गौरीप्रवेशः—शिवसाक्षात्कारः (Gaurī’s Entry and the Vision of Śiva)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । कृत्वा गौरं वपुर्दिव्यं देवी गिरिवरात्मजा । कथं ददर्श भर्तारं प्रविष्टा मन्दितं सती

ບັນດາລຶສີກ່າວວ່າ: “ເມື່ອເທວີ ບຸດຣີແຫ່ງພູອັນປະເສີດ ໄດ້ສ້າງກາຍອັນສະຫວ່າງໄສ ເປັນທິບ ແລະຂາວຜ່ອງແລ້ວ, ສະຕີໄດ້ເຂົ້າໄປສູ່ສະຖານທີ່ອັນປະດັບນັ້ນແນວໃດ ແລະໄດ້ເຫັນພຣະຜົວຂອງນາງ (ພຣະສິວະ) ແນວໃດ?”

Verse 2

प्रवेशसमये तस्या भवनद्वारगोचरैः । गणेशैः किं कृतं देवस्तान्दृष्ट्वा किन्तदा ऽकरोत्

ໃນເວລາທີ່ນາງເຂົ້າມາ ພວກກະເນຊະທີ່ຢືນຢູ່ປະຕູວັງໄດ້ເຮັດຫຍັງ? ແລ້ວເມື່ອພຣະເຈົ້າເຫັນພວກເຂົາ ພຣະອົງໄດ້ເຮັດຫຍັງໃນເວລານັ້ນ?

Verse 3

वायुरुवाच । प्रवक्तुमंजसा ऽशक्यः तादृशः परमो रसः । येन प्रणयगर्भेण भावो भाववतां हृतः

ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ຣະສະອັນສູງສຸດ (parama-rasa) ນັ້ນ ບໍ່ອາດອະທິບາຍໃຫ້ຊັດເຈນໄດ້. ໂດຍປະສົບການທີ່ອຸ້ມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກ (praṇaya-garbha) ນັ້ນ ຫົວໃຈຂອງຜູ້ມີພາວະແຫ່ງພັກຕິຖືກດຶງດູດໄປ»

Verse 4

द्वास्थैस्ससंभ्रमैरेव देवो देव्यागमोत्सुकः । शंकमाना प्रविष्टान्तस्तञ्च सा समपश्यत

ພຣະເຈົ້າຜູ້ປາຖະໜາການມາຮອດຂອງເທວີ ໄດ້ຖືກກະຕຸ້ນໂດຍຄວາມຄຶກຄືນຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ປະຕູ ແລ້ວເຂົ້າໄປພາຍໃນ. ຕໍ່ມາ ເທວີເຂົ້າມາດ້ວຍຄວາມຫວັ່ນໄຫວອ່ອນໆ ແລະໄດ້ເຫັນພຣະອົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 5

तैस्तैः प्रणयभावैश्च भवनान्तरवर्तिभिः । गणेन्द्रैर्वन्दिता वाचा प्रणनाम त्रियम्बकम्

ນາງໄດ້ຮັບການນັບຖືດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຂອງບັນດາຄະນະຜູ້ເປັນໃຫຍ່ (ກະນະ) ຜູ້ຢູ່ໃນເຂດພາຍໃນ ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍອາລົມແຫ່ງຄວາມຮັກພັກດີຫຼາຍປະການ. ນາງຈຶ່ງກົ້ມກາບນົບນ້ອມຕໍ່ ຕຣິຍັມບະກະ (ພຣະສິວະ ຜູ້ມີສາມຕາ).

Verse 6

प्रणम्य नोत्थिता यावत्तावत्तां परमेश्वरः । प्रगृह्य दोर्भ्यामाश्लिष्य परितः परया मुदा

ໃນຂະນະທີ່ນາງກົ້ມກາບແລ້ວຍັງບໍ່ທັນລຸກຂຶ້ນ ພຣະປະເມສະວະຣະ (ອົງຈອມເຈົ້າສູງສຸດ) ກໍຮັບນາງໄວ້ທັນທີ ດ້ວຍແຂນທັງສອງ ໂອບກອດນາງ ແລະ ກອດໄວ້ໃກ້ຊິດຮອບດ້ານ ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີອັນລົ້ນເຫຼືອ.

