समयाह्वय-संस्कारः — Rite of ‘Samayāhvaya’ and the Preparatory Layout (Maṇḍapa, Vedi, Kuṇḍas, Maṇḍala, Śiva-kumbha)

Verse 1

उपमन्युरुवाच । पुण्ये ऽहनि शुचौ देशे बहुदोषविवर्जिते । देशिकः प्रथमं कुर्यात्संस्कारं समयाह्वयम्

ອຸປະມັນຍຸ ກ່າວວ່າ: “ໃນວັນອັນເປັນມົງຄຸນ ໃນສະຖານທີ່ບໍລິສຸດ ແລະປາດຈາກຂໍ້ບົກພ່ອງຫຼາຍປະການ, ອາຈານຜູ້ນຳທາງຈິດວິນຍານ (ເທສິກ) ຄວນເຮັດພິທີສັງສະການກ່ອນ ທີ່ເອີ້ນວ່າ ‘ສະມະຍະ-ອາຫວະຍະ’ ແມ່ນການເຊີນເອີ້ນຂໍ້ປະຕິບັດອັນສັກສິດ ເພື່ອສະຖາປະນາສິດໃຫ້ຢູ່ໃນກົດແລະແນວທາງອັນຖືກຕ້ອງ ສຳລັບການບູຊາພຣະສິວະ.”

Verse 2

परीक्ष्य भूमिं विधिवद्गंधवर्णरसादिभिः । शिल्पिशास्त्रोक्तमार्गेण मण्डपं तत्र कल्पयेत्

ເມື່ອກວດສອບພື້ນດິນຢ່າງຖືກພິທີ ດ້ວຍກິ່ນ ສີ ລົດ ແລະໝາຍອື່ນໆ ແລ້ວ ຈຶ່ງຄວນຈັດສ້າງມັນດະປະ (ສາລາ) ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຕາມທາງທີ່ຄຳພີຊ່າງສະຖາປັດຍະກຳກຳນົດໄວ້।

Verse 3

कृत्वा वेदिं च तन्मध्ये कुण्डानि परिकल्पयेत् । अष्टदिक्षु तथा दिक्षु तत्रैशान्यां पुनः क्रमात्

ເມື່ອຈັດເຮັດເວດີ (vedī) ແລ້ວ ຄວນຈັດວາງກຸນດະ (kuṇḍa) ໃນກາງນັ້ນ ໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບທິດທັງແປດ; ແລ້ວຈຶ່ງດຳເນີນຕາມລຳດັບ ໂດຍເລີ່ມຈາກທິດອີສານ (ທິດເໜືອຕາເວັນອອກ) ອີກຄັ້ງ।

Verse 4

प्रधानकुंडं कुर्वीत यद्वा पश्चिमभागतः । प्रधानमेकमेवाथ कृत्वा शोभां प्रकल्पयेत्

ໃຫ້ຜູ້ບູຊາສ້າງກຸນດະຫຼັກ (ຫຼຸມໄຟ) ຫຼືຈັດໃຫ້ຢູ່ດ້ານຕາເວັນຕົກ. ເມື່ອເຮັດແທ່ນບູຊາຫຼັກພຽງອັນດຽວແລ້ວ ຈຶ່ງຈັດແຕ່ງໃຫ້ງາມ ແລະປະດັບມົງຄຸນໃຫ້ເໝາະສົມກັບພິທີ.

Verse 5

वितानध्वजमालाभिर्विविधाभिरनेकशः । वेदिमध्ये ततः कुर्यान्मंडलं शुभलक्षणम्

ຈາກນັ້ນ ໃຫ້ປະດັບສະຖານທີ່ດ້ວຍວິຕານ ທຸງ ແລະພວງມາລາຫຼາຍຮູບແບບ ແລ້ວໃນກາງວິທີບູຊາ ໃຫ້ຈັດທຳມັນດະລະທີ່ມີໝາຍມົງຄຸນ।

Verse 6

रक्तहेमादिभिश्चूर्णैरीश्वरावाहनोचितम् । सिंदूरशालिनीवारचूर्णैरेवाथ निर्धनः

ເພື່ອອັນເຊີນພຣະອີສະວະຣະ (ພຣະສິວະ) ໃນການບູຊາ ຜົງທີ່ເຮັດຈາກສິ່ງສີແດງ ຄຳ ແລະອື່ນໆ ຖືວ່າເໝາະສົມ; ແຕ່ຜູ້ຂັດສົນສາມາດເຮັດໄດ້ດ້ວຍຜົງຊິນດູຣ ຜົງເຂົ້າ ແລະຜົງນ້ຳຕານເທົ່ານັ້ນ।

Verse 7

एकहस्तं द्विहस्तं वा सितं वा रक्तमेव वा । एकहस्तस्य पद्मस्य कर्णिकाष्टांगुला मता

“(ດອກບົວທີ່ຈະໃຊ້) ອາດຈະກວ້າງໜຶ່ງຝາມື ຫຼືສອງຝາມື; ອາດເປັນສີຂາວ ຫຼືສີແດງ. ສຳລັບດອກບົວໜຶ່ງຝາມື ກາງດອກ (ກັນນິກາ) ຖືວ່າຍາວແປດນິ້ວ.”

Verse 8

केसराणि तदर्धानि शेषं चाष्टदलादिकम् । द्विहस्तस्य तु पद्मस्य द्विगुणं कर्णिकादिकम्

ເສັ້ນເກສອນ (kesaras) ໃຫ້ເຮັດເປັນຄື່ງໜຶ່ງຂອງຂະໜາດນັ້ນ; ສ່ວນທີ່ເຫຼືອ—ເລີ່ມຈາກກີບແປດ—ໃຫ້ຈັດວາງໃຫ້ເໝາະສົມ. ສຳລັບດອກບົວສອງຝາມື ຂະໜາດຂອງກາງດອກ ແລະສ່ວນໃນອື່ນໆ ໃຫ້ເຮັດເປັນສອງເທົ່າ।

Verse 9

कृत्वा शोभोपशोभाढ्यमैशान्यां तस्य कल्पयेत् । एकहस्तं तदर्धं वा पुनर्वेद्यः तु मंडलम्

ເມື່ອຈັດການສໍາເລັດແລ້ວ ຄວນຈັດໃນມຸມອີສານ (ທິດຕາເວັນອອກສຽງເໜືອ) ຂອງບ່ອນນັ້ນ ໃຫ້ເປັນພື້ນທີ່ງາມພ້ອມດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບມົງຄຸນ. ແລ້ວໃນແທ່ນບູຊາອີກຄັ້ງ ຈຶ່ງຂີດມັນດະລະ ຂະໜາດໜຶ່ງຮັດສະຕາ ຫຼື ຄຶ່ງໜຶ່ງຂອງນັ້ນ.

