श्रद्धामाहात्म्यं तथा देवीप्रश्नः (The Greatness of Śraddhā and Devī’s Question to Śiva)

Verse 1

कृष्ण उवाच । भगवन्सर्वयोगींद्र गणेश्वर मुनीश्वर । षडाननसमप्रख्य सर्वज्ञाननिधे गुरो । प्रायस्त्वमवतीर्योर्व्यां पाशविच्छित्तये नृणाम् । महर्षिवपुरास्थाय स्थितो ऽसि परमेश्वर

ກຣິດສະນາກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ມີພຣະພາກ, ຈອມແຫ່ງໂຍຄີທັງປວງ, ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຄະນະ, ມຸນີຜູ້ສູງສຸດ! ໂອ ຄູບາອາຈານ, ຄັງແຫ່ງປັນຍາທັງປວງ, ສະຫວ່າງໄສດັ່ງຜູ້ມີຫົກພັກ (Ṣaḍānana)! ໂດຍສ່ວນໃຫຍ່ ທ່ານໄດ້ອະວະຕານລົງມາໃນໂລກນີ້ ເພື່ອຕັດຂາດພາຊະ (ພັນທະ) ຂອງມະນຸດ; ດ້ວຍການສະຖິດໃນຮູບຂອງມະຫາຣິສິ ທ່ານດຳລົງຢູ່ນີ້ເປັນພຣະປະຣະເມສະວະຣະ.»

Verse 3

अन्यथा हि जगत्यस्मिन् देवो वा दानवो ऽपि वा । त्वत्तोन्यः परमं भावं को जानीयाच्छिवात्मकम् । तस्मात्तव मुखोद्गीर्णं साक्षादिव पिनाकिनः । शिवज्ञानामृतं पीत्वा न मे तृप्तमभून्मनः

ບໍ່ຢ່າງນັ້ນໃນໂລກນີ້ ຈະເປັນເທວະດາກໍດີ ຫຼືອະສຸຣະກໍດີ ນອກຈາກທ່ານແລ້ວ ໃຜຈະຮູ້ໄດ້ແທ້ເຖິງສະພາວະສູງສຸດ ທີ່ມີສານະເປັນພຣະສິວະ? ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຂ້ອຍໄດ້ດື່ມນ້ຳອະມຣິຕະແຫ່ງຄວາມຮູ້ພຣະສິວະ ທີ່ອອກຈາກປາກຂອງທ່ານ—ປານດັ່ງອອກມາໂດຍກົງຈາກພິນາກິນ (ພຣະສິວະ ຜູ້ຖືຄັນທະນູ)—ໃຈຂ້ອຍກໍຍັງບໍ່ອິ່ມເຕັມ.

Verse 5

साक्षात्सर्वजगत्कर्तुर्भर्तुरंकं समाश्रिता । भगवन्किन्नु पप्रच्छ भर्तारं परमेश्वरी । उपमन्युरुवाच । स्थाने पृष्टं त्वया कृष्ण तद्वक्ष्यामि यथातथम् । भवभक्तस्य युक्तस्य तव कल्याणचेतसः

ນາງປຣະເມສະວະຣີ (ພາຣະວະຕີ) ໄດ້ພຶງພາຢູ່ໃນຕັກຂອງພຣະສາມີ—ຜູ້ສ້າງແລະຜູ້ຄ້ຳຈຸນຈັກກະວານທັງປວງໂດຍຕົງ—ແລ້ວທູນຖາມວ່າ: “ຂ້າແຕ່ພຣະຜູ້ເຈົ້າ, ນີ້ແມ່ນຫຍັງ?” ອຸປະມັນຍຸກ່າວວ່າ: “ເຈົ້າຖາມຖືກທີ່, ໂອ ກຣິສນາ; ຂ້າຈະອະທິບາຍຕາມຄວາມເປັນຈິງ ເພາະເຈົ້າເປັນຜູ້ພັກດີຕໍ່ ພະພະວະ (ຊິວະ), ມີວິໄນໃນໂຍກະ, ແລະມຸ່ງຫາມົງຄຸນ.”

Verse 7

महीधरवरे दिव्ये मंदरे चारुकंदरे । देव्या सह महादेवो दिव्यो ध्यानगतो ऽभवत् । तदा देव्याः प्रियसखी सुस्मितास्या शुभावती । फुल्लान्यतिमनोज्ञानि पुष्पाणि समुदाहरत्

ເທິງພູອັນປະເສີດແລະທິບພະ—ມັນດະຣະ ຜູ້ມີຖ້ຳງາມ—ພຣະມະຫາເທວະ ພ້ອມດ້ວຍພຣະເທວີ ເຂົ້າສູ່ສະພາວະສະມາທິອັນສະຫວ່າງໄສ. ແລ້ວເພື່ອນສະນິດອັນຮັກຂອງພຣະເທວີ—ຜູ້ມີຮອຍຍິ້ມອ່ອນໂຍນ ແລະເປັນມົງຄຸນ—ໄດ້ເກັບດອກໄມ້ບານເຕັມທີ່ ງາມຈົນຈິດຫຼົງໄຫຼ.

Verse 9

ततः स्वमंकमारोप्य देवीं देववरोरहः । अलंकृत्य च तैः पुष्पैरास्ते हृष्टतरः स्वयम् । अथांतःपुरचारिण्यो देव्यो दिव्यविभूषणाः । अंतरंगा गणेन्द्राश्च सर्वलोकमहेश्वरीम्

ຕໍ່ມາ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ເທວະ ໄດ້ອຸ້ມພຣະເທວີຂຶ້ນນັ່ງໃນຕັກຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງປະດັບນາງດ້ວຍດອກໄມ້ເຫຼົ່ານັ້ນ ແລ້ວປະທັບນັ່ງດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິ່ງຂຶ້ນ. ໃນຂະນະນັ້ນ ເທວີທັງຫຼາຍຜູ້ເດີນຢູ່ໃນພະລາຊວັງຊັ້ນໃນ ສວມເຄື່ອງປະດັບທິບພະ ແລະຫົວໜ້າກອງຄະນະຂອງຄະນະ (ກະນະ) ຜູ້ໃກ້ຊິດ ໄດ້ເຂົ້າມາຮັບໃຊ້ ພຣະນາງເຈົ້າແຫ່ງທຸກໂລກ.