Verse 7

स्वांके धर्तुं प्रवृत्तो ऽपि सा पर्यंके न्यषीदत । पर्यंकतो बलाद्देवीं सोङ्कमारोप्य सुस्मिताम्

ແມ່ນແຕ່ພຣະອົງຈະຍົກນາງຂຶ້ນວາງໃນຕັກ ແຕ່ນາງກັບນັ່ງລົງເທິງຕຽງ. ຈາກນັ້ນ ພຣະອົງຍົກເທວີຜູ້ຍິ້ມອ່ອນຈາກຕຽງດ້ວຍຄວາມອ່ອນໂຍນແຕ່ໜັກແນ່ ແລ້ວວາງນາງໃນຕັກຂອງພຣະອົງ.

Verse 8

सस्मितो विवृतैर्नेत्रैस्तद्वक्त्रं प्रपिबन्निव । तया संभाषणायेशः पूर्वभाषितमब्रवीत्

ພຣະອົງຍິ້ມ ດ້ວຍດວງຕາເປີດກວ້າງ ດັ່ງກຳລັງດື່ມດ່ຳໃບໜ້າຂອງນາງ. ພຣະເຈົ້າຜູ້ປາດຖະໜາຈະສົນທະນາກັບນາງ ໄດ້ກ່າວຄຳເກົ່າທີ່ພຣະອົງເຄີຍກ່າວໄວ້ອີກຄັ້ງ.

Verse 9

देवदेव उवाच । सा दशा च व्यतीता किं तव सर्वांगसुन्दरि । यस्यामनुनयोपायः को ऽपि कोपान्न लभ्यते

ເທວະເທວະກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ງາມພ້ອມທຸກອະວະຍະ, ສະພາບນັ້ນໄດ້ຜ່ານພົ້ນໄປຈາກເຈົ້າແລ້ວບໍ? ໃນສະພາບນັ້ນ ບໍ່ມີວິທີໃດໃຫ້ປະນີປະນອມໄດ້ ເພາະມັນເກີດຈາກຄວາມໂກດ.”

Verse 10

स्वेच्छयापि न कालीति नान्यवर्णवतीति च । त्वत्स्वभावाहृतं चित्तं सुभ्रु चिंतावहं मम

«ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຂອງຂ້າເອງ ຂ້າກໍບໍ່ອາດຄິດເຖິງເຈົ້າວ່າເປັນກາລີ ຫຼືວ່າມີສີສັນອື່ນໃດ. ໂອ ຜູ້ມີຄິ້ວງາມ, ຈິດຂອງຂ້າຖືກພາໄປໂດຍທໍາມະຊາດຂອງເຈົ້າ ແລະກາຍເປັນຄວາມຄິດຮອດອັນກະວົນກະວາຍໃນຂ້າ»।

Verse 11

विस्मृतः परमो भावः कथं स्वेच्छांगयोगतः । न सम्भवन्ति ये तत्र चित्तकालुष्यहेतवः

«ເມື່ອຜູ້ໃດຮ່ວມປະສານດ້ວຍອັງຄະໂຍຄະ ດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈອັນໝັ້ນຄົງຂອງຕົນ, ຈະລືມສະພາວະອັນສູງສຸດໄດ້ແນວໃດ? ໃນສະພາວະນັ້ນ ເຫດທີ່ເຮັດໃຫ້ຈິດຂຸ່ນມົວບໍ່ເກີດຂຶ້ນເລີຍ»។

Verse 12

पृथग्जनवदन्योन्यं विप्रियस्यापि कारणम् । आवयोरपि यद्यस्ति नास्त्येवैतच्चराचरम्

ສໍາລັບຄົນທົ່ວໄປ ການແຍກກັນເປັນສາເຫດໃຫ້ເກີດຄວາມຂັດແຍ້ງແລະຄວາມບໍ່ພໍໃຈ. ແຕ່ຖ້າການແບ່ງແຍກນັ້ນມີຢູ່ລະຫວ່າງພວກເຮົາ, ໂລກທັງໝົດ—ທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນ—ຈະສູນສິ້ນໄປ।