Verse 10

व्रीहितंदुलसिद्धार्थतिलपुष्पकुशास्तृते । तत्र लक्षणसंयुक्तं शिवकुंभं प्रसाधयेत्

ເທິງຜືນທີ່ປູດ້ວຍເຂົ້າ ແລະ ເມັດທັນຍາຫານ, ເມັດມັດສະຕາດ, ງາ, ດອກໄມ້ ແລະ ຫຍ້າກຸຊາ; ທີ່ນັ້ນພຶງຈັດແຕ່ງ «ກຸມພະພຣະສິວະ» ໃຫ້ງາມສົມບູນ ພ້ອມດ້ວຍໝາຍມົງຄຸນຕາມພິທີ.

Verse 11

सौवर्णं राजतं वापि ताम्रजं मृन्मयं तु वा । गन्धपुष्पाक्षताकीर्णं कुशदूर्वांकुराचितम्

ຈະເປັນຄຳ, ເງິນ, ທອງແດງ ຫຼື ແມ່ນແຕ່ດິນເຜົາກໍຕາມ; ພຶງໂຮຍດ້ວຍກິ່ນຫອມ, ດອກໄມ້ ແລະ ເຂົ້າສານບໍ່ແຕກ (ອັກຊະຕະ), ປະດັບດ້ວຍຫຍ້າກຸຊາ ແລະ ຍອດດູຣວາສົດ; ແລ້ວຈຶ່ງເໝາະສຳລັບບູຊາພຣະສິວະ.

Verse 12

सितसूत्रावृतं कंठे नववस्त्रयुगावृतम् । शुद्धाम्बुपूर्णमुत्कूर्चं सद्रव्यं सपिधानकम्

ທີ່ຄໍພຶງຜູກດ້ວຍດ້າຍຂາວ ແລະ ຫຸ້ມດ້ວຍຜ້າໃໝ່ສອງຜືນ; ພ້ອມທັງມີຍອດເປັນພຸ່ມ, ເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳບໍລິສຸດ, ມີສິ່ງຂອງຖືກຕ້ອງຕາມພິທີ ແລະ ມີຝາປິດ.

Verse 13

भृङ्गारं वर्धनीं चापि शंखं च चक्रमेव वा । विना सूत्रादिकं सर्वं पद्मपत्रमथापि वा

ບໍ່ວ່າຈະເປັນພາຊະນະນ້ຳ (ພຣິງກາຣ), ໝໍ້ພອຍນ້ຳ (ວັດທະນີ), ຫອຍສັງຂ໌ (ຊັງຄະ) ຫຼື ແມ່ນແຕ່ຈັກຣະ (ຈັກຣະ); ສິ່ງໃດໆເຫຼົ່ານີ້ ຖ້າຂາດດ້າຍອຸທິດແລະເຄື່ອງປະກອບຊຳລະອື່ນໆ ກໍລ້ວນແຕ່ບໍ່ເກີດຜົນຕາມພິທີ; ແມ່ນແຕ່ໃບບົວກໍເຊັ່ນດຽວກັນ.

Verse 14

तस्यासनारविंदस्य कल्पयेदुत्तरे दले । अग्रतश्चंदनांभोभिरस्त्रराजस्य वर्धनीम्

ໃນກີບດອກບົວທາງເໜືອຂອງອາສນະດອກບົວນັ້ນ ຄວນຈັດວາງຕາມທີ່ກຳນົດ. ແລະທາງໜ້າ ໃຫ້ໃຊ້ນ້ຳຫອມຈັນທະນາ ຈັດເຮັດ «ວັດທະນີ» ຄືພາຊະນະພິທີສຳລັບອັສຕຣະຣາຊ (ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອາວຸດ).

Verse 15

मण्डलस्य ततः प्राच्यां मंत्रकुंभे च पूर्ववत् । कृत्वा विधिवदीशस्य महापूजां समाचरेत्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງມັນດະລາ ແລະທີ່ກຸມພະມັນຕຣະ (ກຸມພະທີ່ອຸທິດດ້ວຍມັນຕຣະ) ດັ່ງທີ່ເຄີຍເຮັດມາ ຄວນປະກອບມະຫາບູຊາແດ່ພຣະອີຊະ (Īśa) ຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ.

Verse 16

अथार्णवस्य तीरे वा नद्यां गोष्ठे ऽपि वा गिरौ । देवागरे गृहे वापि देशे ऽन्यस्मिन्मनोहरे

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຈະເປັນທີ່ຝັ່ງທະເລ ຫຼືຝັ່ງແມ່ນ້ຳ ຫຼືໃນຄອກງົວ ຫຼືເທິງພູ ຫຼືໃນວັດ ຫຼືໃນເຮືອນຂອງຕົນ ຫຼືບ່ອນງາມອື່ນໃດກໍຕາມ—ທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍໃຈທີ່ໝັ້ນຄົງ ຄວນບູຊາ ແລະເພ່ງພິຈາລະນາພຣະສິວະ ພຣະປະຕິ (Pati) ຜູ້ປົດປ່ອຍຈາກພັນທະ.

Verse 17

कृत्वा पूर्वोदितं सर्वं विना वा मंडपादिकम् । मंडलं पूर्ववत्कृत्वा स्थंडिलं च विभावसोः

ເມື່ອເຮັດສຳເລັດທຸກຢ່າງຕາມທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ອນ—ຫຼືຈະລະເວັ້ນມັນດະປະ ແລະສິ່ງປະກອບອື່ນໆກໍໄດ້—ຄວນຈັດເຮັດມັນດະລາດັ່ງເກົ່າ ແລະຈັດຕຽມສະຖັນດິລະ (ພື້ນດິນອຸທິດ) ສຳລັບວິພາວະສ (ໄຟສັກສິດ) ດ້ວຍ.

Verse 18

प्रविश्य पूजाभवनं प्रहृष्टवदनो गुरुः । सर्वमंगलसंयुक्तः समाचरितनैत्यकः

ເມື່ອເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງບູຊາ ພຣະຄູອາຈານມີໃບໜ້າສະຫວ່າງໄສດ້ວຍຄວາມປິຕິ ພ້ອມດ້ວຍມົງຄຸນທັງປວງ ແລະເລີ່ມປະກອບພິທີປະຈໍາວັນຕາມຄວນ.