Verse 11

भर्तारं परिपूर्णं च सर्वलोकमहेश्वरम् । चामरासक्तहस्ताश्च देवीं देवं सिषेविरे । ततः प्रियाः कथा वृत्ता विनोदाय महेशयोः । त्राणाय च नृणां लोके ये शिवं शरणं गताः

ດ້ວຍມືທີ່ຈັບຈາມະຣາ (ພັດຂົນຫາງຈາມຣີ) ພວກນາງໄດ້ພັດວີພັດ ແລະຮັບໃຊ້ພຣະເທວີກັບພຣະເທວະ—ພຣະອົງຜູ້ສົມບູນ ແລະເປັນມະຫາເຈົ້າແຫ່ງທຸກໂລກ. ຕໍ່ມາ ບົດສົນທະນາອັນເປັນທີ່ຮັກໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ເພື່ອຄວາມສະໜຸກຂອງພຣະມະເຫສະ ແລະພຣະຄູ່ຄອງ ແລະເພື່ອຄຸ້ມຄອງມະນຸດໃນໂລກ ຜູ້ທີ່ໄດ້ເອົາພຣະຊິວະເປັນທີ່ພຶງ.

Verse 13

तदावसरमालोक्य सर्वलोकमहेश्वरी । भर्तारं परिपप्रच्छ सर्वलोकमहेश्वरम् । देव्युवाच । केन वश्यो महादेवो मर्त्यानां मंदचेतसाम् । आत्मतत्त्वाद्यशक्तानामात्मनामकृतात्मनाम्

ເຫັນວ່າເວລານັ້ນເໝາະສົມ ພຣະເທວີ—ນາງເຈົ້າແຫ່ງໂລກທັງປວງ—ໄດ້ຖາມພຣະສະຫວາມີ ພຣະມະເຫສວຣະແຫ່ງໂລກທັງປວງ. ພຣະເທວີກ່າວວ່າ: «ດ້ວຍວິທີໃດ ພຣະມະຫາເທວະຈຶ່ງເມດຕາ ແລະຕອບຮັບຕໍ່ມະນຸດຜູ້ປັນຍາທຶບ—ຜູ້ບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈສັດຈະແຫ່ງອາຕະມາ ແລະຕັດຕະວະອັນສູງ ແລະຜູ້ທີ່ຈິດໃນຍັງບໍ່ຖືກຂັດເກົາ?»

Verse 15

ईश्वर उवाच । न कर्मणा न तपसा न जपैर्नासनादिभिः । न ज्ञानेन न चान्येन वश्यो ऽहं श्रद्धया विना । श्रद्धा मय्यस्ति चेत्पुंसां येन केनापि हेतुना । वश्यः स्पृश्यश्च दृश्यश्च पूज्यस्संभाष्य एव च

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວວ່າ: “ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍການປະກອບພິທີກຳ, ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍການບຳເພັນຕະບະ, ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍການສວດມົນ, ຫຼື ດ້ວຍທ່າທາງຕ່າງໆ; ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຄວາມຮູ້ພຽງຢ່າງດຽວ, ຫຼື ດ້ວຍສິ່ງອື່ນໃດ—ທີ່ເຮົາຈະສາມາດບັນລຸໄດ້ໂດຍປາສະຈາກຄວາມສັດທາ. ແຕ່ຖ້າມະນຸດມີຄວາມສັດທາໃນຕົວເຮົາ, ດ້ວຍເຫດຜົນໃດກໍຕາມ, ເຮົາກໍຈະກາຍເປັນຜູ້ທີ່ເຂົ້າເຖິງໄດ້—ສາມາດເຂົ້າໃກ້, ສຳຜັດ, ເບິ່ງເຫັນ, ບູຊາ ແລະ ແມ່ນແຕ່ສົນທະນານຳໄດ້.”

Verse 17

साध्या तस्मान्मयि शद्धा मां वशीकर्तुमिच्छता । श्रद्धा हेतुस्स्वधर्मस्य रक्षणं वर्णिनामिह । स्ववर्णाश्रमधर्मेण वर्तते यस्तु मानवः । तस्यैव भवति श्रद्धा मयि नान्यस्य कस्यचित्

ດັ່ງນັ້ນ, ຜູ້ທີ່ປາດຖະໜາຈະເອົາຊະນະໃຈເຮົາ ຕ້ອງສ້າງຄວາມສັດທາໃນຕົວເຮົາ. ຄວາມສັດທາຄືເຫດແຫ່ງການປົກປ້ອງທຳມະຂອງຕົນເອງສຳລັບຜູ້ຄົນໃນວັນນະຕ່າງໆໃນໂລກນີ້. ແຕ່ມະນຸດຜູ້ທີ່ດຳລົງຊີວິດຕາມໜ້າທີ່ຂອງວັນນະ ແລະ ອາສຣົມຂອງຕົນ—ພຽງແຕ່ໃນບຸກຄົນນັ້ນເທົ່ານັ້ນທີ່ຄວາມສັດທາໃນຕົວເຮົາຈະບັງເກີດຂຶ້ນ, ແລະ ບໍ່ແມ່ນໃນຜູ້ອື່ນເລີຍ.

