मन्त्रसिद्ध्यर्थं गुरुपूजा–आज्ञा–पौरश्चर्यविधिः / Guru-Authorization, Offerings, and Puraścaraṇa for Mantra-Siddhi

Verse 1

ईश्वर उवाच । आज्ञाहीनं क्रियाहीनं श्रद्धाहीनं वरानने । आज्ञार्थं दक्षिणाहीनं सदा जप्तं च निष्फलम् । आज्ञासिद्धं क्रियासिद्धं श्रद्धासिद्धं ममात्मकम् । एवं चेद्दक्षिणायुक्तं मंत्रसिद्धिर्महत्फलम्

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: «ໂອ ນາງໜ້າງາມ, ການຈະປະທີ່ບໍ່ມີການອະນຸຍາດຈາກຄູບາອາຈານ, ບໍ່ມີການປະຕິບັດຕາມພິທີ, ແລະບໍ່ມີສັດທາ—ແມ່ນແມ່ນຈະປະຢູ່ເທື່ອໃດກໍຕາມ—ກໍໄຮ້ຜົນ. ແລະພິທີທີ່ເຮັດເພື່ອສຳເລັດຄຳສັ່ງຂອງຄູບາອາຈານ ແຕ່ຂາດດັກຊິນາ (ເຄື່ອງຖວາຍ) ກໍໄຮ້ຜົນເຊັ່ນກັນ. ແຕ່ເມື່ອການອະນຸຍາດສຳເລັດ, ການປະຕິບັດສຳເລັດ, ແລະສັດທາສຳເລັດ ມັນຕຣານັ້ນຈະເປັນສະພາບຂອງເຮົາເອງ. ແລະເມື່ອມີດັກຊິນາປະກອບດ້ວຍ ຄວາມສຳເລັດແຫ່ງມັນຕຣາຈະໃຫ້ຜົນອັນໃຫຍ່»

Verse 3

उपगम्य गुरुं विप्रमाचार्यं तत्त्ववेदिनम् । जापितं सद्गुणोपेतं ध्यानयोगपरायणम् । तोषयेत्तं प्रयत्नेन भावशुद्धिसमन्वितः । वाचा च मनसा चैव कायेन द्रविणेन च

ເຂົ້າໄປຫາຄູບາອາຈານ—ພຣາຫມັນຜູ້ສຳເລັດ ແລະຮູ້ແຈ້ງຕັດຕະວະ—ສາວົກຄວນພາຍາຍາມເຮັດໃຫ້ທ່ານພໍໃຈ: ອາຈານຜູ້ຕັ້ງມັ່ນໃນຈະປະ ມີຄຸນຄ່າດີ ແລະອຸທິດຕົນໃນໂຍຄະແຫ່ງການພິຈາລະນາ. ດ້ວຍຄວາມບໍລິສຸດໃນໃຈ ໃຫ້ສາວົກບຳເນົາທ່ານດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ—ດ້ວຍວາຈາ, ດ້ວຍໃຈ, ດ້ວຍກາຍ, ແລະດ້ວຍທຣັບສິນຂອງຖວາຍ।

Verse 5

आचार्यं पूजयेद्विप्रः सर्वदातिप्रयत्नतः । हस्त्यश्वरथरत्नानि क्षेत्राणि च गृहाणि च । भूषणानि च वासांसि धान्यानि च धनानि च । एतानि गुरवे दद्याद्भक्त्या च विभवे सति

ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນຢ່າງສະໝໍ້ສະເໝີ ຜູ້ເປັນທະວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ຄວນນະມັດສະການບູຊາອາຈານ (ຄູວິນຍານ). ເມື່ອມີກຳລັງ ຄວນຖວາຍແກ່ຄູດ້ວຍສັດທາ: ຊ້າງ ມ້າ ລົດສົງຄາມ ແກ້ວຮັດນະ ນາ ແລະເຮືອນ ເຄື່ອງປະດັບ ເສື້ອຜ້າ ເຂົ້າເກັບ ແລະຊັບສິນທັງຫຼາຍ.

Verse 7

वित्तशाठ्यं न कुर्वीत यदीच्छेत्सिद्धिमात्मनः । पश्चान्निवेद्य स्वात्मानं गुरवे सपरिच्छदम् । एवं संपूज्य विधिवद्यथाशक्तित्ववंचयन् । आददीत गुरोर्मंत्रं ज्ञानं चैव क्रमेण तु

ຜູ້ໃດປາດຖະນາສິດທິທາງວິນຍານຢ່າງແທ້ ຢ່າເຮັດການຫລອກລວງໃນເລື່ອງຊັບສິນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຈົ່ງຖວາຍຕົນເອງພ້ອມຂອງຄອບຄອງແກ່ຄູບາ (ກຸຣຸ) ແລະບູຊາທ່ານຕາມພິທີຢ່າງຖືກຕ້ອງ ໂດຍບໍ່ບິດເບືອນຄວາມສາມາດຂອງຕົນ. ແລ້ວຈຶ່ງຮັບມັນຕຣະ ແລະປັນຍາປົດປ່ອຍຈາກຄູບາ ຕາມລຳດັບ.

Verse 9

एवं तुष्टो गुरुः शिष्यं पूजकं वत्सरोषितम् । शुश्रूषुमनहंकारं स्नातं शुचिमुपोषितम् । स्नापयित्वा विशुद्ध्यर्थं पूर्णकुंभघृतेन वै । जलेन मन्त्रशुद्धेन पुण्यद्रव्ययुतेन च

ດັ່ງນັ້ນ ຄູບາເມື່ອພໍໃຈແລ້ວ ເຫັນສິດທິສາວົກຜູ້ຮັບໃຊ້ມາໜຶ່ງປີ ຜູ້ຕັ້ງໃຈບູຊາ ຂະຫຍັນຮັບໃຊ້ ບໍ່ມີອະຫັງການ ອາບນ້ຳແລ້ວ ບໍລິສຸດ ແລະຖືອຸໂປສະຖ. ເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດ ທ່ານໃຫ້ອາບດ້ວຍນ້ຳມັນເນີຍ (ກຣີ) ຈາກຄຸມພະພິທີທີ່ເຕັມ ແລະນ້ຳທີ່ຊຳລະດ້ວຍມັນຕຣະ ປົນດ້ວຍວັດຖຸມົງຄຸນອັນມີບຸນ.

