पाशुपतव्रतविधिः | The Procedure of the Supreme Pāśupata Vow

Verse 1

ऋषय ऊचुः । भगवञ्छ्रोतुमिच्छामो व्रतं पाशुपतं परम् । ब्रह्मादयो ऽपि यत्कृत्वा सर्वे पाशुपताः स्मृताः

ພວກ຤ິສີກ່າວວ່າ: “ໂອ ທ່ານຜູ້ນ່າເຄົາລົບ, ພວກເຮົາປາຖະນາຈະຟັງວ່າດ້ວຍວຣະຕະປາຊຸປະຕະອັນສູງສຸດ; ເມື່ອປະພຶດວຣະຕະນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະອື່ນໆ ກໍຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນປາຊຸປະຕະ (ຜູ້ອຸທິດແດ່ພຣະປາຊຸປະຕິ ພຣະສິວະ).”

Verse 2

वायुरुवाच । रहस्यं वः प्रवक्ष्यामि सर्वपापनिकृन्तनम् । व्रतं पाशुपतं श्रौतमथर्वशिरसि श्रुतम्

ວາຍຸກ່າວວ່າ: “ຂ້ອຍຈະປະກາດແກ່ພວກເຈົ້າຄຳສອນລັບ ອັນຕັດຂາດບາບທັງປວງ; ຄືວຣະຕະປາຊຸປະຕະແບບເວດິກ (śrauta) ທີ່ໄດ້ຍິນໃນ Atharvaśiras.”

Verse 3

कालश्चैत्री पौर्णमासी देशः शिवपरिग्रहः । क्षेत्रारामाद्यरण्यं वा प्रशस्तश्शुभलक्षणः

ເວລາອັນຄວນແມ່ນວັນເຕັມດວງເດືອນໄຈຕຣາ; ສະຖານທີ່ອັນຄວນແມ່ນດິນແດນທີ່ຂຶ້ນກັບພຣະສິວະ—ຈະເປັນທົ່ງສັກສິດ, ສວນ, ຫຼືປ່າກໍໄດ້—ຖ້າໄດ້ຮັບການຮັບຮອງຕາມປະເພນີ ແລະມີນິມິດມົງຄຸນ។

Verse 4

तत्र पूर्वं त्रयोदश्यां सुस्नातः सुकृताह्निकः । अनुज्ञाप्य स्वमाचार्यं संपूज्य प्रणिपत्य च

ທີ່ນັ້ນ ໃນຄັ້ງກ່ອນ ໃນວັນທີ 13 (ຕຣະໂຍດະຊີ) ເຂົາໄດ້ອາບນ້ຳຢ່າງດີ ແລະປະຕິບັດພິທີປະຈຳວັນໃຫ້ຖືກຕ້ອງ; ແລ້ວຂໍອະນຸຍາດຈາກອາຈານຂອງຕົນ, ບູຊາທ່ານຢ່າງຄົບຖ້ວນ ແລະກົ້ມກາບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 5

पूजां वैशेषिकीं कृत्वा शुक्लांबरधरः स्वयम् । शुक्लयज्ञोपवीती च शुक्लमाल्यानुलेपनः

ເມື່ອໄດ້ປະກອບພິທີບູຊາພິເສດຕາມບັນຍັດແລ້ວ, ເຂົາຄວນນຸ່ງຜ້າຂາວ, ຄາດສາຍຍັດໂຍປະວີຕະຂາວ, ແລະປະດັບດ້ວຍພວງມາລາຂາວ ພ້ອມທາເຄື່ອງຫອມຂາວ.

Verse 6

ध्यात्वा देवं च देवीं च तद्विज्ञापनवर्त्मना । व्रतमेतत्करोमीति भवेत्संकल्प्य दीक्षितः

ເມື່ອໄດ້ພິຈາລະນາພຣະເຈົ້າສິວະ ແລະ ພຣະເທວີ ແລ້ວ, ແລະດຳເນີນຕາມວິທີການແຈ້ງຖວາຍ/ເຊີນຢ່າງເປັນພິທີ, ຜູ້ຮັບດິກສາຄວນຕັ້ງສັງກັລປະວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະຕິບັດວຣະຕະນີ້.”

Verse 7

यावच्छरीरपातं वा द्वादशाब्दमथापि वा । तदर्धं वा तदर्धं वा मासद्वादशकं तु वा

ວຣະຕະນີ້ອາດຖືປະຕິບັດຈົນກວ່າຮ່າງກາຍຈະລົ້ມລົງ (ຄືຕະຫຼອດຊີວິດ) ຫຼື 12 ປີ; ຫຼືເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງນັ້ນ, ຫຼືເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງເຄິ່ງໜຶ່ງ; ຫຼືຢ່າງນ້ອຍ 12 ເດືອນ.

Verse 8

तदर्धं वा तदर्धं वा मासमेकमथापि वा । दिनद्वादशकं वा ऽथ दिनषट्कमथापि वा

ຫຼືເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງໄລຍະນັ້ນ ຫຼືເຄິ່ງໜຶ່ງອີກຄັ້ງ; ຫຼືແມ່ນແຕ່ໜຶ່ງເດືອນເຕັມ; ຫຼືສິບສອງມື້; ຫຼືແມ່ນແຕ່ຫົກມື້—ວິນັຍແຫ່ງການບູຊາແລະການຖືປະພຶດຕໍ່ພຣະສິວະ ອາດປະຕິບັດໄດ້ຕາມໄລຍະໃດໜຶ່ງໃນນີ້।

Verse 9

तदर्धं दिनमेकं वा व्रतसंकल्पनावधि । अग्निमाधाय विधिवद्विरजाहोमकारणात्

ໄລຍະເວລາສໍາລັບການຕັ້ງຈິດປະຕິຍານ (ວຣະຕ-ສັງກັນປະ) ຄວນເປັນຄື່ງມື້ ຫຼືໜຶ່ງມື້ເຕັມ. ຈາກນັ້ນ ໃຫ້ຕັ້ງໄຟບູຊາອັນສັກສິດຕາມພິທີ ແລະປະກອບວິຣາຈາ-ໂຮມ (Virajā-homa) ເພາະເປັນເຫດໃຫ້ເກີດການຊໍາລະພິທີ ໃຫ້ພົ້ນຈາກມົນທິນ।

Verse 10

हुत्वाज्येन समिद्भिश्च चरुणा च यथाक्रमम् । पूर्णामापूर्य तां भूयस्तत्त्वानां शुद्धिमुद्दिशन्

ເມື່ອໄດ້ບູຊາຕາມລຳດັບ ດ້ວຍນ້ຳມັນກີ (ghee) ໄມ້ເຊື້ອໄຟສັກສິດ ແລະ ຈາຣຸ (ອາຫານບູຊາ) ແລ້ວ ທ່ານຈຶ່ງເຕີມພູຣະນາຫຸຕິ (pūrṇāhuti) ອີກຄັ້ງ ເພື່ອອຸທິດແກ່ການຊຳລະຕັດຕະວະ (tattva) ທັງຫຼາຍ।

Verse 11

जुहुयान्मूलमन्त्रेण तैरेव समिदादिभिः । तत्त्वान्येतानि मद्देहे शुद्ध्यंताम् १ त्यनुस्मरन्

ຄວນຈຸຮຸຍານ (ຖວາຍໄຟບູຊາ) ດ້ວຍມູລະມັນຕຣະ (mūla-mantra) ໂດຍໃຊ້ໄມ້ເຊື້ອໄຟແລະວັດຖຸບູຊາເດີມນັ້ນ ພ້ອມລະລຶກໃນໃຈວ່າ: “ຂໍໃຫ້ຕັດຕະວະເຫຼົ່ານີ້ໃນກາຍຂ້ອຍ ຈົ່ງບໍລິສຸດເຖີດ.”

Verse 12

पञ्चभूतानि तन्मात्राः पञ्चकर्मेन्द्रियाणि च । ज्ञानकर्मविभेदेन पञ्चकर्मविभागशः

ມະຫາພູດ 5 ປະການ, ຕັນມາຕຣາ (tanmātra) ອັນເປັນສານລະອຽດ, ແລະ ອິນທຣິຍະແຫ່ງການກະທຳ 5 ປະການ ໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້; ແລະໂດຍການແຍກລະຫວ່າງຄວາມຮູ້ແລະການກະທຳ ໜ້າທີ່ທັງຫຼາຍຖືກຈັດແຈງເປັນຫ້າພາກສ່ວນ.