Verse 19

आम्नायसिद्धमखिलं धर्ममाश्रमिणामिह । ब्रह्मणा कथितं पूर्वं ममैवाज्ञापुरस्सरम् । स तु पैतामहो धर्मो बहुवित्तक्रियान्वितः । नात्यन्त फलभूयिष्ठः क्लेशाया ससमन्वितः

ທັງຫມົດແຫ່ງທຳມະສຳລັບຜູ້ຢູ່ໃນອາສຣົມສີ່ ອັນຕັ້ງຢູ່ໃນປະເພນີເວດ ເຄີຍຖືກພຣະພຣະຫມາກ່າວສອນແຕ່ກ່ອນ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງຂ້າ (ພຣະສິວະ) ເປັນຫົວໜ້າ. ແຕ່ທຳມະບັນພະບຸລຸດນັ້ນ ຜູກພັນກັບພິທີຫຼາຍ ແລະຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຫຼາຍ ບໍ່ໃຫ້ຜົນອັນຍິ່ງໃຫຍ່; ກັບມີຄວາມເຫນື່ອຍຍາກ ແລະຄວາມທຸກທໍລະມານຄຽງຄູ່.

Verse 20

तेन धर्मेण महतां श्रद्धां प्राप्य सुदुर्ल्लभाम् । वर्णिनो ये प्रपद्यंते मामनन्यसमाश्रयाः । तेषां सुखेन मार्गेण धर्मकामार्थमुक्तयः

ໂດຍທຳມະອັນສູງສົ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ຮັບສັດທາອັນຫາຍາກຂອງຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ບັນດາຜູ້ສະແຫວງຫາຜູ້ມີວິໄນ ຜູ້ມອບຕົນແດ່ຂ້າ (ພຣະສິວະ) ແຕ່ຜູ້ດຽວ ບໍ່ພຶ່ງອື່ນ ຈະບັນລຸໂດຍທາງອັນງ່າຍ ທັງທຳມະ ກາມະ ອັດຖະ ແລະສຸດທ້າຍແມ່ນໂມກະ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ).

Verse 22

वर्णाश्रमसमाचारो मया भूयः प्रकल्पितः । तस्मिन्भक्तिमतामेव मदीयानां तु वर्णिनाम् । अधिकारो न चान्येषामित्याज्ञा नैष्ठिकी मम

«ການປະພຶດອັນຖືກຕ້ອງຂອງວັນນະ ແລະອາສຣົມ ຂ້າ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ວາງໄວ້ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ. ໃນວິໄນນັ້ນ ມີສິດໄດ້ຮັບຜົນທາງວິນຍານຢ່າງເຕັມທີ່ ແຕ່ຜູ້ເປັນພັກຕິຂອງຂ້າໃນຫມູ່ວັນນະເທົ່ານັ້ນ; ຄົນອື່ນບໍ່ມີ. ນີ້ແມ່ນພຣະບັນຊາອັນໝັ້ນຄົງ ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວຂອງຂ້າ»

Verse 24

तदाज्ञप्तेन मार्गेण वर्णिनो मदुपाश्रयाः । मलमायादिपाशेभ्यो विमुक्ता मत्प्रसादतः । परं मदीयमासाद्य पुनरावृत्तिदुर्लभम् । परमं मम साधर्म्यं प्राप्य निर्वृतिमाययुः

ເມື່ອດຳເນີນຕາມທາງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າບັນຊາ ບັນດາຜູ້ແສວງຫາຜູ້ມີວິໄນ ຜູ້ອາໄສພຶ່ງພາຂ້າພະເຈົ້າ ດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຈຶ່ງພົ້ນຈາກບ່ວງພັນແຫ່ງມະລະ, ມາຍາ ແລະອື່ນໆ. ເມື່ອເຖິງພຣະທີ່ສະຖິດສູງສຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ—ທີ່ຜູ້ຍັງກັບມາເກີດອີກຍາກຈະເຖິງ—ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄວາມຄ້າຍຄືສູງສຸດກັບສະພາບຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະເຂົ້າສູ່ຄວາມສະຫງົບສົມບູນ।

Verse 25

तस्माल्लब्ध्वाप्यलब्ध्वा वा वर्णधर्मं मयेरितम् । आश्रित्य मम भक्तश्चेत्स्वात्मनात्मानमुद्धरेत् । अलब्धलाभ एवैष कोटिकोटिगुणाधिकः । तस्मान्मे मुखतो लब्धं वर्णधर्मं समाचरेत्

ດັ່ງນັ້ນ ບໍ່ວ່າຈະໄດ້ຮັບຫຼືບໍ່ໄດ້ຮັບຜົນສຳເລັດໃນໂລກ ກໍຄວນອາໄສພຶ່ງພາ ວັນນະທັມມະ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສອນ. ຖ້າຜູ້ເປັນພັກຕະຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ອາໄສມັນແລ້ວຍົກຕົນເອງດ້ວຍຕົນເອງ, ການ “ໄດ້ກຳໄລໂດຍບໍ່ໄດ້ກຳໄລ” ນັ້ນ ສູງກວ່າບຸນຄຸນເປັນກົດິໆ ນັບບໍ່ຖ້ວນ. ເພາະສະນັ້ນ ຈົ່ງປະພຶດວັນນະທັມມະທີ່ໄດ້ຮັບຈາກປາກຂອງຂ້າພະເຈົ້າໂດຍຖືກຕ້ອງ।

Verse 27

ममावतारा हि शुभे योगाचार्यच्छलेन तु । सर्वांतरेषु सन्त्यार्ये संततिश्च सहस्रशः । अयुक्तानामबुद्धीनामभक्तानां सुरेश्वरि । दुर्लभं संततिज्ञानं ततो यत्नात्समाश्रयेत्