Verse 13

अहमग्निशिरोनिष्ठस्त्वं सोमशिरसि स्थिता । अग्नीषोमात्मकं विश्वमावाभ्यां समधिष्ठितम्

«ຂ້າສະຖິດຢູ່ເທິງສິຣະຂອງອັກນິ, ແລະເຈົ້າຕັ້ງຢູ່ເທິງສິຣະຂອງໂສມ. ຈັກກະວານທັງໝົດທີ່ມີສະພາວະເປັນອັກນິແລະໂສມ ຖືກພວກເຮົາທັງສອງຮ່ວມກັນອະທິປະໄຕ ແລະຄໍ້າຈຸນ»।

Verse 14

जगद्धिताय चरतोः स्वेच्छाधृतशरीरयोः । आवयोर्विप्रयोगे हि स्यान्निरालम्बनं जगत्

ພວກເຮົາສອງພຣະອົງເຄື່ອນໄຫວໄປມາເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ໂລກ ໂດຍຮັບຮ່າງກາຍຕາມພຣະປະສົງອິດສະລະ. ແທ້ຈິງ ຖ້າພວກເຮົາແຍກຈາກກັນ ຈັກກະວານຈະໄຮ້ທີ່ພຶ່ງ—ຂາດຖານຄ້ຳຈຸນ.

Verse 15

अस्ति हेत्वन्तरं चात्र शास्त्रयुक्तिविनिश्चितम् । वागर्थमिव मे वैतज्जगत्स्थावरजंगमम्

ທີ່ນີ້ຍັງມີເຫດອື່ນອີກ ທີ່ຖືກຊີ້ຂາດດ້ວຍເຫດຜົນຕາມຄໍາພີ. ໂດຍເຫດນັ້ນ ຈັກກະວານທັງປວງ—ທັງສິ່ງຢືນນິ່ງແລະສິ່ງເຄື່ອນໄຫວ—ຈຶ່ງສຳພັນກັນ ເຫມືອນຄໍາເວົ້າສຳພັນກັບຄວາມໝາຍ.

Verse 16

त्वं हि वागमृतं साक्षादहमर्थामृतं परम् । द्वयमप्यमृतं कस्माद्वियुक्तमुपपद्यते

ເຈົ້າແທ້ໆແມ່ນນ້ໍາອະມຣິຕະແຫ່ງຖ້ອຍຄໍາ; ຂ້າແມ່ນນ້ໍາອະມຣິຕະອັນສູງສຸດແຫ່ງຄວາມໝາຍ. ເມື່ອທັງສອງເປັນອະມຣິຕະ ແລ້ວຈະເປັນໄປໄດ້ແນວໃດທີ່ຈະແຍກອອກຈາກກັນ.

Verse 17

विद्याप्रत्यायिका त्वं मे वेद्यो ऽहं प्रत्ययात्तव । विद्यावेद्यात्मनोरेव विश्लेषः कथमावयोः

ເຈົ້າແມ່ນວິທະຍາທີ່ເຮັດໃຫ້ການຮູ້ແຈ້ງເກີດຂຶ້ນໃນຂ້າ; ຂ້າແມ່ນຜູ້ຄວນຮູ້ ຜ່ານປັນຍາທີ່ເຈົ້າປຸກໃຫ້ຕື່ນ. ຖ້າວິທະຍາແລະສິ່ງທີ່ຄວນຮູ້ມີອັດຕະພາບດຽວກັນ ແລ້ວການແຍກຈາກກັນລະຫວ່າງພວກເຮົາຈະເກີດໄດ້ແນວໃດ?