Verse 13

त्वगादिधातवस्सप्त पञ्च प्राणादिवायवः । मनोबुद्धिरहं ख्यातिर्गुणाः प्रकृतिपूरुषौ

ທາດໃນກາຍ 7 ປະການ ເລີ່ມຈາກຜິວໜັງ, ລົມຊີວິດ 5 ປະການ ເລີ່ມຈາກປຣານ (prāṇa), ຈິດແລະປັນຍາ, ອະຫັງກາຣະ (ຄວາມຮູ້ສຶກ “ຂ້ອຍ”) ແລະການຮັບຮູ້, ຄຸນະ 3 ແລະ ປຣະກຣິຕິ–ປຸຣຸສະ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຕັດຕະວະທີ່ຜູກມັດວິນຍານປະຈຳຕົນ; ເມື່ອຮູ້ຕາມຄວາມເປັນຈິງ ຈຶ່ງຫັນໄປຫາປະຕິ (Pati) ພຣະສິວະ (Śiva) ຜູ້ປົດປ່ອຍເຫນືອພັນທະ.

Verse 14

रागो विद्याकले चैव नियतिः काल एव च । माया च शुद्धिविद्या च महेश्वरसदाशिवौ

ຣາກະ (ຄວາມປາຖະໜາ), ວິທະຍາ (ຄວາມຮູ້), ກະລາ (ອຳນາດຈຳກັດ), ນິຍະຕິ (ຂໍ້ຈຳກັດ) ແລະ ກາລະ (ເວລາ) — ພ້ອມທັງ ມາຍາ ແລະ ສຸດທະວິທະຍາ (ຄວາມຮູ້ບໍລິສຸດ), ຮ່ວມກັບ ມະເຫສະວະຣະ ແລະ ສະດາສິວະ: ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຕັດຕະວະຊັ້ນສູງທີ່ກ່າວໄວ້ໃນຄຳສອນນີ້।

Verse 15

शक्तिश्च शिवतत्त्वं च तत्त्वानि क्रमशो विदुः । मन्त्रैस्तु विरजैर्हुत्वा होतासौ विरजा भवेत्

ເຂົາເຈົ້າຮູ້ຕັດຕະວະທັງຫຼາຍຕາມລຳດັບ—ເລີ່ມຈາກ ສັກຕິ ແລະ ສິ້ນສຸດທີ່ ຕັດຕະວະແຫ່ງ ສິວະ. ແຕ່ເມື່ອຖວາຍເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍມັນຕຣາອັນບໍ່ມີມົນທິນ (viraja), ຜູ້ຖວາຍເອງກໍກາຍເປັນ viraja ພົ້ນຈາກມົນທິນແຫ່ງ rajas.

Verse 16

शिवानुग्रहमासाद्य ज्ञानवान्स हि जायते । अथ गोमयमादाय पिण्डीकृत्याभिमंत्र्य च

ເມື່ອໄດ້ຮັບພຣະອະນຸຄຣະຫະຂອງ ສິວະ ແລ້ວ, ເຂົາຍ່ອມເກີດເປັນຜູ້ມີຍານອັນແທ້. ຈາກນັ້ນເອົາຂີ້ງົວມາ ປັ້ນເປັນກ້ອນ ແລະ ສະຫວັດດີດ້ວຍການສວດມັນຕຣາ ເພື່ອດຳເນີນພິທີຕໍ່ໄປ.

Verse 17

विन्यस्याग्नौ च सम्प्रोक्ष्य दिने तस्मिन्हविष्यभुक् । प्रभाते तु चतुर्दश्यां कृत्वा सर्वं पुरोदितम्

ເມື່ອວາງເຄື່ອງຖວາຍລົງໃນໄຟອັນສັກສິດຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະ ພອຍນ້ຳຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ໃນວັນນັ້ນຄວນກິນແຕ່ອາຫານຮະວິສຍະທີ່ກຳນົດ. ຕໍ່ມາ ໃນຕອນເຊົ້າຂອງວັນຈັນທຣາທີ 14 (caturdaśī), ເມື່ອເຮັດທຸກຢ່າງຕາມທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວ, ຈຶ່ງດຳເນີນພິທີຕາມຄວາມຖືກຕ້ອງ.

Verse 18

दिने तस्मिन्निराहारः कालं शेषं समापयेत् । प्रातः पर्वणि चाप्येवं कृत्वा होमा वसानतः

ໃນວັນນັ້ນ ຄວນຢູ່ໂດຍບໍ່ຮັບປະທານອາຫານ ແລະ ໃຫ້ເວລາທີ່ເຫຼືອຜ່ານໄປດ້ວຍການປະພຶດວິໄນ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ໃນຕອນເຊົ້າຕໍ່ມາ ໃນຍາມສັກສິດ (parvan), ເມື່ອເຮັດແບບນັ້ນແລ້ວ ຄວນປິດທ້າຍດ້ວຍການທຳ ໂຮມະ (ບູຊາໄຟ) ພ້ອມພິທີສຳເລັດອັນຖືກຕ້ອງ.

Verse 19

उपसंहृत्य रुद्राग्निं गृह्णीयाद्भस्म यत्नतः । ततश्च जटिलो मुण्डी शिखैकजट एव वा

ເມື່ອສຳເລັດພິທີໄຟຣຸດຣະ (Rudrāgni) ຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ ຄວນເກັບຮວບຮວມຂີ້ເທົ່າສັກສິດ (bhasma) ດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ອາດປະພຶດວິນັຍພຣະສິວະ ໂດຍໄວ້ຜົມມັດຫຍຸ້ງ, ຫຼືໂກນຫົວ, ຫຼືໄວ້ຈຸກດຽວ, ຫຼືໄວ້ມັດຜົມດຽວ ຕາມສິວະວຣະຕະ.

Verse 20

भूत्वा स्नात्वा ततो वीतलज्जश्चेत्स्याद्दिगम्बरः । अपि काषायवसनश्चर्मचीराम्बरो ऽथ वा

ເມື່ອປະພຶດວິນັຍທີ່ຈຳເປັນແລ້ວ ແລະອາບນ້ຳແລ້ວ ຄວນປອດຈາກຄວາມອາຍ; ຖ້າເໝາະສົມ ອາດຢູ່ແບບດິກັມບະຣະ (ນຸ່ງຟ້າ). ຫຼືຈະນຸ່ງຜ້າກາສາຍ, ຫຼືນຸ່ງໜັງສັດແລະຜ້າເປືອກໄມ້ ຕາມທີ່ເໝາະສົມ ໃນວິນັຍທີ່ມຸ່ງສູ່ພຣະສິວະ.

Verse 21

एकाम्बरो वल्कली वा भवेद्दण्डी च मेखली । प्रक्षाल्य चरणौ पश्चाद्द्विराचम्यात्मनस्तनुम्

ນຸ່ງຜ້າຜືນດຽວ ຫຼືນຸ່ງຜ້າເປືອກໄມ້ ກໍຄວນຖືຄັນທອນ (ດັນດະ) ແລະຄາດເຂັມຂັດ (ເມກະລີ) ດ້ວຍ. ຫຼັງຈາກລ້າງຕີນແລ້ວ ຈຶ່ງເຮັດອາຈະມະນະ (ācamana) ສອງເທື່ອ ເພື່ອຊຳລະກາຍຕົນ ສຳລັບການບູຊາພຣະສິວະ ແລະວິນັຍໂຍຄະ.

Verse 22

संकुलीकृत्य तद्भस्म विरजानलसंभवम् । अग्निरित्यादिभिर्मंत्रैः षड्भिराथर्वणैः क्रमात्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໃຫ້ຄົນຂີ້ເທົ່າສັກສິດນັ້ນໃຫ້ເຂົ້າກັນດີ—ອັນເກີດຈາກໄຟວິຣະຈາ (Virajā) ອັນບໍລິສຸດ. ແລ້ວຕາມລຳດັບ ໃຫ້ປະພິທີປະສິດທິໃຫ້ມັນ ດ້ວຍມັນຕຣາອະຖັຣວະ 6 ບົດ ເລີ່ມດ້ວຍ “Agni…”.

Verse 23

विभृज्यांगानि मूर्धादिचरणांतानि तैस्स्पृशेत् । ततस्तेन क्रमेणैव समुद्धृत्य च भस्मना

ເມື່ອຊຳລະອະວະຍະວະຕັ້ງແຕ່ສີສະຈົນເຖິງຕີນແລ້ວ ຈຶ່ງໃຫ້ແຕະຕ້ອງອະວະຍະວະເຫຼົ່ານັ້ນດ້ວຍສິ່ງນັ້ນ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຕາມລຳດັບເດີມ ໃຫ້ຕັກແລະທາຂີ້ເທົ່າສັກສິດ (bhasma) ທີລະຂັ້ນຕອນ.