Verse 11

अलंकृत्य सुवेषं च गंधस्रग्वस्त्रभूषणैः । पुण्याहं वाचयित्वा च ब्राह्मणानभिपूज्य च । समुद्रतीरे नद्यां च गोष्ठे देवालये ऽपि वा । शुचौ देशे गृहे वापि काले सिद्धिकरे तिथौ

ເມື່ອແຕ່ງກາຍໃຫ້ງາມສົມຄວນ ທານ້ຳຫອມ ຄ້ອງພວງດອກໄມ້ ນຸ່ງຜ້າສະອາດ ແລະປະດັບເຄື່ອງປະດັບ; ຈົ່ງໃຫ້ອ່ານພິທີມົງຄຸນ «ປຸນຍາຫະ» ແລະນັບຖືບູຊາພວກພຣາຫມັນຕາມຄວນ. ແລ້ວຈຶ່ງເຮັດການບູຊາພຣະຊິວະເພື່ອຄວາມສຳເລັດ: ທີ່ຝັ່ງທະເລ ຫຼືຂ້າງແມ່ນ້ຳ ຫຼືໃນຄອກງົວ ຫຼືໃນເທວາລັຍ ຫຼືບ່ອນບໍລິສຸດໃດໆ ແມ່ນແຕ່ໃນເຮືອນ ໃນເວລາແລະວັນຕິຖີທີ່ເກື້ອກູນຕໍ່ສິດທິ.

Verse 13

नक्षत्रे शुभयोगे च सर्वदोषविवर्जिते । अनुगृह्य ततो दद्याज्ज्ञानं मम यथाविधि । स्वरेणोच्चारयेत्सम्यगेकांते ऽतिप्रसन्नधीः । उच्चार्योच्चारयित्वा तमावयोर्मंत्रमुत्तमम्

ເມື່ອນັກສະຕຣາ ແລະ ໂຢກະອັນເປັນມົງຄຸນ ເໝາະສົມ ແລະ ປາດສະຈາກຂໍ້ບົກພ່ອງທັງປວງ, ຫຼັງຈາກປະທານພຣະກະຣຸນາແລ້ວ ຈຶ່ງຄວນຖ່າຍທອດຄວາມຮູ້ຂອງເຮົາ ຕາມພິທີກຳນົດ. ໃນທີ່ສະຫງົບສະຫງົບ ດ້ວຍສຽງອອກສຽງຖືກຕ້ອງ ແລະ ຈິດໃຈປິຕິສະຫງົບຢ່າງຍິ່ງ, ຄວນສະທ້ອນມັນຕຣາໃຫ້ຖືກ; ແລ້ວເມື່ອສະທ້ອນແລະໃຫ້ຜູ້ອື່ນສະທ້ອນແລ້ວ ຈຶ່ງຖ່າຍທອດມັນຕຣາອັນສູງສຸດ ຂອງພວກເຮົາທັງສອງ (ຄູ ແລະ ສິດ).

Verse 15

शिवं चास्तु शुभं चास्तु शोभनो ऽस्तु प्रियो ऽस्त्विति । एवं दद्याद्गुरुर्मंत्रमाज्ञां चैव ततः परम् । एवं लब्ध्वा गुरोर्मंत्रमाज्ञां चैव समाहितः । संकल्प्य च जपेन्नित्यं पुरश्चरणपूर्वकम्

“ຂໍໃຫ້ເປັນສິວະ, ຂໍໃຫ້ເປັນມົງຄຸນ, ຂໍໃຫ້ງາມສົດ, ຂໍໃຫ້ເປັນທີ່ຮັກ” ເວົ້າດັ່ງນີ້ ຄູບາອາຈານຄວນປະທານມັນຕຣາ ແລ້ວຈຶ່ງໃຫ້ຄຳສັ່ງອັນເປັນອຳນາດ. ເມື່ອໄດ້ຮັບມັນຕຣາ ແລະ ຄຳສັ່ງຈາກຄູບາແລ້ວ, ຜູ້ປະຕິບັດຜູ້ມີຈິດຕັ້ງມັ່ນ ຄວນຕັ້ງສັງກັນປະ (ປະຕິຍານ) ແລ້ວສະທ້ອນຈະປະທຸກມື້, ໂດຍເລີ່ມດ້ວຍວິໄນພູຣະສະຈະຣະນະຕາມພິທີ. ດ້ວຍຈະປະອັນມີລະບຽບພາຍໃຕ້ການນຳຂອງຄູບາ, ປາຊຸ (ວິນຍານຖືກຜູກ) ຖືກນຳໄປຫາ ພຣະສິວະ—ພະຕິ (ຜູ້ເປັນເຈົ້າ) ຜູ້ປະທານຄວາມບໍລິສຸດ ແລະ ມົກຂະ.

Verse 17

यावज्जीवं जपेन्नित्यमष्टोत्तरसहस्रकम् । अनन्यस्तत्परो भूत्वा स याति परमां गतिम् । जपेदक्षरलक्षं वै चतुर्गुणितमादरात् । नक्ताशी संयमी यस्स पौरश्चरणिकः स्मृतः

ຕາມອາຍຸຂອງຊີວິດ ຄວນຈະສວດຈັບມັນຕຣາ (ຂອງພຣະສິວະ) ທຸກມື້ 1008 ເທື່ອ. ເມື່ອໃຈເປັນໜຶ່ງ ແລະອຸທິດທັງໝົດແດ່ພຣະອົງ ຍ່ອມໄດ້ຮອດຄະຕິອັນສູງສຸດ. ອີກທັງ ຄວນເຮັດໃຫ້ຄົບຈໍານວນອັກສອນມັນຕຣາ 1 ລັກ (100,000) ຄູນສີ່ ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ຜູ້ມີວິໄນ ແລະກິນອາຫານພຽງແຕ່ຕອນກາງຄືນ ຖືກຈື່ຈໍາວ່າເປັນຜູ້ປະຕິບັດປູຣະສະຈະຣະນະ (puraścaraṇa) ຢ່າງຄົບຖ້ວນ.