ໂອ ເທວີຜູ້ເປັນມົງຄຸນ, ການອະວະຕານຂອງເຮົາ ເກີດຂຶ້ນແທ້ໆ ໃນຮູບອ້າງເປັນອາຈານໂຍຄະ; ແລະໃນທຸກຍຸກ ໂອ ຜູ້ສູງສົ່ງ, ມີສາຍສືບທອດທາງວິນຍານນັບພັນນັບໝື່ນ. ແຕ່ສໍາລັບຜູ້ບໍ່ຝຶກວິໄນ, ຜູ້ຂາດປັນຍາ, ແລະຜູ້ບໍ່ມີພັກຕິ—ໂອ ພຣະນາງແຫ່ງເທວະ—ຄວາມຮູ້ເຖິງສາຍສືບທອດທີ່ແທ້ ຫາໄດ້ຍາກ; ດັ່ງນັ້ນຄວນພຶ່ງພາມັນດ້ວຍຄວາມພາກພຽນຢ່າງຈິງໃຈ.

Verse 29

सा हानिस्तन्महच्छिद्रं स मोहस्सांधमूकता । यदन्यत्र श्रमं कुर्यान्मोक्षमार्गबहिष्कृतः । ज्ञानं क्रिया च चर्या च योगश्चेति सुरेश्वरि । चतुष्पादः समाख्यातो मम धर्मस्सनातनः

ນັ້ນແມ່ນຄວາມເສຍຫາຍ; ນັ້ນແມ່ນຮູໂຫຍ່; ນັ້ນແມ່ນຄວາມຫຼົງ ແລະຄວາມຊາເງົາງຽບງັນ—ເມື່ອຜູ້ໜຶ່ງຖືກກັ້ນອອກຈາກເສັ້ນທາງແຫ່ງໂມກສະ ແລ້ວໄປອົດທົນເຮັດວຽກຢູ່ທີ່ອື່ນ. ໂອ ເທວີແຫ່ງເທວະ, ທຳມະນິລັນດອນຂອງເຮົາ ຖືກປະກາດວ່າມີສີ່ຂາ: ຍານະ, ກິຣິຍາ, ຈະຣິຍາ, ແລະ ໂຍຄະ.

Verse 31

पशुपाशपतिज्ञानं ज्ञानमित्यभिधीयते । षडध्वशुद्धिर्विधिना गुर्वधीना क्रियोच्यते । वर्णाश्रमप्रयुक्तस्य मयैव विहितस्य च । ममार्चनादिधर्मस्य चर्या चर्येति कथ्यते

ຍານະ ຖືກເອີ້ນວ່າ ຄວາມເຂົ້າໃຈສາມປະການ—ປະຊຸ (ວິນຍານທີ່ຖືກຜູກ), ປາຊະ (ພັນທະ/ເຊືອກຜູກ), ແລະ ປະຕິ (ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນນາຍ). ກິຣິຍາ (kriyā) ແມ່ນການຊໍາລະສຸດທິຂອງ ສະດັດອັດວັນ (ṣaḍadhvan) ຕາມພິທີ ແລະຢູ່ໃຕ້ການນໍາພາຂອງຄູບາ (Guru). ແລະ ຈະຣິຍາ (caryā) ແມ່ນການປະພຶດປະຕິບັດທຳມະແຫ່ງການບູຊາ ແລະອື່ນໆ ທີ່ເຮົາໄດ້ກໍານົດໄວ້ເອງ ຕາມວັນນະ ແລະ ອາສຣະມະ ຂອງຕົນ.

Verse 33

मदुक्तेनैव मार्गेण मय्यवस्थितचेतसः । वृत्त्यंतरनिरोधो यो योग इत्यभिधीयते । अश्वमेधगणाच्छ्रेष्ठं देवि चित्तप्रसाधनम् । मुक्तिदं च तथा ह्येतद्दुष्प्राप्यं विषयैषिणाम्

ເມື່ອດຳເນີນຕາມທາງທີ່ເຮົາໄດ້ສອນໄວ້ ແລະໃຫ້ຈິດຕັ້ງໝັ້ນຢູ່ໃນເຮົາ ການຢັບຢັ້ງຄວາມແປປ່ຽນອື່ນໆຂອງຈິດ ນັ້ນເອີ້ນວ່າ «ໂຍຄະ». ໂອ ເທວີ, ມັນສູງສົ່ງກວ່າພິທີອັສວະເມດຫຼາຍໝື່ນ; ຊຳລະຈິດໃຫ້ແຈ້ງໃສ ແລະປະທານມຸກຕິ. ແຕ່ຜູ້ໄລ່ຕາມອາລົມສຳຜັດກັບສິ່ງຂອງ ຍາກຈະບັນລຸໄດ້.

Verse 35

विजितेंद्रियवर्गस्य यमेन नियमेन च । पूर्वपापहरो योगो विरक्तस्यैव कथ्यते । वैराग्याज्जायते ज्ञानं ज्ञानाद्योगः प्रवर्तते

ສຳລັບຜູ້ທີ່ຊະນະກອງທັບແຫ່ງອິນທຣີຍະ ໂດຍຍະມະ ແລະ ນິຍະມະ ໂຍຄະຖືກສອນວ່າເປັນຜູ້ລ້າງບາບເກົ່າ—ແທ້ຈິງແມ່ນສຳລັບຜູ້ຫຼຸດພົ້ນຈາກຄວາມຕິດພັນ. ຈາກວິຣາຄະເກີດປັນຍາປົດປ່ອຍ; ແລະຈາກປັນຍານັ້ນ ໂຍຄະຈຶ່ງຕັ້ງໝັ້ນ ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປ.