Verse 24

सर्वांगोद्धूलनं कुर्यात्प्रणवेन शिवेन वा । ततस्त्रिपुण्ड्रं रचयेत्त्रियायुषसमाह्वयम्

ຄວນທາຂີ້ເທົ່າອັນສັກສິດໃຫ້ທົ່ວຮ່າງກາຍ ໂດຍສະດຸດສຽງ «ປຣະນະວະ (ໂອມ)» ຫຼື ພຣະນາມ «ສິວະ»។ ຫຼັງຈາກນັ້ນ ໃຫ້ຂີດຕຣິປຸນດຣະ (ເສັ້ນຂີ້ເທົ່າ 3 ເສັ້ນ) ເພື່ອເຊີນຊີວິດສາມການ—ອະດີດ ປັດຈຸບັນ ອະນາຄົດ—ໃຫ້ບໍລິສຸດ។

Verse 25

शिवभावं समागम्य शिवयोगमथाचरेत् । कुर्यात्स्त्रिसन्ध्यमप्येवमेतत्पाशुपतं व्रतम्

ເມື່ອເຂົ້າສູ່ພາວະແຫ່ງສິວະ—ດຳລົງຢູ່ໃນສະຕິຮູ້ຂອງພຣະອົງ—ແລ້ວ ຈຶ່ງຄວນປະຕິບັດສິວະໂຢກະ. ດ້ວຍວິທີນີ້ ໃນສັນທະຍາສາມເວລາ (ຮຸ່ງເຊົ້າ ທ່ຽງ ແລງ) ຄວນຮັກສາວຣະຕະປາຊຸປະຕະນີ້.

Verse 26

भुक्तिमुक्तिप्रदं चैतत्पशुत्वं विनिवर्तयेत् । तत्पशुत्वं परित्यज्य कृत्वा पाशुपतं व्रतम्

ວິໄນປາຊຸປະຕະນີ້ໃຫ້ທັງຄວາມສຸກໃນໂລກ (ພຸກຕິ) ແລະ ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ (ມຸກຕິ); ມັນກຳຈັດພາວະຄວາມເປັນສັດຖືກຜູກມັດ (ປະຊຸຕະວະ). ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມຜູກມັດນັ້ນ ແລ້ວຮັບຖືວຣະຕະປາຊຸປະຕະ ໃນພຣະພັກດີຕໍ່ປາຊຸປະຕິ ພຣະສິວະ.

Verse 27

पूजनीयो महादेवो लिंगमूर्तिस्सनातनः । पद्ममष्टदलं हैमं नवरत्नैरलंकृतम्

ພຣະມະຫາເທວະ ຜູ້ເປັນນິລັນດອນ ແລະມີຮູບເປັນລິງຄະ ຄວນໄດ້ຮັບການບູຊາ. ສຳລັບການບູຊານັ້ນ ຄວນຖວາຍດອກບົວຄຳມີ 8 ກີບ ປະດັບດ້ວຍນະວະຣັດນະ (ເພັດພອຍ 9 ປະການ).

Verse 28

कर्णिकाकेशरोपेतमासनं परिकल्पयेत् । विभवे तदभावे तु रक्तं सितमथापि वा

ຄວນຈັດເຮັດອາສະນະໃຫ້ມີສ່ວນກາງ (ກັນນິກາ) ແລະເສັ້ນກີບຝອຍຮອບໆ (ເກສະຣະ) ດັ່ງດອກບົວ. ຖ້າມີກຳລັງຊັບ ຈົ່ງໃຊ້ອາສະນະນັ້ນ; ຖ້າບໍ່ມີ ຈະໃຊ້ອາສະນະສີແດງ ຫຼື ສີຂາວກໍໄດ້.

Verse 29

पद्मं तस्याप्यभावे तु केवलं भावनामयम् । तत्पद्मकर्णिकामध्ये कृत्वा लिंगं कनीयसम्

ໃຫ້ສາທະກະເອົາດອກບົວໜຶ່ງ; ຖ້າບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ດອກບົວ ກໍໃຫ້ເປັນດອກບົວທີ່ກໍ່ຂຶ້ນດ້ວຍການພິຈາລະນາລ້ວນໆ. ໃນກາງດອກບົວນັ້ນ ພາຍໃນກະໂປງດອກ (ກັນນິກາ) ໃຫ້ວາງ ຫຼື ນຶກເຫັນ ສິວະລິງຄະນ້ອຍໜຶ່ງ.

Verse 30

स्फीटिकं पीठिकोपेतं पूजयेद्विधिवत्क्रमात् । प्रतिष्ठाप्य विधानेन तल्लिंगं कृतशोधनम्

ຕາມລຳດັບພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ຄວນບູຊາລິງຄະຄຣິສຕັນ (ສະຟີຕິກະ) ທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງຖານພີຖິກາ. ເມື່ອຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແລ້ວ ໃຫ້ສະຖາປະນາລິງຄະນັ້ນຕາມວິທີກຳນົດ ແລ້ວຈຶ່ງດຳເນີນການບູຊາຕໍ່ໄປ.

Verse 31

परिकल्प्यासनं मूर्तिं पञ्चवक्त्रप्रकारतः । पञ्चगव्यादिभिः पूर्णैर्यथाविभवसंभृतैः

ເມື່ອຈັດອາສນະໃຫ້ສົມຄວນ ແລະ ພິຈາລະນາຮູບພຣະເທວະຕາຕາມປາງຫ້າໜ້າ (ປັນຈະວັກຕຣະ) ຂອງພຣະສິວະ, ກໍໃຫ້ກຽມເຄື່ອງບູຊາ—ເຕັມດ້ວຍປັນຈະກະວຽ ແລະ ສານສັກສິດອື່ນໆ—ທີ່ຮວບຮວມໄດ້ຕາມກຳລັງຊັບ.

Verse 32

स्नापयेत्कलशैः पूर्णैरष्टापदसमुद्भवैः । गंधद्रव्यैस्सकर्पूरैश्चन्दनाद्यैस्सकुंकुमैः

ຄວນອາບອະພິເສກພຣະລິງຄະຂອງພຣະສິວະ ດ້ວຍກະລະສະທີ່ເຕັມນ້ຳ ວາງເທິງຖານອັດຖະປະດ (ຖານຮູບດອກບົວແປດກີບ) ໂດຍໃຊ້ຂອງຫອມ ພ້ອມກັບການບູນ, ຈັນທະນະ ແລະອື່ນໆ ພ້ອມທັງເກສອນ (saffron) ເພື່ອຊຳລະບູຊາພຣະປະຕິ ຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າ ແລະຜູ້ປະທານໂມກສະ.

Verse 33

सवेदिकं समालिप्य लिंगं भूषणभूषितम् । बिल्वपत्रैश्च पद्मैश्च रक्तैः श्वेतैस्तथोत्पलैः

ເມື່ອທາ ແລະຈັດເຕັມພຣະລິງຄະພ້ອມຖານ (ໂຢນີປີຖະ) ຢ່າງປະນີດ ແລະປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບແລ້ວ, ຄວນບູຊາດ້ວຍໃບບິນວະ, ດອກບົວສີແດງແລະສີຂາວ, ແລະດອກອຸດປະລະ (ບົວນ້ຳ) ເຊັ່ນດຽວກັນ.

Verse 34

नीलोत्पलैस्तथान्यैश्च पुष्पैस्तैस्तैस्सुगंधिभिः । पुण्यैः प्रशस्तैः पत्रैश्च चित्रैर्दूर्वाक्षतादिभिः

ດ້ວຍດອກບົວສີຟ້າ ແລະດອກໄມ້ຫອມຫຼາຍຊະນິດ; ດ້ວຍໃບໄມ້ບໍລິສຸດແລະເປັນມົງຄຸນ; ແລະດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາຫຼາກສີ ເຊັ່ນ ຫຍ້າດູຣວາ ແລະຂ້າວອັກຊະຕະ (ຂ້າວບໍ່ແຕກ) ເປັນຕົ້ນ.

Verse 35

समभ्यर्च्य यथालाभं महापूजाविधानतः । धूपं दीपं तथा चापि नैवेद्यं च समादिशेत्

ເມື່ອໄດ້ບູຊາພຣະສິວະຕາມກຳລັງ ຕາມພິທີມະຫາປູຊາແລ້ວ ຈຶ່ງຄວນຖວາຍທູບ ແລະປະທີບ ພ້ອມທັງນະໄວເທຍ (ອາຫານບູຊາ) ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 36

निवेदयित्वा विभवे कल्याणं च समाचरेत् । इष्टानि च विशिष्टानि न्यायेनोपार्जितानि च

ເມື່ອໄດ້ນໍາຖວາຍຕາມກຳລັງແລ້ວ ຈຶ່ງຄວນປະພຶດສິ່ງທີ່ເປັນມົງຄຸນ. ຄວນໃຫ້ແລະນໍາໃຊ້ສິ່ງທີ່ນ່າປາຖະໜາ ແລະປະເສີດ ທີ່ໄດ້ມາໂດຍທາງທຳ.