Verse 19

यः पुरश्चरणं कृत्वा नित्यजापी भवेत्पुनः । तस्य नास्ति समो लोके स सिद्धः सिद्धदो भवेत् । स्नानं कृत्वा शुचौ देशे बद्ध्वा रुचिरमानसम् । त्वया मां हृदि संचिंत्य संचिंत्य स्वगुरुं ततः

ຜູ້ໃດເຮັດປູຣະສະຈະຣະນະ (puraścaraṇa) ສໍາເລັດແລ້ວ ແລະກັບມາເປັນຜູ້ສວດຈັບມັນຕຣາເປັນນິດ ໃນໂລກນີ້ບໍ່ມີໃຜເທົ່າທຽມ. ຜູ້ນັ້ນເປັນສິດທະ (siddha) ແລະເປັນຜູ້ປະທານສິດທິໃຫ້ຜູ້ອື່ນ. ເມື່ອອາບນ້ໍາແລ້ວ ນັ່ງໃນສະຖານທີ່ບໍລິສຸດ ປັບໃຈໃຫ້ງາມແຈ້ງແລະໝັ້ນຄົງ; ເຈົ້າພຶງພິຈາລະນາຂ້ອຍໃນດວງໃຈ ແລ້ວຈຶ່ງພິຈາລະນາຄູອາຈານຂອງເຈົ້າຕໍ່ໄປ.

Verse 21

उदङ्मुखः प्राङ्मुखो वा मौनी चैकाग्रमानसः । विशोध्य पञ्चतत्त्वानि दहनप्लावनादिभिः । मन्त्रन्यासादिकं कृत्वा सफलीकृतविग्रहः । आवयोर्विग्रहौ ध्यायन्प्राणापानौ नियम्य च

ໃຫ້ຫັນໜ້າໄປທາງເໜືອ ຫຼືທາງຕາເວັນອອກ, ຮັກສາຄວາມສງົບ (ມົວນະ) ແລະໃຈເປັນໜຶ່ງ. ແລ້ວຈຶ່ງຊໍາລະທາດທັງຫ້າ ໂດຍວິທີເຊັ່ນ “ເຜົາພາຍໃນ” ແລະ “ຊໍາລະດ້ວຍນ້ໍາຖ້ວມ” ແລະອື່ນໆ. ເມື່ອເຮັດມັນຕຣາ-ນຍາສະ (mantra-nyāsa) ແລະພິທີອື່ນໆ ເພື່ອໃຫ້ຮູບສັກສິດເກີດຜົນແລ້ວ, ຈຶ່ງພຶງພິຈາລະນາຮູບທິບຂອງທັງສອງ (ຜູ້ບູຊາແລະພຣະອົງທີ່ຮ່ວມເປັນໜຶ່ງໃນການບູຊາ) ພ້ອມທັງຄວບຄຸມປຣານະ ແລະ ອະປານະ (ກະແສຊີວິດ).

Verse 23

विद्यास्थानं स्वकं रूपमृषिञ्छन्दो ऽधिदैवतम् । बीजं शक्तिं तथा वाक्यं स्मृत्वा पञ्चाक्षरीं जपेत् । उत्तमं मानसं जाप्यमुपांशुं चैवमध्यमम् । अधमं वाचिकं प्राहुरागमार्थविशारदाः

ໂດຍການລະນຶກເຖິງບ່ອນນັ່ງຂອງຄວາມຮູ້ອັນສັກສິດ, ຮູບແບບຂອງມັນເອງ, ລືສີ, ສັນທະ ແລະ ເທວະດາຜູ້ປົກຄອງ—ພ້ອມກັບພະຍັນຊະນະເມັດພັນ, ພະລັງ ແລະ ຄໍາກ່າວມົນຕາ—ບຸກຄົນຄວນຈະທ່ອງມົນຕາຫ້າພະຍາງ (Pañcākṣarī). ການທ່ອງມົນທີ່ດີທີ່ສຸດແມ່ນທາງຈິດ; ລະດັບກາງແມ່ນການກະຊິບ; ແລະ ລະດັບຕໍ່າສຸດແມ່ນການເວົ້າອອກສຽງ—ດັ່ງທີ່ຜູ້ຊ່ຽວຊານໃນຄວາມໝາຍຂອງ ອາຄາມະ ໄດ້ປະກາດໄວ້.

Verse 25

उत्तमं रुद्रदैवत्यं मध्यमं विष्णुदैवतम् । अधमं ब्रह्मदैवत्यमित्याहुरनुपूर्वशः । यदुच्चनीचस्वरितैःस्पष्टास्पष्टपदाक्षरैः । मंत्रमुच्चारयेद्वाचा वाचिको ऽयं जपस्स्मृतः

ພວກເຂົາປະກາດຕາມລໍາດັບວ່າ ຮູບແບບທີ່ສູງທີ່ສຸດແມ່ນຮູບແບບທີ່ມີພຣະຣຸດທຣະເປັນເທວະດາຜູ້ປົກຄອງ; ລະດັບກາງແມ່ນພຣະວິສນຸ; ແລະ ລະດັບຕໍ່າສຸດແມ່ນພຣະພົມ. ເມື່ອບຸກຄົນໃດໜຶ່ງກ່າວມົນຕາອອກສຽງ—ໂດຍໃຊ້ສຽງສູງ, ສຽງຕໍ່າ ແລະ ສຽງເນັ້ນ, ດ້ວຍພະຍັນຊະນະ ແລະ ຄໍາສັບທີ່ອອກສຽງຢ່າງຈະແຈ້ງ ຫຼື ບໍ່ຈະແຈ້ງ—ສິ່ງນີ້ຖືກຈົດຈໍາວ່າເປັນ 'ວາຈິກະ ຊະປະ' (ການທ່ອງມົນທາງວາຈາ).

Verse 27

जिह्वामात्रपरिस्पंदादीषदुच्चारितो ऽपि वा । अपरैरश्रुतः किंचिच्छ्रुतो वोपांशुरुच्यते । धिया यदक्षरश्रेण्या वर्णाद्वर्णं पदात्पदम् । शब्दार्थचिंतनं भूयः कथ्यते मानसो जपः

ຈະປະທີ່ເວົ້າອອກແຕ່ເບົາໆ ໂດຍພຽງການເຄື່ອນໄຫວຂອງລີ້ນ ຈົນຄົນອື່ນບໍ່ໄດ້ຍິນ ແລະຕົນເອງກໍຍິນເບົາໆ ນັ້ນເອີ້ນວ່າ «ອຸປາງຊຸ» (ຈະປະກະຊິບ). ແຕ່ເມື່ອໃນໃຈ ຕິດຕາມລໍາດັບພະຍາງ—ຕົວອັກສອນຕໍ່ຕົວອັກສອນ ແລະຄໍາຕໍ່ຄໍາ—ຊໍ້າໆ ພ້ອມພິຈາລະນາທັງສຽງແລະຄວາມໝາຍ ນັ້ນແມ່ນ «ມານະສະ ຈະປະ» (ຈະປະໃນໃຈ).