Verse 37

योगज्ञः पतितो वापि मुच्यते नात्र संशयः । दया कार्याथ सततमहिंसा ज्ञानसंग्रहः । सत्यमस्तेयमास्तिक्यं श्रद्धा चेंद्रियनिग्रहः

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຮູ້ໂຍຄະ ແມ່ນຈະຕົກຕ່ຳຈາກຄວາມປະພຶດກໍຍັງພົ້ນໄດ້—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມເມດຕາກະລຸນາຕ້ອງປະຕິບັດເປັນນິດ; ອະຫິງສາ ແລະການສະສົມປັນຍາທີ່ແທ້ຄວນຖືຮັກສາ; ພ້ອມດ້ວຍຄວາມສັດຈິງ, ບໍ່ລັກຂໂມຍ, ຄວາມເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ, ສັດທາ ແລະການຂົມຂືນອິນທຣີຍະ.

Verse 39

अध्यापनं चाध्ययनं यजनं याजनं तथा । ध्यानमीश्वरभावश्च सततं ज्ञानशीलता । य एवं वर्तते विप्रो ज्ञानयोगस्य सिद्धये । अचिरादेव विज्ञानं लब्ध्वा योगं च विंदति । दग्ध्वा देहमिमं ज्ञानी क्षणाज्ज्ञानाग्निना प्रिये

ການສອນ ແລະການຮຽນ, ການບູຊາຍັດຍະ ແລະການເປັນພິທີກອນໃຫ້ຜູ້ອື່ນ, ພ້ອມທັງການພິຈາລະນາສະມາທິ, ຄວາມຮູ້ສຶກວ່າພຣະອີສະວະຣະສະຖິດຢູ່ເປັນນິດ (ອີສະວະຣະ-ພາວະ), ແລະນິໄສຮັກປັນຍາອັນສັກສິດຢ່າງສະເໝີ—ພຣາຫມັນໃດປະພຶດດັ່ງນີ້ເພື່ອສຳເລັດ ຍານະ-ໂຍຄະ, ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ວິຊານະ (ຄວາມຮູ້ຮູ້ແຈ້ງ) ຢ່າງໄວ ແລະບັນລຸໂຍຄະ. ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ນັກຮູ້ເຫມືອນໄດ້ເຜົາສະພາບແຫ່ງກາຍນີ້ໃນພິບຕາ ດ້ວຍໄຟແຫ່ງປັນຍາ ແລະຈຶ່ງພົ້ນອອກ.

Verse 41

प्रसादान्मम योगज्ञः कर्मबंधं प्रहास्यति । पुण्यःपुण्यात्मकं कर्ममुक्तेस्तत्प्रतिबंधकम् । तस्मान्नियोगतो योगी पुण्यापुण्यं विवर्जयेत्

ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງເຮົາ ຜູ້ຮູ້ໂຍຄະຈະສະລະພັນທະແຫ່ງກຳ. ແມ່ນແຕ່ກຳອັນເປັນບຸນ—ແມ່ນຈະມີສະພາບເປັນຄຸນຄວາມດີ—ກໍອາດເປັນອຸປະສັກຕໍ່ມຸກຕິ. ດັ່ງນັ້ນ ໂຍຄີຜູ້ຢືນຢູ່ໃນວິໄນທີ່ແທ້ ຄວນລະທິ້ງທັງບຸນແລະບາບ.

Verse 42

फलकामनया कर्मकरणात्प्रतिबध्यते । न कर्ममात्रकरणात्तस्मात्कर्मफलं त्यजेत् । प्रथमं कर्मयज्ञेन बहिः सम्पूज्य मां प्रिये । ज्ञानयोगरतो भूत्वा पश्चाद्योगं समभ्यसेत्

ດ້ວຍການເຮັດກຳດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຕໍ່ຜົນ ວິນຍານຈຶ່ງຖືກຜູກມັດ; ບໍ່ແມ່ນເພາະເຮັດກຳຢ່າງດຽວ. ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຄວນລະຄວາມຍຶດຕິດໃນຜົນຂອງກຳ. ກ່ອນອື່ນ ໂອ້ ຜູ້ຮັກ, ຈົ່ງບູຊາຂ້າພະເຈົ້າພາຍນອກດ້ວຍກຳຍັດ (karmayajña). ແລ້ວຈຶ່ງເປັນຜູ້ອຸທິດໃນຍົກະແຫ່ງປັນຍາ ແລະພາຍຫຼັງຝຶກຍົກະຢ່າງສະໝໍ້ສະເໝີ.

Verse 44

विदिते मम याथात्म्ये कर्मयज्ञेन देहिनः । न यजंति हि मां युक्ताः समलोष्टाश्मकांचनाः । नित्ययुक्तो मुनिः श्रेष्ठो मद्भक्तश्च समाहितः । ज्ञानयोगरतो योगी मम सायुज्यमाप्नुयात्

ເມື່ອຮູ້ແຈ້ງຄວາມເປັນຈິງຂອງຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ ຜູ້ມີກາຍທີ່ຝຶກຝົນ ແລະມີໃຈເສມພາກ—ເຫັນກ້ອນດິນ ຫີນ ແລະຄໍາ ເທົ່າກັນ—ບໍ່ບູຊາຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍກຳຍັດພຽງຢ່າງດຽວ. ມຸນີຜູ້ປະເສີດ ຜູ້ຜູກພັນກັບຂ້າພະເຈົ້າເປັນນິດ ເປັນຜູ້ພັກຕິ ມີໃຈສະຫງົບຮວບຮວມ ແລະອຸທິດໃນຍົກະແຫ່ງປັນຍາ ຈະບັນລຸການຮ່ວມເປັນໜຶ່ງກັບຂ້າພະເຈົ້າ (sāyujya).