Verse 19

महापूजां महेशस्य कृत्वा मण्डलमध्यतः । शिवकुंभे तथा भूयः शिवमावाह्य पूजयेत्

ເມື່ອໄດ້ປະກອບມະຫາບູຊາແດ່ພຣະມະເຫສະ ໃນກາງມັນດະລະທີ່ຖືກປະພິທີແລ້ວ ຄວນອາວາຫະນາພຣະສິວະອີກຄັ້ງເຂົ້າໃນ «ສິວະກຸມພະ» (ໝໍ້ພິທີ) ແລະບູຊາພຣະອົງຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍ।

Verse 20

पश्चिमाभिमुखं ध्यात्वा यज्ञरक्षकमीश्वरम् । अर्चयेदस्त्रवर्धन्यामस्त्रमीशस्य दक्षिणे

ເມື່ອພິຈາລະນາດ້ວຍສະມາທິເຖິງພຣະອີສະວະຣະຜູ້ຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນຕົກ—ຜູ້ປົກປ້ອງພິທີຍັດ—ຄວນບູຊາຢູ່ດ້ານຂວາຂອງພຣະອົງ ອາວຸດທິບພະໃນຮູບ «ອັສຕຣະ-ວັດທິນີ» (ຮູບເພີ່ມພະລັງອາວຸດ)។

Verse 21

मन्त्रकुम्भे च विन्यस्य मन्त्रं मन्त्रविशारदः । कृत्वा मुद्रादिकं सर्वं मन्त्रयागं समाचरेत्

ຜູ້ຊໍານານໃນມັນຕຣາ ຄວນນໍາມັນຕຣາໄປວາງໃນກຸມພະມັນຕຣາ; ແລ້ວເຮັດມຸດຣາ ແລະພິທີປະກອບທັງປວງ ຈຶ່ງປະຕິບັດມັນຕຣາຍັດຍະ ຢ່າງຖືກຕ້ອງ।

Verse 22

ततश्शिवानले होमं कुर्याद्देशिकसत्तमः । प्रधानकुण्डे परितो जुहुयुश्चापरे द्विजाः

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ອາຈານຜູ້ຍອດຢ່າງຍິ່ງ ຄວນເຮັດໂຮມະ ໃນໄຟພຣະສິວະ; ແລະພຣາຫມັນດວິຊະອື່ນໆ ທີ່ຢືນລ້ອມຮອບກຸນດະຫຼັກ ກໍຄວນຈຸຮຸຍ (ຖວາຍອາຫຸຕິ) ເຊັ່ນກັນ।

Verse 23

आचार्यात्पादमर्धं वा होमस्तेषां विधीयते । प्रधानकुण्ड एवाथ जुहुयाद्देशिकोत्तमः

ສໍາລັບພິທີນັ້ນ ການໂຮມະຂອງພວກເຂົາ ຖືກກໍານົດໃຫ້ເປັນແຕ່ໜຶ່ງສ່ວນສີ່ ຫຼືຢ່າງຫຼາຍສຸດເພີຍຄື່ງໜຶ່ງ ຂອງທີ່ເຮັດແກ່ອາຈານ. ແລ້ວໃນກຸນດະຫຼັກແຕ່ພຽງອັນດຽວ ດີເສກະຜູ້ຍອດຄວນຈຸຮຸຍອາຫຸຕິ।

Verse 24

स्वाध्यायमपरे कुर्युः स्तोत्रं मंगलवाचनम् । जपं च विधिवच्चान्ये शिवभक्तिपरायणाः

ຜູ້ສັດທາບາງຄົນ ຜູ້ອຸທິດຕົນໃນຊິວະພັກຕິ (ຄວາມພັກດີຕໍ່ພຣະຊິວະ) ກະທຳສະວາດະຍາຍ (ສຶກສາຄຳສອນອັນສັກສິດ)؛ ບາງຄົນສວດສະໂຕຕຣະ ແລະກ່າວວາຈາມົງຄຸນ; ແລະບາງຄົນອື່ນໆ ກະທຳຈະປະ (japa) ຕາມວິທີທີ່ຄຳພີກຳນົດໄວ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

Verse 25

नृत्यं गीतं च वाद्यं च मंगलान्यपराणि च । पूजनं च सदस्यानां कृत्वा सम्यग्विधानतः

ເມື່ອໄດ້ປະຕິບັດຕາມພິທີການອັນຖືກຕ້ອງ ທັງການຟ້ອນລໍາ ການຂັບຮ້ອງ ດົນຕີເຄື່ອງດົນຕີ ແລະມົງຄຸນກິດອື່ນໆ ພ້ອມທັງບູຊາເຄົາລົບຜູ້ຮ່ວມຊຸມນຸມ ພິທີຈຶ່ງຄວນດໍາເນີນຕໍ່ໄປຢ່າງເປັນລໍາດັບ។

Verse 26

पुण्याहं कारयित्वाथ पुनः संपूज्य शंकरम् । प्रार्थयेद्देशिको देवं शिष्यानुग्रहकाम्यया

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໃຫ້ປະກອບພິທີ «ປຸນຍາຫະ» ອັນເປັນມົງຄຸນ ແລ້ວບູຊາພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ອີກຄັ້ງ; ອາຈານຄວນອະທິຖານຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ໂດຍປາຖະໜາໃຫ້ພຣະອົງປະທານອະນຸເຄາະແກ່ສິດທັງຫຼາຍ.

Verse 27

प्रसीद देवदेवेश देहमाविश्य मामकम् । विमोचयैनं विश्वेश घृणया च घृणानिधे

ຂໍພຣະເຈົ້າເທວະເທວະເອດ ຈົ່ງໂປດເມດຕາ! ຂໍພຣະອົງເຂົ້າສະຖິດໃນກາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ, ດ້ວຍຄວາມກະລຸນາ—ໂອ ຄັງແຫ່ງເມດຕາ—ຂໍຈົ່ງປົດປ່ອຍຜູ້ນີ້ຈາກພັນທະແລະທຸກຂ໌ເຖີດ.

Verse 28

अथ चैवं करोमीति लब्धानुज्ञस्तु देशिकः । आनीयोपोषितं शिष्यं हविष्याशिनमेव वा

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ອາຈານ (deśika) ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ ແລະຕັ້ງໃຈວ່າ “ຈະເຮັດດັ່ງນີ້” ຄວນນໍາສິດທີ່ຖືອຸໂປສົດ ແລະອົບພົບອາຫານ (ອົບໂພສິຕະ) ມາຂ້າງໜ້າ; ຫຼືຢ່າງນ້ອຍ ຜູ້ທີ່ດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍການກິນຮະວິສ (havis) ອາຫານບູຊາອັນສັກສິດ.