Verse 18

न कर्मणा सृजामीदं जगत्प्रतिसृजामि च । सर्वस्याज्ञैकलभ्यत्वादाज्ञात्वं हि गरीयसी

«ເຮົາບໍ່ສ້າງຈັກກະວານນີ້ດ້ວຍກຳທີ່ຜູກມັດ ແລະບໍ່ສ້າງຄືນໃໝ່ດ້ວຍກຳ. ເພາະທຸກສິ່ງບັນລຸໄດ້ດ້ວຍພຣະບັນຊາຂອງເຮົາເທົ່ານັ້ນ ອຳນາດແຫ່ງພຣະບັນຊາຂອງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງສູງສຸດ»។

Verse 19

आज्ञैकसारमैश्वर्यं यस्मात्स्वातंत्र्यलक्षणम् । आज्ञया विप्रयुक्तस्य चैश्वर्यं मम कीदृशम्

«ອຳນາດເປັນເຈົ້າມີການນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະບັນຊາເປັນແກ່ນສານ ເພາະຄວາມເປັນອົງຈອມເຈົ້າແທ້ຖືກກຳນົດໂດຍອິດສະລະ. ຖ້າເຮົາຖືກແຍກອອກຈາກພະລັງແຫ່ງພຣະບັນຊາ ອຳນາດຂອງເຮົາຈະເປັນແນວໃດ?»

Verse 20

न कदाचिदवस्थानमावयोर्विप्रयुक्तयोः । देवानां कार्यमुद्दिश्य लीलोक्तिं कृतवानहम्

ຖ້າແມ່ນພວກເຮົາຈະເຫັນຄືວ່າແຍກຈາກກັນ ແຕ່ລະຫວ່າງພວກເຮົາບໍ່ເຄີຍມີການແຍກຈິງ ຫຼືຊ່ອງວ່າງໃດໆໃນການດຳລົງຢູ່. ເພື່ອເຫັນແກ່ພາລະກິດຂອງເທວະດາ ຂ້ອຍຈຶ່ງເວົ້າຄຳນັ້ນເປັນລີລາ—ການຫຼິ້ນອັນທິບພະ—ເທົ່ານັ້ນ।

Verse 21

त्वयाप्यविदितं नास्ति कथं कुपितवत्यसि । ततस्त्रिलोकरक्षार्थे कोपो मय्यपि ते कृतः

“ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ທ່ານບໍ່ຮູ້—ແລ້ວເປັນຫຍັງຈຶ່ງໂກດ? ດັ່ງນັ້ນ ເພື່ອປົກປ້ອງສາມໂລກ ທ່ານຈຶ່ງຫັນຄວາມໂກດນັ້ນມາຫາຂ້ອຍດ້ວຍ।”

Verse 22

यदनर्थाय भूतानां न तदस्ति खलु त्वयि । इति प्रियंवदे साक्षादीश्वरे परमेश्वरे

“ໂອ ຜູ້ເວົ້າຄຳຫວານ, ໃນພຣະອົງ—ຜູ້ປາກົດເປັນອົງພຣະເຈົ້າໂດຍກົງ, ເປັນພຣະອີສະວະຣະສູງສຸດ—ແທ້ຈິງບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຈະເປັນເຫດໃຫ້ເກີດໂທດທຸກ ຫຼືຄວາມວິບັດແກ່ສັດທັງຫຼາຍໄດ້ເລີຍ।”

Verse 23

शृंगारभावसाराणां जन्मभूमिरकृत्रिमा । स्वभर्त्रा ललितन्तथ्यमुक्तं मत्वा स्मितोत्तरम्

ນາງ—ເປັນບ່ອນເກີດອັນບໍ່ປອມ ຂອງແກ່ນສານແຫ່ງອາລົມຮັກ—ໄດ້ເຂົ້າໃຈວ່າ ພຣະສາມີຂອງນາງເວົ້າຄໍາຫຼິ້ນແຕ່ຈິງ ແລະນາງຕອບດ້ວຍຮອຍຍິ້ມ।

Verse 24

लज्जया न किमप्यूचे कौशिकी वर्णनात्परम् । तदेव वर्णयाम्यद्य शृणु देव्याश्च वर्णनम्

ດ້ວຍຄວາມອາຍ ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເວົ້າຫຍັງເກີນກວ່າການພັນນາກ່ຽວກັບ ກໍສິກີ. ແຕ່ມື້ນີ້ ຂ້ອຍຈະພັນນາເລື່ອງນັ້ນເອງ—ຈົ່ງຟັງການພັນນາຂອງພຣະເທວີ.