Verse 37

सर्वद्रव्याणि देयानि व्रते तस्मिन्विशेषतः । श्रीपत्रोत्पलपद्मानां संख्या साहस्रिकी मता

ໃນວຣະຕະອັນສັກສິດນັ້ນ ຄວນໃຫ້ທານເຄື່ອງບູຊາທຸກຢ່າງໂດຍພິເສດ. ສໍາລັບໃບບິລວະ ແລະດອກບົວສີຟ້າ ກັບດອກບົວ ຈໍານວນທີ່ກໍານົດໄວ້ແມ່ນໜຶ່ງພັນ.

Verse 38

प्रत्येकमपरा संख्या शतमष्टोत्तरं द्विजाः । तत्रापि च विशेषेण न त्यजेद्बिल्वपत्रकम्

ໂອ ທ່ານຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ, ການຖວາຍແຕ່ລະຢ່າງມີຈໍານວນກໍານົດອີກ ຄື 108. ແມ່ນແຕ່ໃນນັ້ນ ກໍຢ່າຂາດໃບບິລວາ ໃນການບູຊາພຣະສິວະເດັດຂາດ.

Verse 39

हैममेकं परं प्राहुः पद्मं पद्मसहस्रकात् । नीलोत्पलादिष्वप्येतत्समानं बिल्बपत्रकैः

ເຂົາກ່າວວ່າ ດອກບົວຄຳພຽງດອກດຽວ ປະເສີດກວ່າດອກບົວທົ່ວໄປພັນດອກ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ໃນດອກບົວສີຟ້າ ແລະດອກໄມ້ອື່ນໆ ການບູຊານີ້ຖືກນັບວ່າເທົ່າກັນ ເມື່ອຖວາຍດ້ວຍໃບບິລວາແດ່ພຣະສິວະ.

Verse 40

पुष्पान्तरे न नियमो यथालाभं निवेदयेत् । अष्टाङ्गमर्घ्यमुत्कृष्टं धूपालेपौ विशेषतः

ໃນການຖວາຍດອກໄມ້ ບໍ່ມີກົດຕາຍຕົວ—ຄວນຖວາຍຕາມທີ່ໄດ້ມາ. ອາຣະຄະຍະ 8 ປະການ ຖືກຍົກຍ້ອງວ່າປະເສີດ; ແລະໂດຍສະເພາະ ທູບ ແລະການທາເຄື່ອງຫອມສັກສິດ ໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນໃນການບູຊາພຣະສິວະ.

Verse 41

चन्दनं वामदेवाख्ये हरितालं च पौरुषे । ईशाने भसितं केचिदालेपनमितीदृशाम्

ໃນພິທີທີ່ກ່ຽວກັບ ວາມະເທວະ (Vāmadeva) ເຂົາທາຈັນທະນະ (ຈັນທະນ໌). ໃນພາວຣຸສະ (Pauruṣa) ທາຮະຣິຕາລະ (ສານສີເຫຼືອງ). ແລະໃນ ອີສານະ (Īśāna) ບາງຄົນໃຫ້ທາພະສະມະ (bhasma ຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ). ດັ່ງນີ້ ບາງທ່ານກໍກຳນົດການທາເຄື່ອງຫອມແບບນີ້ຕາມຮູບແບບນັ້ນໆ.

Verse 42

न धूपमिति मन्यन्ते धूपान्तरविधानतः । सितागुरुमघोराख्ये मुखे कृष्णागुरुं पुनः

ຕາມການກຳນົດທູບທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ເຂົາບໍ່ເຫັນວ່າທູບເປັນຢ່າງດຽວຕາຍຕົວ. ໃນພຣະພັກທີ່ເອີ້ນວ່າ ອະໂຄຣະ (Aghora) ເຂົາກຳນົດໃຫ້ໃຊ້ ອາກະຣູຂາວ (sītāguru); ແລະໃນອີກກໍລະນີ ກຳນົດໃຫ້ໃຊ້ ອາກະຣູດຳ (kṛṣṇāguru).

Verse 43

पौरुषे गुग्गुलं सव्ये सौम्ये सौगंधिकं मुखे । ईशाने ऽपि ह्युशीरादि देयाद्धूपं विशेषतः

ສຳລັບພາວຣຸສະ (Pauruṣa) ຄວນຖວາຍທູບກຸກກຸລຸ (guggulu). ທາງຊ້າຍ ຄວນຖວາຍກິ່ນຫອມແບບ ສົມຍະ (Saumya). ທີ່ພຣະພັກ/ປາກ ຄວນຖວາຍນ້ຳຫອມຫວານຊື່ນ. ແລະໃນທິດ ອີສານະ (Īśāna) ກໍຄວນຖວາຍທູບທີ່ເຮັດຈາກ ອຸຊີຣະ (uśīra) ແລະອື່ນໆ ໂດຍສະເພາະ.

Verse 44

शर्करामधुकर्पूरकपिलाघृतसंयुतम् । चंदनागुरुकाष्ठाद्यं सामान्यं संप्रचक्षते

ສ່ວນຜະສົມທີ່ປະກອບດ້ວຍນ້ຳຕານ, ນ້ຳເຜິ້ງ, ການບູນ (camphor), ແລະນ້ຳມັນເນີຍສີເຫຼືອງ (kapilā ghee) ພ້ອມດ້ວຍໄມ້ຈັນ, ໄມ້ອາກຣູ ແລະໄມ້ຫອມອື່ນໆ ຖືກປະກາດວ່າເປັນເຄື່ອງຖວາຍ “ສາມັນ” (ມາດຕະຖານ).

Verse 45

कर्पूरवर्तिराज्याढ्या देया दीपावलिस्ततः । अर्घ्यमाचमनं देयं प्रतिवक्त्रमतः परम्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວນຖວາຍແຖວດວງໄຟ ທີ່ອຸດົມດ້ວຍໄສ້ທຽນການບູນ (camphor) ຢ່າງຫຼາຍ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຈຶ່ງຖວາຍອາຣະຄະ (arghya) ແລະ ອາຈະມະນະ (ācamanā) ຕາມລຳດັບ ຕໍ່ໜ້າພຣະພັກອັນນ່າເຄົາລົບແຕ່ລະພຣະພັກ (ຂອງເທວະ)។

Verse 46

प्रथमावरणे पूज्यो क्रमाद्धेरम्बषण्मुखौ । ब्रह्मांगानि ततश्चैव प्रथमावरणेर्चिते

ໃນອາວະຣະນະທຳອິດ ຄວນບູຊາຕາມລຳດັບ ແກ່ ເຮຣັມບະ (ພຣະຄະເນສ) ແລະ ສັນມຸຂະ (ພຣະກາຣຕິເກຍ). ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໃນອາວະຣະນະທຳອິດນັ້ນເອງ ຈຶ່ງບູຊາອົງປະກອບ/ອະວະຍະຂອງພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ດ້ວຍ.

Verse 47

द्वितीयावरणे पूज्या विघ्नेशाश्चक्रवर्तिनः । तृतीयावरणे पूज्या भवाद्या अष्टमूर्तयः

ໃນອາວະຣະນະທີສອງ ຄວນບູຊາ ວິຄເນສະ (ພຣະຄະເນສ) ແລະ ຈັກກະວັດຕິນ (ກະສັດຜູ້ຄອບຄອງສາກົນ). ໃນອາວະຣະນະທີສາມ ຄວນບູຊາ ອັດຖະມູຣຕິ (ຮູບປາກົດແປດ) ເລີ່ມດ້ວຍ ພະວະ (Bhava).

Verse 48

महादेवादयस्तत्र तथैकादशमूर्तयः । चतुर्थावरणे पूज्याः सर्व एव गणेश्वराः

ທີ່ນັ້ນ ພຣະມະຫາເທວະ ແລະ ບັນດາການປາກົດແຫ່ງເທວະອື່ນໆ—ກະທັ້ງຮູບ 11 ປະການດ້ວຍ—ລ້ວນຄວນບູຊາໃນອາວະຣະນະທີສີ່. ເພາະທຸກອົງແທ້ໆແມ່ນເຈົ້າແຫ່ງຄະນະ (gaṇa) ຂອງພຣະສິວະ ຄືຫມູ່ບໍລິວານຂອງພຣະອົງ.

Verse 49

बहिरेव तु पद्मस्य पञ्चमावरणे क्रमात् । दशदिक्पतयः पूज्याः सास्त्राः सानुचरास्तथा

ຕໍ່ມາ ຢູ່ພາຍນອກດອກບົວ—ໃນວົງຫຸ້ມອັນທີຫ້າຕາມລຳດັບ—ຄວນບູຊາເຈົ້າແຫ່ງທິດທັງສິບ, ພ້ອມດ້ວຍອາວຸດຂອງພວກເຂົາ ແລະບໍລິວານຜູ້ຕິດຕາມດ້ວຍ.

