ) ມີສະຕິຕື່ນຕົວ ແລະພາກພຽນເສມອ—ພຣະມະເຫສວະຣະປະທານໂມກຂະໃນຊາດດຽວ।

Verse 18

एतद्यथोत्तरं कुर्यान्नित्यनैमित्तिकेषु यः । दिव्यं श्रीकंठनाथस्य स्थानमाद्यं स गच्छति

ຜູ້ໃດປະຕິບັດວິນັຍເຫຼົ່ານີ້ຕາມທີ່ກຳນົດ ທັງພິທີປະຈຳວັນ (ນິຕະ) ແລະພິທີເປັນຄັ້ງຄາວ (ໄນມິຕຕິກະ) ຈະໄດ້ເຖິງສະຖານທີ່ດິວະອັນເປັນປະຖົມຂອງ ພຣະສຣີກັນຖະນາຖ (ພຣະສິວະ)។

Verse 19

तत्र भुक्त्वा महाभोगान्कल्पकोटिशतन्नरः । कालांतरेच्युतस्तस्मादौमं कौमारमेव च

ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເຂົາໄດ້ເສວຍສຸກອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນສະຫວັນຕະຫຼອດຮ້ອຍໂກດິກັລປະ; ເມື່ອເວລາທີ່ກຳນົດສິ້ນສຸດ ຜູ້ນັ້ນຕົກຈາກໂລກນັ້ນ ແລ້ວຍັງໄດ້ບັນລຸສະພາບ ອາອຸມ–ກຸມາຣະ ອີກດ້ວຍ।

Verse 20

संप्राप्य वैष्णवं ब्राह्मं रुद्रलोकं विशेषतः । तत्रोषित्वा चिरं कालं भुक्त्वा भोगान्यथोदितान्

ເມື່ອໄດ້ບັນລຸໂລກຂອງພຣະວິສນຸ ແລະພຣະພຣະຫມາ ແລະໂດຍພິເສດແມ່ນໂລກຂອງຣຸດຣະ, ເຂົາພັກອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນດົນນານ ເສວຍສຸກດິວະດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວ।

Verse 21

पुनश्चोर्ध्वं गतस्तस्मादतीत्य स्थानपञ्चकम् । श्रीकण्ठाज्ज्ञानमासाद्य तस्माच्छैवपुरं व्रजेत्

ຕໍ່ມາ ເຂົາຍັງຂຶ້ນສູງກວ່ານັ້ນຈາກໂລກນັ້ນ ແລະຂ້າມພົ້ນສະຖານທີ່ທັງຫ້າ; ໄດ້ຮັບປັນຍາອັນຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນທຸກຈາກ ພຣະສຣີກັນຖະ (ພຣະສິວະ) ແລ້ວ ຈຶ່ງໄປສູ່ ໄຊວະປຸຣະ—ໂລກໄຊວະອັນສູງສຸດ—ພົ້ນຈາກເຄື່ອງຜູກມັດວິນຍານ।

Verse 22

अर्धचर्यारतश्चापि द्विरावृत्त्यैवमेव तु । पश्चाज्ज्ञानं समासाद्य शिवसायुज्यमाप्नुयात्

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ອຸທິດໃຈພຽງແຕ່ຄຶ່ງໜຶ່ງຂອງວິນັຍການປະຕິບັດ (ຈະຣິຍາ) ຖ້າເຮັດຊ້ຳສອງຄັ້ງຕາມວິທີດຽວກັນ, ຕໍ່ມາ—ເມື່ອໄດ້ປັນຍາແທ້—ຈະໄດ້ບັນລຸ ສາຍຸຊະ (sāyujya) ຄືການຮ່ວມເປັນໜຶ່ງກັບພຣະສິວະຢ່າງສົມບູນ।

Verse 23

अर्धार्धचरितो यस्तु देही देहक्षयात्परम् । अंडांतं वोर्ध्वमव्यक्तमतीत्य भुवनद्वयम्

ແຕ່ສັດມີກາຍນັ້ນ ຜູ້ທີ່ເສັ້ນທາງຍັງສຳເລັດໄດ້ພຽງເຄິ່ງ ແມ່ນແມ່ນຫຼັງຈາກກາຍສິ້ນສະລາຍແລ້ວ ກໍຍັງຂ້າມພົ້ນຂອບເຂດໄຂ່ຈັກກະວານ ຂຶ້ນໄປສູ່ອະວະຍັກຕະ (ອັນບໍ່ປາກົດ) ແລະລ່ວງພົ້ນທັງສອງພູມໂລກ.