Verse 29

एकाशनं वा विरतं स्नातं प्रातःकृतक्रियम् । जपंतं प्रणवं देवं ध्यायंतं कृतमंगलम्

ຜູ້ນັ້ນຄວນເປັນຜູ້ກິນອາຫານພຽງຄັ້ງດຽວ ຫຼື ຜູ້ຖືອົດ; ອາບນ້ຳແລ້ວ ແລະສຳເລັດກິດຕອນເຊົ້າ; ສວດຈັບພຣະນະວະ (Oṁ) ເຮັດຈະປະ ເພ່ງພິຈາລະນາພຣະສິວະ ແລະດຳລົງຢູ່ໃນມົງຄຸນດ້ວຍພິທີຊຳລະສິ່ງບໍ່ບໍລິສຸດ.

Verse 30

द्वारस्य पश्चिमस्याग्रमण्डले दक्षिणस्य वा । दर्भासने समासीनं विधायोदङ्मुखं शिशुम्

ຢູ່ລານດ້ານໜ້າໃກ້ປະຕູທາງຕາເວັນຕົກ ຫຼືບໍ່ກໍໃກ້ປະຕູທາງໃຕ້ ໃຫ້ນັ່ງເດັກນ້ອຍເທິງອາສນະຫຍ້າກຸສະອັນສັກສິດ ແລ້ວຈັດໃຫ້ຫັນໜ້າໄປທາງເໜືອ।

Verse 31

स्वयं प्राग्वदनस्तिष्ठन्नूर्ध्वकायं कृतांजलिम् । संप्रोक्ष्य प्रोक्षणौतोयैर्मूर्धन्यस्त्रेण मुद्रया

ຜູ້ປະກອບພິທີໃຫ້ຢືນຕົງ ຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ ປະນົມມືເປັນອັນຈະລິດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ; ແລ້ວໃຊ້ນ້ຳສຳລັບປະພອຍພອຍ ປະພອຍຊຳລະຕົນ ແລະຈັດມຸດຣາຂອງມັນຕຣາ «ມູຣທັນຍະ-ອັດສະຕຣະ» ເພື່ອຄຸ້ມຄອງພິທີ।

Verse 32

पुष्पक्षेपेण संताड्य बध्नीयाल्लोचनं गुरुः । दुकूलार्धेन वस्त्रेण मंत्रितेन नवेन च

ຈາກນັ້ນ ອາຈານໃຫ້ໂຍນດອກໄມ້ລົງຢ່າງອ່ອນໂຍນ ແລ້ວຜູກປິດຕາຂອງສິດດ້ວຍຜ້າດຸກູລາຄື່ງໜຶ່ງ—ເປັນຜ້າໃໝ່ທີ່ຜ່ານການປະສິດທິດ້ວຍມັນຕຣາ।

Verse 33

ततः प्रवेशयेच्छिष्यं गुरुर्द्वारेण मंडलम् । सो ऽपि तेनेरितः शंभोराचरेत्त्रिः प्रदक्षिणम्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ອາຈານນຳສິດເຂົ້າສູ່ມັນດະລະທາງປະຕູ. ສິດຜູ້ນັ້ນກໍຕາມຄຳນຳ ຈະເດີນວຽນຂວາ (ປະດັກຊິນາ) ຮອບພຣະສຳພູ (Śambhu) ສາມຄັ້ງ ໂດຍຖືພຣະເຈົ້າໄວ້ທາງຂວາດ້ວຍຄວາມນົບນ້ອມບູຊາ।

Verse 34

ततस्सुवर्णसंमिश्रं दत्त्वा पुष्पांजलिं प्रभोः । प्राङ्मुखश्चोदङ्मुखो वा प्रणमेद्दंडवत्क्षितो

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຖວາຍພຣະເຈົ້າດ້ວຍກຳມືດອກໄມ້ທີ່ປົນຄຳ; ແລ້ວຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ ຫຼື ທາງເໜືອ ກໍຄວນກົ້ມກາບແບບດັນດະວັດ ນອນລົງກັບພື້ນດິນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ।

Verse 35

ततस्संप्रोक्ष्य मूलेन शिरस्यस्त्रेण पूर्ववत् । संताड्य देशिकस्तस्य मोचयेन्नेत्रबंधनम्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ອາຈານ ດັ່ງທີ່ເຄີຍເຮັດມາ ຈົ່ມນ້ຳພິທີປະພອຍໃສ່ສິດ ດ້ວຍມົນຕຣາມູລະ (Mūla-mantra) ແລະ ມົນຕຣາສິຣະສະຍາສຕຣະ (Śirasyāstra-mantra)។ ແລ້ວຫຼັງຈາກຕີຕາມພິທີເພື່ອຂັບອະມົນຄົດ ຈຶ່ງປົດຜ້າຜູກຕາຂອງຜູ້ນັ້ນອອກ។

Verse 36

स दृष्ट्वा मंडलं भूयः प्रणमेत्साञ्जलिः प्रभुम् । अथासीनं शिवाचार्यो मंडलस्य तु दक्षिणे

ເມື່ອໄດ້ເຫັນມັນດະລະທີ່ຖືກປະພອຍພິທີອີກຄັ້ງ ຜູ້ນັ້ນຄວນກ້ມກາບພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ດ້ວຍຝາມືປະນົມ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ອາຈານແຫ່ງພຣະສິວະ (Śiva-ācārya) ຄວນນັ່ງຢູ່ດ້ານໃຕ້ຂອງມັນດະລະ.

Verse 37

उपवेश्यात्मनस्सव्ये शिष्यं दर्भासने गुरुः । आराध्य च महादेवं शिवहस्तं प्रविन्यसेत्

ກູຣູໃຫ້ສິດນັ່ງເທິງອາສນະຫຍ້າດັບພະ (darbha) ຢູ່ຂ້າງຊ້າຍຂອງຕົນ. ເມື່ອບູຊາພຣະມະຫາເທວະ (Mahādeva) ກ່ອນແລ້ວ ຈຶ່ງວາງ “ມືແຫ່ງພຣະສິວະ” (Śiva-hasta) ລົງເທິງສິດຢ່າງຖືກພິທີ.

Verse 38

शिवतेजोमयं पाणिं शिवमंत्रमुदीरयेत् । शिवाभिमानसंपन्नो न्यसेच्छिष्यस्य मस्तके

ໃຫ້ອາຈານເຮັດໃຫ້ຝາມືຂອງຕົນເຕັມໄປດ້ວຍລັງສີແຫ່ງພຣະສິວະ ແລະຂັບຂານມົນຕຣາພຣະສິວະ. ດ້ວຍຈິດສຳນຶກເປັນພຣະສິວະ ຈຶ່ງວາງຝາມືນັ້ນເທິງສະຫຼອງຂອງສິດ.