Verse 50

ब्रह्मणो मानसाः पुत्राः सर्वे ऽपि ज्योतिषां गणाः । सर्वा देव्यश्च देवाश्च सर्वे सर्वे च खेचराः

ຝູງເທວະຜູ້ສ່ອງແສງໃນຟ້າທັງປວງ ເປັນບຸດທີ່ເກີດຈາກໃຈຂອງພຣະພຣະຫມາ; ທັງເທວີ ແລະ ເທວະ ພ້ອມທັງຜູ້ເຄື່ອນໄຫວໃນອາກາດ ລ້ວນມີກຳເນີດທິບດຽວກັນ.

Verse 51

पातालवासिनश्चान्ये सर्वे मुनिगणा अपि । योगिनो हि सखास्सर्वे पतंगा मातरस्तथा

ຜູ້ອາໄສໃນປາຕາລາ ແລະ ຝູງມຸນີທັງປວງກໍມາຢູ່ນັ້ນ. ບັນດາໂຍຄີທັງໝົດ, ມິດສະຫາຍທັງໝົດ, ພ້ອມທັງເທວະຜູ້ບິນໃນຟ້າ ແລະ ພຣະແມ່ທິບທັງຫຼາຍ ກໍຊຸມນຸມກັນ.

Verse 52

क्षेत्रपालाश्च सगणाः सर्वं चैतच्चराचरम् । पूजनीयं शिवप्रीत्या मत्त्वा शंभुविभूतिमत्

ເມື່ອຮູ້ວ່າ ພຣະເຂດຕະປາລາພ້ອມດ້ວຍຝູງບໍລິວານ ແລະ ສັບພະສິ່ງທັງປວງໃນຈັກກະວານ—ທັງເຄື່ອນໄຫວແລະຢຸດນິ່ງ—ລ້ວນມີພຣະວິພູຕິ ແລະ ອຳນາດອັນຮຸ່ງເຮືອງຂອງພຣະສຳພູ, ຄວນບູຊາພວກເຂົາເພື່ອໃຫ້ພຣະສິວະພໍໃຈ.

Verse 53

अथावरणपूजांते संपूज्य परमेश्वरम् । साज्यं सव्यं जनं हृद्यं हविर्भक्त्या निवेदयेत्

ຕໍ່ມາ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງອາວະຣະນະປູຊາ (ການບູຊາບໍລິວານ) ເມື່ອໄດ້ບູຊາພຣະປະເມສະວອນຢ່າງຄົບຖ້ວນແລ້ວ, ຄວນນໍາຮະວິສອັນຫອມຫວານ ແລະ ຊື່ນໃຈ ຖວາຍດ້ວຍພັກຕິ ພ້ອມກີ (ghee) ເປັນເຄື່ອງບູຊາ.

Verse 54

मुखवासादिकं दत्त्वा ताम्बूलं सोपदंशकम् । अलंकृत्य च भूयो ऽपि नानापुष्पविभूषणैः

ໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງຫອມສໍາລັບປາກແລະອື່ນໆ ແລ້ວຈຶ່ງຖວາຍຕໍ່ໃບຕໍາບູນ (ໃບໝາກ) ທີ່ປຸງດ້ວຍເຄື່ອງປະສົມ. ແລ້ວກໍຕົກແຕ່ງພຣະຜູ້ນ່າເຄົາລົບນັ້ນອີກຄັ້ງ ດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບແລະການປະດັບປະດາຈາກດອກໄມ້ນານາຊະນິດ.

Verse 55

नीराजनांते विस्तीर्य पूजाशेषं समापयेत् । चषकं सोपकारं च शयनं च समर्पयेत्

ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງພິທີອາຣາຕີ ຄວນຈັດວາງເຄື່ອງຖວາຍໃຫ້ກວ້າງຂວາງຖືກຕ້ອງ ແລະສຳເລັດສ່ວນທີ່ເຫຼືອຂອງການບູຊາ. ຈາກນັ້ນ ຖວາຍຈອກພ້ອມເຄື່ອງປະກອບ ແລະຖວາຍພຣະສະຍະນະ (ຕຽງ) ເປັນການຮັບໃຊ້ແດ່ພຣະອົງ.

Verse 56

चन्द्रसंकाशहारं च शयनीयं समर्पयेत् । आद्यं नृपोचितं हृद्यं तत्सर्वमनुरूपतः

ຄວນຖວາຍສາຍຄໍທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງດວງຈັນ ແລະຖວາຍພຣະສະຍະນະທີ່ສົມຄວນ. ຂອງຖວາຍອັນຍອດເຫຼົ່ານີ້—ສົມກັບກະສັດ ແລະຊື່ນຊົມໃຈ—ຄວນຖວາຍທັງໝົດໃຫ້ເໝາະສົມຕາມພຣະອົງຜູ້ຮັບ.

Verse 57

कृत्वा च कारयित्वा च हित्वा च प्रतिपूजनम् । स्तोत्रं व्यपोहनं जप्त्वा विद्यां पञ्चाक्षरीं जपेत्

ເມື່ອໄດ້ປະຕິບັດພິທີຕາມກຳນົດດ້ວຍຕົນເອງ ຫຼືໃຫ້ຜູ້ອື່ນປະຕິບັດແທນ ແລະວາງການບູຊາຕອບໂຕ້ເພື່ອຂັບອຸປະສັກໄວ້ແລ້ວ ຄວນສວດສະໂຕຕຣະ ‘ວຽປໂປຫນະ’ ເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດກ່ອນ. ແລ້ວຈຶ່ງຈັບພຣະວິທະຍາຫ້າພະຍາງ—ປັນຈາກສະຣີ—ອັນອຸທິດແດ່ພຣະສິວະ.

Verse 58

प्रदक्षिणां प्रणामं च कृत्वात्मानं समर्पयेत् । ततः पुरस्ताद्देवस्य गुरुविप्रौ च पूजयेत्

ເມື່ອໄດ້ເຮັດການວຽນຂວາ (ປະດັກຊິນາ) ແລະການກາບກົດລົງ ແລ້ວ ຄວນຖວາຍຕົນເອງເປັນການມອບຕົວ. ຈາກນັ້ນ ໃນພຣະພັກຂອງພຣະເທວະ ຄວນບູຊາຄູອາຈານ ແລະພຣາຫມັນທັງຫຼາຍດ້ວຍ.

Verse 59

दत्त्वार्घ्यमष्टौ पुष्पाणि देवमुद्वास्य लिंगतः । अग्नेश्चाग्निं सुसंयम्य ह्युद्वास्य च तमप्युत

ເມື່ອຖວາຍອາຣະຄະ (arghya) ແລະດອກໄມ້ແປດດອກແລ້ວ ພຶງຖອນພິທີບູຊາພຣະເທວະຈາກລິງຄະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ແລະເມື່ອຄວບຄຸມໄຟບູຊາໃຫ້ດີ ໃຫ້ສະຫງົບລົງ ກໍພຶງຖອນພິທີໄຟນັ້ນດ້ວຍ.

Verse 60

प्रत्यहं च जनस्त्वेवं कुर्यात्सेवां पुरोदिताम् । ततस्तत्साम्बुजं लिंगं सर्वोपकरणान्वितम्

ແລະໃນທຸກໆມື້ ຜູ້ມີສັດທາພຶງປະຕິບັດການບູຊາຕາມທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ອນ. ຈາກນັ້ນ ພ້ອມດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາທັງປວງ ພຶງຮັບໃຊ້ລິງຄະນັ້ນຢ່າງຖືກຕ້ອງ ພ້ອມການຖວາຍນ້ຳ ແລະການບູຊາດອກບົວ ເພື່ອເຂົ້າເຖິງພຣະສິວະ.

Verse 61

समर्पयेत्स्वगुरवे स्थापयेद्वा शिवालये । संपूज्य च गुरून्विप्रान्व्रतिनश्च विशेषतः

ພຶງຖວາຍສິ່ງນັ້ນແກ່ຄູອາຈານຂອງຕົນ ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ພຶງອັນເຊີນໄປປະດິດສະຖານໃນວິຫານຂອງພຣະສິວະ. ແລະເມື່ອບູຊາຄູອາຈານ ພຣາຫມະນະລະສີ ແລະໂດຍພິເສດຜູ້ຮັກສາວຣະຕະແລ້ວ ພຶງດຳເນີນຕາມນັ້ນ.