Verse 46

अथाविरक्तचित्ता ये वर्णिनो मदुपाश्रिताः । ज्ञानचर्याक्रियास्वेव ते ऽधिकुर्युस्तदर्हकाः । द्विधा मत्पूजनं ज्ञेयं बाह्यमाभ्यंतरं तथा । वाङ्मनःकायभेदाच्च त्रिधा मद्भजनं विदुः

ບັດນີ້ ຜູ້ແສວງຫາ (ພຣະຫມະຈາຣິນ ແລະນັກສຶກສາຜູ້ມີວິໄນ) ທີ່ໃຈຍັງບໍ່ຫຼຸດພົ້ນຈາກຄວາມຍຶດຕິດໝົດສິ້ນ ແຕ່ໄດ້ພຶ່ງພາຂ້າພະເຈົ້າ—ເພາະເໝາະສົມ—ຄວນພາກພຽນຍິ່ງຂຶ້ນໃນທາງແຫ່ງປັນຍາ ຈັນຍາທຳອັນຖືກຕ້ອງ ແລະກິລິຍາອັນສັກສິດ. ຈົ່ງຮູ້ວ່າການບູຊາຂ້າພະເຈົ້າມີສອງຢ່າງ: ພາຍນອກ ແລະພາຍໃນ. ແລະເນື່ອງຈາກການບຳເນົາຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍວາຈາ ໃຈ ແລະກາຍ ບັນດາປັນຍາຊົນຈຶ່ງຮູ້ວ່າການບູຊານີ້ເປັນສາມປະການ.

Verse 48

तपः कर्म जपो ध्यानं ज्ञानं वेत्यनुपूर्वशः । पञ्चधा कथ्यते सद्भिस्तदेव भजनं पुनः । अन्यात्मविदितं बाह्यमस्मदभ्यर्चनादिकम् । तदेव तु स्वसंवेद्यमाभ्यंतरमुदाहृतम्

ຕະປະ, ກຳ, ຊະປະ, ທະຍານ, ຍານ—ຕາມລຳດັບ—ບັນດາຜູ້ຮູ້ດີກ່າວວ່າເປັນຫ້າປະການ; ນັ້ນແຫຼະເອີ້ນວ່າ ພະຊະນະ (ພັກຕິ). ສິ່ງທີ່ຄົນອື່ນຮູ້ໄດ້ ເອີ້ນວ່າ ພາຍນອກ—ເຊັ່ນ ການບູຊາຂອງພວກເຮົາ ແລະພິທີຕ່າງໆ; ແຕ່ພັກຕິດຽວນັ້ນທີ່ຮູ້ສຶກໄດ້ໂດຍຕົນເອງໃນໃຈ ຖືກປະກາດວ່າ ພາຍໃນ।

Verse 50

मनोमत्प्रवणं चित्तं न मनोमात्रमुच्यते । मन्नामनिरता वाणी वाङ्मता खलु नेतरा । लिंगैर्मच्छासनादिष्टैस्त्रिपुंड्रादिभिरंकितः । ममोपचारनिरतः कायः कायो न चेतरः

ໃຈທີ່ໂນ້ມໄປຫາຂ້າ ບໍ່ເອີ້ນວ່າ ‘ໃຈທຳມະດາ’ ເທົ່ານັ້ນ. ວາຈາທີ່ຈົ່ງຈອງຢູ່ໃນນາມຂອງຂ້າແຕ່ຜູ້ດຽວ ຈຶ່ງເປັນ ‘ວາຈາ’ ຢ່າງແທ້; ຢ່າງອື່ນບໍ່ແມ່ນ. ກາຍທີ່ຖືກໝາຍດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍຕາມພຣະບັນຊາຂອງຂ້າ—ເຊັ່ນ ຕຣິປຸນດຣະ (Tripuṇḍra) ແລະອື່ນໆ—ແລະອຸທິດຕົນໃນການບໍລິການພິທີຂອງຂ້າ; ນັ້ນແຫຼະເປັນ ‘ກາຍ’ ຢ່າງແທ້, ບໍ່ແມ່ນອື່ນ.

Verse 52

मदर्चाकर्म विज्ञेयं बाह्ये यागादिनोच्यते । मदर्थे देहसंशोषस्तपः कृच्छ्रादि नो मतम् । जपः पञ्चाक्षराभ्यासः प्रणवाभ्यास एव च । रुद्राध्यायादिकाभ्यासो न वेदाध्ययनादिकम्

ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ການນະມັດສະການຂອງເຮົາ ຄວນເຮັດພາຍນອກ ໂດຍພິທີຍາກະ ແລະພິທີປະພືດອື່ນໆ. ແຕ່ຕະປະສະຍາທີ່ເຮັດໃຫ້ຮ່າງກາຍຊູບຊອມ ດ້ວຍຄວາມທຸກທໍລະມານຫນັກ ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ເຮົາອະນຸມັດ. ຈະປະທີ່ແທ້ ແມ່ນການຝຶກຝົນມັນຕຣາຫ້າພະຍາງ (ນະມະ ສິວາຍ) ຢ່າງສະໝໍ້ສະເໝີ ແລະການຝຶກປຣະນະວະ (ໂອມ) ຊ້ຳໆ. ຈົ່ງຝຶກອ່ານ “ຣຸດຣາອັດຍາຍ” ແລະບົດສະວດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ—ບໍ່ໃຫ້ເປັນແຕ່ການຮຽນວິດາ ແລະຄວາມຮູ້ຢ່າງດຽວ.