Verse 39

सर्वांगालंबनं चैव कुर्यात्तेनैव देशिकः । शिष्यो ऽपि प्रणमेद्भूमौ देशिकाकृतमीश्वरम्

ແລ້ວພາຍຫຼັງ ພຣະອາຈານເດສິກະ (deśika) ຄວນປະກອບພິທີ “ການອາໄສຮ່າງກາຍທັງໝົດ” ຕາມນັ້ນ. ສິດກໍຄວນກົ້ມກາບລົງສູ່ພື້ນ ຖວາຍນະມັດສະການແດ່ ພຣະອີສະວະຣະ (Īśvara) ຜູ້ຖືກສະຖາປະນາ ແລະປາກົດຜ່ານການປະພິທີຂອງອາຈານ.

Verse 40

ततश्शिवानले देवं समभ्यर्च्य यथाविधि । हुताहुतित्रयं शिष्यमुपवेश्य यथा पुरा

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ທ່ານໄດ້ບູຊາພຣະເທວະໃນໄຟພຣະສິວະ ຕາມພິທີທີ່ກຳນົດ ແລະໄດ້ຖວາຍອາຫຸຕິສາມປະການ; ດັ່ງເກົ່າ ທ່ານໃຫ້ສິດນັ່ງໃນທ່າທີ່ຖືກຕ້ອງ។

Verse 41

दर्भाग्रैः संस्पृशंस्तं च विद्ययात्मानमाविशेत् । नमस्कृत्य महादेवं नाडीसंधानमाचरेत्

ໃຊ້ປາຍຫຍ້າກຸສະແຕະຕ້ອງອາສນະ/ຖານຮອງອັນສັກສິດນັ້ນ ແລ້ວເຂົ້າສູ່ຕົນເອງດ້ວຍພະລັງແຫ່ງວິທະຍາທາງຈິດ; ຄວນນົບນ້ອມພຣະມະຫາເທວະ ແລ້ວປະຕິບັດການປະສານແລະທຳໃຫ້ນາດີສະຖຽນ ເພື່ອສະມາທິໂຍຄະ।

Verse 42

शिवशास्त्रोक्तमार्गेण कृत्वा प्राणस्य निर्गमम् । शिष्यदेहप्रवेशं च स्मृत्वा मंत्रांस्तु तर्पयेत्

ເມື່ອໄດ້ເຮັດໃຫ້ປຣານະ (ລົມຊີວິດ) ອອກໄປ ຕາມທາງທີ່ຄຳພີຂອງພຣະສິວະສອນໄວ້ ແລະລະລຶກຖຶງການເຂົ້າໄປໃນກາຍຂອງສິດດ້ວຍ ຈຶ່ງຄວນທຳຕັຣປະນະ ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາໃຫ້ມັນຕຣາທັງຫຼາຍອິ່ມເຕັມ।

Verse 43

संतर्पणाय मूलस्य तेनैवाहुतयो दश । देयास्तिस्रस्तथांगानामंगैरेव यथाक्रमम्

ເພື່ອຫຼ້ຽງດູແລະເຮັດໃຫ້ມູນ (ຮາກ) ຂອງມັນຕຣາ/ເທວະ ອິ່ມເຕັມ ຄວນຖວາຍອາຫຸຕິສິບຄັ້ງ ດ້ວຍມັນຕຣານັ້ນເອງ। ສ່ວນອັງຄະ (aṅga) ແຕ່ລະສ່ວນ ຄວນຖວາຍອາຫຸຕິສາມຄັ້ງ ດ້ວຍມັນຕຣາອັງຄະຂອງຕົນ ຕາມລຳດັບທີ່ຖືກຕ້ອງ।

Verse 44

ततः पूर्णाहुतिं दत्त्वा प्रायश्चित्ताय देशिकः । पुनर्दशाहुतीन्कुर्यान्मूलमंत्रेण मंत्रवित्

ຈາກນັ້ນ ອາຈານພຶງຖວາຍປູຣະນາຫູຕິ (ອາຫູຕິສຸດທ້າຍ) ເພື່ອເປັນການຊົດໃຊ້ຜິດ (ປຣາຍະຊິດ) ແລ້ວໃນຖານະຜູ້ຮູ້ມົນຕຣາ ພຶງເຮັດອາຫູຕິອີກສິບຄັ້ງ ດ້ວຍມູລະມົນຕຣາ।

Verse 45

पुनः संपूज्य देवेशं सम्यगाचम्य देशिकः । हुत्वा चैव यथान्यायं स्वजात्या वैश्यमुद्धरेत्

ແລ້ວອາຈານຜູ້ປະກອບພິທີ ໄດ້ບູຊາພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງອີກຄັ້ງຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະເຮັດອາຈະມະນະໃຫ້ສົມບູນ; ຈາກນັ້ນຖວາຍເຄື່ອງບູຊາໄຟຕາມກົດ. ໂດຍພິທີຕາມວັນນະຂອງຕົນ ຄວນຍົກຍ້າຍສິດວາຍສະຍະ ໃຫ້ເຂົ້າສູ່ສິຣິມົງຄຸນ ແລະມົກຂະ ພາຍໃຕ້ພຣະກະຣຸນາຂອງພຣະສິວະ.

Verse 46

तस्यैवं जनयेत्क्षात्रमुद्धारं च ततः पुनः । कृत्वा तथैव विप्रत्वं जनयेदस्य देशिकः

ດັ່ງນັ້ນ ອາຈານຄວນໃຫ້ສະຖານະກະສັດ (kṣātra) ແລະພິທີຍົກຍ້າຍແກ່ເຂົາກ່ອນ; ແລ້ວຕໍ່ມາ ດ້ວຍວິທີການດຽວກັນຕາມກົດ ກໍໃຫ້ເກີດສະຖານະພຣາຫມັນ (brāhmaṇa) ແກ່ເຂົາດ້ວຍ.

Verse 47

राजन्यं चैवमुद्धृत्य कृत्वा विप्रं पुनस्तयोः । रुद्रत्वं जनयेद्विप्रे रुद्रनामैव साधयेत्

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຍົກຍ້າຍສະຖານະກະສັດ ແລະເຮັດໃຫ້ເຂົາເປັນພຣາຫມັນໃນຄວາມປະພຶດອີກຄັ້ງແລ້ວ ຄວນປຸກຮຸດຣະພາວະໃນພຣາຫມັນນັ້ນ; ແລະພຣະນາມຂອງຮຸດຣະນັ້ນແຫຼະ ເປັນຜູ້ສຳເລັດການບັນລຸນີ້.