Verse 24

संप्राप्य पौरुषं रौद्रस्थानमद्रीन्द्रजापतेः । अनेकयुगसाहस्रं भुक्त्वा भोगाननेकधा

ເມື່ອໄດ້ບັນລຸສະຖານຮຸດຣະອັນອົງອາດ ອັນເປັນພະອາວາດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຖືກກະສັດແຫ່ງພູເຂົາສັນລະເສີນ ລາວໄດ້ເສວຍສຸກອັນຫຼາກຫຼາຍ ດ້ວຍຫຼາຍວິທີ ຕະຫຼອດພັນໆຍຸກ.

Verse 25

पुण्यक्षये क्षितिं प्राप्य कुले महति जायते । तत्रापि पूर्वसंस्कारवशेन स महाद्युतिः

ເມື່ອບຸນກຳສິ້ນລົງ ວິນຍານກໍກັບມາຮັບສະພາບໃນໂລກດິນ ແລະເກີດໃນຕະກູນໃຫຍ່ອັນສູງສົ່ງ. ແມ່ນແຕ່ທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງສັງສະການເກົ່າ ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນຜູ້ມີລັດສະໝີທາງທຳອັນໃຫຍ່.

Verse 26

पशुधर्मान्परित्यज्य शिवधर्मरतो भवेत् । तद्धर्मगौरवादेव ध्यात्वा शिवपुरं व्रजेत्

ເມື່ອລະທິ້ງວິຖີຂອງປາຊຸ (paśu) ອັນຖືກຜູກມັດດ້ວຍພັນທະ ຄວນເປັນຜູ້ອຸທິດໃຈໃນ «ສິວະທັມ»। ໂດຍເຄົາລົບທັມນັ້ນແຕ່ຜູ້ດຽວ ແລະພິຈາລະນາສະມາທິເຖິງມັນ ຈຶ່ງໄປຮອດພຣະນິວາສຂອງພຣະສິວະ (Śivapura)។

Verse 27

भोगांश्च विविधान्भुक्त्वा विद्येश्वरपदं व्रजेत् । तत्र विद्येश्वरैस्सार्धं भुक्त्वा भोगान्बहून्क्रमात्

ເມື່ອໄດ້ເສບສຸກພອນຫຼາຍປະການແລ້ວ ຍ່ອມໄປຮອດຕຳແໜ່ງຂອງວິດເຍສະວະຣະ (Vidyeśvara)। ທີ່ນັ້ນ ພ້ອມກັບວິດເຍສະວະຣະທັງຫຼາຍ ຈະໄດ້ເສບສຸກພອນຫຼາຍຢ່າງຕາມລຳດັບ।

Verse 28

अण्डस्यांतर्बहिर्वाथ सकृदावर्तते पुनः । ततो लब्ध्वा शिवज्ञानं परां भक्तिमवाप्य च

ແລ້ວຈຶ່ງໝຸນວຽນອີກຄັ້ງໜຶ່ງໃນວົງດຽວ ທັງພາຍໃນແລະພາຍນອກຂອງໄຂ່ຈັກກະວານ. ຈາກນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຮັບປັນຍາແທ້ແຫ່ງພຣະສິວະ ແລະໄດ້ບັນລຸພັກຕິອັນສູງສຸດ; ດ້ວຍການຮູ້ນັ້ນ ວິນຍານຫັນໄປສູ່ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ ໃນພຣະກະລຸນາຂອງອົງພຣະເຈົ້າ.

Verse 29

शिवसाधर्म्यमासाद्य न भूयो विनिवर्तते । यश्चातीव शिवे भक्तो विषयासक्तचित्तवत्

ເມື່ອບັນລຸຄວາມເປັນອັນດຽວໃນສະພາບກັບພຣະສິວະ (ສິວະສາທັມມະຍະ) ແລ້ວ ກໍບໍ່ຫວນກັບສູ່ພັນທະໂລກອີກ. ແລະຜູ້ໃດທີ່ມີພັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະຢ່າງແຮງກ້າ ຈິດຂອງຜູ້ນັ້ນຈົມຢູ່ໃນພຣະສິວະ ເຫມືອນຈິດຄົນທົ່ວໄປທີ່ຈົມຢູ່ໃນອາລົມສຳຜັດ.