Verse 29

वाचिकस्त्वेक एव स्यादुपांशुः शतमुच्यते । साहस्रं मानसः प्रोक्तः सगर्भस्तु शताधिकः । प्राणायामसमायुक्तस्सगर्भो जप उच्यते । आद्यंतयोरगर्भो ऽपि प्राणायामः प्रशस्यते

ໃນຈະປະ ການສວດອອກສຽງ (vācika) ນັບເປັນ 1; ອຸປາງຊຸ (upāṃśu) ນັບເປັນ 100; ແລະມານະສະ (mānasa) ຖືກກ່າວວ່ານັບເປັນ 1,000. ຈະປະທີ່ເຮັດຄຽງຄູ່ກັບປຣານາຍາມ ເອີ້ນວ່າ «ສະຄັຣພະ» (sa-garbha, ຖືມັນຕຣາໄວ້ພາຍໃນ) ແລະຍອດເຢັ້ນເກີນຮ້ອຍ. ແມ່ນແຕ່ «ອະຄັຣພະ» ປຣານາຍາມ—ເຮັດໃນຕອນເລີ່ມ ແລະຕອນຈົບ (ຂອງຈະປະ)—ກໍຖືກສັນລະເສີນ.

Verse 31

चत्वारिंशत्समावृत्तीः प्राणानायम्य संस्मरेत् । मंत्रं मंत्रार्थविद्धीमानशक्तः शक्तितो जपेत् । पञ्चकं त्रिकमेकं वा प्राणायामं समाचरेत् । अगर्भं वा सगर्भं वा सगर्भस्तत्र शस्यते

ເມື່ອຄວບຄຸມລົມຫາຍໃຈໃນ 40 ຮອບທີ່ກໍານົດໄວ້ແລ້ວ ຄວນລະລຶກເຖິງພຣະເຈົ້າ. ຜູ້ມີປັນຍາ ແລະຮູ້ຄວາມໝາຍຂອງມັນຕຣາ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ສາມາດເຕັມທີ່ ກໍຄວນຈະປະຕາມກໍາລັງ. ອາດປະຕິບັດປຣານາຍາມເປັນຊຸດ 5, 3 ຫຼືແມ່ນແຕ່ 1. ຈະເຮັດແບບອະຄັຣພະ (agarbha, ບໍ່ມີມັນຕຣາ) ຫຼືສະຄັຣພະ (sagarbha, ມີມັນຕຣາ) ກໍຕາມ ໃນບົດນີ້ ສະຄັຣພະໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນເປັນພິເສດ.

Verse 33

सगर्भादपि साहस्रं सध्यानो जप उच्यते । एषु पञ्चविधेष्वेकः कर्तव्यः शक्तितो जपः । अङ्गुल्या जपसंख्यानमेकमेवमुदाहृतम् । रेखयाष्टगुणं विद्यात्पुत्रजीवैर्दशाधिकम्

ແມ່ນແຕ່ການຈະປະ 1,000 ເທື່ອ ດ້ວຍຄວາມດູດດື່ມພາຍໃນ (ຖືມັນຕຣາໄວ້ຂ້າງໃນ) ກໍຖືກເອີ້ນວ່າ ຈະປະທີ່ມີທຽນ/ສະມາທິຄຽງຄູ່. ໃນຫ້າປະເພດນີ້ ຄວນເລືອກເຮັດຢ່າງໜຶ່ງຕາມກໍາລັງ. ການນັບຈະປະຖືກອະທິບາຍດັ່ງນີ້: ນັບດ້ວຍນິ້ວແມ່ນ 1 ມາດຕະຖານ; ນັບໂດຍຂີດເສັ້ນເຂົ້າໃຈວ່າເປັນ 8 ເທົ່າ; ແລະນັບດ້ວຍລູກປັດ putrajīva ແມ່ນເພີ່ມອີກ 10 ຈາກນັ້ນ.

Verse 35

शतं स्याच्छंखमणिभिः प्रवालैस्तु सहस्रकम् । स्फटिकैर्दशसाहस्रं मौक्तिकैर्लक्षमुच्यते । पद्माक्षैर्दशलक्षन्तु सौवर्णैः कोटिरुच्यते । कुशग्रंथ्या च रुद्राक्षैरनंतगुणितं भवेत्

ການນັບ 100 ຖືກປະກາດເມື່ອໃຊ້ລູກປັດຈາກຫອຍສັງຂ໌; ດ້ວຍປະວານ (coral) ກ່າວວ່າໄດ້ 1,000. ດ້ວຍສະຟະຕິກ (crystal) ໄດ້ 10,000; ດ້ວຍມຸກ (pearls) ຖືກເອີ້ນວ່າ 1 ລັກ (100,000). ດ້ວຍເມັດບົວ (padmākṣa) ໄດ້ 10 ລັກ; ດ້ວຍຄໍາ ກ່າວວ່າໄດ້ 1 ໂກຕິ (10 ລ້ານ). ແຕ່ຖ້າເປັນສາຍລູກປັດທີ່ຜູກດ້ວຍຫຍ້າກຸສະ ແລະລູກປັດຣຸດຣາກຊະ ບຸນຈະຖືກຄູນອະນັນຕະ—ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສິວະ ຜູ້ເປັນປະຕິ (ອົງອະທິປະໄຕ) ແຫ່ງສັດທັງປວງ.