Verse 25

देव्युवाच । किं देवेन न सा दृष्टा या सृष्टा कौशिकी मया । तादृशी कन्यका लोके न भूता न भविष्यति

ເທວີກ່າວວ່າ: “ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຫັນນາງ—ເກົາສິກີ—ຜູ້ທີ່ຂ້າເອງໄດ້ສ້າງຂຶ້ນດອກຫລື? ນາງສາວເຊັ່ນນີ້ ບໍ່ເຄີຍມີໃນໂລກກ່ອນ ແລະຈະບໍ່ມີອີກໃນອະນາຄົດ.”

Verse 26

तस्या वीर्यं बलं विन्ध्यनिलयं विजयं तथा । शुंभस्य च निशुंभस्य मारणे च रणे तयोः

ຄວາມກ້າຫານແລະພະລັງຂອງນາງ—ການພຳນັກຢູ່ໃນພູວິນທະ ແລະຊັຍຊະນະອັນແນ່ນອນ—ທັງໝົດນັ້ນເພື່ອການປະຫານ ຊຸມພະ ແລະ ນິຊຸມພະ ແລະເພື່ອຊະນະເຂົາໃນສົງຄາມ.

Verse 27

प्रत्यक्षफलदानं च लोकाय भजते सदा । लोकानां रक्षणं शश्वद्ब्रह्मा विज्ञापयिष्यति

ພຣະອົງຮັບໃຊ້ປະໂຫຍດແຫ່ງໂລກຢູ່ເສມອ ໂດຍປະທານຜົນທີ່ເຫັນໄດ້ທັນທີ; ແລະພຣະພຣະຫມາ ຈະປະກາດຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ການຄຸ້ມຄອງອັນຖາວອນຂອງທຸກໂລກ ທີ່ມາຈາກພຣະອົງນັ້ນ.

Verse 28

इति संभाषमाणाया देव्या एवाज्ञया तदा । व्याघ्रः सख्या समानीय पुरो ऽवस्थापितस्तदा

ໃນຂະນະທີ່ເທວີກໍາລັງກ່າວຢູ່ເຊັ່ນນັ້ນ ໃນເວລານັ້ນ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງນາງເອງ ເພື່ອນຮ່ວມທາງໄດ້ນໍາເສືອແມ່ມາ ແລະໃຫ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້ານາງ.

Verse 29

तं प्रेक्ष्याह पुनर्देवी देवानीतमुपायतम् । व्याघ्रं पश्य न चानेन सदृशो मदुपासकः

ເມື່ອເທວີເຫັນມັນອີກຄັ້ງ ນາງກໍ່ກ່າວຂຶ້ນ ເບິ່ງໄປທີ່ເສືອທີ່ເທວະດານໍາມາ ແລະເຂົ້າມາໃກ້ວ່າ: “ຈົ່ງເບິ່ງເສືອນີ້—ບໍ່ມີຜູ້ນະມັດສະການຂ້າພະເຈົ້າຄົນໃດເທົ່າທຽມມັນ.”

Verse 30

अनेन दुष्टसंघेभ्यो रक्षितं मत्तपोवनम् । अतीव मम भक्तश्च विश्रब्धश्च स्वरक्षणात्

«ໂດຍຜູ້ນັ້ນ ປ່າແຫ່ງຕະປະ (ສວນບຳເນັດພະຕະ) ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ໄດ້ຖືກປົກປ້ອງຈາກຝູງຄົນຊົ່ວ. ແລະເນື່ອງຈາກການລະວັງຮັກສາຕົນເອງຂອງເຂົາ ເຂົາຈຶ່ງມີພັກຕິຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງຍິ່ງ ແລະຢູ່ດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈບໍ່ມີຄວາມຢ້ານ»។

Verse 31

स्वदेशं च परित्यज्य प्रसादार्थं समागतः । यदि प्रीतिरभून्मत्तः परां प्रीतिं करोषि मे

«ເຈົ້າໄດ້ລະທິ້ງແມ່ນແຕ່ປະເທດຂອງຕົນ ແລະມາເພື່ອຂໍພຣະກະລຸນາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ຖ້າເຈົ້າມີຄວາມຮັກຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງແທ້ ຈົ່ງສະແດງຄວາມຮັກສູງສຸດ—ຄວາມພັກຕິຢ່າງຄົບຖ້ວນ.»