Verse 48

प्रोक्षणं ताडनं कृत्वा शिशोस्स्वात्मानमात्मनि । शिवात्मकमनुस्मृत्य स्फुरंतं विस्फुलिंगवत्

ເມື່ອໄດ້ເຮັດພິທີພຣົກຊະນະ (ພອຍນ້ຳສັກສິດ) ແລະພິທີຕົບແຕະເບົາໆ ແລ້ວ ຄວນນຳອັດຕາຂອງເດັກນ້ອຍໄປວາງໃນອັດຕາຂອງຕົນ; ແລ້ວລະລຶກວ່າອັດຕານັ້ນເປັນສະພາວະຂອງພຣະສິວະ ແລະພິຈາລະນາໃຫ້ເຫັນມັນສັ່ນໄຫວສະຫວ່າງ—ດັ່ງປະກາຍໄຟທີ່ກະໂດດອອກ.

Verse 49

नाड्या यथोक्तया वायुं रेचयेन्मंत्रतो गुरुः । निर्गम्य प्रविशेन्नाड्या शिष्यस्य हृदयं तथा

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄູບາອາຈານ (ກຸຣຸ) ໃຊ້ມັນຕຣາ ເພື່ອຂັບວາຍຸຊີວິດ (ປຣານະ) ອອກທາງນາດີ ຕາມທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້. ແລ້ວເມື່ອອອກໄປແລ້ວ ກໍໃຫ້ເຂົ້າກັບຄືນທາງນາດີນັ້ນ ເຂົ້າສູ່ຫົວໃຈຂອງສິດດ້ວຍເຊັ່ນກັນ.

Verse 50

प्रविश्य तस्य चैतन्यं नीलबिन्दुनिभं स्मरन् । स्वतेजसापास्तमलं ज्वलंतमनुचिंतयेत्

ເຂົ້າໄປໃນຈິດສຳນຶກນັ້ນ ແລະລະລຶກມັນເປັນດັ່ງຈຸດສີຟ້າ (ບິນດຸ) ຄວນພິຈາລະນາຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງວ່າມັນລຸກໂຊດສະຫວ່າງ ໂດຍມົນທິນຖືກຂັບອອກດ້ວຍລັດສະໝີດັ່ງເດີມຂອງມັນເອງ।

Verse 51

तमादाय तया नाड्या मंत्री संहारमुद्रया । न पूरकेण निवेश्यैनमेकीभावार्थमात्मनः

ແລ້ວຈຶ່ງຍົກມັນຂຶ້ນຜ່ານນາດີນັ້ນ; ຜູ້ຊ່ຽວຊານມັນຕຣາ ໂດຍມຸດຣາສັງຫາຣະ (ມຸດຣາແຫ່ງການຖອນຄືນ) ຄວນນຳມັນເຂົ້າສູ່ພາຍໃນ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍການສູດລົມເຂົ້າ (ປູຣະກະ) ແຕ່ເພື່ອຫຼວມຮວມໃຫ້ເປັນໜຶ່ງກັບອາດຕະມັນ।

Verse 52

कुंभकेन तथा नाड्या रेचकेन यथा पुरा । तस्मादादाय शिष्यस्य हृदये तन्निवेशयेत्

ເຊັ່ນເກົ່າ—ໂດຍກຸມພະກະ (kumbhaka, ການກັ້ນລົມ) ໂດຍນຳພາມັນຜ່ານນາດີ ແລະໂດຍເຣຈະກະ (recaka, ການຜ່ອຍລົມອອກ) ເມື່ອດຶງອອກມາແລ້ວ ອາຈານຄວນໃຫ້ພະລັງນັ້ນສະຖາປະນາຢູ່ໃນຫົວໃຈຂອງສິດສະຍານຸສິດ।

Verse 53

तमालभ्य शिवाल्लब्धं तस्मै दत्त्वोपवीतकम् । हुत्वाहुतित्रयं पश्चाद्दद्यात्पूर्णाहुतिं ततः

ໄດ້ຮັບອຸປະວີຕະ (ເສັ້ນດ້າຍສັກສິດ) ຈາກພຣະສິວະ ແລ້ວນຳມາສວມໃຫ້ເຂົາ; ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຫຼັງຈາກຖວາຍອາຫຸຕິສາມຄັ້ງໃນໄຟບູຊາ ຈຶ່ງຖວາຍປູຣະນາຫຸຕິ (pūrṇāhuti) ເປັນອາຫຸຕິສົມບູນຄັ້ງສຸດທ້າຍ।

Verse 54

देवस्य दक्षिणे शिष्यमुपवेश्यवरासने । कुशपुष्पपरिस्तीर्णे बद्धांजलिरुदङ्मुखम्

ແລ້ວທ່ານໄດ້ໃຫ້ສາວົກນັ່ງລົງເທິງອາສນະອັນປະເສີດ ທາງຂວາຂອງພຣະເຈົ້າ, ປູດ້ວຍຫຍ້າກຸສະ ແລະ ດອກໄມ້. ທ່ານໃຫ້ສາວົກນັ່ງຫັນໜ້າໄປທາງເໜືອ ພ້ອມປະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 55

स्वस्तिकासनमारूढं विधाय प्राङ्मुखः स्वयम् । वरासनस्थितो मंत्रैर्महामंगलनिःस्वनैः

ເມື່ອຫັນໜ້າໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ ທ່ານໄດ້ຈັດທ່ານັ່ງສະວັສຕິກາອາສນະ ແລ້ວນັ່ງເທິງບັນລັງອັນສູງສົງ ໃນຂະນະທີ່ມົນຕຣາດັງກ້ອງດ້ວຍມະຫາມົງຄຸນ។

Verse 56

समादाय घटं पूर्णं पूर्णमेव प्रसादितम् । ध्यायमानः शिवं शिष्यमाभिषिंचेत देशिकः

ອາຈານໄດ້ຖືກະຖາງນ້ຳທີ່ເຕັມລົ້ນ ແລະຖືກປະພອນສົມບູນແລ້ວ; ໃນຂະນະທີ່ພິຈາລະນາພຣະສິວະ ອາຈານຄວນປະກອບອະພິເສກ (ພິທີຊຳລະສັກສິດ) ໃຫ້ແກ່ສິດ.

Verse 57

अथापनुद्य स्नानांबु परिधाय सितांबरम् । आचान्तोलंकृतश्शिष्यः प्रांजलिर्मंडपं व्रजेत्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ເມື່ອເຊັດນ້ຳຫຼັງອາບແລ້ວ ນຸ່ງຜ້າຂາວສະອາດ; ສິດຜູ້ໄດ້ປະກອບອາຈາມະນະ ແລະປະດັບກາຍຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຄວນໄປສູ່ມັນດະປະດ້ວຍມືປະນົມ.