Verse 54

ध्यानम्मद्रूपचिंताद्यं नात्माद्यर्थसमाधयः । ममागमार्थविज्ञानं ज्ञानं नान्यार्थवेदनम् । बाह्ये वाभ्यंतरे वाथ यत्र स्यान्मनसो रतिः । प्राग्वासनावशाद्देवि तत्त्वनिष्ठां समाचरेत्

ສະມາທິ (ທຽນ) ແມ່ນການພິຈາລະນາທີ່ເລີ່ມຈາກຮູບພຣະສິວະຂອງເຮົາ; ບໍ່ແມ່ນການຈົມຢູ່ໃນວັດຖຸເຊັ່ນ “ອາດຕະ” ແລະອື່ນໆ. ຄວາມຮູ້ແທ້ແມ່ນການເຂົ້າໃຈນັຍຂອງອາຄະມະຂອງເຮົາ ບໍ່ແມ່ນຮູ້ວັດຖຸໂລກີ. ໂອ ເທວີ, ຈະພາຍນອກຫຼືພາຍໃນ ບ່ອນໃດທີ່ໃຈພໍໃຈ ດ້ວຍອຳນາດວາສະນາເກົ່າ ຄວນຝຶກໃຫ້ຕັ້ງມັ່ນໃນຕັດຕະວະ (ຄວາມເປັນຈິງ) ຢ່າງໝັ້ນຄົງ.

Verse 56

बाह्यादाभ्यंतरं श्रेष्ठं भवेच्छतगुणाधिकम् । असंकरत्वाद्दोषाणां दृष्टानामप्यसम्भवात् । शौचमाभ्यंतरं विद्यान्न बाह्यं शौचमुच्यते । अंतः शौचविमुक्तात्मा शुचिरप्यशुचिर्यतः

ຄວາມບໍລິສຸດພາຍໃນ ເຫນືອກວ່າຄວາມສະອາດພາຍນອກ—ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າເຖິງຮ້ອຍເທົ່າ. ເພາະມັນບໍ່ປົນກັບຂໍ້ດ່າງພ້ອຍ ແລະແມ່ນແຕ່ຄວາມຜິດທີ່ເຫັນໄດ້ກໍບໍ່ອາດເກີດໃນນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຮູ້ວ່າ “ຄວາມບໍລິສຸດ” ແມ່ນພາຍໃນ; ຄວາມສະອາດພາຍນອກຢ່າງດຽວ ບໍ່ຖືກເອີ້ນວ່າບໍລິສຸດແທ້. ຜູ້ຂາດຄວາມບໍລິສຸດພາຍໃນ ແມ່ນບໍ່ບໍລິສຸດ ແມ່ນແຕ່ພາຍນອກຈະສະອາດກໍຕາມ.

Verse 58

बाह्यमाभ्यंर्तरं चैव भजनं भवपूर्वकम् । न भावरहितं देवि विप्रलंभैककारणम् । कृतकृत्यस्य पूतस्य मम किं क्रियते नरैः । बहिर्वाभ्यंतरं वाथ मया भावो हि गृह्यते

ການບູຊາພາຍນອກ ແລະການບູຊາພາຍໃນ ລ້ວນຕ້ອງເຮັດດ້ວຍພາວະ (bhāva) ແຫ່ງສັດທາ. ໂອ ເທວີ, ການບູຊາທີ່ຂາດພາວະ ເປັນແຕ່ເຫດໃຫ້ຫ່າງໄກຈາກເຮົາ. ສຳລັບເຮົາ—ຜູ້ສຳເລັດພ້ອມ ແລະບໍລິສຸດນິລັນດອນ—ການກະທຳຂອງມະນຸດຈະເຮັດຫຍັງໄດ້? ຈະພາຍນອກຫຼືພາຍໃນ ເຮົາຮັບເອົາແຕ່ພາວະຂອງຜູ້ບູຊາເທົ່ານັ້ນ.

Verse 60

भावैकात्मा क्रिया देवि मम धर्मस्सनातनः । मनसा कर्मणा वाचा ह्यनपेक्ष्य फलं क्वचित् । फलोद्देशेन देवेशि लघुर्मम समाश्रयः । फलार्थी तदभावे मां परित्यक्तुं क्षमो यतः

ໂອ ເທວີ, ການກະທຳທີ່ມີພາວະອັນດຽວ—ໃຈເອກະພາບ—ແມ່ນທຳມະອັນນິລັນດອນຂອງເຮົາ; ເຮັດດ້ວຍໃຈ ດ້ວຍກາຍ ແລະດ້ວຍວາຈາ ໂດຍບໍ່ເບິ່ງຫາຜົນຕອບແທນເລີຍ. ແຕ່ ໂອ ເຈົ້ານາງແຫ່ງພຣະເທວະ, ຜູ້ອາໄສເຮົາໂດຍຫວັງຜົນ ແມ່ນການອາໄສທີ່ຕື້ນ. ເພາະຜູ້ຫາຜົນຕອບແທນ ເມື່ອຜົນບໍ່ປາກົດ ຍ່ອມສາມາດລະທິ້ງເຮົາໄດ້.

Verse 62

फलार्थिनो ऽपि यस्यैव मयि चित्तं प्रतिष्ठितम् । भावानुरूपफलदस्तस्याप्यहमनिन्दिते । फलानपेक्षया येषां मनो मत्प्रवणं भवेत् । प्रार्थयेयुः फलं पश्चाद्भक्तास्ते ऽपि मम प्रियाः

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຜົນຕອບແທນ ຖ້າໃຈຂອງເຂົາຕັ້ງໝັ້ນຢູ່ໃນເຮົາ ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ເຮົາກໍເປັນຜູ້ປະທານຜົນຕາມສະພາບໃຈຂອງເຂົາ. ແລະຜູ້ທີ່ບໍ່ຄາດຫວັງຜົນໃດໆ ແຕ່ໃຈເອົາໄປຫາເຮົາ—ຖ້າພາຍຫຼັງຈຶ່ງຂໍພອນ—ຜູ້ບູຊາເຫຼົ່ານັ້ນກໍເປັນທີ່ຮັກຂອງເຮົາເຊັ່ນກັນ.