Verse 37

त्रिंशदक्षैः कृता माला धनदा जपकर्मणि । सप्तविंशतिसंख्यातैरक्षैः पुष्टिप्रदा भवेत् । पञ्चविंशतिसंख्यातैः कृता मुक्तिं प्रयच्छति । अक्षैस्तु पञ्चदशभिरभिचारफलप्रदा

ມາລາທີ່ມີ 30 ເມັດ ໃຊ້ໃນການຈະປະ ຍ່ອມໃຫ້ຄວາມຮັ່ງມີ. ມາລາ 27 ເມັດ ໃຫ້ອາຫານຫຼ້ຽງຊີວິດ ແລະຄວາມອຸດົມ. ມາລາ 25 ເມັດ ປະທານໂມກສະ. ແຕ່ມາລາ 15 ເມັດ ໃຫ້ຜົນຂອງພິທີອະພິຈາຣາ (ມົນຕຣາບັງຄັບ/ທຳຮ້າຍ).

Verse 39

अंगुष्ठं मोक्षदं विद्यात्तर्जनीं शत्रुनाशिनीम् । मध्यमां धनदां शांतिं करोत्येषा ह्यनामिका । अष्टोत्तरशतं माला तत्र स्यादुत्तमोत्तमा । शतसंख्योत्तमा माला पञ्चाशद्भिस्तु मध्यमा

ໃຫ້ຮູ້ວ່າ ໂປ້ມືແມ່ນຜູ້ໃຫ້ໂມກສະ; ນິ້ວຊີ້ແມ່ນຜູ້ທຳລາຍສັດຕູ. ນິ້ວກາງໃຫ້ຊັບສິນ; ນິ້ວນາງນຳຄວາມສະຫງົບ. ໃນການປະຕິບັດນີ້ ມາລາ 108 ເມັດ ເປັນຍອດຍິ່ງ; 100 ເມັດ ເປັນດີເລີດ; 50 ເມັດ ເປັນຂັ້ນກາງ.

Verse 41

चतुः पञ्चाशदक्षैस्तु हृच्छ्रेष्ठा हि प्रकीर्तिता । इत्येवं मालया कुर्याज्जपं कस्मै न दर्शयेत् । कनिष्ठा क्षरिणी प्रोक्ता जपकर्मणि शोभना । अंगुष्ठेन जपेज्जप्यमन्यैरंगुलिभिस्सह

ມາລາ 54 ເມັດ ຖືກສັນລະເສີນວ່າເປັນຍອດດີ ແລະເປັນທີ່ຮັກແກ່ໃຈ. ໃຊ້ມາລານັ້ນເຮັດຈະປະ ແລະຢ່າເອົາໄປອວດໃຫ້ໃຜເຫັນງ່າຍໆ. ນິ້ວກ້ອຍຖືກເອີ້ນວ່າ ‘ກະສະຣິນີ’ ຄືຜູ້ໃຫ້ບຸນຮົ່ວໄຫຼ ຈຶ່ງບໍ່ເໝາະໃນການຈະປະ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງນັບມົນຕຣາດ້ວຍໂປ້ມື ຮ່ວມກັບນິ້ວອື່ນໆ (ຍົກເວັ້ນນິ້ວກ້ອຍ).

Verse 43

अंगुष्ठेन विना जप्यं कृतं तदफलं यतः । गृहे जपं समं विद्याद्गोष्ठे शतगुणं विदुः । पुण्यारण्ये तथारामे सहस्रगुणमुच्यते । अयुतं पर्वते पुण्ये नद्यां लक्षमुदाहृतम्

ການຈະປະທີ່ບໍ່ໃຊ້ໂປ້ມືນັບ ຍ່ອມເປັນໄຮ້ຜົນ. ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ຈະປະໃນເຮືອນໄດ້ຜົນທົ່ວໄປ; ໃນຄອກງົວໄດ້ຜົນຮ້ອຍເທົ່າ. ໃນປ່າອັນສັກສິດ ແລະໃນສວນອັນບໍລິສຸດ ກ່າວວ່າໄດ້ຜົນພັນເທົ່າ. ເທິງພູອັນມີບຸນໄດ້ຜົນຫມື່ນເທົ່າ; ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳ ຫຼືໃນນ້ຳແມ່ນ້ຳ ຖືກປະກາດວ່າໄດ້ຜົນແສນເທົ່າ.

Verse 45

कोटिं देवालये प्राहुरनन्तं मम सन्निधौ । सूर्यस्याग्नेर्गुरोरिंदोर्दीपस्य च जलस्य च । विप्राणां च गवां चैव सन्निधौ शस्यते जपः । तत्पूर्वाभिमुखं वश्यं दक्षिणं चाभिचारिकम्

ເຂົາກ່າວວ່າ ໃນເທວາລະຍະ (ວັດ/ສະຖານບູຊາ) ຜົນຂອງຈະປະເພີ່ມເປັນໂກຕິເທົ່າ; ແລະໃນຄວາມສະນິດສະນົມຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຍ່ອມໄຮ້ຂອບເຂດ. ຈະປະຖືກສັນລະເສີນເມື່ອເຮັດຕໍ່ໜ້າ ພະອາທິດ, ໄຟ, ຄູຣູ, ພະຈັນ, ຕະກຽງ, ແລະນ້ຳ; ພ້ອມທັງຕໍ່ໜ້າພຣາຫມະນ ແລະງົວ. (ໃນຈຸດປະສົງຕ່ຳບາງຢ່າງ) ຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກເພື່ອວັສຍະ (ການຄອບງຳ); ຫັນໜ້າໄປທາງໃຕ້ເພື່ອອະພິຈາຣິກ (ພິທີທຳຮ້າຍ).

Verse 47

पश्चिमं धनदं विद्यादौत्तरं शातिदं भवेत् । सूर्याग्निविप्रदेवानां गुरूणामपि सन्निधौ । अन्येषां च प्रसक्तानां मन्त्रं न विमुखो जपेत् । उष्णीषी कुंचुकी नम्रो मुक्तकेशो गलावृतः

ຄວນຮູ້ວ່າທິດຕາເວັນຕົກເປັນທິດປະທານຄວາມຮັ່ງມີ ແລະທິດເໜືອເປັນທິດປະທານຄວາມສະຫງົບ. ໃນທີ່ປະທັບຂອງພຣະອາທິດ, ໄຟ, ພຣາຫມັນ, ເທວະ ແລະຄູບາ (ຄຸຣຸ) ກໍດີ, ແມ່ນກະທັ້ງມີຄົນອື່ນຢູ່ໃກ້ ກໍບໍ່ຄວນຫັນໜ້າຫຼີກແລ້ວລະທິ້ງການຈັບມັນຕຣາ. ຄວນຈັບດ້ວຍການຄຸມຫົວ, ນຸ່ງເສື້ອຊັ້ນເທິງ, ມີຄວາມນອບນ້ອມ, ປ່ອຍຜົມ ແລະຄຸມຄໍໄວ້।