Verse 58

उपवेश्य यथापूर्वं तं गुरुर्दर्भविष्टरे । संपूज्य मंडलं देवं करन्यासं समाचरेत्

ເມື່ອໃຫ້ສິດນັ່ງດັ່ງເກົ່າ ອາຈານນັ່ງເທິງບ່ອນນັ່ງຫຍ້າດາບພະ; ຈາກນັ້ນບູຊາມັນດະລະອັນເປັນເທວະພາບຢ່າງຖືກພິທີ ແລ້ວປະກອບກະຣະ-ນະຍາສະ ຄືການວາງພະລັງມົນຕຣາໄວ້ໃນຝາມື.

Verse 59

ततस्तु भस्मना देवं ध्यायन्मनसि देशिकः । समालभेत पाणिभ्यां शिशुं शिवमुदीरयेत्

ຈາກນັ້ນ ອາຈານ (ເທສິກ) ໃຊ້ພະສົມພະສານຂີ້ເທົ່າສັກສິດ (ພັດສະມະ) ພ້ອມທັງພິຈາລະນາພຣະເຈົ້າໃນໃຈ ແລ້ວຄວນລູບສຳຜັດເດັກນ້ອຍດ້ວຍມືທັງສອງຢ່າງອ່ອນໂຍນ ແລະເອີ້ນພຣະນາມ «ສິວະ».

Verse 60

अथ तस्य शिवाचार्यो दहनप्लावनादिकम् । सकलीकरणं कृत्वा मातृकान्यासवर्त्मना

ຕໍ່ມາ ອາຈານສາຍວະຂອງລາວ ຕາມວິທີນະຍາສະອັກສອນມາຕຣິກາ (mātṛkā-nyāsa) ໄດ້ປະກອບພິທີຊໍາລະດ້ວຍໄຟ ແລະການພອຍນ້ໍາສະອາດ ເປັນຕົ້ນ ແລ້ວທໍາໃຫ້ພິທີສະກະລີກະຣະນະ (sakalīkaraṇa) ສໍາເລັດຄົບຖ້ວນ।

Verse 61

ततः शिवासनं ध्यात्वा शिष्यमूर्ध्नि देशिकः । तत्रावाह्य यथान्यायमर्चयेन्मनसा शिवम्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ອາຈານຄວນພິຈາລະນາອາສນະຂອງພຣະສິວະ ແລ້ວນໍາມາວາງໄວ້ເທິງສຽງຫົວຂອງສິດສະຍານດ້ວຍໃຈ; ຈາກນັ້ນ ອັນເຊີນພຣະສິວະມາສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ແລະບູຊາພຣະອົງດ້ວຍໃຈ।

Verse 62

प्रार्थयेत्प्रांजलिर्देवं नित्यमत्र स्थितो भव । इति विज्ञाप्य तं शंभोस्तेजसा भासुरं स्मरेत्

ດ້ວຍຝາມືປະນົມ ຄວນອະທິຖານຕໍ່ພຣະເຈົ້າວ່າ: «ຂໍໃຫ້ພຣະອົງສະຖິດຢູ່ນີ້ເປັນນິດ». ເມື່ອທູນຂໍແລ້ວ ຄວນພິຈາລະນາພຣະສັມພູ (Śambhu) ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍພຣະຣັດສະມີທິບພະ।

Verse 63

संपूज्याथ शिवं शैवीमाज्ञां प्राप्य शिवात्मिकाम् । कर्णे शिष्यस्य शनकैश्शिवमन्त्रमुदीरयेत्

ຈາກນັ້ນ ເມື່ອບູຊາພຣະສິວະຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະໄດ້ຮັບອາຊະນາສາຍວະ ອັນມີພຣະສິວະເປັນແກ່ນສານແທ້ ແລ້ວ ຄວນເວົ້າມັນຕຣາຂອງພຣະສິວະຢ່າງເບົາໆ ໃສ່ຫູຂອງສິດສະຍານຢ່າງຊ້າໆ।

Verse 64

स तु बद्धांजलिः श्रुत्वा मन्त्रं तद्गतमानसः । शनैस्तं व्याहरेच्छिष्यशिवाचार्यस्य शासनात्

ເມື່ອໄດ້ຟັງມັນຕຣາແລ້ວ ສິດພຶງປະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ໃຫ້ໃຈຈົມຢູ່ໃນມັນຕຣານັ້ນ ແລະ ຈຶ່ງຂັບຂານມັນຕຣາຢ່າງຄ່ອຍໆ ນຸ່ມນວນ ແລະ ສະໝໍ້ສະເໝີ ຕາມຄໍາສັ່ງຂອງອາຈານຊິວາ (Śivācārya)។

Verse 65

ततः शाक्तं च संदिश्य मन्त्रं मन्त्रविचक्षणः । उच्चारयित्वा च सुखं तस्मै मंगलमादिशेत्

ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານມົນຕາ ຄວນສອນມົນສັກຕິ ແລະ ສວດດ້ວຍຄວາມສະບາຍ ພ້ອມທັງໃຫ້ພອນອັນເປັນມຸງຄຸນແກ່ລາວ。

Verse 66

ततस्समासान्मन्त्रार्थं वाच्यवाचकयोगतः । समदिश्येश्वरं रूपं योगमासनमादिशेत्

ຫຼັງຈາກນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ອະທິບາຍຄວາມໝາຍຂອງມົນໂດຍຫຍໍ້ແລ້ວ ຄວນຊີ້ບອກຮູບລັກສະນະຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະ ກຳນົດທ່າໂຍຄະສຳລັບການເຮັດສະມາທິ.

Verse 67

अथ गुर्वाज्ञया शिष्यः शिवाग्निगुरुसन्निधौ । भक्त्यैवमभिसंधाय दीक्षावाक्यमुदीरयेत्

ຈາກນັ້ນ ຕາມຄຳສັ່ງຂອງຄູ ສິດທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະສິວະ ໄຟສັກສິດ ແລະ ຄູ ດ້ວຍຄວາມສັດທາ ຄວນກ່າວຄຳປະຕິຍານໃນການຮັບພິທີດີກສາ.

Verse 68

वरं प्राणपरित्यागश्छेदनं शिरसो ऽपि वा । न त्वनभ्यर्च्य भुंजीय भगवन्तं त्रिलोचनम्

ການສະລະຊີວິດ ຫຼື ແມ່ນແຕ່ການຕັດຫົວຂອງຕົນເອງ ກໍຍັງດີກວ່າການບໍລິໂພກອາຫານໂດຍບໍ່ໄດ້ບູຊາພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສາມຕາເສຍກ່ອນ.