Verse 30

शिवदर्मानसो कुर्वन्नकुर्वन्वापि मुच्यते । एकावृत्तो द्विरावृत्तस्त्रिरावृत्तो निवर्तकः

ບໍ່ວ່າຈະປະພຶດຫນ້າທີ່ຂອງຜູ້ບູຊາພຣະສິວະ ຫຼືຈະບໍ່ທັນໄດ້ປະພຶດກໍຕາມ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມພົ້ນໄດ້ ເມື່ອຈິດຕັ້ງຢູ່ໃນພຣະສິວະ. ຜູ້ຫັນໄປຫາພຣະອົງຄັ້ງດຽວ ເອີ້ນວ່າ “ກັບຄືນຄັ້ງດຽວ”; ຫັນສອງຄັ້ງ ເອີ້ນ “ກັບຄືນສອງຄັ້ງ”; ແຕ່ຫັນສາມຄັ້ງ ກາຍເປັນ “ບໍ່ກັບຄືນອີກ”.

Verse 31

न पुनश्चक्रवर्ती स्याच्छिवधर्माधिकारवान् । तस्माच्च्छिवाश्रितो भूत्वा येन केनापि हेतुना

ແຕ່ກະສັດຈັກກະວັດຕິ ບໍ່ແມ່ນຜູ້ມີອໍານາດແທ້ໃນທຳມະຂອງພຣະສິວະ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ພຶ່ງພາພຣະສິວະ—ດ້ວຍເຫດໃດກໍຕາມ—ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມເໝາະສົມຕໍ່ມາກຂອງພຣະສິວະ ແລະຜົນສູງສຸດ.

Verse 32

शिवधर्मे मतिं कुर्याच्छ्रेयसे चेत्कृतोद्यमः । नात्र निर्बंधयिष्यामो वयं केचन केनचित्

ຖ້າຜູ້ໃດພາກພຽນເພື່ອຄວາມດີສູງສຸດ ຂໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຕັ້ງໃຈໄວ້ໃນທຳມະຂອງພຣະສິວະ. ໃນເລື່ອງນີ້ ພວກເຮົາບໍ່ບັງຄັບຜູ້ໃດເລີຍ.

Verse 33

निर्बन्धेभ्यो ऽतिवादेभ्यः प्रकृत्यैतन्न रोचते । रोचते वा परेभ्यस्तु पुण्यसंस्कारगौरवात्

ໂດຍທຳມະຊາດ ຄຳສອນ/ສັດຈະອັນສູງສຸດນີ້ ບໍ່ຊອບການບັງຄັບຍືນຍັນ ຫຼືການໂຕ້ຖຽງເກີນຄວນ। ແຕ່ມັນອາດເປັນທີ່ພໍໃຈແກ່ບາງຄົນ ເນື່ອງຈາກນ້ຳໜັກແລະກຽດສັກສີຂອງສັງສະກາຣະແຫ່ງບຸນ (puṇya-saṃskāra) ທີ່ສະສົມໄວ້।

Verse 34

संसारकारणं येषां न प्ररोढुमलं भवेत् । प्रकृत्यनुगुणं तस्माद्विमृश्यैतदशेषतः

ສຳລັບຜູ້ທີ່ “ມະລະ” (mala) ອັນເປັນເຫດໃຫ້ຕິດພັນໃນສັງສານ ບໍ່ແຕກງອກຂຶ້ນ, ດັ່ງນັ້ນຄວນພິຈາລະນາຄຳສອນນີ້ໃຫ້ຄົບຖ້ວນທຸກດ້ານ ແລະຮັບເອົາສິ່ງທີ່ສອດຄ່ອງກັບທຳມະຊາດ (prakṛti) ຂອງຕົນ—ເພື່ອໃຫ້ເສັ້ນທາງເໝາະສົມຕໍ່ການຫຼຸດພົ້ນ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສິວະ।

Verse 35

शिवधर्मे ऽधिकुर्वीत यदीच्छेच्छिवमात्मनः

ຖ້າຜູ້ໃດປາຖະໜາພຣະສິວະເພື່ອຕົນ—ຄືການຮ່ວມປະສານກັບພຣະສິວະ ແລະພຣະກະລຸນາອັນນຳໄປສູ່ການຫຼຸດພົ້ນ—ກໍຄວນພາກພຽນຍິ່ງຂຶ້ນໃນ “ທຳຂອງພຣະສິວະ” (Śiva-dharma).