Verse 62

भक्तान्द्विजांश्च शक्तश्चेद्दीनानाथांश्च तोषयेत् । स्वयं चानशने शक्तः फलमूलाशने ऽथ वा

ຖ້າມີກຳລັງ ພຶງເຮັດໃຫ້ບັກຕະຂອງພຣະອົງ ພວກດວິຈະ ແລະຜູ້ທຸກຍາກບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງ ໄດ້ຮັບຄວາມພໍໃຈ. ແລະຖ້າຕົນມີແຮງ ພຶງຖືອົດອາຫານ (anāśana); ຖ້າບໍ່ໄຫວ ກໍພຶງດຳລົງຊີວິດດ້ວຍຜົນໄມ້ແລະຮາກໄມ້.

Verse 63

पयोव्रतो वा भिक्षाशी भवेदेकाशनस्तथा । नक्तं युक्ताशनो नित्यं भूशय्यानिरतः शुचिः

ຜູ້ນັ້ນຄວນປະຕິບັດວຣະຕະດື່ມນົມຢ່າງດຽວ ຫຼືດຳລົງຊີວິດດ້ວຍບິນທະບາດ; ອາດກິນພຽງຄັ້ງດຽວຕໍ່ມື້ ຫຼືກິນຕອນກາງຄືນແຕ່ພອດປະມານ. ມຸ່ງໝັ້ນນອນກັບພື້ນດິນເປັນນິດ ແລະຮັກສາຄວາມບໍລິສຸດ—ມີວິໄນທັງກາຍ ແລະຈິດຈາລະນາ.

Verse 64

भस्मशायी तृणेशायी चीराजिनधृतो ऽथवा । ब्रह्मचर्यव्रतो नित्यं व्रतमेतत्समाचरेत्

ຈົ່ງປະພຶດວຣະຕະນີ້ເປັນນິດ: ນອນເທິງຂີ້ເທົ່າອັນສັກສິດ ຫຼືເທິງຫຍ້າ; ນຸ່ງຜ້າເປືອກໄມ້ ຫຼືໜັງກວາງ; ແລະດຳລົງຢູ່ໃນວຣະຕະພຣະຫມະຈັນ (ພຣະຫມະຈັນຍະ) ຢ່າງສະເໝີ.

Verse 65

अर्कवारे तथार्द्रायां पञ्चदश्यां च पक्षयोः । अष्टम्यां च चतुर्दश्यां शक्तस्तूपवसेदपि

ໃນວັນອາທິດ, ໃນວັນນັກສັດຕະ «ອາຣດຣາ», ໃນວັນທີ 15 ຂອງທັງສອງຂ້າງເດືອນ, ແລະໃນວັນທີ 8 ແລະ 14 ດ້ວຍ—ຖ້າມີກຳລັງ—ຄວນຖືອຸປະວາສະ (ອົດອາຫານ) ເປັນວຣະຕະໃນໂອກາດເຫຼົ່ານີ້.

Verse 66

पाखण्डिपतितोदक्यास्सूतकान्त्यजपूर्वकान् । वर्जयेत्सर्वयत्नेन मनसा कर्मणा गिरा

ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນທຸກຢ່າງ ຄວນຫຼີກເວັ້ນດ້ວຍໃຈ ດ້ວຍກາຍ ແລະດ້ວຍວາຈາ—ຜູ້ນອກທາງທຳ (ພາຂັນຑິ), ຜູ້ຕົກຕ່ຳ, ຜູ້ທີ່ນ້ຳພິທີບໍ່ບໍລິສຸດ, ຜູ້ຢູ່ໃນອະສຸຈິເນື່ອງຈາກເກີດ/ຕາຍ (ສູຕະກະ) ແລະຜູ້ເລີ່ມຈາກຈັນດາລາເປັນຕົ້ນ; ເພາະການຄົບຫາແບບນັ້ນຂັດຂວາງຄວາມບໍລິສຸດ ແລະຄວາມໝັ້ນຄົງໃນທາງພຣະສິວະ।

Verse 67

क्षमदानदयासत्याहिंसाशीलः सदा भवेत् । संतुष्टश्च प्रशान्तश्च जपध्यानरतस्तथा

ຄວນເປັນຜູ້ຕັ້ງຢູ່ເສມອໃນຄຸນທຳ: ຄວາມອະໄພ, ການໃຫ້ທານ, ຄວາມເມດຕາກະລຸນາ, ຄວາມສັດຈິງ, ແລະອະຫິງສາ. ມີຄວາມພໍໃຈ ແລະສະງົບສຸກ, ພ້ອມທັງຫມົດໃຈໃນການຈະປະ (japa) ແລະສະມາທິ; ເພື່ອເປັນຜູ້ສົມຄວນໃນທາງໄສວະ ທີ່ປະສຸ (paśu) ຖືກປົດຈາກປາສະ (pāśa) ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງປະຕິ (Pati)—ພຣະສິວະ।

Verse 68

कुर्यात्त्रिषवणस्नानं भस्मस्नानमथापि वा । पूजां वैशेषिकीं चैव मनसा वचसा गिरा

ຄວນເຮັດການອາບນ້ຳສາມເວລາຕໍ່ມື້ (ຕາມສັນທະຍາທັງສາມ) ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນກໍອາບດ້ວຍຂີ້ເທົ່າສັກສິດ (bhasma). ແລະຄວນຖວາຍບູຊາພິເສດດ້ວຍໃຈ ດ້ວຍວາຈາ ແລະດ້ວຍຖ້ອຍຄຳທີ່ເວົ້າອອກ—ອຸທິດທັງພາຍໃນແລະພາຍນອກແດ່ພຣະສິວະ।

Verse 69

बहुनात्र किमुक्तेन नाचरेदशिवं व्रती । प्रमादात्तु तथाचारे निरूप्य गुरुलाघवे

ທີ່ນີ້ຈະເວົ້າຫຼາຍໄປເພື່ອຫຍັງ? ຜູ້ຖືວຣະຕະບໍ່ຄວນປະພຶດສິ່ງອັບມົງຄຸນ ແລະຂັດກັບພຣະສິວະ. ແຕ່ຖ້າເພາະຄວາມປະມາດໄດ້ປະພຶດເຊັ່ນນັ້ນ ກໍຄວນພິຈາລະນາແຍກວ່າອັນໃດໜັກ (ຜິດໃຫຍ່) ແລະອັນໃດເບົາ (ຜິດນ້ອຍ) ແລ້ວຈຶ່ງປະຕິບັດການແກ້ໄຂໃຫ້ຖືກຄວນ.

Verse 70

उचितां निष्कृतिं कुर्यात्पूजाहोमजपादिभिः । आसमाप्तेर्व्रतस्यैवमाचरेन्न प्रमादतः

ຄວນເຮັດການຊົງບາບໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ໂດຍການບູຊາ, ການຖວາຍໄຟ (ໂຮມ), ການສວດມົນ ແລະອື່ນໆ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົນກວ່າວຣະຕະຈະສຳເລັດ ຄວນປະພຶດໂດຍບໍ່ປະມາດ.

Verse 71

गोदानं च वृषोत्सर्गं कुर्यात्पूजां च संपदा । भक्तश्च शिवप्रीत्यर्थं सर्वकामविवर्जितः

ເພື່ອໃຫ້ພຣະສິວະພໍໃຈແຕ່ຢ່າງດຽວ ຜູ້ມີສັດທາທີ່ລະທິ້ງຄວາມປາຖະໜາເພື່ອຕົນເອງທັງປວງ ຄວນເຮັດທານງົວ, ພິທີປ່ອຍງົວຜູ້ (ວຣິສໂອດສະກະ) ແລະການບູຊາ ໂດຍຖວາຍຊັບສິນດ້ວຍຄວາມພັກດີ.

Verse 72

सामान्यमेतत्कथितं व्रतस्यास्य समासतः । प्रतिमासं विशेषं च प्रवदामि यथाश्रुतम्

ນີ້ແມ່ນການກ່າວໂດຍຫຍໍ້ເຖິງແນວທາງທົ່ວໄປຂອງວຣະຕະນີ້. ບັດນີ້ ຂ້ອຍຈະກ່າວຕາມທີ່ໄດ້ຍິນສືບທອດກັນມາ ເຖິງຂໍ້ປະພຶດພິເສດທີ່ຄວນປະຕິບັດໃນແຕ່ລະເດືອນ.