Verse 69

स एव दद्यान्नियतो यावन्मोहविपर्ययः । तावदाराधयेद्देवं तन्निष्ठस्तत्परायणः

ຜູ້ນັ້ນພຶງປະຕິບັດວິນັຍ/ພິທີທີ່ກຳນົດໄວ້ຕໍ່ໄປ ຕາມທີ່ຄວາມຜິດພາດແຫ່ງຄວາມເຂົ້າໃຈອັນເກີດຈາກຄວາມຫຼົງຍັງດຳລົງຢູ່. ຈົນກວ່າມັນຈະຖືກຂັບໄລ່, ພຶງບູຊາພຣະເຈົ້າອົງນັ້ນ—ຕັ້ງມັ່ນໃນພຣະອົງ ແລະຖືພຣະອົງເປັນທີ່ພຶ່ງສູງສຸດ.

Verse 70

ततः स समयो नाम भविष्यति शिवाश्रमे । लब्धाधिकारो गुर्वाज्ञापालकस्तद्वशो भवेत्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໃນອາສຣົມຂອງພຣະສິວະ ຈະມີເວລາໜຶ່ງເກີດຂຶ້ນ ຊື່ວ່າ «ສະມະຍະ». ເມື່ອໄດ້ຮັບອໍານາດອັນຄວນແລ້ວ ລາວຈະເປັນຜູ້ປະຕິບັດຕາມຄໍາສັ່ງຂອງຄູບາອາຈານ ຢູ່ໃຕ້ວິໄນນັ້ນ.

Verse 71

अतः परं न्यस्तकरो भस्मादाय स्वहस्ततः । दद्याच्छिष्याय मूलेन रुद्राक्षं चाभिमंत्रितम्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ເມື່ອຈັດວາງມືໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ແລະໃຈສະຫງົບແລ້ວ ຈຶ່ງໃຊ້ມືຂອງຕົນເອງຕັກພະສະມະ (ຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ) ແລະໂດຍມູນມັນຕຣາ ມອບຮຸດຣາກະສະທີ່ໄດ້ອະພິມັນຕຣາແລ້ວໃຫ້ແກ່ສິດ.

Verse 72

प्रतिमा वापि देवस्य गूढदेहमथापि वा । पूजाहोमजपध्यानसाधनानि च संभवे

ຈະເປັນປະຕິມາ (ຮູບບູຊາ) ຂອງພຣະເຈົ້າ ຫຼືແມ່ນແຕ່ການປະທັບຢູ່ອັນລະອຽດແລະຊ່ອນເຮືອນຂອງພຣະອົງ, ໂອ ສັມພູ—ການບູຊາ, ການຖວາຍໄຟ (ໂຮມ), ການສວດຊໍ້າມັນຕຣາ, ແລະການພິຈາລະນາສະມາທິ ລ້ວນເປັນສາທະນະແຫ່ງຄວາມສໍາເລັດທາງຈິດວິນຍານ.

Verse 73

सोपि शिष्यः शिवाचार्याल्लब्धानि बहुमानतः । आददीताज्ञया तस्य देशिकस्य न चान्यथा

ສິດນັ້ນເອງ ເມື່ອໄດ້ຮັບສິ່ງສັກສິດ/ຄໍາສອນຈາກອາຈານແຫ່ງພຣະສິວະ ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຢ່າງຍິ່ງ ຄວນຮັບໄວ້ຕາມຄໍາສັ່ງຂອງຄູບາ (ເທສິກະ) ເທົ່ານັ້ນ ບໍ່ໃຫ້ເປັນຢ່າງອື່ນ.

Verse 74

आचार्यादाप्तमखिलं शिरस्याधाय भक्तितः । रक्षयेत्पूजयेच्छंभुं मठे वा गृह एववा

ເມື່ອໄດ້ຮັບທຸກສິ່ງຈາກອາຈານ (ācārya) ແລ້ວ ຄວນນຳວາງໄວ້ເທິງສີສະດ້ວຍຄວາມເລື່ອມໃສ. ແລະຄວນປົກປ້ອງ ແລະບູຊາພຣະສຳພູ (Śambhu) ບໍ່ວ່າຢູ່ໃນມັດ (ວັດ/ສຳນັກ) ຫຼືຢູ່ເຮືອນຂອງຕົນ.

Verse 75

अतः परं शिवाचारमादिशेदस्य देशिकः । भक्तिश्रद्धानुसारेण प्रज्ञायाश्चानुसारतः

ຈາກນັ້ນໄປ ຄູອາຈານ (deśika) ຄວນຊີ້ນຳສອນເຂົາໃນສິວາຈາຣະ (Śivācāra) ຄືວິໄນແລະຂໍ້ປະພຶດຂອງພຣະສິວະ ໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຄວາມເລື່ອມໃສແລະສັດທາ ແລະຕາມຂະໜາດປັນຍາຂອງເຂົາດ້ວຍ.

Verse 76

यदुक्तं यत्समाज्ञातं यच्चैवान्यत्प्रकीर्तितम् । शिवाचार्येण समये तत्सर्वं शिरसा वहेत्

ສິ່ງໃດທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້, ສິ່ງໃດທີ່ໄດ້ບັນຍັດໄວ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ແລະສິ່ງອື່ນໆທີ່ໄດ້ປະກາດ—ເມື່ອເວລາສົມຄວນ ຄວນຮັບໄວ້ເໝືອນຍົກໄວ້ເທິງສີສະ ເປັນພຣະບັນຊາຂອງສິວາຈາຣະຍາ।

Verse 77

शिवागमस्य ग्रहणं वाचनं श्रवणं तथा । देशिकदेशतः कुर्यान्न स्वेच्छातो न चान्यतः

ການຮັບເອົາ, ການສວດອ່ານ, ແລະການຟັງ ສິວາອາຄະມະ ຄວນເຮັດຕາມວິທີທີ່ຖືກຕ້ອງ ຈາກອາຈານຜູ້ມີອໍານາດ (ເດສິກະ) ໃນສະຖານທີ່ແລະສາຍສືບທີ່ຖືກ—ບໍ່ແມ່ນຕາມໃຈຕົນ ແລະບໍ່ແມ່ນຈາກແຫຼ່ງສຸ່ມສີ່ສຸ່ມຫ້າ।

Verse 78

इति संक्षेपतः प्रोक्तः संस्कारः समयाह्वयः । साक्षाच्छिवपुरप्राप्तौ नृणां परमसाधनम्

ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍຫຍໍ້ ພິທີສັງສະກາຣະທີ່ເອີ້ນວ່າ “ສະມະຍະ” ໄດ້ຖືກອະທິບາຍແລ້ວ। ສໍາລັບມະນຸດ ມັນເປັນວິທີສູງສຸດເພື່ອເຂົ້າເຖິງ ສິວະປຸຣະ ໂດຍກົງ—ຖິ່ນພໍ່ພຣະສິວະ।