Verse 64

प्राक्संस्कारवशादेव ये विचिंत्य फलाफले । विवशा मां प्रपद्यंते मम प्रियतमा मताः । मल्लाभान्न परो लाभस्तेषामस्ति यथातथम् । ममापि लाभस्तल्लाभान्नापरः परमेश्वरि

ໂອ ພຣະແມ່ປຣະເມສະວະຣີ, ຜູ້ໃດທີ່ໂດຍອຳນາດແຫ່ງສັນສະການເກົ່າ ຄິດພິຈາລະນາເລື່ອງໄດ້ແລະເສຍ ແລ້ວດັ່ງຖືກບັງຄັບຈຶ່ງມາພຶ່ງພາເຮົາ—ເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນເຮົານັບວ່າເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງສຸດ. ສຳລັບເຂົາ ບໍ່ມີລາບໃດສູງກວ່າການໄດ້ຮັບເຮົາ ບໍ່ວ່າຈະເກີດຂຶ້ນແນວໃດ. ແລະສຳລັບເຮົາເຊັ່ນກັນ ການທີ່ເຂົາໄດ້ຮັບເຮົານັ້ນແມ່ນລາບດຽວ—ບໍ່ມີອື່ນ.

Verse 66

मदनुग्रहतस्तेषां भावो मयि समर्पितः । फलं परमनिर्वाणं प्रयच्छति बलादिव । महात्मनामनन्यानां मयि संन्यस्तचेतसाम् । अष्टधा लक्षणं प्राहुर्मम धर्माधिकारिणाम्

ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງເຮົາ ສະພາບໃຈຂອງເຂົາຖືກອຸທິດຖວາຍໃຫ້ແກ່ເຮົາ. ການອຸທິດນັ້ນໃຫ້ຜົນເປັນນິຣວານສູງສຸດ ດັ່ງຈະຕ້ານທານບໍ່ໄດ້. ສຳລັບມະຫາອາດມາຜູ້ບໍ່ແສວງຫາອື່ນ ແລະມອບໃຈທັງໝົດໃນເຮົາ ນັກປັນຍາກ່າວເຖິງເຄື່ອງໝາຍ 8 ປະການ—ນັ້ນແມ່ນຄຸນສົມບັດຂອງຜູ້ມີສິດໃນທຳຂອງເຮົາ.

Verse 68

मद्भक्तजनवात्सल्यं पूजायां चानुमोदनम् । स्वयमभ्यर्चनं चैव मदर्थे चांगचेष्टितम् । मत्कथाश्रवणे भक्तिः स्वरनेत्रांगविक्रियाः । ममानुस्मरणं नित्यं यश्च मामुपजीवति

ຄວາມເມດຕາອ່ອນໂຍນຕໍ່ຜູ້ບູຊາຂອງເຮົາ; ການຍິນດີອະນຸໂມທະນາໃນພິທີບູຊາ; ການບູຊາເຮົາດ້ວຍຕົນເອງ; ແລະການໃຊ້ກາຍກຳເພື່ອເຮົາ; ຄວາມສັດທາເມື່ອຟັງກະຖາອັນສັກສິດຂອງເຮົາ; ການປ່ຽນແປງຂອງສຽງ ດວງຕາ ແລະອະໄວຍະວະດ້ວຍອາລົມພັກຕິ; ການລະລຶກເຮົາເປັນນິດ; ແລະການດຳລົງຊີວິດໂດຍອາໄສເຮົາ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງພັກຕິຕໍ່ເຮົາ.

Verse 70

एवमष्टविधं चिह्नं यस्मिन्म्लेच्छे ऽपि वर्तते । स विप्रेन्द्रो मुनिः श्रीमान्स यतिस्स च पंडितः । न मे प्रियश्चतुर्वेदी मद्भक्तो श्वपचो ऽपि यः । तस्मै देयं ततो ग्राह्यं स च पूज्यो यथा ह्यहम्

ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ຄົນທີ່ເກີດໃນພວກມເລັດຈະ (ຊາວຕ່າງດ້າວ) ຖ້າມີເຄື່ອງໝາຍ 8 ປະການນີ້ຢູ່ໃນເຂົາ ເຂົາຄວນຖືກນັບວ່າເປັນພຣາຫມັນຜູ້ຍິ່ງ—ເປັນມຸນີຜູ້ສະຫງ່າງາມ ເປັນຍະຕິ ແລະເປັນບັນດິດແທ້. ແຕ່ຜູ້ຊຳນານວິດສີ່ພາກຢ່າງດຽວ ຖ້າບໍ່ແມ່ນຜູ້ບູຊາຂອງເຮົາ ກໍບໍ່ເປັນທີ່ຮັກຂອງເຮົາ. ແມ່ນແຕ່ຜູ້ບູຊາຂອງເຮົາຜູ້ຢູ່ຕ່ຳສຸດກໍເປັນທີ່ຮັກ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວນໃຫ້ແກ່ຜູ້ບູຊານັ້ນ ແລະຄວນຮັບຈາກເຂົາ; ແລະເຂົາຄວນໄດ້ຮັບການນັບຖື ເພາະຄວນບູຊາດັ່ງບູຊາເຮົາ.

Verse 72

पत्रं पुष्पं फलं तोयं यो मे भक्त्या प्रयच्छति । तस्याहं न प्रणश्यामि स च मे न प्रणश्यति

ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ນໍາໃບໄມ້ ດອກໄມ້ ໝາກໄມ້ ຫຼືນ້ໍາ ມາຖວາຍແດ່ຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມພັກດີ; ສໍາລັບຜູ້ບູຊານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຫາຍໄປ ແລະເຂົາກໍບໍ່ເຄີຍຫາຍໄປຈາກຂ້າພະເຈົ້າ.