Verse 73

वैशाखे वज्रलिंगं तु ज्येष्ठे मारकतं शुभम् । आषाढे मौक्तिकं विद्याच्छ्रावणे नीलनिर्मितम्

ໃນເດືອນໄວສາຂະ ຄວນບູຊາວັດຊຣະ-ລິງຄະ; ໃນເດືອນເຈຍສຖະ ບູຊາລິງຄະມະຣະກະຕະ (ມະນີມະຣະກົດ) ອັນມົງຄຸນ; ໃນເດືອນອາສາດະ ຈົ່ງຮູ້ວ່າເປັນລິງຄະມຸກຕິກະ (ໄຂ່ມຸກ); ແລະໃນເດືອນສຣາວະນະ ບູຊາລິງຄະທີ່ສ້າງຈາກນີລະມະນີ (ໄພລິນສີຟ້າ).

Verse 74

मासे भाद्रपदे चैव पद्मरागमयं परम् । आश्विने मासि विद्याद्वै लिंगं गोमेदकं वरम्

ໃນເດືອນພາດຣະປະດະ ຄວນບູຊາລິງຄະອັນສູງສຸດ ທີ່ເຮັດດ້ວຍພັດມະຣາກ (ທັບທິມ). ໃນເດືອນອາສະວິນ ຈົ່ງຮູ້ແທ້ວ່າ ລິງຄະອັນດີເລີດ ເຮັດດ້ວຍໂກເມດະກະ (ເຮັດໂຊໄນດ)។

Verse 75

कार्तिक्यां वैद्रुमं लिंगं वैदूर्यं मार्गशीर्षके । पुष्परागमयं पौषे माघे द्युमणिजन्तथा

ໃນເດືອນກາຣຕິກະ ຄວນບູຊາລິງຄະທີ່ເຮັດດ້ວຍໄວດຣຸມະ (ປະກາລັງ). ໃນເດືອນມາຣຄະຊີຣສະ ເປັນລິງຄະໄວດູຣຍະ (ຕາແມວ). ໃນເດືອນເປົາສະ ເປັນລິງຄະພຸສະປະຣາກະ (ໂທປາຊ). ໃນເດືອນມາຄະ ກໍເຊັ່ນດຽວກັນ ເປັນລິງຄະທີ່ເຮັດດ້ວຍແກ້ວອັນສະຫວ່າງໄສ.

Verse 76

फाल्गुणे चन्द्रकान्तोत्थं चैत्रे तद्व्यत्ययो ऽथवा । सर्वमासेषु रत्नानामलाभे हैममेव वा

ໃນເດືອນພາລກຸນະ ຄວນໃຊ້ສິ່ງທີ່ເກີດຈາກຈັນທຣະການຕະ (ມູນສໂຕນ). ໃນເດືອນໄຈຕຣະ ອາດເຮັດກົງກັນຂ້າມກໍໄດ້. ໃນທຸກເດືອນ ຖ້າບໍ່ອາດໄດ້ຮັບອັນມີຄ່າ ກໍໃຫ້ໃຊ້ຄຳລ້ວນໆເທົ່ານັ້ນ.

Verse 77

हैमाभावे राजतं वा ताम्रजं शैलजन्तथा । मृन्मयं वा यथालाभं जातुषं चान्यदेव वा

ຖ້າບໍ່ມີຄຳ ກໍໃຫ້ໃຊ້ເງິນ ຫຼື ທອງແດງ ຫຼື ຫີນກໍໄດ້. ຫຼືຈະເຮັດເປັນດິນຕາມທີ່ຫາໄດ້ ຫຼື ເຮັດດ້ວຍຢາງ/ເຣຊິນ—ແມ່ນແທ້ວ່າ ວັດຖຸອື່ນໃດໆທີ່ເໝາະສົມກໍໄດ້.

Verse 78

सर्वगंधमयं वाथ लिंगं कुर्याद्यथारुचि । व्रतावसानसमये समाचरितनित्यकः

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຕາມຄວາມພໍໃຈ ໃຫ້ປັ້ນລິງຄະໃຫ້ຫອມດ້ວຍນ້ຳຫອມທຸກຊະນິດ. ແລະໃນເວລາສິ້ນສຸດວຣະຕະ ເມື່ອໄດ້ປະພຶດກິດປະຈຳວັນຕາມຄວນແລ້ວ ຈຶ່ງດຳເນີນພິທີຕໍ່ໄປ.

Verse 79

कृत्वा वैशेषिकीं पूजां हुत्वा चैव यथा पुरा । संपूज्य च तथाचार्यं व्रतिनश्च विशेषतः

ເມື່ອໄດ້ກະທຳການບູຊາພິເສດຕາມທີ່ກຳນົດ ແລະໄດ້ຖວາຍອາຫຸຕິໃນໄຟສັກສິດດັ່ງປະເພນີໂບຮານແລ້ວ ຄວນນະມັດສະການອາຈານ (ācārya) ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະໂດຍພິເສດຄວນເຄົາລົບຜູ້ຖືວຣະຕະ (vratin) ທັງຫຼາຍ.

Verse 80

देशिकेनाप्यनुज्ञातः प्राङ्मुखो वाप्युदङ्मुखः । दर्भासनो दर्भपाणिः प्राणापानौ नियम्य च

ເມື່ອໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກອາຈານ (ເດສິກ) ແລ້ວ ໃຫ້ຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ ຫຼືທາງເໜືອ ນັ່ງເທິງບ່ອນນັ່ງຫຍ້າກຸສະ (kuśa) ແລະຖືຫຍ້າກຸສະໄວ້ໃນມື ຈາກນັ້ນຈຶ່ງຄວບຄຸມລົມຫາຍໃຈເຂົ້າແລະອອກ (ປຣານ-ອະປານ) ໃຫ້ເປັນລະບຽບ.

Verse 81

जपित्वा शक्तितो मूलं ध्यात्वा साम्बं त्रियम्बकम् । अनुज्ञाप्य यथापूर्वं नमस्कृत्य कृताञ्जलिः

ເມື່ອສວດມູລມັນຕຣາຕາມກຳລັງທີ່ພໍເຮັດໄດ້ ແລະ ພິຈາລະນາພຣະຕຣິຍັມບະກະ—ພຣະສິວະຜູ້ຢູ່ຄູ່ກັບອຸມາເສມອ—ແລ້ວຈຶ່ງຂໍອະນຸຍາດດັ່ງເກົ່າ ແລະ ປະນົມມືກ້ອມນົບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ។

Verse 82

समुत्सृजामि भगवन्व्रतमेतत्त्वदाज्ञया । इत्युक्त्वा लिंगमूलस्थान्दर्भानुत्तरतस्त्यजेत्

“ຂ້າແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ດ້ວຍພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍສິ້ນສຸດວຣະຕະນີ້” ເມື່ອກ່າວແລ້ວ ຈຶ່ງຖິ້ມຫຍ້າດັຣພະທີ່ວາງໄວ້ທີ່ຖານລິງຄະ ໂດຍຖິ້ມໄປທາງເໜືອ।

Verse 83

ततो दण्डजटाचीरमेखला अपि चोत्सृजेत् । पुनराचम्य विधिवत्पञ्चाक्षरमुदीरयेत्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວນວາງຖິ້ມໄມ້ຄ້ຳ, ຜົມຈະຕາ, ເຄື່ອງນຸ່ງເປືອກໄມ້ ແລະ ສາຍຄາດເອວດ້ວຍ. ແລ້ວຈຶ່ງອາຈະມະນະອີກຄັ້ງຕາມພິທີ ແລະ ສວດມັນຕຣາຫ້າພະຍາງ “ນະມະຫະ ສິວາຍະ”.

Verse 84

यः कृत्वात्यंतिकीं दीक्षामादेहान्तमनाकुलः । व्रतमेतत्प्रकुर्वीत स तु वै नैष्ठिकः स्मृतः

ຜູ້ໃດໄດ້ຮັບດີກສາອັນສູງສຸດ (ສຸດທ້າຍ) ແລ້ວ ຢູ່ຢ່າງໝັ້ນຄົງ ບໍ່ວຸ່ນວາຍ ຈົນສິ້ນອາຍຸ ແລະປະພຶດວຣະຕະນີ້ດ້ວຍຄວາມສັດຊື່—ຜູ້ນັ້ນແທ້ໆ ຖືກຈື່ຈຳວ່າ «ໄນສຖິກະ» ຜູ້ຕັ້ງມັ່ນໃນວິໄນຕະຫຼອດຊີວິດ।

Verse 85

सो ऽत्याश्रमी च विज्ञेयो महापाशुपतस्तथा । स एव तपतां श्रेष्ठ स एव च महाव्रती

ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ຜູ້ນັ້ນເປັນຜູ້ເກີນກວ່າອາສຣະມະທັງປວງ ແລະເປັນມະຫາປາສຸປະຕະດ້ວຍ. ຜູ້ນັ້ນແຕ່ຜູ້ດຽວເປັນຜູ້ຍິ່ງສຸດໃນຫມູ່ນັກຕະປະ; ແລະເປັນມະຫາວຣະຕີ ຜູ້ຖືວຣະຕະອັນຍິ່ງໃຫຍ່।

Verse 86

न तेन सदृशः कश्चित्कृतकृत्यो मुमुक्षुषु । यो यतिर्नैष्ठिको जातस्तमाहुर्नैष्ठिकोत्तमम्

ໃນຫມູ່ຜູ້ແສວງຫາໂມກສະ ບໍ່ມີໃຜເທົ່າທຽມກັບທ່ານ—ຜູ້ສຳເລັດກິດທີ່ຄວນສຳເລັດ. ຜູ້ຍະຕິຜູ້ເປັນນິດຖິກະ ມັ່ນຄົງໃນວິໄນແຫ່ງວຣະຕະ ຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ “ນິດຖິກະອຸດຕະມະ” ຜູ້ດີສຸດໃນນິດຖິກະ.