Verse 49

अपवित्रकरो ऽशुद्धो विलपन्न जपेत्क्वचित् । क्रोधं मदं क्षुतं त्रीणि निष्ठीवनविजृंभणे । दर्शनं च श्वनीचानां वर्जयेज्जपकर्मणि । आचमेत्संभवे तेषां स्मरेद्वा मां त्वया सह

ຜູ້ບໍ່ບໍລິສຸດທັງກາຍແລະຄວາມປະພຶດ ບໍ່ຄວນຈັບມັນຕຣາໃນເວລາໃດໆ ໃນຂະນະທີ່ຮ້ອງໄຫ້ຄໍາຄວນ. ໃນການຈັບ ຄວນຫຼີກລ້ຽງຄວາມໂກດ, ຄວາມເມົາ, ແລະການຈາມ; ພ້ອມທັງການຖົ່ມນ້ໍາລາຍ, ການຫາວ, ແລະການເຫັນຫຼືຄົບຄົນກັບຫມາ ແລະຄົນຕໍ່າຊ້າ. ຖ້າເກີດຂຶ້ນ ຄວນເຮັດອາຈະມະນະ (ດື່ມນ້ໍາຕາມພິທີເພື່ອຊໍາລະ) ແລ້ວຈຶ່ງກັບມາຈັບໂດຍລະລຶກເຖິງພຣະອົງ—ພ້ອມກັບພຣະສັກຕິຂອງພຣະອົງ.

Verse 51

ज्योतींषि च प्रपश्येद्वा कुर्याद्वा प्राणसंयमम् । अनासनः शयाने वा गच्छन्नुत्थित एव वा । रथ्यायामशिवे स्थाने न जपेत्तिमिरान्तरे । प्रसार्य न जपेत्पादौ कुक्कुटासन एव वा

ຄວນຈ້ອງເບິ່ງແສງສັກສິດ (ເຊັ່ນ ໂຄມໄຟ) ຫຼືຝຶກການຄວບຄຸມລົມຫາຍໃຈ. ບໍ່ຄວນຈັບໂດຍບໍ່ມີອາສະນະທີ່ເໝາະສົມ—ບໍ່ຄວນຈັບໃນຂະນະນອນ, ບໍ່ຄວນຈັບໃນຂະນະເດີນ, ແລະບໍ່ຄວນຈັບໃນຂະນະຢືນຢູ່ຢ່າງດຽວ. ບໍ່ຄວນຈັບໃນຖະໜົນ, ໃນສະຖານທີ່ອັບມົງຄຸນ, ຫຼືໃນກາງຄວາມມືດ. ບໍ່ຄວນຈັບໂດຍຍືດຕີນອອກ, ຫຼືນັ່ງໃນທ່າກຸກກຸຕາສະນະ (ທ່າໄກ່) ເຊັ່ນກັນ।

Verse 53

यानशय्याधिरूढो वा चिंताव्याकुलितो ऽथ वा । शक्तश्चेत्सर्वमेवैतदशक्तः शक्तितो जपेत् । किमत्र बहुनोक्तेन समासेन वचः शृणु । सदाचारो जपञ्छुद्धं ध्यायन्भद्रं समश्नुते

ບໍ່ວ່ານັ່ງຢູ່ໃນພາຫະນະ ຫຼືນອນຢູ່ເທິງຕຽງ ຫຼືຖືກຄວາມກັງວົນຮົ່ມເຮືອງ—ຖ້າມີກຳລັງ ຄວນປະຕິບັດທັງໝົດໃຫ້ຄົບ; ຖ້າບໍ່ສາມາດ ຢ່າງນ້ອຍໃຫ້ສວດຈະປະ (japa) ຕາມກຳລັງ. ບໍ່ຈຳເປັນກ່າວຫຼາຍ—ຟັງໂດຍຫຍໍ້: ຜູ້ຮັກສາສະດາຈານ ສວດຈະປະອັນບໍລິສຸດ ແລະເຮັດທຽນ ຈະໄດ້ຮັບມົງຄຸນ.

Verse 55

आचारः परमो धर्म आचारः परमं धनं । आचारः परमा विद्या आचारः परमा गतिः । आचारहीनः पुरुषो लोके भवति निंदितः । परत्र च सुखी न स्यात्तस्मादाचारवान्भवेत्

ສະດາຈານ (ຄວາມປະພຶດດີ) ແມ່ນທຳອັນສູງສຸດ; ສະດາຈານແມ່ນຊັບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ສຸດ. ສະດາຈານແມ່ນວິຊາອັນສູງສຸດ ແລະສະດາຈານແມ່ນເປົ້າໝາຍອັນສູງສຸດ. ຜູ້ຂາດສະດາຈານ ຖືກຕິຕຽນໃນໂລກນີ້ ແລະໃນໂລກໜ້າກໍບໍ່ໄດ້ສຸກ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວນເປັນຜູ້ມີສະດາຈານ.

Verse 57

यस्य यद्विहितं कर्म वेदे शास्त्रे च वैदिकैः । तस्य तेन समाचारः सदाचारो न चेतरः । सद्भिराचरितत्वाच्च सदाचारः स उच्यते । सदाचारस्य तस्याहुरास्तिक्यं मूलकारणम्

ຫນ້າທີ່ໃດກໍຕາມທີ່ຖືກກໍານົດໃຫ້ແກ່ບຸກຄົນໂດຍພຣະເວດ ແລະໂດຍຊາສະຕຣະທີ່ບັນດາລະສີວິດິກສອນໄວ້—ການປະພຶດຕາມນັ້ນເທົ່ານັ້ນແມ່ນ «ສະດາຈາຣະ» (sadācāra) ຄວາມປະພຶດດີທີ່ແທ້, ບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນ. ເນື່ອງຈາກຖືກປະຕິບັດໂດຍຄົນດີ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ ສະດາຈາຣະ. ແລະຮາກເຫດຂອງສະດາຈາຣະນັ້ນ ເຂົາກ່າວວ່າແມ່ນ «ອາສຕິກຍະ» (āstikya)—ຄວາມເຊື່ອໃນອໍານາດຂອງພຣະເວດ ແລະຊາສະຕຣະ ແລະໃນພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນຄວາມໝາຍພາຍໃນຂອງມັນ (ພຣະສິວະ ພະຕິ).