Verse 32

नित्यमन्तःपुरद्वारि नियोगान्नन्दिनः स्वयम् । रक्षिभिस्सह तच्चिह्नैर्वर्ततामयमीश्वर

ຕາມຄຳສັ່ງ ໃຫ້ນັນດິນເອງຢູ່ປະຈຳທີ່ປະຕູພາຍໃນຂອງວັງ, ພ້ອມກັບຍາມທີ່ຖືເຄື່ອງໝາຍຂອງເຂົາ—ເພື່ອໃຫ້ເຮືອນພຣະອິດສະວອນນີ້ຖືກປົກປ້ອງ ແລະຈັດລະບຽບຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

Verse 33

वायुरुवाच । मधुरं प्रणयोदर्कं श्रुत्वा देव्याः शुभं वचः । प्रीतो ऽस्मीत्याह तं देवस्स चादृश्यत तत्क्षणात्

ວາຍຸກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາອັນເປັນມົງຄຸນຂອງເທວີ—ຫວານຊື່ນ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກພັກດີ—ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວວ່າ «ເຮົາພໍໃຈ» ແລະໃນຂະນະນັ້ນພຣະອົງກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາທັນທີ.

Verse 34

बिभ्रद्वेत्रलतां हैमीं रत्नचित्रं च कंचुकम् । छुरिकामुरगप्रख्यां गणेशो रक्षवेषधृक्

ພຣະຄະເນຊາ ສວມຮູບແບບເປັນຍາມຮັກສາ ຖືຄັນທອງດັ່ງເຄືອວັນ ແລະສວມເກາະອົງອັນປະດັບດ້ວຍແກ້ວມະນີ; ພ້ອມທັງຖືມີດສັ້ນທີ່ສ່ອງປະກາຍດັ່ງງູ.

Verse 35

यस्मात्सोमो महादेवो नन्दी चानेन नन्दितः । सोमनन्दीति विख्यातस्तस्मादेष समाख्यया

ເນື່ອງຈາກມະຫາເທວະເປັນ ‘ໂສມະ’ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນດັ່ງນ້ຳອະມຣິຕ ແລະນັນດີກໍຖືກພຣະອົງເຮັດໃຫ້ຍິນດີ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມີນາມລືອຊາວ່າ “ໂສມະນັນດີ”; ເພາະສະນັ້ນນີ້ແມ່ນນາມທີ່ຕັ້ງໄວ້ແນ່ນອນຂອງລາວ।

Verse 36

इत्थं देव्याः प्रियं कृत्वा देवश्चर्धेन्दुभूषणः । भूषयामास तन्दिव्यैर्भूषणै रत्नभूषितैः

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ເທວີພໍໃຈແລ້ວ, ພຣະເທວະຜູ້ປະດັບດ້ວຍຈັນທຣາເຄິ່ງດວງ ກໍໄດ້ປະດັບນາງດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບທິບພະ ສະຫວ່າງໄສ ແລະຝັງດ້ວຍແກ້ວມະນີລ້ຳຄ່າ।

Verse 37

ततस्स गौरीं गिरिशो गिरीन्द्रजां सगौरवां सर्वमनोहरां हरः । पर्यंकमारोप्य वरांगभूषणैर्विभूषयामास शशांकभूषणः

ຕໍ່ມາ ຮະຣະ—ຄືກິຣິສະ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງພູເຂົາ—ໄດ້ໃຫ້ກຽດແກ່ ເກົາຣີ ທິດາແຫ່ງກະສັດພູເຂົາ ຜູ້ງາມຈັບໃຈທຸກດວງໃຈ; ພຣະອົງໃຫ້ນາງນັ່ງເທິງຕຽງ ແລະປະດັບອະວັຍະວະຂອງນາງດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບອັນປະເສີດ; ຜູ້ທີ່ມີດວງຈັນເປັນເຄື່ອງປະດັບຂອງພຣະອົງເອງ।