Verse 87

यो ऽन्वहं द्वादशाहं वा व्रतमेतत्समाचरेत् । सो ऽपि नैष्ठिकतुल्यः स्यात्तीव्रव्रतसमन्वयात्

ຜູ້ໃດປະພຶດວຣະຕະນີ້ທຸກມື້ ຫຼືແມ່ນແຕ່ສິບສອງມື້ ຜູ້ນັ້ນກໍຈະເທົ່າທຽມນິດຖິກະຜູ້ຖືວຣະຕະຕະຫຼອດຊີວິດ—ເນື່ອງຈາກວິໄນນີ້ປະກອບດ້ວຍຕະປະອັນແຮງກ້າ.

Verse 88

घृताक्तो यश्चरेदेतद्व्रतं व्रतपरायणः । द्वित्रैकदिवसं वापि स च कश्चन नैष्ठिकः

ຜູ້ໃດທາກາຍດ້ວຍນ້ຳມັນເນີຍ (ghee) ແລ້ວປະພຶດວຣະຕະນີ້ ດ້ວຍໃຈມັ່ນຄົງຕໍ່ວຣະຕະ—ແມ່ນແຕ່ສອງມື້ ສາມມື້ ຫຼືມື້ດຽວ—ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນນິດຖິກະແທ້ ຜູ້ຮັກສາວິໄນອັນແນ່ນອນ.

Verse 89

कृत्यमित्येव निष्कामो यश्चरेद्व्रतमुत्तमम् । शिवार्पितात्मा सततं न तेन सदृशः क्वचित्

ຜູ້ໃດບໍ່ຫວັງຜົນ ປະພຶດວຣະຕະອັນສູງສຸດ ດ້ວຍໃຈວ່າ «ນີ້ແມ່ນໜ້າທີ່ຂ້ອຍ» ແລະອຸທິດຕົນແດ່ພຣະສິວະຢ່າງສະເໝີ—ບໍ່ມີໃຜເທົ່າທຽມເຂົາໃນທຸກທີ່ໃດ.

Verse 90

भस्मच्छन्नो द्विजो विद्वान्महापातकसंभवैः । पापैस्सुदारुणैस्सद्यो मुच्यते नात्र संशयः

ດວິຊະຜູ້ຮູ້ທີ່ຖືກປົກຄຸມດ້ວຍພະສະມະ (ຂີ້ເທົ່າສັກສິດ) ຍ່ອມພົ້ນທັນທີ ແມ່ນແຕ່ບາບອັນຮ້າຍແຮງທີ່ເກີດຈາກມະຫາບາຕະກະ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 91

रुद्राग्निर्यत्परं वीर्यन्तद्भस्म परिकीर्तितम् । तस्मात्सर्वेषु कालेषु वीर्यवान्भस्मसंयुतः

ພະລັງອັນສູງສຸດທີ່ເປັນຂອງໄຟແຫ່ງຣຸດຣະ ຖືກປະກາດວ່າແມ່ນພະສະມະ (ຂີ້ເທົ່າສັກສິດ). ດັ່ງນັ້ນ ໃນທຸກເວລາ ຜູ້ປະດັບດ້ວຍພະສະມະ ຍ່ອມມີພະລັງ ແລະຄວາມໝັ້ນຄົງ.

Verse 92

भस्मनिष्ठस्य नश्यन्ति देषा भस्माग्निसंगमात् । भस्मस्नानविशुद्धात्मा भस्मनिष्ठ इति स्मृतः

ສໍາລັບຜູ້ທີ່ຍຶດໝັ້ນໃນພະສະມະ ມົນທິນທັງຫຼາຍຍ່ອມສູນໄປ ໂດຍການປະສານກັນຂອງຂີ້ເທົ່າແລະໄຟອັນສັກສິດ. ຜູ້ທີ່ຈິດໃນຖືກຊໍາລະດ້ວຍການອາບພະສະມະ ຖືກຈື່ຈໍາໃນປະເພນີວ່າ “ພະສະມະນິດຖະ” ຜູ້ໝັ້ນຄົງໃນພະສະມະ.

Verse 93

भस्मना दिग्धसर्वांगो भस्मदीप्तत्रिपुंड्रकः । भस्मस्नायी च पुरुषो भस्मनिष्ठ इति स्मृतः

ຜູ້ທີ່ທາພະສະມະທົ່ວຮ່າງ ມີຕຣິປຸນດຣະສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍພະສະມະ ແລະອາບດ້ວຍພະສະມະ—ຄົນເຊັ່ນນັ້ນຖືກຈື່ຈໍາວ່າ “ພະສະມະນິດຖະ” ຜູ້ຕັ້ງໝັ້ນໃນພະສະມະ.

Verse 94

भूतप्रेतपिशासाश्च रोगाश्चातीव दुस्सहाः । भस्मनिष्ठस्य सान्निध्याद्विद्रवंति न संशयः

ບູຕະ, ເປຣຕະ, ປິສາຈະ ແລະໂຣກທີ່ທົນທານຍາກຢ່າງຍິ່ງ ລ້ວນແຕ່ຫນີໄປ ດ້ວຍພຽງແຕ່ຄວາມໃກ້ຊິດຂອງຜູ້ທີ່ໝັ້ນຄົງໃນພະສະມະ (ຂີ້ເທົ່າສັກສິດ); ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສເລີຍ.

Verse 95

भासनाद्भासितं प्रोक्तं भस्म कल्मषभक्षणात् । भूतिभूतिकरी चैव रक्षा रक्षाकरी परम्

ມັນຖືກເອີ້ນວ່າ “ພາສິຕະ” ເພາະມັນສ່ອງສະຫວ່າງເສັ້ນທາງແຫ່ງຄວາມບໍລິສຸດ; ແລະຖືກກ່າວວ່າ “ພະສະມະ” ເພາະມັນກິນກຳຈັດມົນທິນແລະບາບ. ມັນປະທານພູຕິ—ອຳນາດມົງຄຸນແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ—ແລະເປັນການປົກປ້ອງສູງສຸດ ຜະລິດການປົກປ້ອງຢູ່ເສມອ.

Verse 96

किमन्यदिह वक्तव्यं भस्ममाहात्म्यकारणम् । व्रती च भस्मना स्नातस्स्वयं देवो महेश्वरः

ໃນນີ້ຈະກ່າວອັນໃດອີກເຖິງເຫດແຫ່ງມະຫິມາຂອງຂີ້ເທົ່າສັກສິດ (ພັສມາ)? ພຣະມະຫາເທວະ ມະເຫສະວະຣະ ເອງເປັນຜູ້ຖືວຣະຕະ ແລະດຸດດັ່ງອາບດ້ວຍການທາພັສມາໄວ້ທົ່ວພຣະວະກາຍ.

Verse 97

परमास्त्रं च शैवानां भस्मैतत्पारमेश्वरम् । धौम्याग्रजस्य तपसि व्यापदो यन्निवारिताः

ພັສມານີ້ເປັນຂອງພຣະປະຣະເມສະວະຣະ ແລະເປັນອາວຸດສູງສຸດຂອງຊາວໄຊວະ. ໂດຍພັສມານີ້ ອຸປະສັກທີ່ເກີດໃນຕະປະຂອງອ້າຍໃຫຍ່ຂອງທໍາມະຍະ ຖືກປັດປ້ອງໃຫ້ພົ້ນໄປ.

Verse 98

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कृत्वा पाशुपतव्रतम् । धनवद्भस्म संगृह्य भस्मस्नानरतो भवेत्

ດັ່ງນັ້ນ ຄວນພາກພຽນທຸກປະການເພື່ອປະຕິບັດວຣະຕະປາຊຸປະຕະ. ແລະຄວນເກັບຮວບພັສມາເຫມືອນຊັບສົມບັດ ພ້ອມທັງດຳລົງຢູ່ໃນຄວາມເລື່ອມໃສໃນການອາບດ້ວຍພັສມາເປັນນິດ.