Verse 59

आस्तिकश्चेत्प्रमादाद्यैः सदाचारादविच्युतः । न दुष्यति नरो नित्यं तस्मादास्तिकतां व्रजेत् । यथेहास्ति सुखं दुःखं सुकृतैर्दुष्कृतैरपि । तथा परत्र चास्तीति मतिरास्तिक्यमुच्यते

ຖ້າບຸກຄົນເປັນອາສຕິກະ (āstika) ແລະບໍ່ຫຼຸດອອກຈາກສະດາຈາຣະ (sadācāra) ແມ່ນແຕ່ເນື່ອງຈາກຄວາມປະມາດ ແລະອື່ນໆ, ຄົນນັ້ນບໍ່ຖືກມົນທິນ; ດັ່ງນັ້ນຄວນເຂົ້າສູ່ອາສຕິກະຕາ (āstikatā) ເປັນທີ່ພຶ່ງ. ເຫມືອນໃນໂລກນີ້ ຄວາມສຸກແລະຄວາມທຸກເກີດຈາກກຳດີແລະກຳຊົ່ວ, ຢ່າງນັ້ນໃນໂລກໜ້າກໍມີຢູ່ແນ່ນອນ—ຄວາມເຂົ້າໃຈອັນໝັ້ນຄົງນີ້ເອີ້ນວ່າ ອາສຕິກຍະ (āstikya).

Verse 61

रहस्यमन्यद्वक्ष्यामि गोपनीयमिदं प्रिये । न वाच्यं यस्य कस्यापि नास्तिकस्याथ वा पशोः । सदाचारविहीनस्य पतितस्यान्त्यजस्य च । पञ्चाक्षरात्परं नास्ति परित्राणं कलौ युगे

ໂອ້ ຜູ້ຮັກ, ຂ້າຈະເວົ້າຄວາມລັບອື່ນອີກ—ຄຳສອນນີ້ຄວນປົກປິດໄວ້. ບໍ່ຄວນເວົ້າໃຫ້ໃຜກໍໄດ້ຟັງ—ບໍ່ໃຫ້ແກ່ຜູ້ບໍ່ເຊື່ອ (ນາສຕິກ) ຫຼືຜູ້ດຳລົງຊີວິດດັ່ງສັດ. ບໍ່ໃຫ້ແກ່ຜູ້ຂາດຈັນຍາ, ຜູ້ຕົກຕ່ຳ, ຫຼືຜູ້ນອກວັນນະ. ໃນກະລິຍຸກ ບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງ ຫຼືການພົ້ນທຸກ ສູງກວ່າມະນະຕຣາຫ້າພະຍາງ (ນະມະ ສິວາຍ) ເລີຍ.

Verse 63

गच्छतस्तिष्ठतो वापि स्वेच्छया कर्म कुर्वतः । अशुचेर्वा शुचेर्वापि मन्त्रो ऽयन्न च निष्फलः । अनाचारवतां पुंसामविशुद्धषडध्वनाम् । अनादिष्टो ऽपि गुरुणा मन्त्रो ऽयं न च निष्फलः

ບໍ່ວ່າຈະກຳລັງເດີນ ຫຼືຢືນ ຫຼືເຮັດກິດຕາມໃຈຕົນ—ບໍ່ວ່າຈະບໍ່ສະອາດ ຫຼືສະອາດ—ມະນະຕຣານີ້ບໍ່ເຄີຍເປັນໄຮ້ຜົນ. ແມ່ນແຕ່ສຳລັບຜູ້ມີຄວາມປະພຶດບໍ່ຖືກ, ຜູ້ທີ່ຫົກທາງ (ṣaḍadhvā) ຍັງບໍ່ບໍລິສຸດ, ແມ່ນວ່າບໍ່ໄດ້ຮັບການຊີ້ນຳຈາກຄູບາອາຈານ (ກຸຣຸ) ຢ່າງເປັນພິທີ, ມະນະຕຣານີ້ກໍບໍ່ໄຮ້ຜົນ.

Verse 65

अन्त्यजस्यापि मूर्खस्य मूढस्य पतितस्य च । निर्मर्यादस्य नीचस्य मंत्रो ऽयं न च निष्फलः । सर्वावस्थां गतस्यापि मयि भक्तिमतः परम् । सिध्यत्येव न संदेहो नापरस्य तु कस्यचित्

ແມ່ນແຕ່ສຳລັບຜູ້ຕ່ຳສຸດ, ຜູ້ໂງ່, ຜູ້ຫຼົງ, ຜູ້ຕົກຕ່ຳ—ແມ່ນແຕ່ຜູ້ບໍ່ຮູ້ຂອບເຂດ ແລະຜູ້ຊົ່ວຕ່ຳ—ມະນະຕຣານີ້ກໍບໍ່ເຄີຍໄຮ້ຜົນ. ຜູ້ໃດກໍຕາມ ຈະຢູ່ໃນສະພາບໃດກໍຕາມ, ຖ້າມີພັກຕິສູງສຸດຕໍ່ຂ້າ, ຍ່ອມສຳເລັດແນ່ນອນ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ແຕ່ສຳລັບຄົນອື່ນ ບໍ່ເປັນຢ່າງນັ້ນ.

Verse 67

न लग्नतिथिनक्षत्रवारयोगादयः प्रिये । अस्यात्यंतमवेक्ष्याः स्युर्नैष सप्तस्सदोदितः । न कदाचिन्न कस्यापि रिपुरेष महामनुः । सुसिद्धो वापि सिद्धो वा साध्यो वापि भविष्यति

ທີ່ຮັກເອີຍ, ໃນເລື່ອງນີ້ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງກວດສອບລັກນາ, ຕິຖີ, ນັກຂັດ, ວັນ, ໂຍກ ແລະອື່ນໆ; ມະຫາມັນຕຣານີ້ບໍ່ຖືກຜູກມັດດ້ວຍການພິຈາລະນາເຈັດປະການນັ້ນເລີຍ. ມັນບໍ່ເຄີຍເປັນສັດຕູແກ່ໃຜໃນເວລາໃດ. ຈະສໍາເລັດສົມບູນແລ້ວ, ກໍາລັງສໍາເລັດ, ຫຼືຍັງຕ້ອງສໍາເລັດ, ມັນຈະນໍາຄວາມສໍາເລັດມາໃຫ້ແນ່ນອນ.

Verse 69

सिद्धेन गुरुणादिष्टस्सुसिद्ध इति कथ्यते । असिद्धेनापि वा दत्तस्सिद्धसाध्यस्तु केवलः । असाधितस्साधितो वा सिध्यत्वेन न संशयः । श्रद्धातिशययुक्तस्य मयि मंत्रे तथा गुरौ

ມັນຕຣາທີ່ກູຣູຜູ້ສໍາເລັດແລ້ວຖ່າຍທອດ ຖືກເອີ້ນວ່າ “ສໍາເລັດສົມບູນ”. ແມ່ນແຕ່ຖ້າຜູ້ບໍ່ສໍາເລັດໃຫ້ກໍຕາມ ມັນຕຣານັ້ນກໍມີສະພາບເປັນຜູ້ສາມາດສໍາເລັດໄດ້. ຈະຍັງບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດ ຫຼືປະຕິບັດແລ້ວ ກໍບໍ່ມີຄວາມສົງໄສວ່າມັນນໍາໄປສູ່ການບັນລຸ—ໂດຍສະເພາະສໍາລັບຜູ້ມີສັດທາແຮງກ້າໃນຂ້າ, ໃນມັນຕຣາ, ແລະໃນກູຣູ.

Verse 71

तस्मान्मंत्रान्तरांस्त्यक्त्वा सापायान् १ धिकारतः । आश्रमेत्परमां विद्यां साक्षात्पञ्चाक्षरीं बुधः । मंत्रान्तरेषु सिद्धेषु मंत्र एष न सिध्यति । सिद्धे त्वस्मिन्महामंत्रे ते च सिद्धा भवंत्युत

ດັ່ງນັ້ນ ນັກປັນຍາຜູ້ມຸ່ງຫາຄວາມຫຼຸດພົ້ນ ຄວນລະທິ້ງມັນຕຣາອື່ນໆ—ໂດຍສະເພາະທີ່ມີຂໍ້ບົກພ່ອງ ຫຼືບໍ່ເໝາະກັບສະຖານະຂອງຕົນ—ແລ້ວເຂົ້າພຶ່ງພາວິທະຍາສູງສຸດ ຄື ປັນຈາກຊະຣີ ທີ່ປາກົດໂດຍກົງ. ແມ່ນແຕ່ຈະສໍາເລັດມັນຕຣາອື່ນໆແລ້ວ ມັນຕຣານີ້ກໍບໍ່ສໍາເລັດໂດຍອາໄສພວກນັ້ນ. ແຕ່ເມື່ອມະຫາມັນຕຣານີ້ສໍາເລັດ ມັນຕຣາອື່ນໆກໍສໍາເລັດຕາມດ້ວຍ.

Verse 73

यथा देवेष्वलब्धो ऽस्मि लब्धेष्वपि महेश्वरि । मयि लब्धे तु ते लब्धा मंत्रेष्वेषु समो विधिः । ये दोषास्सर्वमंत्राणां न ते ऽस्मिन्संभवंत्यपि । अस्य मंत्रस्य जात्यादीननपेक्ष्य प्रवर्तनात्

ໂອ ມະເຫສະວະຣີ, ເຊັ່ນດຽວກັນທີ່ຂ້າບໍ່ຖືກບັນລຸໂດຍຜ່ານເທວະທັງຫຼາຍ ແມ່ນແຕ່ເມື່ອເທວະຖືກບັນລຸແລ້ວ; ແຕ່ເມື່ອຂ້າຖືກບັນລຸ ທຸກຢ່າງນັ້ນກໍຖືກບັນລຸຕາມ. ກົດນີ້ກໍເທົ່າກັນໃນເລື່ອງມັນຕຣາເຫຼົ່ານີ້. ຂໍ້ບົກພ່ອງທີ່ມີໃນມັນຕຣາອື່ນໆ ບໍ່ເກີດຂຶ້ນໃນມັນຕຣານີ້ເລີຍ, ເພາະມັນຕຣານີ້ຄວນຖືກນໍາໄປປະຕິບັດໂດຍບໍ່ພຶ່ງພາຊາດຕິ ແລະການພິຈາລະນາທໍານອງນັ້ນ.

Verse 75

तथापि नैव क्षुद्रेषु फलेषु प्रति योगिषु । सहसा विनियुंजीत तस्मादेष महाबलः । उपमन्युरुवाच । एवं साक्षान्महादेव्यै महादेवेन शूलिना । हिता य जगतामुक्तः पञ्चाक्षरविधिर्यथा

ແມ່ນແທ້ກໍຕາມ ໂຍຄີບໍ່ຄວນນໍາໃຊ້ມັນຢ່າງກະທັນຫັນເພື່ອຜົນນ້ອຍໆ. ດັ່ງນັ້ນ ການປະຕິບັດ/ມັນຕຣານີ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່. ອຸປະມັນຍຸກ່າວວ່າ: ມະຫາເທວະ ຜູ້ຖືຕຣິສູນ ໄດ້ສອນແກ່ ມະຫາເທວີ ໂດຍກົງ ເພື່ອປະໂຫຍດແຫ່ງສັດໂລກ ວິທີອັນຖືກຕ້ອງຂອງມັນຕຣາຫ້າພະຍາງ ຕາມທີ່ຄວນປະຕິບັດ.

Verse 77

य इदं कीर्तयेद्भक्त्या शृणुयाद्वा समाहितः । सर्वपापविनिर्मुक्तः प्रयाति परमां गतिम्

ຜູ້ໃດກໍຕາມ ທີ່ຂັບຂານຂໍ້ຄຳສອນນີ້ດ້ວຍສັດທາ ຫຼືຟັງດ້ວຍໃຈທີ່ຕັ້ງມັ່ນ ຈະພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ແລະໄດ້ບັນລຸຄວາມເປັນສູງສຸດ—ການຮ່ວມສະຫມັກກັບພຣະສິວະ ຜູ້ປະທານໂມກສະ।